چی؟ اصلاً منصفانه نیست!
نه، نه.
نارومیا، این اون چیزی که فکر می‌کنی نیست.
هیچ مهارتی کمکت نمی‌کنه پیشرفت کنی اگه اول اصول پایه رو خوب درک نکنی.
به همین دلیل تاکیگاوا می‌خواد فعلاً کمانت رو کنار بذاری.
هر کدومتون بخش‌هایی دارین که نیاز به کار داره.
الان کاری که باید بکنی اینه که زمان بذاری و بفهمی اون بخش‌ها چی هستن.
نیازی نیست عجله کنی. کمان‌هاتون جایی نمی‌رن.
بله، آقا...
یه راهب از نینا-جی از این که پیر شده بود بدون اینکه چشمش به معبد ایواشیمیزو بیفته، افسوس می‌خورد.
یکی از روزها، تنها و به دلخواه خودش، پیاده راهی دیدارش شد.
شُو موقع رها کردن تیرهاش، دستش رو می‌چرخونه. اما بعد از بازدید از معبد گوکوراکوجی و معبد کُرا،
شُو موقع رها کردن تیرهاش، دستش رو می‌چرخونه. با این باور برگشت که همه چیز رو دیده.
شاید منم باید دستم رو بیشتر بچرخونم.
این یه بخشی از تسورزوره‌گوساست.
اگه پیامش رو باز کنیم...
با نیکایدو-سنپای، مشکلش دست کمانش بود.
گرفتش خیلی محکم‌تر از ماست چون همزمان می‌کشیم.
فرمش محکم و بدون لغزشه.
خیلی تأثیرگذار به نظر می‌رسه.
نارومیا، داری دنبال می‌کنی؟
اوه...
به نظر می‌رسید توی دنیای خودت بودی.
حداقل برای کلاس، سعی کن تو دنیای ما باشی.
ببخشید...
این در مورد این بود که همیشه خوبه راهنمایی داشته باشی، حتی اگه چیزی بی‌اهمیت به نظر بیاد.
این یه درس بود که چطور عمل کردن بر اساس فرضیات می‌تونه ما رو گمراه کنه.
می‌فهمم که واقعاً نمی‌خوای به تاکیگاوا-سان گوش بدی؟
این نیست که نخوام،
ولی فقط نمی‌فهمم چرا می‌خواد الان کمانم رو بذارم کنار
وقتی مسابقات ملی درست دور و بره.
اگه راستش رو بگم، من و تاکیگاوا-سان هیچ‌وقت واقعاً جور نبودیم.
سیا...؟
حتی منم می‌تونم ببینم که می‌دونه داره چی کار می‌کنه،
و می‌فهمم که دقیقاً کسیه که باشگاه ما الان نیاز داره.
داره یه روش نسبتاً سختگیرانه استفاده می‌کنه،
ولی هنوز فکر می‌کنم که یه منطق و دلیلی پشتش هست.
می‌دونم...
کوتوها یه نگاه بنداز.
یه مسابقه عمومی کیودو؟
برای تیم‌های سه نفره‌ست!
سه نفره؟
چی میگی؟ می‌خوای شرکت کنی؟
دوست دارم رقابت کنم به جای اینکه بذارم پسرا همه‌ی خوشی رو ببرن.
منم همین‌طور.
هانازاوا-سان.
باید باهات صحبت کنم.
کازمای
ببخشید، پس.
ها؟
کایتو؟
شرط می‌بندم توی ناهار داشت تنها تیر می‌زد.
از کجا می‌دونی؟
خیلی واضحه.
شما دو تا، دستاتون رو تکون بدین.
دارم تکون می‌دم!
یامانواچی، توجه کن.
سایه‌ها هم گرادیان دارن.
فهمیدم.
تومی-سنسی هم همیشه بهمون می‌گه که توجه کنیم، آره؟
فکر می‌کنی کیودو و هنر چیزی مشترک دارن؟
هوم؟
هنر خوب خیلی تأثیرگذار و زیباست، مگه نه؟
تیرهایی که می‌خورن هم معمولاً هستن، می‌دونی؟
تیرهایی که می‌خورن زیبا هستن.
و تیرهای زیبا همیشه می‌خورن، یا همچین چیزی؟
اما در مورد تسوجیمینه چی؟ اون تیرها رو زیبا می‌دونی؟
نمی‌دونم، ولی اگه می‌خورن، باید تیرهای خوبی باشن، نه؟
هر چی بیشتر بهش فکر می‌کنم، کمتر مطمئنم.
می‌فهمم چی می‌گی.
کا-چان، موقع ناهار اینجا بودی تمرین می‌کردی؟
می‌دونستم.
چطور؟
این یه رازه.
نمی‌گم، می‌دونی.
باشه...
فکر می‌کنم اگه بگی بهتره.
اگه چی بگم؟
خیلی چیزها.
سیا، ما آماده‌ایم!
باشه!
میناتو نمی‌تونه از کمانش استفاده کنه، درسته؟
برنامه چیه، سیا؟ باید منتظر ماسا-سان بمونیم؟
احتمالاً...
هی!
گفتم فعلاً بدون کمان.
شما دخترا به عنوان یه گروه سه نفره تمرین کنید.
سیا و کایتو، ناناو و ریوهای، می‌خوام جفت جفت تیر بزنید.
میناتو، تو باید از میدان دور باشی و از گیره‌ی لاستیکی استفاده کنی.
روی مراسم هشت مرحله‌ای تیراندازیت تمرکز کن.
بله، آقا...
تسوجیمینه بیا، می‌خوام صدات رو بشنوم که صداشون می‌زنی!
بله آقا!
همه چیز به دست‌ها نیست، باید به تنه و عضلات شکمت هم توجه کنی.
سعی کن روی پایین کمرت تمرکز کنی.
گرفتم.
عه. فکر می‌کنی بارون میاد؟
اگه بیاد نمی‌تونیم تمرین کنیم.
می‌تونیم به جاش تمرین عضله کنیم!
حجم زیاد که قشنگ نیست.
چی می‌گی؟ قدرت حرف اولو میزنه!
اوتاگورو، چرا نمی‌ری جودو یا کشتی یا یه چیزی؟
نه، من زیبایی کیودو رو دوست دارم.
کاپیتان آراگاکی، باید دست کمانتو بیشتر جلو بدی.
اگه از بالا فشار بدی شلیکت ثابت‌تر میشه.
از کجا فشار بدم؟
این جوری.
حرفت درسته.
حالا فهمیدم.
نیکایدو، می‌خوام یه دستکش تیراندازی بگیرم،
ولی فکر می‌کنی باید صبر کنم تا بعد از مسابقات ملی؟
احساس می‌کنم به انگشت وسطیم می‌خوره، ببین.
یه دستکش جدید، آره؟ نمی‌دونم.
بذار بپرسم.
از کسی که مغز متفکر اینجاست بپرسم؟
چرا نمی‌ذارن مربی ما بشن؟
نه، این آزادی بیشتر حال میده، نه؟
چرا یه نفر بیاریم که بخواد دستور بده؟
آرنج راستتو نگاه کن، داری دست تیراندازیتو زیادی می‌چرخونی.
مچ دست چپتو زیادی خم می‌کنی.
این جوری مچ دستتو آسیب می‌زنی.
گوش کن، ماسا-سان...
داری شونه‌هاتو زیادی عقب می‌کشی.
اگه می‌خوای بیشتر بکشی، شونه‌هاتو با هم از چپ به راست بکش نه جدا جدا.
می‌شه اینقد یکجا نگی؟
خیلی چیز داری که باید درست کنی.
تا وقتی نفهمی، نمی‌تونم بذارمت توی میدون.
کایتو.
بیا تیراندازی کنیم.
باشه.
اساساً، کیودو به زدن تیر خلاصه میشه.
همینه؟
مگه چیز دیگه‌ای هم داری؟
هیچ حرفی درباره آداب یا موقعیت یا هرچی معنی نداره اگه نتونی تیر بزنی، نه؟
گیرساگی که کلی تیر می‌زنه.
چون سه تا از پنج‌تاشون تقریباً اصلاً آدم نیستن.
کاپیتان موتومورا، اون سال سومی ساسه، و فوجیوارا.
ولی اونا خیلی از ما جلوتر نیستن، نه؟
بالاخره تو مسابقات استانی دوم شدن.
کازمایی برنده شد، نه؟
چیز خاصی توشون نبود.
هیچ چیز خاصی.
شیگییوکی-سان
او، جواب اومد.
چی میگه؟
میگه می‌تونن یه دستکش جدید برات بسازن،
ولی باید وقت بذاری تا جا بیفته، نه اینکه فقط عوضش کنی.
ظاهراً.
گرفتم.
بیا جمعش کنیم.
این وقتا دلم می‌خواد یه دوجو داشتیم، رفیق.
لازم نداریم.
چرا؟
نمی‌خوام به کسی بدهکار باشم.
حتی به مدرسه؟ بیا، رفیق.
من اینجوری که داریمو دوست دارم.
ما می‌خوایم بدون دوجو یا مربی به اوج برسیم.
منم حساب کن.
این حرفو دوست دارم.
باشه، جالبه.
بارون اومد!
میناتو، می‌تونی برگردی تو.
می‌تونم؟!
ولی هنوز داری از اون گیره کش استفاده می‌کنی.
بله، آقا...
این الان روز سومه، نه؟
میناتو واقعاً پایبنده.
ریوهی!
داری زیادی خم می‌شی.
باشه!
تاکیگاوا-سان، می‌تونیم شلیک‌هامونو ضبط کنیم؟
می‌خوایم نگاهی عینی‌تر به خودمون داشته باشیم.
آره، حتماً.
باشه، پس.
مرسی.
تو پرسیدی که تو می‌تونی ضبط کنی، نه من.
فکر کردم تقریباً یه چیزن.
عالی! اون نگاه "خیلی حسودیم میشه" رو گرفتم!
بی‌خیال! می‌رم دوباره تمرین!
هر چی بیشتر نگاه می‌کنم، کمتر می‌فهمم چی دارم می‌بینم.
چی می‌گی؟
همه چیزش به نظر عجیب میاد...
مثل اینه که دارم خودمو می‌بینم، ولی واقعاً خودم نیستم...
قطعاً خودتی.
احساس می‌کنم تو ذهنم خیلی بهتر به نظر میام.
آره، اینو می‌فهمم.
همیشه همون جوری به نظر میای.
تنها چیزی که نمی‌فهمم اینه که چرا تو منطقه‌ای اینقدر خراب کردی.
سئو...
چی؟
قراره تمرین کنن که مطمئن بشن دوباره این اتفاق نیفته، نه؟
اگه می‌خوایم مسابقات ملی هم این جوری نشه باید همه چیزو بشکافیم و حرف بزنیم.
ما مشکل رو می‌دونیم.
من اونجا همه‌چی رو خراب کردم.
درست میگم؟
بی‌خیال نشو. می‌خوام بدونم چی فکر می‌کنی، کایتو.
بی‌خیال نمی‌شم. همین بود.
بگو دیگه. از ریتم افتادی.
به خاطر... من؟
نه!
تقصیر من بود اولش.
بس کن دیگه دردسر درست نکن.
من چطور بودم؟
دوست ندارم که مستقیم نمی‌گی.
تقصیر می‌ناتو نیست.
سکو برای کوتوحا نذار غرورت مانع درست کردن اوضاع بشه. جدی میگم.
تو می‌خوای همه چی رو خودت حل کنی، داداش.
شرط می‌بندم حتی نمی‌بینی که چی‌جوری اوضاع رو برای بقیه بدتر می‌کنی.
تو چی از من می‌دونی؟
همه چیز.
تو تنها کسی هستی که نمی‌دونی.
ببخشید.
آخ!
هی، حالت خوبه؟
داغه!
ببخشید، می‌ناتو.
مطمئنی نمی‌خوای دکتر بری؟
اونقدر هم داغ نبود. فقط جا خوردم.
حالم خوبه.
باشه.
بعضی وقتا روزهایی مثل این پیش میاد.
که همه چیز به هم میریزه.
آره.
چرا همه چیز به هم میریزه، آخه؟
هوم؟
من ضربه‌هام رو درست زدم. برای تیم هر چی لازم بود رو انجام دادم.
پس چرا دارن ازم ایراد می‌گیرن؟
چرا فقط منو از زمین کشیدن بیرون؟
نمی‌فهمم!
اگه فقط تو رو کشیدن بیرون،
شاید مشکل از اون‌ها نیست، از توئه.
بعضی وقتا وقتی مطمئنی که درست کار می‌کنی، خودت رو گم می‌کنی.
چی رو دارم گم می‌کنم؟
می‌ناتو، تو راند سوم به هم ریخته بودی.
می‌رم یه دوری بزنم.
بله؟
اوه، هانازاوا-سان؟
منم، نارومیا.
ها؟
می‌ناتو نارومیا!
هانازاوا-سان، می‌تونی فیلم‌های مسابقات منطقه‌ای رو بهم نشون بدی؟
اوه...
با کاپیتان حرف بزن. فیلم‌ها رو بهش دادم.
چی؟ چرا؟
چی میگی چرا؟ چطور نمی‌دونی؟
یه خواهش دارم.
تو مسابقات منطقه‌ای رو ضبط کردی، درسته؟
می‌تونم یه نسخه از اون فیلم‌ها رو بگیرم؟
منظورت فیلم‌های نارومیه...
همه؟
همه.
باشه!
ببخشید که مزاحم شدم!
سه‌یا.
هی.
فیلمای هانازاوا-سان...
می‌خوای ببینی؟
کا-چان، بیا دیگه!
جای خودمون رو از دست میدیم!
می‌ناتو شلیکش رو تموم کرد.
باید زودتر بجنبم. همه منتظر منن.
با این وضعیت ریتممون رو از دست میدیم.
باید زودتر بجنبم.
باید سریع‌تر برم!
کشیدنش خیلی سریعه و داره زیادی زور میزنه.
مشکل کایتو چیه؟
سه‌یا، شلیک منو نشونم بده.
اون... منم؟
زود باش، می‌ناتو، چرا اینقدر طولش می‌دی؟
بیشتر، بیشتر!
منم می‌تونم بهتر باشم.
شلیک‌هام می‌تونن خیلی زیباتر باشن.
کل فرم بدنت با مسابقات استانی فرق داره.
فکر کنم به همین خاطر اوضاع به هم ریخته بود.
شاید فقط استرس مسابقات بود،
ولی فرم همیشگیت اصلاً دیده نمی‌شد.
باید تمرکز کنی تا هر حرکتت دقیق‌تر و با حوصله‌تر باشه.
کافیه دیگه.
به گیره کمانت نگاه کن
گفتم کافیه!
می‌رم خونه.
ببخشید...
چطور فکر می‌کردم برای تیم کار می‌کنم؟
حتی خودم رو هم نمی‌تونستم ببینم!
همین کافیه، ایسوکه.
ها؟ هنوز کلی مونده.
بیا تو یه قهوه بخور. یخ‌زده خوبه؟
خودم درستش می‌کنم.
فقط به خاطر اینکه مریضم، نازم نکن.
آره، هان؟ فکر کنم اینم از کارای گیریساگیه.
اونقدرها هم خوب نیستن.
فوجیوارا چطور بود؟
یعنی، قبول دارم که خوب بود.
آره، هان؟
بالاخره، اون مستقیم از استاد سایونجی یاد گرفته.
حتماً بهش افتخار می‌کنه.
دوستات چطورن؟
خوبن.
فکر نکنم این کافی باشه.
گوش کن، ایسوکه.
اگه واقعاً می‌خوای بهتر بشی، باید یه مربی واقعی پیدا کنی.
تیمت به کسی نیاز داره که بتونه کارها رو زیر نظر داشته باشه.
نه، ممنون.
تسوجیمینه با همین وضع برنده می‌شه.
فقط ما پنج‌تا، تو، و فرم شامین اوچیوکوشی مون.
واقعاً؟
ببینیم تا کجا می‌تونید برید، ها؟
ماسا-سان!
منو گذاشتی روی دسته لاستیکی چون فرمم اشتباه بود؟
گفتم که فرمت اشتباهه چند بار نگفتم؟
فکر کنم گفتی...
نباید سعی کنی ضربه بزنی، ضربات باید با فرم بیان.
ولی اول باید از تقلید دیگران دست برداری و فرم تیراندازی خودتو پیدا کنی.
خودت فرم مخصوص به خودتو داری؟
نمی‌تونم بگم دارم.
روزامو به یادگیری و پیدا کردن جواب می‌گذرونم.
فکر می‌کنم پیدا کردن فرم مخصوص به خودت، نه کپی از کسی دیگه، یه سفره برای تمام عمر.
تمام عمر؟
ممکنه حتی بیشتر از اون طول بکشه.
ولی برای همین هم‌تیمی‌هات اینجان.
پنج نفره شلیک می‌کنید تا بتونید به همدیگه کمک کنید و با هم هماهنگ بشید.
ولی یه چیزی بهت می‌گم، نمی‌تونی فقط روی خودت تمرکز کنی.
تلاش یکی از شما به تنهایی به تیم کمکی نمی‌کنه.
شما پنج‌تا باید با هم کار کنید.
بهش می‌گن ایکیای.
ایکیای؟
مثل وقتی که نفس می‌کشیم و بعد بیرون می‌دیم وقتی تیر می‌کشیم؟
یا چطور باید نفس بکشیم در حین کشیدن کامل؟
بخشی از اونه، ولی من در مورد موضوع بزرگتری حرف می‌زنم.
یعنی، کار تیمی؟
کیودو ورزش فردی نیست؟
عمداً جواب نمی‌دی؟
نه، البته که نه.
هیچ‌چیزی که گفتی اشتباه نیست، فقط باید خودت بفهمی.
فقط باید چی رو بفهمم؟
باشه! بهت نشون می‌دم!
فقط صبر کن تا نشونت بدم!
قسمت ۴