سلف دانشجویی
بزن بریم بخوریم!
همین اول کار با شیچیمی؟!
خیلی وسواسی هستی.
باید با توفو سرخ شده شروع کرد، نه؟
آبگوشت رو اول باید شروع کنی.
اکثر مردم با نودل شروع نمیکنن؟
داری چیکار می‌کنی؟
تمرین می‌کنم، می‌فهمی؟
چه تمرینی؟
ایکیای ما.
ماسا-سان گفت که پنج نفرمون باید مثل یک نفر حرکت کنیم.
گفت باید همیشه اینو در نظر داشته باشیم.
پس دارید همه با هم اوودون می‌خورید؟
به نوعی.
بدون هیچ آمادگی امتحانش کردیم، ولی...
باورم نمیشه چقدر هماهنگ نیستیم.
بذار ببینم چی رو باورم نمیشه!
چقدر بی‌ادبانه که از اول طعم رو عوض می‌کنی!
شیچیمی اضافه نکردن مثل اینه که نقطه روی "i" یا خط روی "t" رو یادت بره.
صبر کن، چی...؟
بازم شروع کرد با سخنرانی شیچیمی.
فکر می‌کردم با نودل شروع کردن معمول باشه.
واقعا نمی‌دونم اینا چه ربطی به ایکیای داره.
موافقم.
با هم راه رفتن بدون توجه به چی
به جلو نگاه می‌کنیم با قلب‌هایی که کنار هم قرار گرفته‌اند
وقتی باد وزید، صدای تو رو شنیدم
دلم یهویی سبک شد
بعضی وقتا ناراحت بودیم و بعضی وقتا دعوا می‌کردیم
ولی بیشتر از همه اون روزایی که
تو و من کنار هم راه می‌رفتیم
اون روزا بهم نیرو میده
گرمای قلبامون با هم
نشونمون داد که کی هستیم
و بهمون فهموند که تنها نیستیم
به خاطر اینکه تو و من متفاوتیم
که اینقدر محکم به هم وابسته‌ایم
تا با هم راه بریم بدون توجه به چی
به جلو نگاه می‌کنیم با قلب‌هایی که کنار هم قرار گرفته‌اند
ببین این ویدیو رو پیدا کردم.
ببین چقدر هماهنگ هستند!
شرط می‌بندم اگه فقط دنبال کسی که تو اومائه هست رو بگیریم، ما هم می‌تونیم همین کار رو بکنیم.
فکر نمی‌کنم ایکیای باید در مورد کپی کردن همدیگه باشه.
ولی به نظرت باحال نیست که مثل یک نفر حرکت می‌کنن؟
می‌فهمم چی میگی.
احساس می‌کنم همه کسایی که واقعا خوبن همینطوری حرکت می‌کنن.
درسته؟
میناتو، اینکه این چیزا رو نگاه کنی خوبه، ولی نباید بذاری حواست پرت شه.
می‌دونم، ولی هنوز می‌تونیم از تماشای دیگران یاد بگیریم، درسته؟
ممکنه هماهنگ شدن رو بخشی از روال کارشون کرده باشن.
چه نوع روالی؟
هنوز دارن در مورد اون حرف می‌زنن؟ یه روال ساده برای چیزایی که می‌خوان عادت کنن.
ایکیای فقط در مورد هماهنگ حرکت کردن نیست، درسته؟
نه.
نمی‌خوای بهشون بگی؟
فکر می‌کنم فعلا فقط تماشا کنم.
اینکه کارت رو انجام ندی نیست؟
نمی‌گم اینطوریه.
بذار اینکه خودشون چیزا رو امتحان کنن بخشی از فرآیند یادگیریه.
خیلی خب، بزن بریم امتحان کنیم. بذار اینکه خودشون چیزا رو امتحان کنن بخشی از فرآیند یادگیریه.
بیاید بچه‌ها، دنبال من برید...
اگه بتونیم حرکاتمون رو با اون هماهنگ کنیم...
ای وای!
فلش‌ها رو جمع می‌کنیم!
می‌خوایم به هماهنگ کردن حرکاتمون ادامه بدیم؟ نارومیا تاکهایا اونوجی شیراگیکو به نظر من خوبه.
به نظر من که کار نکرد.
سخته که بخوای اینطوری هماهنگ بشی.
می‌دونی که ایکیای یعنی نفس کشیدن هماهنگ، درسته؟
اگه هدف این بود که اونو به زور هماهنگ کنیم، بهش می‌گفتیم نفس هماهنگ، مگه نه؟
اوه...
تمرکز بر اینه که هماهنگ باشه، نه اینکه اونو هماهنگ کنیم.
نباید تمرکز کنی که همدیگه رو هماهنگ کنی.
به جای اون باید به خاطر چیزای دیگه که انجام میدی به عنوان یک نفر یکی بشید.
ولی، ماسا-سان، تو گفتی همدیگه رو تماشا کنیم.
گفتم.
پس دقیقا باید چیکار کنیم؟
این رو باید خودتون درک کنید.
بیا دیگه!
می‌تونم یه توضیح طولانی بهت بدم،
ولی این کمکی نمی‌کنه که واقعا ایده‌ها رو به کار بگیری.
همه‌اش درباره آزمون و خطاست.
ادامه بدید، بچه‌ها.
به نظر میاد که داری لذت می‌بری، تاکیگاوا-سان.
نه نه، سخت‌تر از چیزی که فکر می‌کنی دهانم رو بسته نگه دارم.
یه کم بیشتر به مربیت اعتماد کن!
نمی‌تونم خود ایکیای رو بهت آموزش بدم، ولی می‌تونم یه کم راهنمایی کنم.
مثلا چی؟
بهم نشونم بدید!
نمیتونیم
چه آدم عجیبی...
برای چی می‌خوای؟
آروم باش، دارم درباره نفس کشیدن حرف می‌زنم.
معمولا بدون فکر نفس می‌کشی.
ولی تو کیودو باید اونو کنترل کنی.
کمانت رو بلند می‌کنی، شروع به کشیدن می‌کنی...
می‌کشی و در حالت کامل نگه می‌داری.
بعد صبر می‌کنی تا تیر رو رها کنی.
روی نفس کشیدنت تمرکز کن، و لحظه مناسب برای رها کردن رو پیدا کن.
وقتی عصبی میشی، نفس‌کشیدنت تندتر نمیشه؟
چرا، میشه.
خب، بیا اینو امتحان کن.
مَسا‌جان...
آروم باش.
فقط دارم می‌گم از مرکز بدنت نفس بکش.
مرکز بدنمون؟
همین‌جا.
حس کن چطور حرکت می‌کنه وقتی فرم خودم رو می‌گیرم.
خب؟
من... چیزی متوجه نشدم.
دقیقاً.
ها؟
شکمم رو سفت نگه می‌دارم و نفسم رو کنترل می‌کنم.
برای همین دم و بازدمم مثل همیشه نیست.
این بهم کمک می‌کنه مرکز بدنم هم ثابت بمونه.
از اونجا حرکاتت رو اضافه می‌کنی و بدنت بطور طبیعی دنبالش میاد.
این همه چیز برای به خاطر سپردن هست.
اول باید روی هماهنگی کار کنیم، درسته؟
نه، مجبور نیستیم خودمون رو هماهنگ کنیم، باید بذاریم بطور طبیعی اتفاق بیفته.
آره، همینه!
و از مرکز بدنمون نفس بکشیم.
و بعد...
بذار بدنت عادت کنه.
پس کلیدش تمرینه.
منم می‌خوام حسش کنم!
نه، صبر کن! دوباره می‌خوام امتحان کنم.
این منصفانه نیست، کا-چان!
نوبتی انجامش بدیم.
چی؟
پیشاپیش ممنون!
جدی می‌گی؟
حالا صبر کن... از پاها شروع کنیم.
سخت‌ترین چیز در کیودو اینه که هم تکنیکی و هم ذهنیه.
و نمی‌تونی هیچ‌کدوم رو نادیده بگیری.
وگرنه راه کمانداری نیست.
داری چیکار می‌کنی، ریو‌هی؟
ببخشید. بیا، بذار کمکت کنم.
یامان‌اوچی باید بهتر بشم. همین حالا هم خیلی خوب داری پیش میری.
ولی برای هر صد تیری که من می‌زنم، شماها هم صدتا می‌زنید.
یعنی همیشه از من بهتر می‌مونی.
تنها راهی که می‌تونم به سطح شما برسم اینه که بیشتر از همه کار کنم.
می‌دونی، ریو‌هی
اوه، اتوبوسم اومد!
بعداً می‌بینم، می‌ناتو و سی‌یاه!
دستکش تیراندازی ماسا‌جان خیلی باحاله.
یعنی سفارشی ساخته شده؟
قیمت سفارش
چطور ممکنه اینقدر گرون باشه؟!
ببخشید، آبجی!
ناکازاکی وام می‌خوای؟
آره! دفترچه بانکیم رو هم میارم.
الان صبر کن، اصلاً چرا می‌خوای دستکش و تیر جدید بخری؟
احساس می‌کنم اینجوری بیشتر تلاش می‌کنم.
می‌فهمم چی می‌گی،
و خوبه که روی تجهیزات خوب پول خرج کنی،
ولی هیچکس که به وسایلش اهمیت نده بهتر نمی‌شه.
نمی‌خواستم بی‌ملاحظه باشم یا چیزی...
ولی داشتی تقریباً کل ست رو عوض می‌کردی.
این‌ها تیرهایی هستن که از فوجی‌وارا-کن قرض گرفتم.
فقط بده من.
پرها خوب نگه‌داشته شدن.
فقط به خاطر گرونیشون نیست، می‌تونی ببینی که صاحبشون با دقت ازشون مراقبت کرده.
عجله و بی‌دقتی چیزی نیست که دنبالشی.
وقتی زمانش رسید برات وسایل خوب انتخاب می‌کنم.
میشه این رو از ماسا‌جان و بچه‌ها مخفی نگه داری؟
برنامه‌ای برای خبرچینی ندارم.
ممنون!
فوجی‌وارا
یعنی می‌تونم وارد شم؟
ببخشید، می‌تونم کمکتون کنم؟
می‌تونم بپرسم اینجا برای چی هستین؟
اوه، من
وقت ملاقات دارین؟
نمی‌خوام مشکلی ایجاد کنم...
ریو‌هی‌جان؟
سائه‌چان!
توجو‌سان، بازدید‌کننده‌ای داریم؟
بله، داشتم صداشون می‌زدم، آقا.
رنگ این نوارها قراره معنی خاصی داشته باشه، درسته؟
دارن؟
یامان‌اوچی‌-کن؟
برادر!
ببخشید که سرزده اومدم.
نه، اه... خوش اومدی.
این یامان‌اوچی‌-سان جوان با هدیه اومده.
دوست داری به ما ملحق شی؟
حتماً.
کولا هر از گاهی خیلی می‌چسبه، نه؟
تا حالا امتحانش نکردم.
صبر کن، جدی می‌گی؟
آره!
طعمش خیلی... متفاوته.
چیزی نیست، ببخشید.
فقط تا حالا ندیدم چنین قیافه‌ای بگیری.
و منم تا حالا ندیدم تو اینجوری باشی.
اولین بار که نوشابه می‌خوری، مزه‌ش خیلی عجیبه، نه؟
من خودم فکر کردم مزه شربت سرفه می‌ده.
ببخشید!
فکر کردم چون دوسش دارم، خوبه...
نگران نباش. الان مثل بقیه می‌خورمش.
همیشه بچه‌های کلاس رو دیدم که می‌خورن، ولی فکر نمی‌کردم اینطوری مزه بده.
آره، فوجی‌وارا...
مرسی که تو مسابقات اینارو بهم دادی.
ببخشید که یادم رفت برگردونم.
خیلی درگیر کارای خودم بودم.
فقط اومدی اینا رو برگردونی؟
ناکازاکی‌سان گفت اینا عالی بودن و با مراقبت استفاده شدن.
فکر کنم این چیزاست که منو تو کیودو عقب نگه داشته...
من اینو نمی‌گم
به نظرم خیلی عالی بودی اونجا!
مرسی.
حالا که فکر می‌کنم، چرا شما دوتا همدیگه رو می‌شناسین؟
اوه...
ترمینال اتوبوس تسوجیمینه
ایسوکه-گون.
بله؟
دوباره برگشته.
میز سه.
اون دوستت از مدرسه‌ست، درسته؟
آره. میرم سلام کنم.
سلام نیکایدو.
آماده سفارش دادن هستی؟
خیلی بی‌احساسه، داداش.
هر وقت آماده شدی، لطفاً صدام کن.
اینجا نوشته این پنکیکا یه کم طول می‌کشه تا آماده بشن. نیاز به زمان داره برای آماده شدن
حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشه تا آماده بشه.
اون، یه قهوه و یه لبخند می‌خوام.
متاسفانه اینجا سرو نمی‌کنیم.
یه خورده شوخی کن، داداش.
دقیقاً چی می‌خوای؟
هیچی، فقط اومدم سر بزنم.
خیلی رو اعصابی.
پس خوش بگذره.
امروز با من بیا خونه.
چی؟
منتظرت می‌مونم.
خیلی باحاله، نه؟
آره.
می‌خوای یه روز با ما بیای کارائوکه؟
نه، من برای این چیزا خیلی پول ندارم.
بیا دیگه!
فهمیدم.
پس به خاطر همینه.
من کامل مسئولیت این موضوع رو قبول می‌کنم...
نیازی به این کار نیست، توجو-سان. من عصبانی نیستم.
چرا نمی‌خوای خانوادت بیان تماشات کنن؟
یا چی مانعت می‌شه که دعوتشون کنی؟
من خیلی خوشحال می‌شدم اگه خانوادم می‌اومدن.
صادقانه بگم، ای کاش می‌تونستم دعوتشون کنم.
نمی‌تونی؟
یه خواهر بزرگتر دارم، اما یه سری مشکلات داشته، می‌دونی؟
دیگه از خونه بیرون نمیاد.
جدی؟
آره.
ریوهی-گون...
صبر کن، چی؟
می‌تونی منو شوا صدا کنی.
می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
سا و توجو-سانم بیان.
ب-باشه...
خونه‌تون یه سالن کیودو داره؟
این اولین باره که میام داخلش.
تنها دلیلی که نمی‌خواستم بیای، سا...
این بود که فکر می‌کردم برات مهم نیست.
ولی بود! واقعاً لذت بردم از دیدنش!
فکر کردم اگه تو تماشا می‌کردی،
نمی‌تونستم مثل همیشه تیر بزنم.
ولی دوستای کلوپت و آدمای دیگه از همه جا تماشا می‌کردن.
همکلاسیام و دانش‌آموزای دیگه مثل ریوهی-گون با تو و خانواده‌مون فرق دارن.
شما تو یه دسته کاملاً متفاوتی هستین.
واقعاً؟
فکر کنم می‌فهمم چی می‌گی.
یه جورایی خجالت‌آوره.
احساس خوبی نداره که ببینن چطوری دارم همه رو عقب نگه می‌دارم.
کیو عقب نگه داشتی؟
شاید نتونی اینو درک کنی.
می‌خوای یه تیر بزنی؟
چی؟ همین‌جا؟ همین‌الان؟
آره.
فقط دستکش خودمو دارم...
می‌تونی از تجهیزات ما استفاده کنی.
این چطوره؟
کمان بامبو؟
این‌ها خیلی گرون نیستن؟
خودم بیشتر طرفدار کمان‌های کربنی‌ام.
واقعاً؟
واقعاً اشکالی نداره امتحانش کنم؟
اصلاً.
از مرکز نفس بکش. بشکافش...
خیلی نزدیک بود!
نزدیک بودن مهم نیست. خطا، خطاست.
به نظرم شلیک عالی‌ای بود.
می‌تونستم تورو توش ببینم، صادق و مثبت.
این چیزی نبود که بخوای ازش خجالت بکشی.
م-ممنون.
وای، اینو به کسی نمیگم، ولی راستش، اصلا اعتماد به نفس ندارم.
فقط به خاطر این مسابقه‌ها می‌رم، چون تو باشگاه‌مون پنج نفر بیشتر نداریم.
اگه به اندازه شماها عضو داشتیم، حتی به عنوان ذخیره هم انتخاب نمی‌شدم.
می‌دونم فکر کردن بهش فایده‌ای نداره، ولی باز هم دلم می‌گیره.
ریوهی‌جان، ناراحت می‌شی اگه بگم یه کم بهت حسودیم می‌شه؟
من تا راهنمایی از نوشابه خوشم نمی‌اومد.
چی؟ خیلی خوشمزست، می‌دونی؟
من عاشقشم.
وقتی خیلی تشنته‌ست عالیه.
واقعا؟
شاید منم امتحان کنم.
ولی تو از خیلی زودتر از من دوستش داشتی، درسته؟
این یعنی تو بیشتر از من لذت بردی ازش.
کاش زودتر می‌دونستم.
نوشابه و کمانداری خیلی فرق دارن!
واقعا؟
کمانداری چیزی که برای تمام عمر دنبالش می‌کنی.
مهارت مهمه، بله.
ولی چیزی که بیشتر مهمه، علاقه به پیشرفت کردنه.
بعضی از ماها شاید چند سال بیشتر از تو تجربه داشته باشیم، ولی در نهایت اون مهم نیست.
تو خیلی خوب تو روحیه دادن به دیگرانی، نه؟
همین که اینو گفتی حالم بهتر شد!
تو دقیقا همونی هستی که من و مانا می‌خوایم باشیم،
ولی تو خیلی خوبی، خیلی ماهری، انگار نوری از یه سال نوری دوری.
حالت بهتر شد؟
آره! قطعا.
ای برادر عزیز! ریوهی‌سان!
کمک می‌کنی اینا رو آویزون کنم؟
البته.
حتما!
ممنون که منو دعوت کردی.
حتما دوباره بیا.
حتما!
فکر کنم باید اول نگران مسابقات کشوری باشم.
مشکلی نداری اگه باهات بیام؟
الان دیگه نه گفتن بهت فایده‌ای نداره.
هورا!
منتظرم با کازمایی دوباره تیر بندازم.
میناتو هم همیشه همینو می‌گه. می‌گه منتظره.
چطور پیش میره؟ مثل قبل شده؟
یه مدت از تمرین جداش کردن، ولی الان دیگه نرمال شده.
اینطوریه...
ولی میدون کمانداری شما هم خیلی خوب بود!
همش برای خودته؟
می‌شه گفت آره.
ببین، می‌دونستم!
خیلی تمیز و مرتبه، معلومه خانواده‌ت خیلی حمایتت می‌کنن.
جدی؟
ریوهی‌جان، تو پر از سورپرایزی.
ها؟ چرا؟
هر وقت خواستی می‌تونی دوباره اینجا تمرین کنی. امیدوارم بتونم جدی می‌گی؟! آره. ریوهی عالیه! پس شمارمونو عوض کنیم. حتما.
ویدیو رو دیدی؟ می‌خواد شلیک‌هاش قوی‌تر بشن.
ببخشید که منتظرت گذاشتم.
چی شده که منو اینجا کشوندی و بعدشم منتظرم گذاشتی؟
قیمت‌ها ارزون بود.
چی؟
پیچک‌های ضد پشه و اسپری حشرات.
ها؟
باید حق عضویت بگیری.
همه اون هدف‌ها و اسپری حشرات و بقیه چیزا هزینه دارن.
بقیه حتی متوجه نشدن.
همه زور، بدون عقل احتمالا فکر می‌کنن این چیزا از درخت سبز می‌شن.
تو همیشه روی چیزای عجیب و غریب صرفه‌جویی می‌کنی.
گمشو.
نه که برام مهم باشه.
می‌خوای بریم کارائوکه؟
آره، باشه.
تو این چشمای درخشان و برّاق
هر چی دیده می‌شه، خیره‌کننده‌ست
یادت میاد؟ من نمی‌تونم فراموش کنم. یه چیزی هست که می‌خوام بهتون بگم. ها؟ من تمام تلاشم رو می‌کنم، باشه؟ اون موقع که صحبت کردیم شاید من خیلی ضعیف و دور از سطح شماها باشم، ولی امیدوارم اشکالی نداشته باشه که منم اینجا باشم!
حتی تو شادی هم با هم فریاد بزنیم. این حرفا از کجا اومد یهو؟ فکر کردم اخیرا یه چیزی تو رفتارت عجیب بود. نترسونمون دیگه. این دقیقا مثل خودته، البته.
همه چیز در زمان گذرا جمع شده. دیدنت منو یادآوری می‌کنه که تمرکزم رو کمانم باشه. ما همیشه برادری با کمان و رقبای کمانداری بودیم و خواهیم بود. زمان حرکت فرا رسید. مهم نیست در چه سطحی هستیم. صبر کن، چرا می‌خندی؟ این رقابت کمانداری یعنی چی؟ احساساتی که به اشتراک گذاشته می‌شن دوستای کمان یا یه چیزی؟ غذامون داره سرد می‌شه. کمانداری ملی به فردایی گسترده آزاد می‌شوند شاید نیاز باشه یه کم بیشتر رقابت کنن...
دبیرستان گیریساگی
قسمت ۷