‫سال دوم، کلاس سوم ‫آراگاکی، من از گرسنگی دارم می‌میرم.
‫عجیبه، چون من تازه غذا خوردم.
‫تو همون آراگاکی-سنپایی، درسته؟
‫رئیس باشگاه کیودو؟
‫تقریباً.
‫این برای توئه، پس.
‫فرم درخواست باشگاه؟
‫جدی میگی؟
‫آره.
‫اگه منو بپذیری، می‌تونیم قهرمان ملی بشیم.
‫تا هر وقت که بتوانیم با هم قدم بزنیم
‫دل‌های ما به هم نزدیک میشن و به جلو نگاه می‌کنیم
‫بعد از گذر باد، صدای تو رو شنیدم
‫احساس کردم دلم سبک شد
‫هم ناراحتی و هم دعواهای ما
‫هست، ولی بیشتر از اون با تو
‫روزهایی که کنارت راه می‌رفتم
‫به من قدرت میده
‫گرمی قلب‌هامون که به هم وصل شدن
‫می‌فهمیم که نشانه‌ای از شخصیت ماست
‫بالاخره فهمیدم که تنها نیستم
‫تو و من متفاوتیم، به همین خاطر
‫محکم و محکم‌تر بهت وابسته میشم
‫تا هر وقت که بتوانیم با هم قدم بزنیم
‫دل‌های ما به هم نزدیک میشن و به جلو نگاه می‌کنیم
‫کاملاً در حالت کیودو هست.
‫فقط برای مسابقه تمرینی امروز بعدازظهر هیجان‌زده‌ست.
‫این فرصتیه که نشون بدیم واقعاً چی هستیم.
‫بزنیمشون و خودمون رو برای مسابقات ملی آماده کنیم.
‫همیشه چشمت به آینده‌ست، نه؟
‫تقریباً حسودیم میشه.
‫شما هم باید همین کار رو بکنید!
‫یک مسابقه تمرینی؟
‫ببخشید که بدون پرسیدن از هردوتون موافقت کردم.
‫ولی فکر کردم خوبه قبل از مسابقات دوباره اون‌ها رو شکست بدیم.
‫همیشه ما رو توی این چیزا بی‌خبر درگیر می‌کنی، نه؟
‫از همون اول اینطور بوده.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫ولی اگه اینطور نبود، به مسابقات ملی نمی‌رسیدیم.
‫بیا بهترین استفاده رو ازش بکنیم.
‫آره. احساس می‌کنم امروز کلی ضربه می‌زنم.
‫از تو بعیده اینقدر اعتماد به نفس داشته باشی.
‫اگه این خط رو روی یازوریدو با میخ هدف تنظیم کنم
‫تقریباً همه ضربه‌ها رو می‌زنم.
‫صبر کن، هیگو-سان، اون-
‫رفیق...
‫اوه اوه، نمی‌تونیم اینکار رو بکنیم.
‫اون باعث میشه دیسکالیفای بشی.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫طبق قوانین، داشتن هر نوع خط یا علامت که به هدف‌گیری کمک کنه ممنوعه.
‫باید اون رو درست کنی.
‫تازه وقتی که همه چیز راحت شده بود... چقدر بد.
‫شاید امروز بتونیم با نوار چسب بپوشونیمش.
‫به نظر یه برنامه خوب میاد.
‫این قوانین باعث میشه که فقط با مهارت خالص با هم رقابت کنیم.
‫خب، چطوره شروع کنیم؟
‫آماده‌اید بچه‌ها؟
‫من اینجام!
‫آماده‌ایم.
‫دبیرستان تسوجیمینه ‫آه!
‫فکر کردم اینبار می‌زنیمشون!
‫ولی با این حال، خوب کار کردیم.
‫آره، این اصلاً مثل مسابقات منطقه‌ای بد نبود.
‫یه چیزی واقعاً دیوانه‌وار توی تسوجیمینه هست.
‫اولش شلخته به نظر میان،
‫ولی به هر حال، می‌تونی حسشون کنی که با هم هماهنگن.
‫نیکایدو-سنپای به نظر کمی از بازی خارج شده بود.
‫منم متوجه شدم.
‫آره، ولی با این حال، ریتم تیم رو بهم نزد.
‫هنوز هم به عنوان بخشی از تیم شلیک می‌کرد، آره.
‫سلام.
‫یه سری هدیه دیگه از زاکی-سان آوردم.
‫دو روز پشت سر هم، خیلی ممنونیم.
‫نگران نباش.
‫هی، فوا-سنپای، می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫گفتم که چقدر توی هماهنگی مشکل داریم، درسته؟
‫دیدن همه شما توی زمین امروز...
‫درسته، فهمیدم.
‫بچه‌های تیم ما در سطحی نیستن که بتونن با هم هماهنگ بشن یا ریتم ثابتی داشته باشن.
‫ولی شماها به هر حال به نظر میاد که با هم تیمی شلیک می‌کنید.
‫می‌خوام بدونم رازتون چیه.
‫راز ما، نه؟
‫یعنی، یه چیزی هست که سعی می‌کنم وقتی با هم هستیم روش تمرکز کنم.
‫بهم بگو چیه!
‫آروم باش، می‌ناتو.
‫خب...
‫بهت میگم، ولی یه شرط داره.
‫چه شرطی؟
‫نیکایدو یه کینه واقعی از تو و اون پسر فوجیوارا از گیریساگی داره.
‫به نظر میاد بیشتر از یه رقابت سالمه.
‫تا حالا متوجه شدی؟
‫واقعاً؟
‫آره، من متوجه شدم.
‫واقعاً؟
‫فکر کنم شو هم به همین خاطر نادیده‌ش گرفت.
‫چیزی نگفتم چون به نظر می‌رسید تو نمی‌دونی.
‫شوخی میکنی...
‫یعنی نمی‌دونی ‫جریانش چیه.
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫ولی اگه شو متوجه شده، ‫می‌تونم ازش بپرسم شاید بدونه چرا.
‫منم دوست دارم بدونم.
‫باشه، پس قرارمون همین!
‫ببخشید که معطل شدید!
‫یه کم سبزی بهمون دادن.
‫ما هم کمک می‌کنیم.
‫مرسی!
‫صحبت رو بعد از شام ادامه میدیم.
‫باشه.
‫می‌خواهی کمک کنم اونارو بیاری؟
‫نه مرسی.
‫می‌دونی که سئو اصلا ضعیف نیست.
‫آره، ولی بازم!
‫اوتاگورو، جنجال درست نکن.
‫ن-نمی‌خواستم!
‫پس می‌خواستی چی کار کنی؟
‫باشه، باید همه اینا رو ‫مخفی نگه داری، فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫راستش یه جورایی بچگانه و مسخره‌ست.
‫من عاشق تاریخ ژاپن‌ام، می‌دونی؟
‫و هر وقت مسابقه میدیم، ‫وانمود می‌کنم ناسونو یوئیچی‌ام.
‫همونی که تو داستان هایکه ‫بادبزن رو زد؟
‫همون.
‫فقط یه شانس داشت.
‫مقابل باد، امواج، ‫و یه هدف کوچیک و دور.
‫هیچ موج یا باد یکسان نیست.
‫طبیعت هر کدوم رو متفاوت می‌سازه.
‫هیچ ریتم ثابتی هم نیست.
‫همینطور برای شلیک‌های هم‌تیمی‌هام.
‫ممکنه با همون بچه‌ها باشم،
‫ولی هیچ دو شلیکی مثل هم نیستن، ‫و روز به روز یه تفاوت کوچیکی هست.
‫اگه سعی کنی با همون زمان‌بندی ‫کسی که قبل تو شلیک می‌کنه هماهنگ شی،
‫به محض اینکه یکی از شما خطا کنه، ‫بقیه‌تون هم به هم می‌ریزید.
‫پس از اول حتی سعی نمی‌کنم ‫این کارو بکنم.
‫فقط به اون یه شلیک فکر می‌کنم.
‫زمان‌بندی هم‌تیمی‌هام هیچی نیست ‫در مقابل امواج دریا.
‫ولی این کلیدشه.
‫هیچ دو موجی مثل هم نیستن، ‫و هیچ دو شلیکی هم همینطور.
‫سعی می‌کنم ریتم هر کدومو پیدا کنم ‫و وارد جریان بشم.
‫مثل اینکه سعی کنی باد یا امواجو بخونی.
‫کمکی کرد؟
‫ب-بله! ممنون!
‫راه جالبی برای فکر کردن بهش، نه؟
‫آره.
‫روش کاملا مخالفی داره با ‫روشی که سعی کردیم شلیک‌هامونو از مسابقات استانی دنبال کنیم.
‫میدونی، داشتم فکر می‌کردم...
‫فردا هر راند جابجا شیم ‫چه طوره؟
‫شاید بد نباشه.
‫قطعا ارزش امتحان داره.
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫هوم؟ درباره چی؟
‫درباره اینکه می‌دونستم کمان هیگوچی‌سنپای ‫خلاف قانونه ولی چیزی نگفتم.
‫مسابقه تمرینی بیشتر از یه بازی نیست.
‫چرا باید اینقدر به بردنش گیر بدی؟
‫چون یه بار باختن یعنی بازم می‌بازی.
‫می‌خوام همیشه ببریم.
‫تمام تابستون.
‫تمام تابستون؟
‫بعدش چی؟
‫چقدر مسخره‌ست که همه اینقدر سر یه ورزش ساده ‫اینطوری میشن.
‫ساده و مسخره، نه؟
‫درسته.
‫تمرکز رو بردن و زدن هدف‌ها ‫اینقدر ساده‌ست که تقریبا ابتداییه.
‫ولی به همین دلیله که وقتی ‫فقط رو این چیزا تمرکز می‌کنی،
‫یه جایی به یه دیوار برمی‌خوری.
‫فقط می‌تونی پنج یا شش سال ‫رو یه نرخ بالای برخورد سوار شی.
‫شاید ده سال اگه واقعا تلاش کنی.
‫پس بعدش چی کار می‌کنی؟
‫فقط ولش می‌کنی.
‫فکر کردی چطور میتونی اینجوری حرف بزنی که انگار ‫صد تا از صد تا رو زدی؟
‫زدم، البته.
‫تمرین انفرادی بود، مدرکی ندارم،
‫ولی ۲۱۱ تا شلیک پشت سر هم زدم.
‫فکر می‌کردم وقتی صد تا پشت سر هم بزنم ‫یه آینده روشن منتظرم باشه.
‫فکر می‌کردم شاید با یه مهارت خدایی ‫روشن بشم.
‫ولی هیچی به دست نیاوردم.
‫برای یه لحظه کوتاه از خودم راضی بودم،
‫و بعد کلی هیچی.
‫ولی الان از جایگاه خودم راضیم.
‫از پشت کمانم لذت می‌برم.
‫می‌خوام چیزایی که می‌دونم رو انتقال بدم.
‫همه چیزایی که از آدمایی که ‫قبل از من بودن یاد گرفتم.
‫همه چیزایی که خودم فهمیدم.
‫می‌خوام همه رو انتقال بدم،
‫و ببینم به چه نوع شلیک‌های جدیدی ‫منجر میشه.
‫اینطوره، آره؟
‫خب، خب، اینجا چی داریم؟
‫جایگاه‌هاشون رو عوض کردن.
‫اینم یه راهشه.
‫فووا! حواست باشه.
‫باشه، ببخشید.
‫می‌تونید هر دوتاتون سریع‌تر آماده بشید؟
‫اصلاً می‌خوای تو مسابقات کشوری برنده بشی؟
‫ه-هی حالا، نیکایدو...
‫این چه طرز حرف زدنه با سنپای‌مونه.
‫باید به سرعت ما هم توجه کنی.
‫اگه اینطور باشه، به موقع آماده نمی‌شیم!
‫اگه ببازیم، کارمون تمومه!
‫بی‌خیال نیکایدو!
‫مشکلش چیه؟
‫آروم باش، داداش، باشه؟
‫می‌رم تیرها رو جمع کنم.
‫اوه-باشه...
‫یه چیزی شده باهاش.
‫آره.
‫چه جوری اوضاع رو ناجور کردی.
‫می‌رم کمکش کنم.
‫باشه.
‫بقیه‌مون باید تمرین فرم کنیم ‫روی هدف‌های تمرینی.
‫باشه. ‫اوکی!
‫عوض کردن موقعیت‌ها امروز ‫خیلی خوب بود، نه؟
‫قطعاً منو بیشتر هوشیار نگه داشت.
‫آره، انگار حالا یه نوری ‫ته تونل هست.
‫بچه‌های تسوجیمینه خیلی عصبی به نظر می‌رسیدن.
‫به‌خصوص نیکایدو-سنپای.
‫اون قبلاً اینقدر احساسی نمی‌شد.
‫قول دادم به شو زنگ بزنم، ‫پس می‌رم به اتاقمون.
‫باشه، ما هم زود میایم بالا.
‫ام...
‫تو طبقه‌ دوم هستی؟
‫آره.
‫باشه.
‫ها؟ آسانسور گیر کرده.
‫چی؟
‫بی‌خیال.
‫می‌رم سعی کنم به کسی زنگ بزنم.
‫مسا-سان؟
‫آسانسوری که توش هستم گیر کرده.
‫آره.
‫چه خبر، سییا؟
‫دکمه رو زدم اما اتفاقی نیفتاد.
‫ها، نمی‌دونم چرا.
‫باشه. دکمه اضطراری رو بزن؟
‫باشه، ممنون.
‫می‌رم سعی کنم دکمه رو بزنم.
‫باشه.
‫بزنم.
‫بله؟ مشکلی هست؟
‫اوه، آسانسور انگار گیر کرده.
‫بسیار معذرت می‌خوام بابت مزاحمت.
‫تو کدوم طبقه گیر کردید؟
‫بین طبقه اول و دوم.
‫متوجه شدم.
‫بلافاصله کسی رو می‌فرستیم.
‫لطفاً حدود نیم ساعت منتظر بمونید ‫تا برسن.
‫مواظب باش!
‫آخ!
‫هی!
‫ببخشید...
‫نیم ساعت، هان؟
‫قراره طول بکشه.
‫اصلاً تکون نمی‌خوره، هان؟
‫اوه، اینجا چیه؟
‫میناتو زنگ زد و گفت گیر کرده ‫با نیکایدو-سنپای.
‫وای، جدی؟!
‫اوه، شماها هم اینجایید؟
‫مسا-سان!
‫مسا-سان می‌گه تعمیرکار ‫تا ده دقیقه دیگه اینجاست.
‫باید خوب باشه، هر وقت بخوای ‫بتونی به مربیت زنگ بزنی برای کمک.
‫اوه، آره.
‫بهترا که هیچ وقت احساس ناامیدی یا خستگی نکردی.
‫من قبلاً ناامید شدم.
‫اما از خودم.
‫بعد از اینکه از گیریساگی فارغ‌التحصیل شدی، ‫دچار وحشت از هدف شدم.
‫واقعاً یه مورد بدش هم بود.
‫درست وسط فینال‌های استانی، ‫برای بدتر کردنش.
‫حتی نمی‌تونستم یه ثانیه تیر رو نگه دارم.
‫در نهایت باشگاه رو ترک کردم.
‫گیریساگی رو بخشی به خاطر وضعیت خونه‌ام ترک کردم،
‫اما بخشی هم به خاطر اینکه می‌خواستم ‫برای همیشه تیراندازی رو بذارم کنار.
‫اما الان اینجایی، با تیر و کمان.
‫خودم هم تعجب می‌کنم.
‫تنها دلیلی که برگشتم اینه که ‫مسا-سان و بقیه اعضای باشگاه رو دیدم.
‫حرفی از وسواس نزن.
‫به نظر من تو هم همینطوری.
‫چی؟ من؟!
‫همیشه فرم تو رو تحسین می‌کردم.
‫اینکه چطور یه باشگاه رو جمع کردی ‫و بدون حتی یه مربی به مسابقات کشوری رسیدی،
‫همه‌ش واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫کل تیم تسوجیمینه واقعاً عالیه.
‫به نظر می‌رسه مثل یه گروه دوستن که ‫می‌تونی روشون حساب کنی.
‫من توانایی جمع کردن همه رو ‫مثل اون ندارم، پس حسودیم می‌شه.
‫من فقط دارم ازشون استفاده می‌کنم.
‫وانمود نکن که چیزی می‌دونی.
‫اما شماها واقعاً خیلی باحال بودید ‫اونجا تو مسابقات
‫خفه شو!
‫از بازی رفیق‌بازی خسته شدم.
‫می‌دونی موضوع چیه ‫شو؟
‫فکر کنم یه ایده دارم.
‫بالاخره.
‫منم.
‫ایسوکه-گون، یه چیزی هست ‫که باید بهت بگم.
‫شیگیوکی بیهوش شد ‫و بردنش بیمارستان.
‫چی؟
‫هنوز جزئیات رو نمیدونم، ولی بهت میگم ‫وقتی فهمیدم، پس فقط آروم باش، باشه؟
‫شنیدی چی گفتم؟
‫سنپای؟!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫وقت تلف کردن ندارم!
‫کار احمقانه نکن!
‫باید برم پیشش!
‫لعنتی...
‫چرا همیشه باید اون باشه؟
‫نیکایدو؟
‫حالت خوبه؟
‫از من دور شو.
‫باید...
‫هی، آروم باش، رفیق.
‫واسه چی اینقدر جوش آوردی؟
‫عمویم رو بردن بیمارستان.
‫خبر بدیه!
‫پس برو کنار!
‫چی، قصد داری کل راه رو بدوی؟
‫باید یه کم آروم بگیری.
‫معذرت می‌خوام که تو رو به این ماجرا کشوندم.
‫اشکالی نداره.
‫وقتی تصادف کردم به همون جا رفتم، ‫پس راه و چاهش رو بلدم.
‫مرسی.
‫این عموی تو ‫معلمت هست، نیکایدو-گون؟
‫اون بیشتر از این حرفاس. همه چیزمو بهش مدیونم.
‫به لطف اون نشدم ‫مثل پدر لعنتیم.
‫چرا همه بدبختیا ‫باید سر اون بیاد؟
‫از سایونجی رد شد،
‫حالشم روز به روز بدتر می‌شه...
‫سایونجی-سنسی ردش کرده؟
‫آره، دقیقا.
‫رفته بود پیشش و حاضر بود ‫سبک تیراندازیشو عوض کنه اگه قبولش کنه،
‫ولی ردش کرد.
‫یه پسر جوون هم سن و سال ما
‫فکر کردم اذیتت می‌کنه،
‫تقریبا مطمئن بودم که نیکایدو-سنپای بود
‫از همون موقع حالش بدتر شده.
‫حتی چندتا تیر زدن هم ‫الان کلی ازش انرژی می‌گیره.
‫چرا اون شما رو قبول کرد ‫ولی عموی منو نه؟
‫خیلی عصبانیم می‌کنه.
‫من نمی‌خوام بهت ببازم.
‫اونا قبولت کردن و حالا می‌خوام ‫تو و فوجیوارا رو له کنم.
‫و وقتی این کارو کردم، دیگه تمومه با کیودو.
‫بیمارستان مرکزی
‫عمو!
‫هی، ایسوکه.
‫میگن الان حالش ثابته.
‫نگاه به قیافت کن.
‫وای، نترسون منو اینجوری.
‫خیلی نگران شدم!
‫ببخشید، رفیق.
‫هنوز کلی چیز هست ‫که می‌خوام بهت یاد بدم،
‫پس هنوز نمی‌تونم بمیرم.
‫عمو... عمو...!
‫خیلی ممنون.
‫خودم ایسوکه-گون و فوا-گون رو می‌برم.
‫از تو هم خیلی ممنونم.
‫مطمئنم نیکایدو هم قدردانه.
‫فقط می‌خوام مثل قبل ‫تیراندازی کنه.
‫همین...
‫خیلی خب، بهش میگم.
‫هی، ماسا-سان...
‫هوم؟
‫کیودو واقعا چیه؟
‫بعد از این همه تمرین و تیراندازی، ‫چی به دست میاریم؟
‫چرا یهو اینو می‌پرسی؟
‫فقط تو فکرمه.
‫چرا اینقدر بهش چسبیدیم؟
‫چرا ادامه می‌دیم ‫حتی وقتی اوضاع سخت می‌شه؟
‫احتمالا برای پیدا کردن جواب این سوال.
‫فکر می‌کنی جوابشو پیدا کنیم؟
‫کی می‌دونه؟
‫ممکنه تا آخرین تیری که می‌زنیم ‫دنبال جوابش باشیم.
‫هیچ وقت تمومی نداره، نه؟
‫نه، نداره.
‫ولی همینه که جالبش می‌کنه.
‫آره...
‫شاید حق با تو باشه.
‫وای، به نظر میاد این اردو ‫کار خودشو کرد.
‫آره. قطعا ارزشش رو داشت.
گونو امری نی مو کری نی کاگایاکو هیتومیناکا
اوتسورو کشیکی سوبته کاگایایت میتا کارا ‫خیلی مدیونتونیم بابت این چند روز. ‫تمرین کنار تیم شما ‫واسه ما هم انگیزه‌بخش بود. ‫حالا دیگه می‌ریم. ‫بچه‌ها، تشکر کنید اوبوئترو کانا آناتا تو هاناشیتا توکی کا ‫صبر کن، کجا رفتن؟! ‫ها؟ اینجا چیه؟ ‫الان می‌رسن به بهترین قسمتش.
چون نمیتونم فراموش کنم ‫اگه خیلی سخت نیست، ‫می‌خوای با من بیای بیرون؟! ‫ببخشید... ‫می‌خوام روی زمانی که ‫با تیمم دارم تمرکز کنم. ‫وقتی خوشحالیم با هم شادی کنیم ‫اینم از سئو ما! ‫پس برای منم کیودو! ‫در لحظه‌های ناپایدار، همه چیز متراکم میشه ‫اینا چه مرگشونه؟ ‫منم باید ادامه بدم. ‫نیکایدو-سنپای. ‫وقت پیشرفت کردن رسیده ‫دفعه بعد که همدیگه رو ببینیم توی مسابقات ملیه. ‫اون موقع نمی‌بازیم! ‫بالاخره جرأت پیدا کردی، مینا-چان؟ ‫وقتی نزدیک باشی احساسات منتقل میشه ‫آره! ‫این فقط کار رو جالب‌تر میکنه. ‫قراره داغونتون کنیم!
‫به سوی فردای گسترده آزاد شو
‫قسمت ۱۰