طی چند سال گذشته، یوتام اوتوانغی
به یکی از محبوب‌ترین نویسنده‌های کتاب آشپزی انگلستان تبدیل شد
الان شما هم احتمالا یکی از
کتاب‌های این مرد رو در خونه‌تون دارین
سالاد گوجه فرنگی، زمانی که من اونجا بودم کوچیک بود
یکم بیشترش کردید. بله. همینطوره، یکم.
زود به‌دست میاد فرهنگی که داره
و به پنج رستوران دیگه اجازه میده
جایی که ظرف‌های سبزیجات، خلاقانه
و چیزای پخته شده جذاب، توجه جلب می‌کنن.
- هال آماده خدمت به شماست ‐ هال آماده خدمت به منه؟
- باشه، عالیه. ‐ آماده، یوتام.
ببخشید، دارم میام.
او یکی از اون ترکیب‌های نادر
از آم و پدیده‌ست.
برای سرویس آماده‌ای سرآشپز؟
نه کاملا.
تاثیرگذارترین نویسنده کتاب آشپزی در دنیا
یوتامی اوتولنغی، فرش از لندن.
به مرحله‌ای از حرفه‌ام رسیدم
که بارها انجامش دادم.
میدونی، تو آشپزخانه‌ها کار کردم.
شروع کردم به دستورپخت نوشتن و کسب و کار خودمو مدیریت کردم
و دنبال چالش بعدی رفتم.
دنیای غذا کاملا منزوی شده
چون ما زمان زیادی رو در آشپزخانه‌ها می‌گذرونیم.
و زمانی زیادی رو در دنیای بیرون صرف نمی‌کنیم.
شما هلاک چیزایی میشید
که شاید یه‌کمی بیشتر تاریخی
فرهنگی، انسان‌شناسی باشن.
در نتیجه شما مفهوم بیشتری از دنیایی که درش زندگی می‌کنیم، می‌خواید.
این اسمش ام علیه. ام علی خیلی سنتیه
دسر خاورمیانه‌ای.
به‌طور معمول با این نان‌های بسیار باریک درست میشه
تقریبا مثل تورتیلا
درباره ایزتا، ایزتا،... نظرتون راجع به این چیه؟
فکر کنم یادم میاد، واسه اولین بار این شبیه
اره، چیز عجیبی برای خوردن بود
اما این به روش ناخوشایندی، عجیب نیست
من همیشه این شیفتگی شدید واقعی رو
نسبت به تاریخچه غذا داشتم.
شاید به این حقیقت که فکر می‌کنم
یک دستورپخت خیلی خوب نیست اگر داستانی نداشته باشه مربوط باشه.
بدیهیه که من، می‌دونی، به‌عنوان یک نویسنده رسپی
همیشه سعی کنم ریشه یابی کنم
اینکه از کجا اومده، چجوری شروع شده
چی هست .چیزیه که ازش حرف میزنیم.
فکر میکنم اگر کمتر شیرین بود
و در نتیجه شما ، مثل، لایه ای از چیزی
چه جور بگم،اسیدی و شربتی
مثل شربت گل رز و لیموی روی اون
برش دادن ان همه پرمایگی
این امر حقیقتا سودمند خواهد بود.
در هر چیزی که میپزیم تاریچه ی زیادی نهفته است.
من مجذوب این شده بودم برای همین این ایمیل رو گرفتم
از The Met، که گفت
ما دوست داریم شما برامون یک" برنامه ترتیب بدبن"
اول به این ایمیل نگاه کردم.
با خودم گفتم " چرا من یه ایمیل از The Met گرفتم؟"
من با The Met نمیپرم. میدونید؟
همچنین ، شروع کردم به تمرین برای آشپزی شیرینی
.در نتیجه خیلی به چیزی که میخوام نزدیکه
برگشتن به چندین قرن
و یاد گرفتن اینکه چطور همش تکامل پیدا کرده
من جدی جدی میتونم کتابایی رو بگیرم
و شروع به خوندن کنم و بیشتر بفهمم
درباره ی اینکه همه ی اینا از کجا اومدن.
و فکر میکنم، انگار، این ... این واسه منه."
‐ سلام یوتام ‐ سلام
اره . اومدم شهرتون.
.حس یه شهر حسابی رو داره.
The Met یک شهره و کلی حلقه هست
که مجبور میشی از میانشون بپری . میدونی ... میدونی
تا به هنر احترام بزاری. تا مطمین بشی هیچی
. در هیچ صورت برنامه رو به خطر نمیندازه
اما راستش من دوست ندارم قاعده و قانون داشته باشم
منظورم اینه که دوست دارم خودمون بعضی مسایل رو حل کنیم.
موزه ی کلان شهر هنر
دو میلیون فوت مربع . بالای هفت میلیون بازدید کننده در سال
بالایی یک و نیم میلیون کالا.
جای بزرگیه. مضطرب کننده اس.
بالای 2000 ادم داره کسی که در The Met کار میکنه.
ما اساسا هر حرفه ای که وجود داره را داریم
و این خارق العاده اس.
پنج هزار سال دستاورد بشر
دقیقا در این ساختمان قرار داره.
نه فقط کالا بله ایده ها.
نیکو... میتونی توضیح بدی دارم به چی نگاه میکنم ؟
خب هر آشپزی یکی از اینا رو داشته ... چطور بگم... تصاویری پشت سرشون.
خب پس من مقدمه ی بخش هنرهای زنده رو میچینم.
و خب... و هر کدوم یک ذره متفاوت اند؟
بله.
ما به فکر اجرا هستیم
و کار کنشی بسیار گسترده
و در نتیجه هنر آشپزخانه بسیار برای ما برازنده میشه
در نتیجه وقتی ما به ورسای فکر میکردیم
در واقع به این فکر میکنیم که چطور به مردم راهی عرضه کنیم برای مجسم کردن
"فهم اینکه ورسای چی بوده
" و چطور به صورت اجتماعی و فرهنگی
"با زندگی مردم یکی شده؟"
انها ممکنه برنامه های سرگرم کننده و محشری باشند
اما انها بسیار سختگیر هستند
در نتیجه در ... در مفهوم این درباره ی
اشکار کردن چیزیه که شما دارین.
نمایشگاه حقیقتا متاثر از
کلی حساب ها و مسافران مختلف است
که به ورسای متعلق به 1682 و 1789 ورود پیدا میکنند
زمانیکه لوییس XVI مجبور به بازگشت به پاریس شده بود.
The Met ودیگر موزه ها مملو از تاریخ
محصولات دست بشر هستند.
شما تمام اون زیبایی ها میبینید باز هم زندگی غذا
میوه بلکه قرقاول ها و قرص های نان.
ادمهایی هستند که در ستایش کردن غذا خوش میگذرونند
اما حواس هایی که از دست داده شدند
حس بویایی و چشایی ست.
پس زمانیکه یک برنامه ترتیب میدین روی این حواسها متمرکز بشید
سپس ناگهانی
تمام ابعاد تازه ای در زندگی میاد.
چیزی که شما میخورید تقریبا شما رو
.برمیرگردونه به ان زمان
من واقعا زیاد نمیدونم.
کمابیش میدونم که ماری انتوانت
" هیچ وقت نگفت " خب کیک بخورن".
ورسای خانه ی خانواده ی سلطنتی فرانسه بود
.از سده ی 17 تا 18
ان بیانگر نفوذ فرانسه اس
در سیاستهای وقت اروپا.
اوج هنر ها
و هر چیزی که اروپایی ازش الهام گرفتن..
چشم های دنیا به ورسای ست
برای گرایش های فرهنگی
یه جورایی مثل فضای مجازی امروزه.
اما تکنولوژی و دستاورد های ان
در واقع در کانون ورسای قرار داره
مخصوصا شیرینی های فرانسوی
.که واقعا خیلی قابل دسترس هستند
منظورم اینه که مرینگ دارند. شیرنی های ظریف و ترد دارند.
کیک دارند. میوه و مغز بادام دارند.
از گلاب گل سرخ و گلاب شکوفه های پرتقال استفاده میکنند.
در اصطلاح میتونن خمیر پفی درست کنند.
نان بنچیک میتونن درست کنند.
اونا میتونن مقدار خیلی زیادی از چیزها رو درست کنند.
نوعی ابزارهای اساسی اند که
شیرینی پز دارشون.
"یک نفر واقعا نمیتونه برای این برنامه شیرینی بپزه.
" واقعا من لازم دارم چند نفر بیان
" تا ابعاد تکنولوژی رو نشون بدن
در مغازه ی شیرینی پزی. همانطور که بلدند."
چندتا شیرینی پز دعوت میکنم
و ... من ... من سعی میکنم زمینه های مختلفی رو پوشش بدم.
از شیرینی . که همین الان هم همین طور شده
در قرن 21.
در دنیای شیرینی پزی ادمهایی داری که
خیلی انتزاعی کار میکنن کیک های اصلاح شده
خلق کردن چیزایی که کاملا مبتکرانه است.
جدا من تازه در اینستاگرام شروع کردم به دنبال کردن
و نگاه کردن کاندید های ممکن.
کسانی که شیرینی پز بودند و هنرشون رو خیلی جدی میگرفتند
که مرز ها رو به سمت تکنولوژی سوق میدادند
چاشنی ها ، سخنرانی؟
و این واقعا برای من مهم بود که در واقع
انها تا جای ممکن به عنوان ناهمسانی از هرکدام بودند.
هر کدام نمایانگر تکنولوژی شون بود
نمایانگر اینکه در شیرینی پزیشون چیکار میکنن
و ذره ای از داستانی متفاوت
ورسای را از طریق کیک تعریف میکردند.
دینارا کاسکو یک شیرینی پز اهل اوکراین است.
او قالب های سه بعدی در کامپیوترش میسازه
او پیش زمینه ی معماری داره.
یکبار در پخش زنده داشتم لعابش میدادم
! و انداختمش . هه.. هه...هه
و یادمه رفتم تو فید اینستاگرامش
و فقط کارهاشو یه نگاهی کردم
به نظرم اومد که " محشرن"
چون این.. این واقعا یه کیک نیست
این نوعی واقعا پر نقش و نگارن
ساختارهای معماری.
اما وقتی قاچش میکنی لایه های کیک رو میبینی.
و یه چیزی درش بوده از جنس هوش
و عصر معاصر.
دومینیک انسل او مشهورترین
شیرینی پز گروه هست.
حالتون خوبه؟ رو به راهید؟
.او کرونات رو اختراع کرد.
در نتیجه او ... او... در صدر لیست جا داشت.
این چیزیه که مردم میگن
و مطمینم مردم درباره ی کیک های ورسای هم حرف زدند.
در نتیجه کرونات برای سالها
مردم عادت داشتند صبح خیلی زود توی صف بایستند
تا تعداد محدود کرونات هاشو بخرن.
میتونی ، نمیدونم اگر یکمی شکلات روی برچسب اسمتون باشه.
روی برچسب اسمتون.
هر چیزی که او انجام میده در سنت پایه ای محکم داره
پیش زمینه ی فرانسویش، اما این نیز فرامدرنه .
او یه جورایی نیویورکیه
شیرینی پز فرانسوی نوستالژیک
اون ظروف سنتی بازافرینی شده
و ارایه ی اونا در قرن 21.
همچنین من کسی رو میخوام که واقعا مظهر تکنولوژی باشه
و اگر شما به بومپاس و پار نگاه میکنید
پیشوند لندن
مردم در لندن همیشه رو به جلو ادامه دادند و پیشرفت کردند
درباره ی ژله ها و میهمانی هاشون.
انها به معنی واقعی کلمه شروع کردن فقط به درست کردن ژله.
پس اونها این جلوه های باورنکردنی رو کنار هم گذاشتند
ژله هایی که با رنگهای متنوع و از زوایای مختلف میدرخشند
در یک تم منظره ی شهری واقعی
و تو بهش نگاه میکردی و میرفتی .محشره.
شما ... شما هرگز نمیفهمیدید که همه چیز قابل خوردنه
که میتونه اینقدر زیبا و طبیعی باشه
و از چیزی که شما میتونید قاشقتون رو درش فرو ببرید
.و لذت انی رو بچشید
من فکر میکنم این خیلی عالیه
اگر چه چون اونها خیلی محشر بودند.
میدونستم اسفنجی نمیشه.
نه مرینگ نه خامه حتی.
از یه طرف بوپاس و پار دارین.
از طرف دیگه کسی که
در محیط عملی خیلی کار کرده
در آشپزخانه ی رستوران.
Ghaya Oliveira اهل تونسه. اونجا بدنیا اومده.
او مدیر اجرایی شیرین پز هست
Michelin از نیویورک رستوران Michelin star، Daniel.
[instrumental music]
یه شیرینی پز رستوران
دلیل دنیای شیرینی پزی"
که در رستوران اسمش بالا و پایین میره
خیلی منحصر بفرده.
James Beard او برنده ی بهترین جایزه ی شیرین پزی شد
و او به این نواوریش اگاه بود
درباره ی دسرهای روکشدار فرانسوی.
خب این یه اتاق شکلاتیه.
خب این یه شکلات پر احساسه.
اینا همه اش میوه های عجیب غریب ان.
در نتیجه شبیه اینن.
و مزه ای شبیه به میوه ی پر احساس رو میده.
دوست دارین مزه اش کنین؟
برای من کاملا مشخص بود
که کسی که از اون خوشش بیاد کاندید عالی ای میشه.
قسمت کوچیکی از دنیای شیرینی رو نشون میده
که مردم نمیدونن.
اوه!
دینارا معماره.
بومپاس و پار هنرمندای مفهومی هستند.
Janice Wong یک شیرینی پز اهل سنگاپوره.
همش درباره ی هنریه که بشه خوردش درباره شکوه و برنامه ها.
او اساسا با شکلات کار میکنه.
یادمه دیوار قابل خوردنی ای رو دیدم که او ساخته بود
همش با شکلات و رنگ بود
با خودم فکر کردم " وای کی از این کارا میکنه؟"
خب من عاشق چالشم.
عاشق شسکت هستم به شرطی که معنایی داشته باشه.
میدونستم او تمام داخل طاق دسر رو ساخته
یا محل های شکلاتی در اسیا.
یک بار در سنگاپور . فکر کنم ماکایو و ژاپن.
و اسیا جایی پر از شیرینی
و قنادی خلاقه.
غذاش فقط خیلی چند لایه اس
و انگار اوردن او به The Met کاملا منطقی بوده.
به معرفی شدم Deborah Krohn.
او پرفسور در بارد نیویورک است.
او تاریخ شناسه البته تاریخ شناس غذا.
با توسط The Met با هم اشنا شدیم
Deborah واسه من گوروست
وقتی صحبت از موضوعات میشه تاریخ ورسای
از دیدگاه غذا.
او استاد من بود.
ورسای یک دادگاه علنی بود.
مردمی از پاریس یا شهرای معمول
که اجازه داشتن به ورسای بیان
و تمام رویداد های دادگاهی که برگزار میشد رو تماشا کنن.
خیلی گیج کننده است. میدونی ، دلیلی که ما هستیم ..
در دنیا زندگی میکنیم با کلی تفکیک.
خب ، با امنیت.
‐ بله با امنیت. میتونید تصور کنید؟
امنیتی نبوده.
حتی خود پادشاه هم یه چیزی بوده
از نگاه بیرون .درسته؟
قصر باز بوده و مردم ان طرف ها جنب و جوش داشتند
و پادشاه و ملکه رو تماشا میکردن که در جمعیت رد میشدند.
انها میدونستند که میتونن نگاه کوتاهی به ملکه بکنند
اگر در جای مشخصی بایستند.
انها همیشه در معرض نمایش بودند.
و در واقع حریم شخصی واقعا چیز متفاوتی بود.
فکر اینکه کارای مشخصی هست که در خلوت انجام میدید
واقعا وجود نداشت مخصوصا برای پادشاه.
تقریبا همه ی کارا با تماشای دیگری انجام میشد
و این یکی از دلایلی ست که
ما چنین تاریخچه های معرکه ای داریم.
جایی که پادشاه غذا میخورده
نه یک ضیافت مفصل بوده نه یک جشن کوچیک.
غذایی برای ... برای مراسم تشریفاتی
و اهمیت و سمبولیک بودنش
شکوه و تجملی بودنش
و اون واقعا
یک ... همه ی مردم اونو پوشش میدادند
درباره اش برای روزنامه ها مینوشتند
موضوع درباره ی گسترش دادن غنای دادگاه فرانسوی بود.
و پادشاه. و درباره ی قدرت.
به نظر میاد تقریبا تمام چرخه رو کامل کردیم
تا وقتی بتونیم در تلفن هامون ببنیم
زندگی خصوصی همه
یا مراحل آشپزی یا هر کاری که میکنن
حس حریم شخصی وجود داشت.
میدونی شما هیچ وقت نمیتونی به خونه ی شخصی برید و ببینید
و ما ناگهان دوباره انجاییم..
میدونی بیشتر از دو قرن بعد.
خب ... یه آشپزخانه ی باز.. منظورم اینه که اگر تصور کنید
ایده ی یک رستوران با آشپزخانه ی باز
جایی که شما اشپزها رو میبیند عرق کردنشون رو میبینید
و میبینید که سر هم داد میزنند
و تمام اینا در آشپزخانه ی رستوران اتفاق میوفته.
شاید هرگز تو آشپزخانه نرهLouis XIV
میدونی؟ منظورم اینه که او احتمالا نمیدونه که آشپزخانه کجاست.
آشپزخانه یک مکان باز نبود.
یک ... یک دنیای دیگه بود.
وقتی یوتام با من تماس گرفت
ازم خواست که کیک ورسای درست کنم
و سپس من تلاش کردم... طرح های متفاوت پیدا کنم
و از این مخصوصا خوشم اومد.
این طرح الهام من بود در کل
میتونید اینجا ببینید میوه های مختلف
و گل هایی مثل این.
و تلاش کردم که یه چیزی خیلی شبیه به این درست کنم.
و میخواستم از بعضی المان های قصر استفاده کنم
فقط تغییرشون بدم
و بهشون یکم استایل مدرن بدم.
مدرنیته اره . مدرنیته.
میدونی وقتی یوتامی ازم درخواست کرد ترسیده بودم
گفتم " خدای من . برای The Met?
مطمین نیستم که آماده باشم."
قبلا به عنوان طراح سه بعدی کار کردم
پس سعی کردم تمام عادت های مختلفمو با هم ترکیب کنم
تا یکی از کیک هامو درست کنم.
خب الان قالب های متفاوتی دارم.
همه چیز رو خودم درست کردم.
تمام قالب ها رو مدل دادم در کامپیوترم.
فکر کنم دو هفته تقریبا تمام روز مشغول بودم
فقط برای مدل دادن به این کیک.
این یه چالش بزرگ برای درست کردن همچین کیک ست.
دینارا زبان رو خلق کرد
از راه شیرینی پزی بدون داشتن حتی یک فروش.
او مغازه یا رستوران نداشت
یا جایی که هنرشو نشون بده.
او در واقع مثل یک اختراع معاصر بود.
میدونی .او روی خطه. جایی که واقعا هست.
..خب جنیس ...
میرم چیزاتو پیدا کنم و بعدش بهت میرسم
این لیستی از چیزای آشپزخانه ی رندیه.
چند تا چیز رو دارم گم میکنم . اره.
خب .. بزارید ... کلی چیز که هنوز
خمیر ادامس رو دیدم خب به خاطر همین گذاشتم ...
اره . همه جا گذاشتمش همه جا گذاشتمش.
اونجا؟ بله . بله
سلام Sruly.
شنیدم خیلی اینجا بودی.
اره . مثل اینکه یه مغازه شیرینی پزی شلوغ برای ساختن هست.
از جهتی خوبه که
جنیس پیداش شد و همینطور دلیلی که فکر میکنم
اگر فردا اونها همه شون یک زمان اینجا بودند
دیگه خیلی زیادی میشد.
اوردیم که برای معرفی این برنامه کمکمون کنه Sruly ما
روش تمرکز کنه و آماده اینحا باشه
تا فقط هر کاری که لازمه رو اجرا کنه
او برای هنرمندان بسیار ارامش بخشه
چیزی که ما ناامیدانه در این شرایط حال حاضر بهش نیاز داریم.
تنها مشکلی که با اینجا دارم بوی فضاشه.
من واقعا چیزی رو بو نمیکنم اما شما بگید..
‐ باشه. ‐ بهتون اطمینان میدم که بو میده
نه این فقط یه ذره بوی مانده ی ...
پخته؟
‐ برای یک پخت خلاقانه. ‐ وای .معذرت میخوام.
نه ، نه ، این عالیه. ..این فقط
وقتی یوتامی اولش باهام تماس گرفت درباره ی این برنامه
خیلی برام عجیب بود
، میدونید خب چون من یه هنرمندم
واقعا شبیه به عصر معاصر، استایل پاپ
پر معنی.
شاید بتونم منفذها رو در اینجا باد کنم.
اره . اره خیلی میتونه مفید باشه
و وقتی شما چیزی رو میپزید شاید بوش...
اره . و ..
یکم مریم گلی تفت میدادم اما ندارم.
باشه. انجامش میدم.
، اه . هیچ مقرراتی وجود نداره .هیچ قانونی .هیچ کتگوری ای
و این با این برنامه خیلی کلاسیک بود.
.تمام اینا درباره ورسای ست.
درباره ی ...میدونی ... درباره خوش گذرونی ورسا بود.
اما او بهم اعتماد به نفس داد
که هر کاری که بخوام میتونم انجام بدم.
به سمت کارایی میرم که قبلا کسی نرفته
بنابراین یه جورایی نمیخوام مثل اکلر انجام بدم
یا یه خمیر پفی . میدونی
کاری که قبلنا انجام شده.
میخوام مواد خام رو مصرف کنم
و ازش رسپی های تازه خلق کنم
که از خمیر ادامس استفاده کنم کاری شبیه به این
واقعا متفاوت هنر معاصر
اما همچنین معرف گرافیک باغ هم باشه.
باغ ورسای اینا رو داره مثلا
انحناهای فوق العاده . میدونی و این الگوها
دارم مشروب رو تصور میکنم شاید اونها...
انها نذاشته باشنش اونحا ؟
میتونم ... میدونم که مشروب اینجا هست
خب براتون پیداش میکنم.
خب ... عالیه . این ...
این رام هست ...که گم شده.
اشپزها فقط دو روز وقت داشتند
و وقتیکه با کمال گرا ها سرو کار دارید
تمام این درخواست ها رو خواهید داشت.
در اخر جواب میده.
خیلی چیزا گم شده.
شرایط گیج کننده ای بوده چون چندتا آشپزخانه اس
و یک مارپیچی اون پایین هست برای رفتن از نقطه ی اول به دوم.
‐ مثل ورسای. ‐ مثل ورسای.
دقیقا.
ورسای خیلی بین المللی بود
کمی شبیه به ملت های متحده ی الان
با سفارتخانه های دوردست مثل سیامی در سال 1686
دادگاه ورسای فقط برای فرانسوی ها نبوده.
واقعا جهانگرای بوده.
مردم از همه جای دنیا میومدن.
دادگاه واقعا برای تمام فرهنگ های مختلف احترام قایل بود.
این دومین سفیر عثمانی ست.
‐ یه چیز زیبا ... ‐ نقاشی زیبایی از Aved.
یک سفیر بسیار بافرهنگ بود.
فرانسوی رو بسیار عالی صحبت میکرد.
او واقعا در فرانسه مشهور بود.
زبان ما برای آشپزی در فرانسه.
همه ی شیرینی پز ها در سراسر دنیا
از اصطلاح فرانسوی استفاده خواهند کرد
pastillage، nappage، ganache.
حقیقتش اینه که بیشترشون واسه ایتالیاست
و سپس فرانسه منابع رو داره.
و دادگاه رو . میدونی ..
پادشاه با تمام قدرتش
.برای نمایش میزارتشون
ورسا همه اش همین نمایش دادن هاست.
خب گاهی شما تکنولوژی ایتالیایی رو استفاده میکنید
تکنولوژی شیرینی پزی یا تکنولوژی کیک
،یا تکنولوژی غذا و میاریش تو فرانسه
وسپس اونها مشهورش میکنند.
وقتی تمام این شیرینی پز ها رو دعوت میکنم به نیویورک
شاید بیشترشون حتی فرانسه صحبت نکنند
یا ارتباطی با فرانسه و آشپزی فرانسوی نداشته باشند
اما همه شون اموزش دیده هستند
تحت روش سنتی فرانسوی
و همشون از اینجا شروع کردند. میدونی از این کتابا.
‐ دینارا. ‐ سلام
‐ بله. ‐ چطور پیش میره؟
خوب . یکم استرس دارم
چون این بزرگ ترین کیکیه که درست کردم.
اره. چون معمولا اونها کیک موس دارند
مثل پنج سانتیمتر طول واسه من یازده اس. خب ...
‐ خب این کاملا متفاوته. ‐ وای خدای من
خب تو میتونی یک کیک موس یازده سانتیمتری رو تصور کنی .
وزنشه. نه؟ .وزنش میکنه.
و وزن . اره .و طول
و من نمیدونم قراره چه شکلی بشه.
این یه تکنولوژی جدیده.
به نظرم مهمه واقعا که بیارمش خونه. کیک رو میگم
همونطور که میدونیم یه تکنولوژی جدید بوده.
میدونی .کره ی خامه ای و شکر
شما هرگز از اون ...شکرهای لطیف نداشتین
و این درجه از کیفیت مواد رو.
‐مطابق روش های پیشرو بوده . ‐ درسته.
و چیزی که مردم ...
وقتی در قرن 17 درباره ی شیرینی میگفتند چیزی که منظورشون بوده
بیشتر شبیه چیزیه که ما به خمیر پاستا میشناسیمش.
چیزی که لزوما شیرین نیست.
چیزی که شا میتونید کارهای متفاوتی باهاش بکنید.
میتونید ازش لایه درست کنید.
.. شما میتونید... خب ... به نوعی..
کتاب های آشپزی انگلیسی درباره ی تابوت شیرینی پزی میگند
چیزی که در واقع معادل هست.Tupp
شما کجا غذا رو دفن میکنید تا کسی نخورش؟
به نوعی . خوبه. چون که اونا پلاستیک ندارند..
و اینکه اونا.. میدونی .. راهی نبود
که چیزی درست کنیم که محفوظ از هوا بمونه
ولی اگر چیزی در لایه ی شیرینی بپزید
راهیه برای محافظت کردن ازش.
عالیه
حدود 30 نفر بیرونن.
‐ صبح بخیر. ‐ صبح بخیر.
‐ Chef Ansel! چه روز خوبیه. ‐ سلام .صبح بخیر.حالتون چطوره؟
‐ صبح بخیر بچه ها ‐ صبح بخیر.صبح بخیر.
من در خانوداه ی خیلی فروتنی بزرگ شدم
در شهر کوچکی در فرانسه
زیبا و جذاب
در شهر کارگران کارخانه.
پدرم در کارخانه کار میکرد و چهار بچه رو بزرگ کرد
با مادربزرگم و عمو زاده هام
سگ ها و گربه ها
و همگی با حقوق یک نفر ارام زندگی میکردیم
سخت بود
ما همیشه خیلی نداشتیم که بخوریم اما خیلی زود
من تصمیم گرفتم برم دنبال کار تا خانواده ام رو ساپورت کنم.
من شونزده ساله ام بود وقتی واسه اولین بار پا به اشپپزخانه گذاشتم.
مثل رویا یا اشتیاق نبود
بیشتر شبیه به راهی برای حمایت خانواده بود.
ورسا فقط یک مقصد نیست.
فقط یک مکان نیست.
چیزی که به فرانسوی ها ارایه میده
میراث ماست.
خیلی سال پیش رفتم به ورسای
وقتی در پاریس زندگی میکردم
اون زمان خیلی پول نداشتم
خب یادمه انگار ماشینمو اونجا پارک کردم
و قدم زنان وارد باغ شدم
و سعی کردم برم داخل
پول کافی به اندازه ی خرید بلیط نداشتم.
اره.
اره . حالا داخلشیم.
همینه. این چیزیه که شده.
بنابراین یه مسیر اشفته واری تا فرودگاه بود
انگار یه همستر کوچولوی عجیب
اینجا لانه کرده.
وقتی حرف غذا میشه شما یه جورایی در تعجبید.
خب پس ، به نظرم ما از مصرف مواد غذایی خوشمون میاد
که ممکنه قبلا هزاران دفعه دیده باشید
و سپس تلاش برای اینکه شما انها رو با نگاهی جدید ببینید.
واقعا سخته که شما رو وادار کرد.
چیزای زیادی داره اتفاق میوفته
در مسیری که شما دوستان خلاق باشید.
شما در حال تدارک عرصه ی غذا هستید
اما شما در شرایطی هستین با ازادی عمل بسیار وسیع.
در واقع شما هر کاری که بخواید میتونید با غذا انجام بدین. درسته؟
فکر کنم بهش رسیدیم
چون نه هری نه من به عنوان یک اشپز اموزش ندیدیم
و این همیشه این معنی رو میده که
هر وقت که در شرایط آشپزی کردن هستیم
میدونیم که قراره پا به پا باشیم
با عده ای از بزرگترین اشپزهای دنیا
و این خیلی وحشتناکه.
مثل این میمونه که .. میدونی .. کسایی که هنرشون رو پرورش دادن
برای دهه های طولانی با سختکوشی فروان
و اشتیاق همیشه چیز جدیدی رو به ارمغان اورده
در حیطه ی غذا و نوشیدنی.
اما غذا نیازی نداره برای محشر بودن کامل باشه.
برای محشر بودن شما به یک مفهوم درست نیاز دارید
از نظر یک روایت یا میتونه از طریق
حواس تهیه بشه
میتونه از دید مثلا یک میزبان یا شومن بزرگ تهیه بشه.
اره .ما فقط .. انگار همه چیز را در اینجا گنجاندیم.
‐ خیلی خب . جاشو عوض میکنی؟ ‐ بله ..بله ..بله ..بله .
فهمیدم
میخوام بگم سلام حالتون چطوره؟
‐ سلام .خوبم ‐ از دیدارتون خوشوقتم.
‐ من سام هستم. ‐ خوشوقتم.
بله . این خیلی
خب .. عالیه که میبینم میخوای چیکار کنی.
اوه بله .. داریم یه چرخش گردابی مشروب درست میکنیم.
‐ بهتون یه عکس نشون میدم. ‐ وای خدای من
یک کوکتل قراره بزاریم توش خیلی ورسا استایل.
بله .. خیلی جذابه
صبح بخیر.
بله .. یک ماشین بستنی بیرونه .
چه باحاله.
بچه های من عاشق بستنی اند. خب تونستیم متقاعدشون کنیم .
وقتی که ماشین بستنی اهنگ میزنه
. وقتیکه از دل بستنی بیرون میاد
پدرم پروفسور شیمی بود
ولی یک معماری مستاصل شده بود .
مسابقه تا اخرش پیش خواهد رفت و به اوج خواهد رسید.
بنابراین این همیشه یک حس بوده
اینکه همه چیز نیاز دارند معرفی بشند
به روش خاص در خانه
و حس قدردانی نسبت به
هنر و طراحی و زیبایی بوده.
همسرم کارل که چشمان درشتی داره
استعدادی مشابه برای طراحی داره.
پدر و مادرم هر دو سابقه ی دانشگاهی دارند.
پدرم پروفسور دانشگاه در رشته ی علوم بود
و مادرم استاد ریاضی بود
و مدیر دبیرستان
من زود بزرگ شدم
به نوعی در انتظارات
که در دنیای اکادمیک قرار میگیرم.
مدرک ارشدم رو در رشته ی فلسفه گرفتم
و در واقع در زیباشناسی هنر های فسلفی تخصص دارم.
پایان نامه ام درباره ی عکاسی بود
و این تیتر ناممکن رو داشت
"وضعیت هستی شناسی تصویر عکاسی
در فلسفه."
یه چیزی شبیه به این.
خیلی خوب از پسش براومدم ولی واقعا دلسرد شدم
ولی حقیقت اینه که من میتونستم فقط همین مکالمه رو داشته باشم
با تقریبا سه نفر.
خانواده مو فرستادم این پایان نامه
اما در ادای یک حرف اشتباه کردم
میگن "اوه امتحانات دانشگاه رو تمام کردم.
حالا شانسم رو در آشپزی امتحان میکنم ."
پدرم خدا حفظش کنه عجب ادم ارومیه.
او میگه : میدونی که باید کاری رو انجام بدی که باید انجام بدی
اما من فقط میتونستم صدای غمگینش رو بشنوم.
سخته خانواده ات رو ناامید کنی
و همچنین سخته مخالف جریان شنا کنی
تو جوری بار میای که یا فکر کنی یا متعقد باشی.
هیچ وقت فکر نمیکردم
بنابراین وقتی دنیای من شد
به اندازه ی خانواده ام سوپرایز شدم
فهمیدم ازش لذت میبردم.
و ازش حس رضایت میگرفتم و راضی بودم
بعدا شغلی گیرم اومد که خودم باعثش شدم.
خب .. شما .. شما فقظ گل کلم را تفت دادید.
دانه های گشنیز داره
دانه های زیره و یه کمی پوسته ی فلفل.
یکمی مزه ماموال میده. نه؟
‐ اره. ‐ اره.
فکر میکنم حس زیباشناسی ای که پرورشش دادم
در این همه سال با اوتولنغی به نوعی ترکیب هست
از جنوب اروپا تاریخچه ی ایتالیایی
چیزی که پدرم در خاورمیانه دیده.
Sami Tamimi، شریک کاریم ما هر دو
در اورشلیم در یک سال به دنیا اومدیم.
او در شرق اورشلیم در بخش مسلمانان بزرگ شده.
من در غرب اورشلیم در قسمت یهودی ها بزرگ شدم.
وقتی به عقب نگاه میکنم میبینم روابط ما شکل گرفته
بر اساس نوعی تاریخ مشترک
که کلی راجع به غذاست .
خیلی لیموییه. من همیشه این رو اینجوری میگفتم زیادی لیموییه.
فکر میکنم ما فقط لازم داریم که معرفی کنیم ... ...
.کوکتل خرما رو در صدربالا
این یه سنت فلسطینیه
یا چیزیه که ازش بدست اوردین؟
نه.. این اوتولنغی فلسظینیه.
کسی تا حالا غذا روی میز گذاشته
میفمهه که این نمیتونه کاملا صاف باشه
بنابراین شما به طریقی عمودی ان را در مسیر هایی بالا میکشید
چون وقتی شروع به همکاری با سامی کردم
به روش خودمون از نمایش اوتولنغی
که با استایل من جور دراومد این خیلی
بازافرینی بود خاورمیانه ای souk.
وقتیکه به شهر قدیمی اورشلیم وارد مشید
تمام تجلی غذا رو در طول مسیر میبینید
هرم های ادویه مثل زعتر و سماق
زیره و هل و تمام ان چاشنی ها
شما واقعا متوجه میشید چیزیه شبیه به فروختن غذا.
فقط همه شونو دربیارید و مطمین شید که ظاهر عالی ای داره
و سپس مردم جذب میشند
زیرا زیرا این بسیار زیباست.
این اهرام بعد دیگه ای در میز هستند.
ابعاد ان به میز و چیزی که بیانگر ان است
باروری باغها
که سمبل خانواده ی سلطنتی ست
و سمبل ملت فرانسه و همه اش.
‐ ما چی میتونیم معرفی کنیم؟ ‐ بله.
و چقدر. ناگهانی
شما میز شام میچینید طنین های باغ
خیلی باحاله.
درسته و در بعضی از این کتاب های آشپزی
از این ایده های میز و از بعضی از انها هست
.در واقع مثل باغها.
منظورم اینه که ... اونا .. اونا شبیه به همان نوع ایده ها هستند
یا نقاشی های که یک باغبان منظره سازی انجام میده
.این کاری بود که جنیس میکرد . میدونی
او خیال داره بازافرینی کنه
به معنی واقعی کلمه باغ ورسای روی میز.
مردمی که میان به ورسای، برای دیدن
روشی که این طبیعت رو کنترل میکنه هم میان
و دوباره برای راز این طبیعت
و اینکه باغ هر بار چطور تغییر میکنه
بنابراین برای اینکه ان را طی سالها به یک شکل داشته باشید
‐ تلاش زیادی شده. ‐تلاشی مداوم.
هیچ چیز بدون زحمت نیست ورسای هم همینطور
همینطور در کیک هایی که شیرینی پز های درست میکنند.
اما در این گوش ها
زحمت کشیدن چیزیه که شما درباره اش لاف میزنید.
نگاه کن چقدر زمان میبره تا چیزی شبیه به این خلق بشه.
عده ای شیرینی پز این ها رو درست کردند
که شما حتی باور نمیکند قابل خوردن باشند.
حتی نمیتونید موادی رو که اونها استفاده میکنند باور کنید.
و اونها از غذا استفاده میکنند درست مثل دیگر رسانه های ساخت دست بشر.
.قبلنا میرفتم فرانسه.
من اونجا شروع کردم ... و در اوقات فراغتم
در باغ میگشتم.
‐ در ورسای؟ ‐ در ورسای.
کتابم رو بیرون میاوردم
و مردم را که در قایق هاشون پارو میزدند تماشا میکردم.
خب شما در تاریخچه تون این رو دارید
وقت گذروندن در ورسای رو؟
دقیقا ... و این واقعا ارامش بخش بود.
و من میخواستم اون ساختار رو ایجاد کنم
رنگ ، تاریخ ، همه اش
و قرار دادن تمام ان عناصر اصلا اسون نیست
.روی یکی میز کوچک
همه ی این تجربه های سفری
خاطرات چاشنی ها رو در سرت بوجود میاره
واسه همین من همیشه میگم
من یک مجموعه از چاشنی های نسبتا خوب دارم.
من زندگی رو به راه خیلی متفاوتی میبرم.
من بیشتر در حال انباشتن بودم
و سپس تمرین کردن ریاضی و
تاسیس مدرسه،فروشندگی، و هیچ وقت نقاشی نکردم.
هیچ وقت در جمع صحبت نکردم.
و سپس همه چیز تغییر کرد.
یه راننده ی مست با من تصادف کرد.
سرم به شیشه ی جلو کوبیده شد
و حدود 20 ، 30 بخیه روی پیشانی ام خورد.
چیزی بین طرف راست و چپ اتفاق افتاد
در مغزم و به نوعی تغییر کردم.
باغها تنها یکی از مسیر های مهم بودند
که سلطنت فرانسه بوجود اورد
نوعی از قدرت انها
منظورم اینه که پول زیادی گرفته شد
برای ساخت ورسای برای جا به جایی زیرساخت
برای ساختن فواره ها ،دریاچه ها برای حفظ همه ی انها
منظورم اینه که این فقط یک نمایش باورنکردنی بود
درباره ی گسترش دادن غنای دادگاه فرانسه بود
و همینطور ارتباط پادشاه با غذا
بیشتر غذا برای نمایش دادن به شکلی ناب بود.
احتمالا خوشمزه بوده
ولی تقریبا این موضوع در حاشیه بود.
در ورسای همه چیز درباره ی شاه ، دادگاه
و اختیار دادن به انها بود حالا ما تمام این دستاورد ها رو میبینیم
از شیرینی پز ها ، میدونی، مرز ها رو کنار زدن
به عنوان نوعی دستاوردهای شخصی.
خب برای موندن رو بحث خودمون میخوام خامه پفی درست کنم
که یکی از دسر ها بوده
در ورسای خیلی پرطرفدار بوده.
خب این کار رو میکنیم swan یکم.
با این پرش میکنم شکوفه ی پرتقال.
خب
شکوفه ی پرتقال...
خیلی فرانسویه و خیلی طعم عجیبی داره.
نصفشو با شکوفه پرتقال پر میکنیم.
و همچنین از شکر قهوه ای گاناشه استفاده میکنیم.
تضاد خوبی از چاشنی ها میشه
بین گل بته ی شکوفه ی پرتقال
و ... و تاریکی
و طعم عمیق شر قهوه ای.
تصفیه کردن شکر نسبتا یک اختراع جدید برای فرانسه بود.
در دهه ی 1600 اومد و در همان دهه مشهور شد
و به مردم واقعا اجازه داد
تا کارهای باورنکردنی ای با شکر بکنن.
درسته ، بله ، قیمت شکر مدام پایین تر اومد.
خیلی از مجسمه سازها که روی برنز حجاری میکردند
موادهای دایمی تر را در شکر حجاری کردند
اما مجسمه های شکری زیادی برای خوردن درست نمیشدند
اون ... اون... اونا تقریبا مثل هدیه بودند.
عده ای از شیرینی پز ها که اینجا هستند
چیزی ابداعی درست کردند ،شما ممکنه بخورید،درسته ؟ یه چیزی که بالفرض بخوای بخوری، درسته؟
چون از شکر درست شده و تو در واقع نمی‌خوری
چون تا اون سطح روش کار شده.
این بخش علمی و هنری آشپزیه
«پختن»، که برام شگفت‌انگیزه.
کارای زیادی هست که می‌تونی توی دنیای شیرینی‌پزی انجام بدی
که لزوما نمی‌تونی همونو توی آشپزخونه انجام بدی.
آرمان‌گرایانه‌تره. رویایی‌تره.
می‌تونی توی شکر بدمی و بادش کنی همونجوری که با شیشه این کارو می‌کنی.
می‌تونی به شکلات حرارت و قالب بدی
و به شکلی که می‌خوای، تبدیلش کنی.
می‌دونی، اگه یه مرغ رو برداری و بذاریش توی فر
و بپزیش، خب یه مرغ گیرت میاد.
ولی اگه، اگه تمام موادی رو که
میره داخل کیک برداری این تحول باورنکردنی گیرت میاد.
یه چیزیش میشه.
و فکر کنم به این دلیلیه که آشپزای شیرینی‌پزی
همیشه توی خط مقدمِ
تلاش‌های علمی در زمینه آشپزی بودن
چون اونا هستن که مواد غذایی رو می‌گیرن
و واقعا تغییر و تحول درشون ایجاد می‌کنن.
من واقعا از همه‌چیز الهام می‌گیرم...
یه خانم زیبا که توی خیابون راه میره به خودش و لباسش رسیده،
رنگ‌ها، معماری ها
همچنین عطر و بوها، اما بیشتر طبیعت.
چیزی که می‌خوام بیشتر از همه روش تمرکز کنم
آه، ریشه‌های ورسای هست.
چه چیزی قبل از همه‌چیز، اونجا بوده؟
دیواره. باغه.
درختاست
چون اونا نماینده تاریخ زندگی هستن.
پس برای من انگار مهم‌ترین چیز بود.
پس بعد از تماس شما برمی‌گردم و به آشپزا نگاه می‌کنم
اونم اینجوری که «اوه خدای من، این ورسایه!»
نه، منظورم اینه که کتابی رو که اون بالا داریم، یادتونه؟
آشپز دانیل این کتاب رو بهم داد.
اسمش این بود «لِ جاغدین دو ورسای»
«باغ‌های ورسای»
من اینجوری بودم «اوه خودشه»!
‐ «خودشه» ‐ عالیه.
این، ما راهش رو پیدا می‌کنیم
و یه عالمه فکر داریم.
‐ از چی درست شده؟ ‐ شکلات.
هرچیزی که اینجا می‌بینی شکلاته، شکلات خالص.
‐ اوه، وای، وای. ‐ آره!
پس هیچ اسفنجی نیست، فقط شکلات.
بله. پس این فقط، آم، یه مخلوطی از، آه
شکلات سفید و، آه، شکر خام هست.
مخصوصا اینجا، می‌تونم شکر طبیعی بافت رو ببینم.
‐ آره، آره، آره، آره، آٰره. ‐ چه فکر باحالی.
اولش، ما فقط با شکر
امتحانش کردیم که اون چیز سفت رو داشته باشیم.
انگار، خب، انگار زیادی سفیده.
و بعدش ما انگار می‌فهمیدیم
اوه، آه، اونجا شکر خام هست.
این، آه، درست کردنش باحال بود.
پس این، برداشت شما
از شاه خورشید، نماد لویی چهاردهم هست؟
آره.
پس واضحه که ما دو تا از هرکدوم درست کردیم
چون، آه، خطرات زیادی توی،
آه، می‌دونی دیگه، خیابونای نیویورک یه‌کم دیوونه‌کننده‌ست.
آه، پس دو تا درست کردی برای موقعی که مثلا یکیشون بشکنه؟
‐ آره، البته. ‐ اوه، خدای من.
مزه‌هایی که تصمیم گرفتی برای دسر باهاشون کار کنی
چیا هستن؟
پسته هست. بادوم هست.
زردآلو هست. آم...
همه‌ش ورسایِ ورسای، می‌دونی؟
‐ اونا، اونا... آره. ‐ آره، بله، البته.
این، آم...
و اونا یه‌جورایی چاشنی‌هایی هم هستن
که وقتی توی تونس بزرگ میشدی، داشتیشون...
پسته، بادوم، زردآلو؟
دقیقا.
بزرگ شدن توی خونه‌مون اینجوری بود که
ما همیشه شیشه شیشه رب به داشتیم
یه عالمه ترشیجات، مربای گل.
نت‌های مختلف چاشنی‌ها، راهی برای اینکه بگی
«اینا لازمن»
برای اینکه به کام دهنت یادآوری کنی که چیزای خوب هنوز وجود دارن.
وقتی جوان بودم
مادربزرگم، آم...
خیلی فرهیخته و باسلیقه بود.
لطفا بردارین!
مامانم عادت داشت بعضی وقتا منو می‌فرستاد پیشش بمونم
برای آخر هفته.
بخش موردعلاقه‌م، باز کردن کمدش بود.
داخلش تماما مخمل سبز بود.
هنوز اونو خیلی خیلی خوب یادمه.
به محض اینکه در کمدش رو باز می‌کردی
بوی اینا منو مثل یه عطر قدیمی می‌گیره.
باورنکردنیه.
باید برگردم به اون بو.
هنوز دارم دنبالش می‌گردم.
من ۱۶ سال رقاص باله بودم
و توی یه شرکت سرمایه‌گذاری کار کردم.
دسر و شیرینی‌پزی قشنگ باهاش جوره.
یه‌کم علم و هنر توی این هست
و من اونا رو برای شیرینی‌پزی باهم ترکیب کردم.
اینا دو تا هنری هستن که واقعا چنین تمرکزی رو
لازم دارن.
یه قدم راه اشتباه
و یه چیزی اشتباه پیش میره
می‌دونی، می‌تونه هر لحظه اشتباه پیش بره.
‐ دقیقا. ‐ می‌دونی، نمی‌تونی دیگه درستش کنی.
پس چند سال با دانیل کار می‌کردی؟
با، آه، سرآشپز دانیل بولو
۱۷ سال بود.
‐ هفده سال. ‐ آره.
‐ و بعد جوایزی رو بردی. ‐ آره.
جایزه جیمز بیرد رو بردی، درسته؟
آره، آره. آره.
‐ اون یه‌جورایی عالی بود. ‐ وای.
آره، خوبه. خیلی خوبه.
شکلات، چای و قهوه توی اواخر دهه ۱۶۰۰
اوایل دهه ۱۷۰۰ مورد استفاده قرار گرفتن
و بعد توی همه مدت انقلاب تا زمان انقلاب
مردم می‌تونستن شکلات بخورن
ولی ایده شکلات تخته‌ای
خیلی بعدتر به وجود اومد.
به هیجانی که توانایی استفاده از شکلات داره، فکر کنه.
منظورم اینه الان ما بهش
به‌عنوان یه‌جور ماده غذایی شیرین نگاه می‌کنیم.
شکلات توی ورسای
انگار یه‌جورایی واقعا برای پادشاه‌ها درست شده بود.
ممم. خوبه.
اولین کار من توی آشپزخونه به‌عنوان سرآشپز شیرینی‌پزی بود.
رفتم به یه مؤسسه آشپزی فرانسوی
و زبان شیرینی‌پزی رو توی یه محیط فرانسوی
یاد گرفتم.
یه‌جورایی یه‌کم دیر توی زندگیم شروع کردم.
همه هشت تا ده سال ازم کوچک‌تر بودن.
انجام این کار اصلا آسون نبود.
چند سال توی آشپزخونه کشمکش داشتم
و احساس می‌کردم که یه‌جورایی عجیب و متفاوتم
و خیلی از نظر سنی جور نیستم.
همچنین همجنس‌گرا بودم و به همین دلیل یه‌جورایی بخشی از
اون محیط خیلی مردسالارانه آشپزخونه نبودم
پس اصلا تصمیم آسونی نبود.
خیلی سخت بود.
ساعت‌های طولانی، یه عالمه داد، یه عالمه جیغ
یه عالمه چیزایی که حتی نمی‌فهمیدم
چون اولش تو فقط یه‌جورایی سردرگمی و نمی‌دونی.
وقتی شروع به استخدام سرآشپزهای خودم کردم
همیشه خیلی واضح و روشن می‌گفتم
که همه‌چیز باید به شکل متفاوتی انجام بشه.
اینجوری نیست که مثلا پیام رو نرسونی
ولی باید خیلی آروم و مهربون باشی، چون
خیلی محیط ناجوانمردانه‌ایه.
سلام، یوتام.
خوبه. من توی آشپزخونه‌ام.
هنوز اینجایی؟
اوه. آه! وای.
اونا، در اصل باغ هستن، می‌دونی؟
مثل، مثل شکل باغ.
شبیه باغ هستن.
اوه این واقعا زیباست.
پس برنامه اینه که یه‌جورایی اونا رو توی باغ
بکاری...
و افراد فقط میان... و از خودشون پذیرایی می‌کنن؟
پس من تصویر باغ رو برداشتم.
یکی از الگوها رو برداشتم تا یه استامپ مهر موم بسازم.
آه، همه شکلات‌هام رو مهر کردم
و بعدش یه‌جورایی طرح باغ رو درآوردم
به رنگ‌هایی از تناژ سبز، رنگ‌های عاجی.
چاشنی‌های واقعا کلاسیکن.
میرم سراغ فندق، خمیر بادوم، بادوم
آم، به و لیمو و وانیل.
‐ مم، اوه. ‐ یا شروعش می‌کنیم.
‐ باید خیلی خوب باشه. ‐ خیلی زیباست.
نه، اینجا نه. فقط سبزیجاته.
وقتی تو... تو اهل اوکراینی
پس وقتی جوان بودی، آیا اونا
کیک‌های زیادی داشتن یا زمانی بود که...
‐ والدینم؟ ‐ بله.
یا مواد غذایی...
گرفتن مواد غذایی خوب سخت بود؟
وقتی من مثلا بچه بودم، والدینم، آه
خیلی فقیر بودن.
اونا هیچ پول اضافه‌ای نداشتن...
پس مثلا می‌دونی، نون با شکر و کره می‌خوردن
یا نون فقط با شکر، مثلا نون سفید با شکر. پس...
پس پدر و مادرت واقعا بهت افتخار می‌کنن؟
آم، نمی‌دونم.
مادرم، فکر می‌کنم می‌خواد
می‌خواد که من یه معمار هم باشم.
‐ نه، فقط کیک درست کن. ‐ آره، آره.
ولی آدمای زیادی و شبکه‌های تلویزیونی و روزنامه‌نگارهای ما
راجع به من می‌نویسن
مخصوصا، مثلا راجع به اوکراینی‌ها، می‌دونی؟
دخترای اوکراینی، اوکراینی‌ها، پس انگار مثلا من خیلی افتخار می‌کنم
که اهل اوکراینم
و برای من، متأسفانه، ما جنگ داریم
و خیلی، آه، نزدیک شهر منه.
شاید خرید بعضی مواد غذایی آسون نباشه
چون شرکت نمی‌خواد، چجوری بگم، باور کنه به...
اونا نمی‌خوان توی اوکراین سرمایه‌گذاری کنن.
من، من واقعا همیشه حس می‌کنم
یه‌کم شبیه تو هستم، چون توی اسرائیل بزرگ شدم...
و همه همیشه توی اخبار راجع بهش می‌شنون
جنگ بین اسرائیل و فلسطین...
و حالا مردم دارن اون کشور رو
برای غذا کشف می‌کنن و یهو،
به جایی تبدیل میشه که همه برای غذا میرن.
پس تو می‌تونی این کارو برای اوکراین کنی.
تو یه‌جورایی یه‌جور پیام مثبت‌تری رو به ارمغان میاری.
آره، من... من امیدوارم.
و وقتی توی کشورهای مختلف کار می‌کنی
باید آماده باشی
که مواد غذایی مختلف رو داشته باشی.
غیرممکنه که از قبل بدونی
قراره چه دردسرایی داشته باشی.
مثل پنیره.
اگه، آه، موس کمتری داشتیم
می‌تونستم، آه، یه‌بار دیگه هم تکرارش کنم
مثل، بازسازی، اما الان غیرممکنه.
آه...
نمی‌خواست همش بزنی؟ نه؟
هم‌زن دستی، فکر کنم، آه، شروع کردیم با هم‌زن دستی مخلوطش کردیم.
هرچی بیشتر هم می‌زنیم، بیشتر جدا میشه.
من معمولا با ۳۰٪ خامه کار می‌کنم.
این چهل درصد چربی داره.
آره، من معمولا با ۳۰٪ یا حتی کمتر کار می‌کنم.
ولی وقتی همه رو با هم مخلوط کردیم
شروع کردن به جدا شدن.
پس نظر حرفه‌ای من راجع به کل قضیه اینه که
داری چربی رو از دست میدی. به همین خاطره که...
از دست میدم؟ فکر می‌کنم چربیش زیاده.
منظورم اینه که، این نظر منه... من این کارو
۳۰ ساله انجام میدم.
موضوع اینه، فکر می‌کنم داری از دستش میدی
دلیلی که داره از هم وا میره
به‌خاطر اینه که داری یه عنصری از چربی رو از دست میدی
چیزی که می‌تونست یه‌دست‌ترش کنه
و اینا باهم جمع بشن، ولی منظورم اینه که...
من کره شکلاتی دارم اگه می‌خوای یه‌کم دیگه بریزی
که بیشتر بهش شکل بدی.
فکر کنم داری چربی از دست میدی.
برای همین داره اینجوری می‌کنه.
پس اگه چربی بیشتری توش داشتی فکر کنم می‌تونست باهم جمع بشه.
منظوری ندارم. می‌خوای امتحان کنی؟
بذار یه‌کم کره شکلاتی رو آب کنم.
باشه، می‌بینیم.
اوه، پس، پس به آب وصل میشه و یه تلمبه‌ست
پس خودش باید کار کنه
خود به خود. آره، این که سوال نداره.
اول، ولی بعد...
همه اینا رو نادیده بگیر. این فقط تزئینه.
ولی این با، مثلا کوکتیل یا آب پر میشه.
پاروها گردش می‌کنن
پس این یه گرداب درست می‌کنه.
‐ اوه، باشه. ‐ پس...
پس وقتی که گفت‌وگو رو شروع کردیم
راجع به اینکه یه کاری انجام بدیم
اولین چیزی که شما بچه‌ها بهش رسیدین
فواره بود، یه فواره، درسته؟
‐ آره، آره. ‐ خب پس پمپ و تلمبه چی؟
قطعی برق داشتین؟
پس پمپ در حال حاضر
همه‌جور چیزی رو امتحان می‌کردم.
ما فقط باید روی این کار کنیم که یه‌جوری برق رو بهش برسونیم
برق کافی رو.
ما باید مدارهای معمولی تقریبا داخلی رو تخلیه کنیم.
ولی این برق رو قطع می‌کنه و مدارها وصلن
ولی پمپ باید کار کنه
که بتونیم اون فواره رو بذاریم داخل.
همونطور که گفتم ما اینجور کارا رو انجام نمیدیم.
معمولا، وقتی یکی یه چیز اینجوری رو میاره
ما تا اینجا پیش میریم
و پس من نمی‌تونم دیگه بیشتر از این جلو برم.
من... .
بهش دست نمی‌زنی؟
کاری که بعدش می‌کنم، این سیم‌ها رو درمیارم
چون این توی انگلستان جواب میده.
یعنی جواب داد
سه روز پیش در لندن
پس به‌خاطر همون فکر می‌کنیم که باید این کارو
باهاش انجام بدیم.
میشه بدون این امتحانش کنیم؟
من که برق‌کار نیستم پس نمی‌دونم
تو بهمون بگو که چیکار می‌تونیم بکنیم.
فقط برگرد سر کارای اینجا.
چیز خوب این که نه‌تنها فواره رو ردیف کردیم.
یه‌کم ژله هم گرفتیم. خوشگل میشن.
داشتن ژله روی میز اول و مهم‌تر از همه
برای پز دادنه.
خب توی یه دوره قبل از سردسازی با یخچال
آم وقتی میوه‌ها کمیاب بودن
و مخصوصا وقتی خارج از فصلشون اونا رو می‌گرفتی
وقتی شکر سخت به‌دست میومد
و واضح‌تر بگم، خود ژلاتین
یه کار کمرشکن بود.
می‌تونست ۲۴ ساعت زمان بگیره.
گذاشتن ژله روی میز
قبلا نماد وضعیت متعالی بوده.
واقعا میوه‌ها رو می‌پرستیدن
و همچنین پختن میوه رو
و بعدش اونا رو تبدیل می‌کردن به ژله
و اون روشی بود برای اینکه یه‌جورایی عصاره میوه رو
ازش بگیری.
وقتی شروع می‌کنی به واکاوی کتابای تاریخی
کل این دستورای قوی و مختلف اونجا وجود داره.
بگو مثلا توی کتاب «خانم بیتون»
۳۲تا دستورپخت ژله وجود داره.
هنری هشتم برای اولین و دومین
دوره از ضیافتش توی سال ۱۵۲۰
ژله داشته.
ژله انگار اوج قله
برتری آشپزی بریتانیا بوده.
وقتی بچه بودی، ژله درست می‌کردین؟
اوه آره البته. من یه‌جورایی یه مادر آمریکایی داشتم
اون فوق‌العاده‌ست.
اون این مهمونیای فوق‌العاده رو با
کیک‌های بزرگ تدارک می‌دید
با می‌دونی، برجک و خندق‌های ژله‌ای
مامانت قبلا اون کارو می‌کرد؟
‐ اوه، آره، نه، نه. ‐ می‌کرد؟
دوست دخترای من گفتن
که می‌دونی، فکر کنم من دقیقا کل شغلم رو
صرف کردم که سعی کنم این تجربه‌های بچگی رو
که داشتم، تداعی کنم.
شما بچه‌ها الان یه دردسری درست می‌کنین.
ببخشید. یه ساندویچ برات می‌خرم.
سه تا از ما اینجان.
آره، باشه. می‌برمت به مِت.
ببینم می‌تونم توی بودجه بگنجونمش یا نه.
همه‌مون کار می‌کنیم. خیلی خب دوباره می‌پرسم، چه رنگایی‌ان؟
ممم.
ماشین، بده.
خب این یعنی انگار با همه اتفاقا
یه‌جورایی داریم به سمت سیم، خرد می‌کنیم.
ولی من می‌خوام که اون فواره کار کنه.
مطمئنم فواره کار می‌کنه.
ما به معنای واقعی کلمه شبانه‌روز کار کردیم
که کاری رو انجام بدیم که قبلا هرگز انجام نداده بودیم
اونم برای امروز.
اون بخشی از شادی انجام چنین چیزهایی هم هست.
پس همیشه اونجور هیجانات لحظه آخر هم وجود داره.
یه‌جورایی دارین زیر پوشش ناشناخته‌ها کار می‌کنی...
که می‌تونه تا حدودی ترسناک باشه.
‐ داره کار می‌کنه! ‐ داره کار می‌کنه، وای.
‐ کار می‌کنه! ‐ آره.
چیکار، چیکار کردی؟
و این چیزیه که توی پتری کورت داشتیم؟
‐ آره و من اون اطراف خواهم بود. ‐ باشه.
‐ خوبه. و دیدی؟ ‐ آره.
باحاله. خیلی ممنون.
‐ خواهش می‌کنم. ‐ آره، مرسی.
‐ ممنون از کمکت. ‐ ممنون بچه‌ها.
هی داری بیشتر یه ثباتِ...
نرمی رو به خودت می‌گیری.
حالا، اون...
این موسه که
اون موسه که دنبالشی.
آم، ولی بافتش، قشنگه، آره، اما این...
بافت چیزی نیست که دنبالشی.
بیشتر شبیه خامه‌ست.
می‌دونی؟ انگار هوا، انگار هم می‌زنیم
انگار، بیشتر و بیشتر اضافه کردیم... نه؟
می‌دونی، این احتمالا اون طعم چشمگیری نیست
که دنبالشی، ولی فکر کنم
شکلش، چیزیه که
فکر می‌کنم بهتره.
اینجا، تو می‌خوای فقط، آه...
آخی، این، آه... اوه، نه.
ببین، موضوع اینه که تو واقعا می‌خوای
سریع بهش شکل بدی گرچه اگه قراره این کارو کنی.
اوه، مزه‌ش مثل کره شکلاتیه.
چون الان این...
نه، نه، نه.
این فقط، آه... گیر کرده.
داره جمع میشه ولی اینجا.
بهت نشون میدم چی...
آره، چی، چی داره میشه؟
‐ پس کار می‌کنه. ‐ این فوق‌العاده‌ست!
بچه‌ها امتحانش کردن.
‐ خیلی راضی‌ام. ‐ اونا همه‌چی رو امتحان کردن.
مثل انگلیسی‌ترین معامله دنیا بود.
عکسامو دیدی، دیدی؟
خیلی هیجان‌زده‌ام. آفرین.
اوه.
خوبه. می‌تونیم تغییر بدیم می‌تونیم در واقع...
‐ می‌تونیم لوله رو تغییر بدیم. ‐ می‌تونیم لوله رو تغییر بدیم.
ما همچنین، می‌تونیم کاری رو که قبلا کردیم، بکنیم.
‐ آه! ‐ باشه، خوبه.
باشه، خوبه، عالیه.
عالیه، جواب میده.
‐ یه گرداب داریم! ‐ درسته؟
اون، خیلی خوب بود.
‐ خیلی ممنون از همگی. ‐ اوه، خدای من.
فقط هر قیفی.
‐ خوبه. نگاه کن. ‐ اوه نه، باید با قیف بریزم.
‐ چرا؟ ‐ چون، آه، بهتره.
چون غیرممکنه. این همه‌جا رو پر نمی‌کنه.
‐ باید... قیفو بریزم. ‐ باشه.
خیلی خب، من یه قیف دارم.
یه ثانیه.
نه، نه، نه، نه، نه.
می‌چرخونمش.
جواب نمیده.
باید بازسازیش کنیم.
من چندتا قالب اضافی دارم، پس پرش می‌کنیم
و فردا صبح می‌بینیم چی میشه.
‐ سلام. ‐ سلام.
‐ چطوری؟ ‐ خوبم.
شماها داستان دارین باهم؟
آره، ولی الان درستش کردیم.
اوه!
دیروز، یکی بهم توصیه کرد
که یه کاری کنم، ولی اگه حرف بزنیم
راجع به دستورپخت، می‌دونم چیکار کنم.
نتیجه رو می‌دونم، چیزی رو که می‌خوام داشته باشم.
پس امروز، مقدار خامه شیرینی رو کم می‌کنیم
پس در نهایت، بافت خیلی خوبی خواهیم داشت.
این خوشگله.
‐ آره. ‐ یه موسِ عالیه.
آره.
فشار فوق‌العاده‌ایه، می‌دونی
که باید همه‌چیز رو آماده کنی
و بخوای
توی شب، بهترینِ مطلق خودت باشی
چون فقط توی همون لحظه خاصه
که همه‌چیز مشخص میشه.
این کاملا متفاوته از چیزی که
تمام این سرآشپزا بهش عادت داشتن، چون منظورم اینه که
البته که همه‌شون حرفه‌ای هستن
و بیشترین استعداد ممکن رو دارن
ولی اونا توی مِت هستن
یکی از مشهورترین موزه‌های دنیا
و اونا نماینده ورسای هستن
که معروف‌ترین قصر دنیاست.
برخلاف صنعت‌گرا و سرآشپزای ورسای
اون کارا، نمایان‌گر پادشگاه بودن
این آشپزا دارن کارایی رو درست می‌کنن
سرآشپز دومینیک اونجا منتظره؟
‐ اونا توی راهِ اومدنن. ‐ باشه.
اونا انگار، اون انگار جلوی راهه
پس من...
هیجان‌انگیز خواهد بود.
اوه!
‐ می‌تونم، یعنی ببرمش... ‐ آره، می‌تونی تهش رو ببری؟
اون، آه...
برق‌کار گالری...
اوهوهو!
چون اونا منتظرن همین الان جابه‌جا بشن، چون...
خورشید. اونا از خورشید می‌ترسن.
آه، اونا نگران، آه، ژله‌هان، آره.
شما دو ساعت گیر کردین یه ساعت توی ترافیک این...
آره. آره و ما خیلی نزدیکیم که انگار...
‐ فقط مسخره‌ست. ‐ توی منطقه.
تفاوت بزرگِ کار با اشیا و
و کار با مجریای زنده
اینه که تو نمی‌دونی.
هرچیزی که اتفاق نیفتاده قرار نیست اتفاق بیفته.
بیا فقط اسرولی رو بگیریم
اون می‌دونه که این دقیقا چجوری کار می‌کنه
و اون...
چون قراره پس زمینه رو اینجا داشته باشن، درسته؟
‐ اگه من... سرولی؟ ‐ آره.
میز دینارا کجاست؟ قراره کجا باشه؟ اون...
اون دقیقا اونجاست فقط برای اینکه نشونش بدم.
اینا فروخته میشه. برای عموم مردمه
پس شروع می‌کنیم به گرفتن تماس از اعضای هیئت امنا
و همچنین از کارگردانا و اینجا شهر نیویورکه
پس همه همدیگه رو می‌شناسن
و هرکسی شخص مهمی محسوب میشه.
ولی زمان می‌بره که
که ۱۵۰ کیک کوچک رو بذاریم توی بشقاب‌های کوچک
خب کی قراره انجامش بدی؟
توی روز رویداد، رسیدیم. وقت نمایشه.
می‌تونیم آماده بشیم، می‌تونیم مطمئن شیم
که همه‌چیز حاضره
اما بعدش تئاتره.
تئاتر زنده‌ست.
به‌عنوان متصدی نمایشگاه
افتخار بزرگی نصیبم میشه
که حضور شما رو به اینجا خوش‌آمد بگم
برای این رویداد خیلی خاص
بازدیدکنندگان زیادی از جاهای دور
و حتی نزدیک اومده بودن
که قصر باشکوه رو ببینن.
پنج بازدیدکننده ورسای داریم
خیلی سخت پشتش کار می‌کنیم
همه داشتن سعی می‌کردن کار کنن و حس
موفقیت رو القا کنن، به‌طور فنی
از نظر طراحی در تمامی انواع زمینه‌ها.
این حس رو می‌گیرم که همه‌شون دست در دست هم کار می‌کردن
که این نوع ورسای رو بسازن
که توی سطوح بسیاری، بزرگه
پس باغ‌ها با میوه
و همچنین ساختار رو هم می‌گیری.
این یه‌جور نقشه اصلی بود
برای تعالی بخشیدن به اسم پادشاه.
درسته و همه‌ش راجع به نمایش قدرت بود
درست همونطور که تمام بازدیدکننده‌های ورسای
اومدن و تونستن
در وهله اول تجربه کنن
چیزی رو که داره اونجا اتفاق میفته.
توی سالی قبل از فضای مجازی، البته
هیچ راهی برای انتقال اون دانش نبود
به‌جز مشاهده با چشم و از طریق کلام.
اوه! این ژله‌ها خیلی لرزونن.
خوشمزه خواهند بود!
ورسای
یه‌جورایی معادل دیزنی‌لند بود.
شما میومدین اونجا که ببینین و خوشحال بشین
و تحت تأثیر قرار بگیرین
یه‌کم بیش از اندازه و خاص.
بعضی وقتا دوست دارم بهش فکر کنم
یه‌کم مثل پارک ژوراسیک و نه دیزنی‌لند
که توش دایناسورا می‌چرخن
که نمی‌دونن شهاب‌سنگ داره میاد
و پایانشون داره نزدیک میشه.
قصر فواره ورسای.
بیش از ۵۰ فواره داره
و اونا کاملا خارق‌العاده‌ان.
اونا بیش از ۶۵۰ تا دهانه فواره دارن
و بعضی از اونا وقتی می‌بینیشون
یه رنگین کمون توی چشمات درست می‌کنن.
پس فقط حواست باشه چقدر می‌نوشی
قبل از اینکه به ژله‌ها برسی، درسته؟
اونا یه‌جورایی زیباترین گیلاس‌های ژله‌ای هستن
که تاحالا داشتی. پس اونجا...
اونا شامپاینه، اونا شراب ویولته اونا پروسکو
و اونا... یه‌کم شراب گل قدیمی هم
اونجا هست.
و بعد شما پادشاه خورشید رو انتخاب کردین، لویی چهاردهم.
از اونجایی که فکر کردم به ایده بودن در طبیعت
و باغ‌ها، آم، خواستم پادشاه خورشید رو به شکل
یه گل، یه گل بزرگ طلایی نشون بدم.
فکر کردم خیلی بهش میاد.
باغ خیلی برای من خاص بود
چون این منحنی‌های نرم رو داشت
و این خط‌های واقعا فلسفی رو داشت
و این فقط زیباست.
شما این فوندانت‌های انحنادار کاغذای رنگی رو دارید
که یادآور پوشش گیاهی
در ورسای هستن.
برای من، این یه روش شخصی‌سازی شده
برای گرفتن اون چیزی بود که باارزش و زیبا بوده
توی دوره ورسای
و همچنین راهی برای توصیف این
به چیزی که کیک مدرن این روزا شبیهشه.
و وقتی می‌بینی که نمی‌تونی بفهمی.
این چیه؟ کیکه یا یه بخش از اسباب و وسایله؟
سعی کردم یک عنصر کامل رو اینجوری درست کنم
که از بیرون خیلی مینیمالیستی باشه
ولی از درون خیلی غنی.
ممنون، همگی.
خب حالا می‌تونید برید و کیک بخورید.
و شهرت و درک ثروت و فزونی می‌شده
اما بعد همچنین منجر به این هم می‌شده که مردم بتونن ببینن
چقدر ولخرجی و بی‌فایده بوده.
و درست در بین همه اینا
سخته بتونی کنایه
این مجسمه از کرپو رو
از اوگولینو نادیده بگیری، که یه کُنته
توی کتاب «دوزخ» دانته، به تصویر کشیده شده
و با بچه‌هاش به زندان فرستاده میشه
و دقیقا توی همون لحظه
داره از مرگ پیش‌روی خودش و بچه‌هاش
عزاداری می‌کنه
مرگشون از گشنگیه...
دقیقا اینجا وسط... تمام کیک‌ها
و زوال و افراط.
نگاه کردن به کل ورسای به‌عنوان
یه‌جور روایت که به انتهای خودش می‌رسه، خیلی وسوسه‌انگیزه.
همیشه اینجور چیز وجود داره که توی پس‌زمینه
در حال ظهوره.
یه‌جور موازاتی بین
ورسای و قرن ۲۱ وجود داره
که این حالت افراط توش هست
ولی در کنار اون، یه‌جور حس محرومیتی هم وجود داره.
تمام این شکوه و جلال فقط برای یه نفره
در حالی که گداها توی دروازه‌ان.
منظورم اینه این زمان، زمان روشن‌گریه
که مردم شروع می‌کنن از خودشون سوال می‌پرسن.
این تصویرا از این غفلت کوچیک
از تکه‌های مشخصی از باغ
تا انتهای دوره وجود داره.
پس این، فکر کنم از سال ۱۷۷۷ هست
که واقعا نزدیک آخرشه
نزدیک انقلاب
و ماری آنتوانت
شاهد زوال و نابودی
اون قصر باشکوه و باغیه
که خودش یه بخش بزرگی ازش بوده.
این دو تا نقاشی اینو به تصویر می‌کشن که
که رویا نمی‌تونه ادامه پیدا کنه.
این خیلی گرون بود.
خیلی از درخت‌ها مردن.
لویی چهاردهم تصمیم می‌گیره که همه‌شون رو ببُره
و، آه، اینم از اونا
در حال بریدن درختا.
شبیه حیاط یه چوب‌بره، آره.
تقریبا مثل یه پایان اجتناب‌ناپذیر
برای چنین شکوهیه
چون تو نمی‌تونی تاابد حفظش کنی.
و بعد آخرش به ویرانی رسید.
بخشی از سقوط ماری آنتوانت رو
میشه توی چیزی که می‌خورد، دنبال کرد.
اون در واقع نگفته «بذارید کیک بخورن».
این بخشی از روشیه که عموم
راجع به ماری آنتوانت بدگویی می‌کردن
با نسبت دادن اون عبارت بهش
چون مردم داشتن توی پاریس از گشنگی تلف میشدن
و قیمت نون بالا و بالاتر می‌رفت.
اون البته داره این
وعده‌های غذایی فوق‌العاده و شگفت‌انگیز رو می‌خوره
وقتی که ملکه درباره.
خانواده سلطنتی باید می‌فهمید
که انجام این کارا واقعا برای روابط عمومی خوب نبود.
ما همه راجع به ماری آنتوانت می‌دونیم.
اون چهره زنانه
انقلاب فرانسه‌ست.
اما در حقیقت امر، مثل امروز
زنان به‌عنوان معترضان، نقش مهمی داشتن.
مردم، گرسنه بودن.
زنان بازاری به ورسای تاختن.
اونا به قصر حمله کردن
و تقاضا کردن شاه رو ببینن
تا به کمبود غذا اعتراض کنن.
که برمی‌گرده به پاریس
و از ۶ اکتبر ۱۷۸۹،
ورسای دیگه جایگاه دربار رو
باز نمی‌کنه.
از اون انحطاط و توانگری و تقریبا
اون رفتار هیستریک
برای همه‌چیز، برای غذا و برای پارچه و لباس
و هرچیزی که می‌بینی، خیلی دیگه بیش از حده
شدیدا لوکسه
و ورسای، اونجوری که می‌شناسیمش، میره.
منابعی که آخرین غذایی رو که می‌خورد ثبت کردن
غذایی که قبل از زدن موهاش
و زدن گردنش گرفته بود...
بهش
آبگوشت با ورمیشل پیشنهاد کرده بودن
ولی اون رشته فرنگی ورمیشل رو قبول نکرده بود.
اون فقط آبگوشت رو داشت.
تمام اون نون و کیک‌های خوشمزه
و بعد، در آخر
فقط این سوپ ناچیز رو داشت.
صدوپنجا سال دستاورد انسانی
با اینجور روشنگریِ استعاری
زمین خورد
و همه‌چیز از بین رفت.
من میرم ورسای، میرم مت
و اینا خیلی
تجربیات عمیق و پرمعنی هستن.
حس می‌کنم یه چیز جدید فرهنگی و تاریخی یاد گرفتم
ولی در عین حال خیلی هم به کارم
یعنی غذا، مربوطه.
می‌تونیم بدون خامه روی کیک امتحان کنیم؟
‐ آره، آره. ‐ آره؟
وقتی به یه ظرف نگاه می‌کنم
زمینه تاریخی داره.
زمینه فرهنگی داره.
یه‌کم شبیه یه شیء زنده‌ست
که مدام داره توی ذهنت تغییر می‌کنه
ولی آخرش فقط یه چیز میشه.
ما اونجاییم که لذت ببریم و بخوریم.
‐ وای، این فوق‌العاده‌ست. ‐ اوه، آره.
خوبه.
این، خوب و تره.
منظورم اینه که، این انگار همین الان تازه پخته شده، پس...
و شما اون مزه آناناسی رو هم که می‌خواستید، دارید.
این یه‌کم آناناس داره، این، آم...
من از روغن نارگیل هم برای همه‌ش استفاده کردم...
خیلی زیباست.
می‌تونم از قبل روی صفحه نمایش ببینمش.
آره، دقیقا. فکر می‌کنم خیلی خوبه.
تلألو آفتاب روی یه بشقاب.
بعد از این همه شکر، فقط می‌خوام...
یه گوشه مچاله بشم... و بخوابم.
ولی این یه موفقیت واقعیه. عالیه.
خوشحالم که به اینجا رسیدیم.