‫سلام.
‫اوزان خونه‌ست؟
‫خب اسمت چیه؟
‫تنهایی؟ مامانت اینجاست؟
‫عدن؟
‫دنبالت می‌گشتم.
‫بیا داخل.
‫سلام.
‫قسمت سوم
‫امید گفت نقشهٔ گم‌شده ‫یه جایی همین اطراف رو نشون می‌ده.
‫البته که خودشم نمی‌دونست.
‫ولی...
‫- ولی چی؟ ‫- ولی خب،‌ نمی‌دونم.
‫آخه سردار هم اومد همین طرفا ‫و غیبش زد.
‫اگه یه تله باشه چی؟
‫نمی‌دونم والا. فکر نکنم.
‫حتی واسه‌ش ناراحت هم شدم.
‫عمیقاً به یه چیزی باور داره ‫ولی نمی‌تونه درباره‌ش با کسی صحبت کنه.
‫کم مونده بود زیر آوار بمیره.
‫منزوی شده و تک و تنهاست.
‫به نظر آشنا می‌آد.
‫آره فکر کنم.
‫فکر کنم اون با این آدما ‫یه گیر و دار دیگه‌ای هم داشته باشه.
‫به نظرت خونواده‌ای چیزی داره؟
‫نمی‌دونم والا.
‫ارهان؟
‫ببین.
‫اوزان خونه‌ست درسته؟ ‫هنوز که نرفته؟
‫شما جانسویی،‌ درسته؟
‫بله. قبلا همو دیده بودیم؟
‫نه.
‫می‌گن اگه یکی رو اولین بار ببینی
‫و یه حسی بهت بگه که ‫اونو از قبل می‌شناسی
‫پس حتما توی زندگی قبلی باهاش آشنا شدی.
‫البته اگه به این جور ‫مسائل اعتقاد داشته باشی.
‫اوزان داخله؟
‫الان می‌گم بیاد.
‫شما چه نسبتی باهاش داری؟
‫نگفتین.
‫ارهان نماد روی ساحله!
‫خودشه.
‫پنجره بازه.
‫کسی اینجا نیست.
‫برم ببینم کسی بیرون هست یا نه.
‫باشه. من اینجا می‌مونم.
‫نگران نباش.
‫جانسو؟
‫اون دختر چه اسم عجیبی داشت.
‫- کیه؟ ‫- کی؟
‫همون دختربچه که در رو باز کرد.
‫اون زن مادرشه؟
‫خب...
‫چرا بی‌خبر اومدی؟
‫مگه راجع‌بهش صحبت نکرده بودیم؟
‫می‌خواستی رابطه‌مون صمیمی‌تر بشه
‫و من نتونستم جواب درست و حسابی‌ای ‫بهت بدم.
‫می‌دونم واسه همینه که داری می‌ری.
‫نه بابا... می‌شه بعداً درباره‌ش صحبت کنیم؟
‫نه‌خیر.
‫می‌خوام همین الان صحبت کنیم.
‫ببین، منم نمی‌خوام که همه‌ش ‫این رابطه رو مخفی کنیم.
‫می‌تونم به خواهرم،‌ برادرم ‫و همه بگم.
‫اگه تو سر حرفت باشی،‌ منم هستم. ‫دیگه نظر بقیه برام مهم نیست.
‫جانسو،‌ ببین...
‫وایسا ببینم. چه‌ت شده اصلا؟ ‫چرا این‌جوری می‌کنی؟
‫رفتارت طبیعی نیست.
‫چی شده؟ دستت چی شده؟
‫هیچی بابا. مهم نیست جانسو.
‫مگه به من اعتماد نداری؟
‫به من اعتماد داری؟
‫می‌شه لطفاً بعدا صبحت کنیم؟
‫- بذار واسه بعد. ‫- اوزان،‌ من نمی‌خوام از دستت بدم.
‫منم نمی‌خوام از دستت بدم. ‫ولی لطفاً‌ می‌شه بری؟
‫دخترم رو بهم برسون.
‫لطفاً دخترم رو بهم برسون.
‫کجا؟
‫اوزان اون دختر...
‫- کسی تو ساحل نیست. ‫- یه چیزی اینجاست.
‫عدن.
‫اون دختر...
‫لعنتی!
‫آبجی دخترت پیش اوزانه!
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫سنگای بنفش.
‫آره. سنگای بنفشِ گوبکلی‌تپه.
‫اینجا چکار می‌کنن؟
‫احتمالا دارن از سنگ دانش استفاده می‌کنن.
‫مخروط کاج...
‫چشمی که توی نقاشی بود...
‫پیش‌بینی که امید درباره‌ش صحبت می‌کرد...
‫دانه‌ای که جوونه می‌زنه...
‫مامانم همین‌ داستان رو دربارهٔ ‫دخترمون بهم گفت
‫به یه شکل دیگه فقط.
‫پشتش خالیه.
‫عطیه برو عقب.
‫می‌خوای چکار کنی ارهان؟
‫بذار بفهمیم چی پشتشه.
‫اینجا دیگه چجور جاییه؟
‫آبجی دخترت پیش اوزانه!
‫ارهان.
‫- جانسو دخترمون رو پیدا کرده. ‫- چی؟
!لعنتی
‫لعنتی!
‫خودش بود مگه نه؟
‫خودش بود. ‫تو دختر خواهرمو دزدیدی.
‫چکار کردی؟
‫اون زن کیه؟ ‫کجا بردش؟
‫جواب نمی‌ده.
لعنتی ‫اون مرتیکه رو می‌کشم.
‫جواب بده. ‫سوالمو جواب بده.
‫مثل بز همونجا واینسا! ‫جواب منو بده!
‫- نمی‌دونم. ‫- که نمی‌دونی؟
‫واقعا نمی‌دونم.
‫خدا نیست و نابودت کنه.
‫خدا لعنتت کنه. چطور تونستی این‌کارو کنی؟
لعنتی این کارت آدم رباییه
‫ای خدا.
‫جانسو. یه چیزی بگم؟
‫- جانسو؟ ‫- چیه؟
‫ببین...
‫می‌خواستم همه‌چی رو برات تعریف کنم.
‫ولی توی زمان مناسبش.
‫من...
‫تو منو می‌شناسی. من بدون دلیل ‫دست به همچین کاری می‌زنم آخه؟
‫من چه بدونم؟ من از کجا بدونم آخه؟
‫من چه بدونم این همه سال ‫کنار کی بودم؟‌ عاشق کی بودم؟
‫این همه سال یه آدم دو رو ‫کنارم مونده؟
‫چطور آخه؟ ‫نه خب به من بگو چطور تونستی؟
‫روشنم کنم ببینم چطور تونستی ‫همچین مسئله‌ای رو از من مخفی کنی؟
‫چطور تونستی نگی؟ ‫اونم وقتی با من در ارتباط بودی؟
‫چرا باید همچین کاری بکنی؟
‫جواب منو بده!
‫واقعا می‌خوای بدونی؟
‫بله!
‫چون باید اینطوری می‌شد.
‫که ازش محافظت بشه.
‫کیو محافظت کنی؟ ‫از کی محافظتش کنی؟
‫- عدن. ‫- عدن؟
‫فورا می‌ری اون بچه رو پیدا می‌کنی ‫و می‌آریش اینجا.
‫بعدشم تحویل عطیه‌ش می‌دی.
‫خدایا دارم دیوونه‌ می‌شم.
لعنت بهت ‫می‌کشم اون مرتیکه عوضی رو!
‫چی کم داشتی آخه؟
‫« بابام دوسم نداشت. زندگیم بیخود بود.» ‫بهونه‌ت اینه؟
‫خیلی ببخشیدا، ولی آخه لعنتی...
‫منم مامان نداشتم.
‫به‌خدا که بد ضربه‌ای بوده واسه‌م.
‫یه فاجعه بود برام. و...
‫تازه برگشته می‌گه ‫«می‌دونم چی به نفعشه.»
‫می‌خوای بگم چی واسه‌ش خوبه؟
‫چون منم جای اون دختر بودم.
‫احمق.
‫بابام منو عین یه بچه گربه ‫برداشته برده خونه‌شون بزرگ کرده!
‫و تو خودت می‌دونی اینا رو! ‫همه‌ رو بهت گفته بودم.
‫که چرا همیشه حس می‌کنم ‫یه بخشی از وجودم رو گم کردم.
‫بدون اینکه بدونم کی‌ام، چی‌ام همینجوری بزرگ شدم. ‫می‌خوای عاقبت اون بچه هم اینطوری بشه؟
‫ولی من نمی‌ذارم اینجوری بشه.
‫اون دختر نباید عذابی که ‫من کشیدم رو متحمل بشه.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫ارهان زودباش. در بازه ‫بیا.
‫اوزان!
‫دخترم کجاست؟
‫یه زنی اینجا بود. با خودش بردش.
‫- عدن. ‫- چی؟
‫اسم دخترت عدنه.
‫یعنی دیدیش؟ ‫حالش خوبه؟
‫دیدمش. ‫حالش خوبه. نگران نباش.
‫خداروشکر.
‫بچگی کردم. اگه زودتر متوجه می‌شدم ‫می‌تونستم جلوشون رو بگیرم.
‫دنبالشون دویدم ولی نتونستم بهشون برسم. ‫شرمنده‌م.
‫اشکال نداره جانسو. ‫تقصیر تو نیست که.
‫اوزان...اوزان!
‫دخترم کجاست؟
‫حرف بزن مرتیکه ‫دخترم کجاست؟
بگو
‫چیزی ندارم بهت بگم.
‫می‌کشمت. هشت ساله ‫یه آب خوش از گلوم پایین نرفته.
‫حالیته؟ هشت سال!
‫- ارهان! ‫- داداش!
‫- می‌دونی هشت ساله حال و روزم چطوره؟ ‫- ولش کن!
‫- ولش کن! مگه تو قاتلی؟ ‫- اون می‌دونه!
‫می‌دونه کجاست!
‫می‌دونه دخترمون کجاست!
‫آروم باش. نفس بکش.
‫خوبی؟
‫تو توی خونهٔ ساحلی مخروط کاج گذاشتی ‫مگه نه عدن؟
‫بعدش روی شیشهٔ خونه اوزان اون چشم رو کشیدی.
‫یادته؟
‫راستش من و تو خیلی شبیه همیم عدن. ‫اینو می‌دونستی؟
‫تو هم دنبال چیزی می‌گردی ‫که کاملت کنه.
‫مثل من.
‫با اینکه نمی‌تونی حرف بزنی، ‫ولی دقیقاً‌ می‌دونم به چی احتیاج داری.
‫اوزان. کجا دخترم رو قایم می‌کنید؟
‫- اینطوری نمی‌شه. این زبون وا نمی‌کنه. ‫- نه وایسا. ولش کن.
‫تو یه پدری خیر سرت. ‫الان باید آروم باشی.
‫تازه اون یارو هیچی بهت نمی‌گه. ‫بذار عطیه باهاش حرف بزنه.
‫دخترم کجاست اوزان؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌خوای درونم رو ببینی؟ ‫مگه نه؟
‫به هر حال نمی‌تونی ذهنم رو بخونی. ‫رو من اثر نمی‌کنه.
‫بدون رضایت خودت نمی‌تونم چیزی رو ببینم ‫نگران نباش.
‫ببین. تو می‌تونی همه چی رو عوض کنی. ‫همه چی رو درست کنی.
‫اظهار پشیمانی کن. ‫می‌تونی تقاضای بخشش کنی.
‫از تو تقاضای بخشش کنم؟
‫تو که میگی درونت خالیه.
‫می‌دونی خالی بودن چه حسی داره؟
‫اینکه دستایی که بچه‌ت رو گرفته ‫خالی بمونه؟
‫هر روز فقط به یه امید زنده‌ای.
‫دلت تنگه، ولی نمی‌دونی ‫واسه چی یا دلتنگ شدی.
‫توی همون پوچیِ درونت ‫یه عالمه غم ریخته.
‫اوزان،‌ من هشت ساله دارم ‫با سیاه‌چالهٔ درونم سر می‌کنم.
‫لطفا بهم بگو.
‫اون دخترمه. خونوادمه.
‫خونواده‌ت.
‫تو از خونواده حرف می‌زنی؟
‫مادرت مثلا...
‫چندبار بهت دروغ گفته که کنترلت کنه؟
‫خونواده نعمت بزرگیه. ‫واقعا به نداشتنش غبطه می‌خورم.
‫مادرم خیلی عوض شده.
‫درست مثل بابات.
‫می‌دونم عصبانی هستی.
‫ولی نذار دخترم با تجربهٔ تو بزرگ بشه.
‫- چکارش کردی؟ ‫- ولم کن.
‫تو عجب آدم ظالمی هستی!
‫- چطور تونستی با یه بچه همچین کاری کنی؟ ‫- دیگه داری...
‫چه‌جور آدمی هستی تو؟
‫حقش بود! ‫ندیدی چکار کرد؟
‫- اون فقط یه بچه‌ست! ‫- بچهٔ منم هست.
‫- فقط مال تو نیست. مال منم هست. ‫- اون مثل من قوی می‌شه. برعکس تو!
‫- قوی بودن به این کاراست؟ ‫- معلومه که هست.
‫- بچهٔ منه. پسر خودمه. ‫- خدا لعنتت کنه. دستتو بکش!
‫- دستمو ول کن! ‫- اون بچهٔ منه.
‫سردار!
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫تقصیر تو چرا آخه؟
‫همون‌موقع که دستش ‫بهت خورد باید می‌کشتمش.
‫از تو قبر که نمی‌تونست ‫زندگی‌مون رو نابود کنه!
‫ببین،‌ قول میدم عدن رو پیدا می‌کنیم.
‫به‌ دخترت می‌رسی خب؟ ‫لطفاً آروم باش.
‫عطیه. چی شد؟ ‫اوزان کو؟
‫ارهان نمی‌شه مجبورش کنی حرف بزنه که.
‫داداش! ‫کجا می‌ری؟
‫نه!
‫این همه سال صبر کردم. ‫دندون رو جگر گذاشتم و زنده‌ست.
‫خب...
‫دقیقا واسه همینه که ‫نمی‌فهمم چرا گذاشتی اوزان بره.
‫فکر می‌کنی واسه خودم آسون بود؟
‫ممکنه سخت‌ترین کاری باشه ‫که تو زندگیم کردم.
‫ولی دیدی که! ‫جواب ما رو نمی‌داد.
‫- فقط به یه چیز راضی شد. ‫- چی؟
‫گذاشت اون بچهٔ ترسیدهٔ درونش رو ببینم.
‫جانسو اوزان کسی نیست که ‫بشه به زور ازش حرف کشید.
‫ولی...
‫نمی‌دونم. به اون بچهٔ معصوم اعتماد کردم.
‫دخترم رو می‌آره پیشم.
‫داداشم چی؟
‫اون احتمالا اوزان رو نبخشه.
‫نبخشش.
‫من جات بودم بهش فرصت دوباره‌ای نمی‌دادم.
‫چون بعضی آدما لیاقت شانس دوباره رو ندارن. ‫دوباره گند می‌زنن.
‫خیلی‌خب. چیزی نیست. ‫برو داخل ماشین منتظرم باش. خب؟
‫خوبم مامان. چیزی نیست. ‫نگران نباش.
‫داری چکار می‌کنی؟
‫من مامانتم مثلا.
‫نیازی نیست جلوی من ‫ادای قوی بودن در بیاری.
‫نیازی نیست چیزی هم ازم مخفی کنی.
‫اون دختره جانسو تو خونه‌ت چکار می‌کرد؟
‫با من مثل احمقا رفتار نکن مامان. ‫می‌دونم که جانسو رو می‌شناسی.
‫باشه پس اینم می‌دونی ‫که باید تمومش کنی اوزان.
‫درسته؟
‫اوزان کنار من باش.
‫یادت باشه که وقتی با همیم ‫چقدر می‌تونیم قوی باشیم.
‫اهمیت کاری که پیش رومونه رو که می‌دونی؟
‫ولش کن. ‫تمومش کن این رابطه رو.
‫من خوبم. چیزی نیست.
‫نمی‌تونم اجازه بدم اتفاقی واسه‌ت بیفته.
‫نمی‌تونم.
‫به مادریم قسم.
‫باشه؟
‫ببخشید؟
‫اوزان.
‫پسرم.
‫چی...
‫اوزان.
‫اوزان. پسرم.
‫مامان؟
‫عزیزدلم؟
‫خودتی واقعا؟
‫خودمم.
‫چی...
‫چطور...
‫نترس.
‫واقعاً خودتی؟
‫پسرم.
‫اوزان!
‫بریم. بیا از اینجا بریم.
‫باید حرف بزنیم اوزان. ‫برنامه عوض شده.
‫یه راهی واسه اینکه اون دختر ‫بهمون اطلاعات بده بلدم.
‫اوزان!
‫می‌دونم که درک می‌کنی.
‫نترس.
‫همه‌چیز درست می‌شه. خب؟
‫خب دیگه. نترس.
‫تعقیبش کردم. ‫ولی نتونستم پیداش کنم.
‫بعدش یه‌کم قدم زدم ‫که آروم بگیرم.
‫می‌دونم که حرفم رو ‫دربارهٔ اوزان باور نمی‌کنی.
‫ولی دخترمون می‌آد پیشمون.
‫واسه همینه که عاشقتم. ‫واسه همینه دوست دارم.
‫ولی لطفاً منم درک کن. ‫من نمی‌تونم مثل تو آروم باشم.
‫دخترم.
‫خوش اومدی.
‫خوش اومدی به خونه و خونواده‌ت.
‫به مامان: ‫[الان چکار کنیم؟]