تا حالا حس کردی تو برزخ گیر کردی؟
نه اینجا، نه اونجا.
وسط یه چیز ناشناخته.
تا حالا روی اون مرز ایستادی؟
جمعیت: ۲۱۸,۱۵۰ ارتفاع: ۱,۰۸۳
من از اون مرز عبور کردم.
از درهایی گذشتم که به احتمالات مختلف باز می‌شدن.
اونجا با آدمایی آشنا شدم.
بعضی‌هاشون دوستام شدن.
و بعضی‌هاشون…
دشمنام.
تو زندگیم خیلی مرزها رو رد کردم.
مثل ماری که پوست می‌ندازه، مثل پرنده‌ای که از خاکستر بلند می‌شه،
من تغییر کردم، رشد کردم.
الان دوباره روی یه مرزم.
دارم می‌ذارم یه زندگی جدید منو در بر بگیره.
با این حال، می‌دونم که بزرگترین معمایی که تا حالا باهاش روبرو شدم دخترمه.
درباره دخترم بهم بگو، اوزان.
چطور می‌تونم کمکت کنم؟
می‌خوام یاد بگیرم چطور از دخترم محافظت کنم.
دیدی اون چیزی که عدن دید، مگه نه؟
برای همین اومدی اینجا.
این شبیه لحظه‌ای بود که با یه غریبه شریک شدم.
ببین.
خیلی چیزا تو ذهن عدن هست.
تمام اون تجربه‌های زندگی…
گوپکلی تپه…
خب، اگه از قبل می‌دونی…
و ادعا می‌کنی که همه این سال‌ها دخترمو از خودم محافظت کردی،
پس بهم بگو، چطور همچین چیزی ممکنه؟
چطور تونستم همچین کاری کنم؟
صبر کن. تکون نخور. من می‌رم.
الو، ارهان؟
سلام. من و امید رسیدیم ماردین. خواستم بهت خبر بدم.
داریم اون ضبط رو بررسی می‌کنیم.
باشه.
من خونه اوزانم. می‌خواستم دوباره باهاش حرف بزنم.
نمی‌خوای چیزی بگی؟
من اینجام برای دخترمون.
باشه.
مواظب خودت باش.
تو هم همینطور.
یه نظریه درباره گوپکلی تپه دارم. می‌خوای بشنوی؟
بگو.
اون سنگ‌های بنفش رو تو غار زیرزمینی یادته؟
طبق بعضی مطالعات،
اون سنگ‌ها برای باز کردن چشم سوم استفاده می‌شن.
یعنی، البته که زیاد نظریه باستان‌شناسی نیست.
خیلی منابع می‌گن که مردمی که گوپکلی تپه رو ساختن
درک خیلی بالاتری نسبت به ما داشتن.
ببین دارم با کی حرف می‌زنم.
حتی می‌گن که اونا ارتباط خاصی با طبیعت داشتن…
و قدرت‌های تله‌پاتیک داشتن.
تو اون چشم‌ها رو روی اون مهره‌ها به یه دلیلی می‌کشی.
نمی‌دونم. شاید من نکشمشون.
اگه بهش فکر کنی، دیدهای عطیه، خواب‌های من،
چشم سوم، غده پینه‌آل، نمی‌دونم، چاکرای ششم…
در واقع، همشون کلمات مختلفی برای یه چیز نیستن؟
بریم؟
می‌تونیم حساب کنیم؟
ساعت چند مور حنانیو باز می‌شه؟
همینه. چیز دیگه‌ای ندارم بگم.
اوزان، این نمی‌تونه همه چیزی باشه که می‌دونی.
هیچکس یه بچه رو با این همه کم اطلاعات نمی‌دزده،
یا سال‌ها ازش مراقبت نمی‌کنه.
من کردم.
چرا؟ چطور متقاعدت کردن؟
تو…
واقعا از قدرت عدن خبر نداری.
اون دنبال چیه، مگه نه؟
جواب یه سوال، یه معما.
دخترم چی می‌خواد؟
اون تو رو می‌خواد، عطیه.
از وقتی که اولین بار عدن رو دیدم، تقریبا هر روز،
به خصوص شب‌ها، کنار تختش بودم.
چون نمی‌خوابید.
حتی با اینکه همه کارها رو طبق اصول انجام دادیم، بازم نمی‌خوابید.
ولی بعدا، با گذشت زمان، فهمیدم که خود خواب‌هاش اذیتش می‌کردن.
ولی بعد کم کم بهتر شد. می‌دونی چطور؟
شروع کرد به کشیدن همون نمادی که تو همه جا کشیدی.
فکر می‌کنم…
تو می‌تونی راهنماییش کنی.
عدن؟
عدن، کجایی؟
این همون جاییه که تو ضبط صدا بود.
یه چیزی اینجا یه زمانی اتفاق افتاده.
یه چیزی به اندازه کافی مهم که مردم راجع‌بهش حرف بزنن.
-ولی چی؟ -آره واقعا.
این رو به عنوان معبد در دوره بین‌النهرین ساختن.
معبد خورشید.
بعدا تبدیل به قلعه رومی شد.
الان یه صومعه آشوریه.
بیا از اون حیاط رد بشیم.
این نماد تو رو به گوپکلی تپه برد.
تو دنبال جواب بودی به چیزی که ۱۲,۰۰۰ سال قدمت داره.
درسته؟
عدن شاید دنبال یه چیز مشابه باشه.
بریم اونجا؟
از اینجا همه چی شروع شد، به هر حال.
معبدها.
نمی‌فهمم.
چطور یه مادر می‌تونه همچین کاری با دخترش بکنه؟
فکر کنم اون یه پرنده‌ست، ولی اون یکی چیه؟
فکر کنم یه بزه.
این‌ها باید حیوانای داخل کشتی نوح باشن.
قطعاً!
اونایی که از سیل نجات پیدا کردن.
جالبه.
این مکان از قرن پنجم اینجا بوده.
کی می‌دونه این دیوارها چی دیدن؟
آره، فکر کنم خوب بلدن راز نگه دارن.
مطمئن بودم اینجا چیزی پیدا می‌کنیم. این آخرین شانسمون بود.
در واقع، یه چیزی هست.
شاید به کارمون بیاد.
با من بیا.
روزی روزگاری، یه پرنده بزرگ به اسم سیمرغ
روی درخت زندگی، زندگی می‌کرد.
این پرنده خیلی پیر بود
که سه بار شاهد نابودی و تولد دوباره دنیا بود.
سیمرغ همه دانش جهان رو در ذهنش داشت.
درد و تروما از نسل‌های قبل منتقل می‌شه.
احساسش می‌کنی، حتی بدون اینکه خودت تجربه‌ش کرده باشی.
عدن درد نسل‌های گذشته رو همراه با دانششون حمل می‌کنه.
شاید داره تلاش می‌کنه با اون‌ها کنار بیاد.
ما تاوان گناه‌های کسایی رو می‌دیم که قراره ازمون محافظت کنن، که ما رو بزرگ می‌کنن.
عجیب نیست؟
اوزان، پدرت اشتباهات بزرگی کرد.
ولی دنبال یه رویا بود.
تا دوباره با مادرت ملاقات کنه.
حتی تو بعدهای دیگه هم دنبالش گشت می‌خواست دوباره همه‌تون رو کنار هم جمع کنه.
و واقعاً پشیمون بود.
یه روز، یه گروه از پرنده‌ها سفر کردن تا سیمرغ رو پیدا کنن.
بعد از اینکه چالش‌های زیادی رو پشت سر گذاشتن، بالاخره به یه دریاچه رسیدن.
و اونجا…
با انعکاس خودشون مواجه شدن.
و فهمیدن…
که سیمرغ یه پرنده مقدس نیست…
بلکه خودشونن.
دانشی که دنبالش بودن مال کسی دیگه‌ای نبود، بلکه توی خودشون بود.
و سفر واقعی اونیه که بفهمیم همه یکی هستیم.
داستان سیمرغ خیلی زیباست.
خوش اومدی، امید.
خاله.
خوشحالم که اینجام.
-خیلی دلم برات تنگ شده بود عزیزم. -منم همینطور.
چرا بهم نگفتی که خاله‌ته؟
راستی، اون خاله واقعیم نیست، ولی منو بزرگ کرده.
ممنون.
یه زنی هست.
از وقتی که باهاش آشنا شدی، زندگیت زیر و رو شده.
-ممنون بابت داستان. -مرسی.
در واقع ما اومدیم اینجا تا چیزی از شما بپرسیم.
یه اتفاق ناراحت‌کننده یه زمانی توی معبد خورشید افتاده.
می‌دونی چی بوده؟
منظورتون کشتاره؟
کشتار؟
چرا؟ توی کتاب‌های تاریخ بهش اشاره نشده.
درسته اشاره نشده.
از همه مدارک پاک شده و از بشر پنهان شده.
فقط اگه اینجا به دنیا اومده باشی می‌دونی،
و اینجا زندگی کرده باشی،
و شب‌ها به قصه‌های مامانت گوش داده باشی.
یادم میاد.
یه داستانی بود که برام تعریف کردی.
یه داستان تاریک و ترسناک بود.
دوستش نداشتم. کابوس می‌دیدم.
حالا چطور؟ الان می‌خوای بشنویش؟
می‌خوایم.
بله.
بعضی قصه‌ها برای ترسوندن بچه‌ها تعریف نمی‌شن.
برای این تعریف می‌شن که توی قلب و ذهنشون اثر بذارن،
تا وقتی بزرگ شدن و زمانش رسید، دوباره بیان بپرسن.
این کشتار هزاران سال پیش اتفاق افتاد.
وقتی این سرزمین‌ها به نام بین‌النهرین شناخته می‌شدن.
پیشرفته‌ترین و روشنفکرترین مردم بین‌النهرین،
که به حکمت و دانش اعتقاد داشتن، قتل‌عام شدن.
این مردم همچنین با مردم ساکن گوبکلی‌تپه هم‌تبار بودن.
چرا کشته شدن؟
چون محافظان بودن.
اون‌ها اسرار کهن رو نسل به نسل محافظت می‌کردن.
اسرار کهنی که توی این سرزمین‌ها ریشه داشتن.
اون‌ها توسط کسایی کشته شدن که می‌خواستن اونا رو تصاحب کنن.
اونا هزاران سال قدمت دارن.
وجود دارن چون این اسرار هم وجود دارن.
از زمان اولین انسان.
پسرم، این اسرار انقدر قوی هستن
که نهایتاً باعث می‌شن هر کسی که دنبال‌شون میره گمراه بشه.
همیشه کسایی هستن که حاضرن برای محافظت ازشون بمیرن،
و حاضرن برای به دست آوردنشون آدم بکشن.
و همیشه هم خواهند بود.
می‌دونی اونایی که کشتار انجام دادن برای کیا کار می‌کردن؟
یا چرا این کار رو کردن؟
اونا فقط دانش کهن رو از محافظان ندزدیدن.
زبون‌شون رو هم دزدیدن.
اون زبون محافظان رو بهت یاد داده، نه؟
خب...
اون بهم کمک کرد و باهام درس خوند،
ولی انگار همیشه میدونستم.
خاله، یه چیزی اینجا جور در نمیاد.
خیلی وقتا بهش گوش دادم،
و به نظر نمیاد دارن درباره یه چیز قدیمی حرف میزنن.
تو هم بهش گوش دادی. نظرت چیه؟
چیزی هست که به ما نمیگی؟
گفتی اون داستانا رو برام تعریف کردی
که وقتی وقتش شد ازشون بپرسم.
این درباره یه چیزی که هزاران سال پیش اتفاق افتاده نیست، نه؟
تو هم محافظی، امید.
مثل مادرت.
یعنی چی، من محافظم؟
اون ضبط درباره این حرف نمیزنه که
یه کشتار هزاران سال پیش اتفاق افتاده.
درباره یه فاجعه حرف میزنه که وقتی تو یه بچه کوچیک بودی، اتفاق افتاد.
نمیفهمم، خاله.
پدر و مادرش بودن که کشته شدن، درسته؟
نه، خاله. تو گفتی اونا رفتن.
گفتی، اونا ترکت کردن. اونا تو رو با من تنها گذاشتن و رفتن.
آره، گفتم. برای محافظت ازت.
خانواده مادرت یه وظیفه خیلی مهم داشتن، امید.
محافظت از اطلاعات باستانی.
پدرت هم بهش پیوست.
ولی یه روز، کل خانواده‌ش قتل عام شدن.
رازهایی که داشتند، به سرقت رفت.
تو تنها کسی بودی که از اون روز دردناک زنده موندی.
همه رویاهای من...
کابوس‌هایم...
اون نظریه‌هایی که برای درک کردنشون درست کردم...
خاله، همه منو دیوونه صدا می‌کردن!
بخاطر همین بود؟
این چیه؟
کلید خونه‌ای که توش به دنیا اومدی.
امید.
ببخشید.
فکر نمی‌کردم کسی اینجا باشه.
-نمی‌خوام مزاحمت بشم. -بیا پیشم بشین.
حالا که اینجایی، بیا یه نوشیدنی بخور.
باشه.
حالا چیکار کنم؟
یعنی...
باید دنبال قاتلای پدر و مادرم بگردم؟
یا باید دنبال اون اطلاعات باستانی بگردم،
چون نسل من یه مأموریت خیلی مهم داره؟
باید سعی کنم از اون محافظت کنم؟ حالا چیکار کنم؟
نرفتی تا گوبکلی تپه، دنبال رویاهات؟
اونجا تقریباً جونت رو از دست دادی.
ولی بازم، تسلیم نشدی.
چون قوی‌ای. تو یه زن قوی‌ای.
واقعاً اینطوری فکر می‌کنی؟
فکر می‌کنی من قوی‌ام؟
اینکه من چی فکر می‌کنم مهم نیست.
مهم اینه که تو چی فکر می‌کنی. چی احساس می‌کنی.
قلبت می‌دونه.
ببخشید.
منظورم اینه که، امروز ممکنه شروع جدیدت باشه.
امروز ممکنه شروع زندگی جدیدت باشه.
اینطوری بهش فکر کن.
مامان، یه چیز دیگه هم می‌خوام بپرسم.
این...
میشه بعداً زنگ بزنم، مامان؟
چقدر رو داری! همیشه اینجایی.
اصلاً نمی‌فهمم.
به عدن سر می‌زنم و میرم.
میری؟ خب برو دیگه.
عادت دارم.
این همونیه که هستی.
داشتم فکر می‌کردم...
اون روز چی شد؟ ترسیدی؟
از اینکه دو قدم دیگه برداری و باهام روبرو بشی؟
چون فرار کردن آسون‌تر بود.
سه سال پیش دم خونه‌م چی بهم گفتی؟
-چی گفتم؟ -ساکت شو.
چی گفتی؟ با گل اومدی.
گفتی، یه فرصت دیگه بهم بده، جانسو. بزرگ شدم. الان دیگه مرد شدم.
مرد شدی هِچی!
البته که اون فرصت رو بهت دادم.
احتمالاً برای هزار و پانصدمین بار.
باید یه احمق باشی که به کسی انقدر فرصت بدی، نه؟
خدا لعنت کنه منو!
چی؟ به چی نگاه می‌کنی؟
نگاه نمی‌کنم. باشه.
به من نگاه نکن. جواب نده، حرف نزن.
مثل یه خنگ گوش کن. فهمیدی؟
دارم میرم به هر حال. برام مهم نیست. بلیط خریدم.
-واقعاً؟ -واقعاً. تعجب کردی؟
نه. تعجب کردی؟
-کی منو مجبور کرد بلیط بخرم؟ -کی؟
-کی مجبورم کرد بخرم؟ -من؟
آره، تو بودی.
چون ازت خسته شدم. از دروغات خسته شدم.
از انتظار کشیدن، دل بستن به امید خسته شدم.
شاید تغییر کنه و مرد بشه.
ولی تو هیچی نمیشی. هیچی نیستی، فهمیدی؟
فکر می‌کنی ما خیلی فرق داریم؟
ما واقعاً اینقدر فرق داریم؟
چی میگی، اُزان؟
شرایط سخته، و تو چیکار میکنی؟
کی الان داره فرار میکنه؟
اُزان.
گمشو از اینجا.
باشه.
با سحر؟
عدن داره با سحر حرف میزنه؟
مامان، خاله‌ام هم منو راهنمایی کرد.
حالا داره بهمون زنگ میزنه.
باید جوابشو بدیم.
باشه.
باشه. بگو، باید چیکار کنم؟
بیا اینجا، بشین.
مامان.
مامان!
بذار یه نگاه بندازم بهت.
خیلی وقت گذشته.
مادرا می‌خوان بچه‌هاشون آدمای بهتری از خودشون باشن.
تو از من بهتری.
و عطیه از تو بهتره.
و این کوچولو…
دنیا رو عوض می‌کنه.
یه بچه…
آینه خانوادشه.
آماده‌ای که این مسئولیت رو قبول کنی؟
آماده‌ام، مامان‌بزرگ.
پس وقتشه که بدونی.
تو اولین گناه رو کردی.
زمین به خاطر اون گناه خشک شد.
رابطه‌ها قطع شد.
ما شکستیم.
ولی حالا،
شروع کردیم به درمان شدن.
برو به تپه. ریشه‌هامونو پیدا کن.
وقتی وقتش برسه…
ریشه‌هامون براش باز میشن.
نماد من…
نماد من برگشته.
-عطیه. -مامان؟
بذر جوانه‌زده رو پیدا کن.
به من گفت برم پیشش.
کی اینو گفت؟
سحر تو گوشم زمزمه کرد.
به من گفت برم پیشش.
وقتی وقتش برسه،
یه عصر جدید با بذر جوانه‌زده شروع میشه.
مامان‌بزرگ گفت برو به ریشه‌های تپه.
منظورش درخت گوبکلی‌تپه بود؟
ببخشید. باید جواب بدم. تو برو.
الو؟
دلم برات خیلی تنگ شده.
تو همیشه راه درستو بهم نشون دادی وقتی گم شدم.
با تمام وجودم بهت اعتماد دارم.
و خیلی دوستت دارم.
منم دوستت دارم.
تو میدونی که پیشگویی درباره‌ی بذر جوانه‌زده‌ست…
فکر کنم دارن درباره‌ی درخت گوبکلی‌تپه حرف میزنن.
باشه.
باشه؟
اگه فکر می‌کنی اونجاست، که باشه حتما.
در واقع، الان برو اونجا منم میام دنبالت.
قبول.
باشه. اونجا می‌بینمت. خداحافظ.
خاله‌ام گفت تا سه سالگی اینجا با مادرم زندگی می‌کردم.
ولی هیچی یادم نمیاد.
پس شروع کنیم به تحقیق کردن.
شاید چیزی یادت بیاد.
ارحان.
تو آدم خوبی هستی.
اعتماد به عطیه…
کمک به من…
باید زودتر اینو می‌گفتم، ولی…
ممنونم.
یه چیزی اینجاست.
یه چیزی پشت اینه.
یه چیزی اینجا عمداً مخفی شده.
باید اینو پاک کنیم.
جانسو، داری چیکار می‌کنی؟
بذار یه چیزی بپرسم. من…
تو همه این سال‌ها مامانم بودی. باید منو بشناسی. امیدوارم بشناسی.
به خاطر خدا، لطفاً بهم بگو. از مشکلات فرار می‌کنم؟
اصلاً راه نداره. به هیچ وجه.
رفتی لندن واسه فوق‌لیسانست.
اون واسه درس بود، مامان.
بهترین مدرسه مد هم اونجا بود. چیکار می‌تونستم بکنم؟
البته.
البته عزیزم.
اون مال هفت هشت سال پیش بود. بعد از اون چیزی که بین تو و عطیه گذشت،
یه ویدئو برامون گذاشتی و رفتی.
یه ویدئو گذاشتی و رفتی. چون آسون بود، نه؟
آسون نبود همه‌چی رو به خواهرم بگم.
علاوه بر این، الان دیگه این کار رو نمی‌کردم.
معلومه که نمی‌کردی. هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کردی!
اینم هست.
وقتی عدن اول گم شد، همه‌چی رو پشت سر گذاشتی و رفتی.
رفتی و اون ور دنیا ساکن شدی.
حالا تو هم داری میری.
دارم فرار می‌کنم، نه؟
چای دم کردم.
بیا بریم.
به‌خاطر مشکلات خودم، مشکلات خواهرام یادم رفت.
خوبن. خونه‌ان و سالم، نه؟
رفتن، جانسو.
کجا رفتن؟
به گوبکلی تپه.
چرا؟
باید اون سفر رو می‌رفتن، ولی...
ولی چی؟
مامان، بهم بگو. نترسونم. ولی چی؟
منم می‌ترسم، جانسو.
نه از سفرشون، بلکه از کسی که با خودشون بردن.
مامان، می‌خوام درمورد سردار یه چیزی ازت بپرسم.
ممکنه کاری کرده باشه که تو رو برگردونه؟ یعنی...
ممکنه دنبال راه‌های دیگه‌ای رفته باشه؟
هر کاری که پدرت توی زندگی کرد، فقط برای خودش کرد، باشه؟
نه واسه من، نه واسه تو. فقط واسه خودش.
من چیکار کردم؟ تمام عمرم برای تو تلاش کردم.
سعی کردم زخم‌های پدرت رو درمان کنم.
اوزان، تا حالا بهت دروغ گفتم پسرم؟
-نه مامان. -درسته پسرم. دروغ نگفتم.
بیا بریم. دیگه وقت تلف نکنیم.
باشه.
سردار ییلماز ۰۶ ژانویه ۱۹۶۸ - ۰۵ آگوست ۲۰۲۷
ملک ییلماز ۱۵ نوامبر ۱۹۷۲ - ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۸
خیلی ممنون عزیزم.
اگه تو نبودی،
هیچ‌کدوم از این ماموریت‌ها رو نمی‌تونستم انجام بدم.
این‌ها همون حیوان‌هایی هستن که روی گوبکلی تپه حکاکی شدن.
خورشید، تولد.
زیر زمین، مرگ.
سیمرغ.
و...
یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت...
یک لحظه صبر کن.
یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت.
این درها، این‌ها...
این داراست!
این درخت توی گوبکلی تپه نیست. توی داراست!
باید به عطیه زنگ بزنم.
الو؟
عطیه. درختی رو پیدا کردم که دنبالش بودی.
خب؟
اون درخت توی گوبکلی تپه نیست، عطیه.
توی داراست، ماردین.
باشه، ممنون که خبرم کردی.
عطیه؟
اوزان، از ما چی می‌خوای؟
می‌دونم پدرت بهت محبت کافی نکرد.
بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم می‌تونستم بیشتر برات انجام بدم.
ولی هر کسی که باورش داری، هر کسی که برای اون داری این کار رو می‌کنی،
دلیلش عشق نیست.
بخشیدمت.
منو هم ببخش.
خودت رو هم ببخش.
لطفاً یواش برو. عدن توی ماشینه.
-چی؟ ندیدی؟ به یه دختر زدی! -چی؟
پدرت توی دارا منتظر ماست. آماده‌ای؟
خوش اومدی به دارا، پروفسور ارهان.
سلام، سلیم. سلام.
-دوستم، امید. -خوش‌بختم. سلیم.
چطور می‌تونم کمکتون کنم؟ سفر چطور بود؟
خوب بود. ما یکم عجله داریم، سلیم.
دنبال یه چیزی هستیم. یه درخت.
و فکر می‌کنیم ممکنه توی دارا باشه.
پیداش می‌کنیم. اول یه استراحت کنید. یه قهوه معروف ما رو بخورید.
-دنبالم بیاید. -بیا بریم.
شهر باستانی دارا
کجایی ارهان؟