‫بو، بو.
‫با، با، با…
‫بو!
‫آه-آه.
‫تو آشپزی کردی. من تمیز می‌کنم.
‫به سلامتی.
‫ممنون، عزیزم.
‫مامان، می‌شه من و خاله کتی ‫بالا کاردستی درست کنیم؟
‫-نه، امشب شب مدرسه ست. ‫-لطفا.
‫-جونو. ‫-جون من. فقط یه کوچولو، ها؟
‫منم می‌خوابونمش.
‫دیر نشه، ها.
‫آره! بریم، خاله کتی.
‫و وقتی یه دونه رو بریدی، ‫باید بذاریش اینجا با چسب.
‫-باشه؟ ‫-آره. باشه، رئیس.
‫اووه.
‫-باشه. ‫-باشه.
‫اینجوری؟
‫آره.
‫-جونو؟ ‫-بله؟
‫می‌تونی اینو بگیری، لطفا؟ برام روشنش کن.
‫-آره. حتما. ‫-باشه.
‫یه لحظه.
‫فکر می‌کنی این چیه؟
‫خورشیده. معلومه.
‫خورشید چه رنگیه، جونو؟
‫من صورتی رو انتخاب کردم، می‌دونی؟
‫و من هر چیزی رو می‌تونم انتخاب کنم. ‫خانم بروکر بهم گفت می‌تونم این کارو کنم.
‫ولی خانم بروکر اینجا نیست.
‫یا شایدم یه جایی قایم شده؟
‫بهتره درست انجامش بدی.
‫کجا می‌ری؟
‫مامان!
‫اوه، متاسفم، جونو.
‫-خیلی متاسفم. ‫-مامانمو می‌خوام!
‫-جونو! ‫-چیکار کردی؟
‫-من قصد نداشتم. ‫-چی شده؟
‫ازش دور شو.
‫-عزیزم! ‫-فقط یه اتفاق بود. درسته، جونو؟
‫-عیب نداره. بیا اینجا. ‫-چی؟
‫همه چی خوبه.
‫-ولی چی شده؟ ‫-درستش می‌کنم.
‫آه، متاسفم. من قصد نداشتم.
‫کتی هیچوقت قصد نداشت بهش آسیب بزنه. ‫بدتر از چیزی که بود به نظر می‌رسید.
‫داری به حرفای خودت گوش می‌دی؟ خواهرت مریضه.
‫جاش تو بخش روانیه.
‫واو. جدی می‌گی، دیوید؟
‫این یکی از کتاب‌های جناییت نیست که توش ‫همه بیمارهای روانی قاتل باشن.
‫اون دخترمون رو با یه قیچی زد!
‫هیس!
‫اصلا چرا اونارو تنها گذاشتی؟
‫تو کل روز خودتو تو دفتر حبس می‌کنی.
‫حالا منو مقصر می‌دونی؟
‫از وقتی خواهرت اومده اینجا، ‫کل فضا رو مسموم کرده.
‫دیوید، من فقط می‌خوام کمکش کنم.
‫منم همین رو می‌خوام.
‫منم فقط همینو می‌خوام.
‫اما اول، باید از خونواده‌ام محافظت کنم. ‫منظورم جونو، فین و توئه.
‫کاتلین نمی‌تونه اینجا بمونه.
‫من نمی‌تونم خواهرم رو همینطوری ول کنم. ‫اون به من نیاز داره.
‫اون به کمک حرفه‌ای نیاز داره، سم.
‫اون فقط می‌تونه تو بیمارستان ‫کمک درست حسابی بگیره.
‫فکر می‌کنه ما می‌خوایم از شرش خلاص شیم.
‫واقعیت اینه که باید یه کاری کنیم.
‫اگه اون جدیه که کمک می‌خواد ‫و واقعا ما رو دوست داره،
‫خودش داوطلبانه می‌ره بیمارستان.
‫نمی‌خوام دخترم با یه آدم روانی ‫که ممکنه یهویی آدم بکشه، بره مدرسه
‫خیلی خب. باشه. "آدم روانی که ممکنه یهویی آدم بکشه" ؟ ‫فکر نمی‌کنی یکم زیاده‌روی می‌کنی؟
‫منظورم اینه که جونو فقط می‌خواست ‫بچه‌ها رو تحت تاثیر قرار بده
‫و احتمالا فقط تکلیف رو اشتباه فهمیده
‫تفنگ رو از کجا آوردی؟
‫من… من فقط تو خونه پیداش کردم.
‫زیر… زیر تخت مامان.
‫جونو باید اخراج بشه
‫با تمام احترامی که قائلم، خانم نیلز ‫این تصمیم شما نیست
‫خانم پریل، باید بگم
‫شما اساسا یه انبار اسلحه ‫زیر تختتون دارید. ام…
‫بیشترشون به اسم یه نفر به اسم ‫هورست اشمیت، صاحب قبلی، ثبت شده.
‫کتابفروشی من دیگه هیچ کتابی رو ‫برای این مدرسه حمایت نمی‌کنه
‫اگه اون دختره که تفنگ آورده، اینجا بمونه
‫حس می‌کنم شما ‫این موضوع رو جدی نگرفتید
‫چطور جرات داری اینطوری حرف بزنی!
‫دختر ما یه تفنگ پر پیدا کرده.
‫هر کسی که نصف مغز داشته باشه ‫می‌دونه چی می‌تونست اتفاق بیفته،
‫پس چطور جرات می‌کنی بگی ‫ما این موضوع رو جدی نگرفتیم؟
‫-می‌خوای به ما بگی... ‫-نوبت حرف زدن منه، کرستین.
‫می‌فهمم که خونواده ما رو ‫هنوز خوب نمی‌شناسید.
‫اما همونطور که می‌دونید، ما فقط یه ماه ‫یا همین حدودا هست که اومدیم اینجا.
‫بعد از اینکه خونواده‌مون مجبور شد یه اتفاقی رو ‫که درست تو خونمون افتاد، ببینه.
‫تو آوریل همین سال،
‫خواهرم تو خونه به زندگی خودش پایان داد
‫و این جونو بود که پیداش کرد.
‫مطمئنم می‌تونید تصور کنید که این اتفاق ‫چه تاثیری روی یه دختر تو سن و سال اون داره.
‫با این وجود، از وقتی که ما اومدیم اینجا،
‫و اون تونسته بخشی از این کلاس باشه،
‫می‌تونم ببینم که دوباره ‫برق شادی تو چشمای جونو برگشته.
‫ما بابت اتفاقی که افتاد متاسفیم. واقعا. ما…
‫من و شوهرم، ما… ‫مسئولیت کاملش رو قبول می‌کنیم.
‫اما ازتون خواهش می‌کنم.
‫تنبیه دختر کوچولوی ما مشکل رو حل نمی‌کنه.
‫جونو رو از این مدرسه اخراج نکنید.
‫بدون سخنرانی تو، اون‌ها اخراجش می‌کردن...
‫اون این کارو کرد.
‫کاساندرا کسی بود که بهش تفنگ رو داد.
‫-عزیزم… ‫-می‌دونم.
‫جونو اگه اینطور بود، از ما پنهون نمی‌کرد.
‫موافقی؟
‫باید برات بخونمش، پرنسس؟
‫بچه نیستم. خودم می‌تونم بخونمش.
‫جونو، از من عصبانی هستی؟
‫چرا بهم گفتی تفنگ رو ببرم مدرسه؟
‫همه چی به خاطر تو بدتر شده.
‫اوه، این منصفانه نیست، جونو. ‫همه چی به خاطر تو بدتر شده.
‫بهت گفتم ببرش. نگفتم شلیک کن.
‫تو گفتی خطرناک نیست.
‫آره، و این حقیقته. ‫تا وقتی کسی ماشه رو نکشه.
‫واقعا فکر می‌کردم بیشتر از اینا بالغ شدی.
‫به نظر میاد هنوز یه بچه کوچولویی.
‫اینطوری صدام نکن.
‫پس ثابت کن نیستی. تصمیمات عواقبی دارن.
‫پس با عواقبش روبرو شو و منو ‫به خاطر کاری که کردی سرزنش نکن.
‫اینطوری با دوستا رفتار نمی‌کنن.
‫و من هنوز دوستتم، مگه نه؟
‫و مطمئنی که من نمی‌تونم کمکت کنم؟
‫-امروز نه. ‫-تو منو بیکار می‌کنی، دیوید.
‫چرا وقتی دیدی
‫جونو دنبال یه چیزی زیر تختمون می‌گرده، ‫به ما نگفتی؟
‫فکر کردم فقط داره بازی می‌کنه.
‫و نمی‌تونستی ببینی که داره ‫یه تفنگ از زیر تخت برمی‌داره؟
‫می‌تونستم ببینم زیر تخته،
‫اما متاسفانه، نمی‌تونستم ‫درست ببینم که چیکار می‌کنه.
‫می‌بینم.
‫سلام، عزیز من.
‫می‌خوام یه کم خصوصی با دخترم صحبت کنم.
‫مشکلی نیست.
‫حس می‌کنی بریم یه کم بیرون قدم بزنیم؟
‫باید مدرسه‌ام رو عوض کنم؟
‫نه، قراره بمونی.
‫هوم.
‫من فقط می‌خواستم، نمی‌دونم، ‫یه کار خاصی انجام بدم.
‫که مطمئن شم این نقش مال منه.
‫می‌دونم، عزیزم.
‫اما… چطور تفنگ رو پیدا کردی، هوم؟
‫حتما یه نفر بهت گفته، هوم؟
‫من فقط زیر تخت بازی می‌کردم و بهش برخوردم.
‫مطمئنی کاساندرا بهت نشونش نداد؟ هوم؟
‫نه، نشون نداد.
‫باشه.
‫عزیزم، هوم؟
‫می‌تونی همه چیز رو بهم بگی.
‫جونو.
‫جونو، لعنتی. هوم؟
‫می‌دونم کاساندرا بود. باشه؟ لطفا.
‫لطفا فقط بهم بگو. اعتراف کن!
‫-دیوید. ‫-بله؟
‫من نگران جونو هستم.
‫سمیرا خیلی مضطرب و هیجان زده رفتار می‌کنه.
‫کاساندرا تفنگ رو بهت نشون داد. ‫فقط بگو. زود باش!
‫لعنتی.
‫عیب نداره. من مادرتم،
‫پس باید حقیقت رو بهم بگی، باشه؟
‫داری بهم آسیب می‌زنی.
‫جونو، سعی نکن ازش محافظت کنی، ‫به خاطر خدا، اون دوستت نیست!
‫-سم! همین الان ولش کن. بیا اینجا. ‫-بابا!
‫چت شده؟
‫کاساندرا بهش تفنگ رو داده، ‫اما جونو… اعتراف نمی‌کنه،
‫و من نمی‌تونم بفهمم چرا.
‫-عزیزم. بیا... ‫-چی شده؟
‫چی شده؟ کاساندرا خطرناکه. همینه که هست.
‫آتش سوزی تو اتاق نشیمن، حالا تفنگ و همه چی.
‫-سم، اینو متوقف کن. ‫-جونو، عزیزم. تو فقط می‌تونی...
‫شاید واقعا بهتر باشه که من برم.
‫من طراحی شدم… که به خونواده‌ام خدمت کنم.
‫که خونشون رو به یه جای شادتر تبدیل کنم.
‫معلومه که اینجا تو این کار موفق نبودم.
‫و بنابراین، من الان خاموش می‌شم.
‫جونو، پرنسس من.
‫واقعا برای همه بهتره که من خداحافظی کنم.
‫حداقل تا وقتی که مامانِت ‫دوباره حالش یه کم بهتر بشه
‫و بالاخره تراپی‌ش نتیجه بده.
‫ وقتی به خودت می‌گی
‫ که تمومه
‫ باور نمی‌کنی
‫ که اون همیشه بهت وفاداره
‫ بعد برگرد ‫به صورتش نگاه کن
‫ و خواهی دید
‫ اشک‌ها دروغ نمی‌گن
‫لطفا نرو، کاساندرا.
‫اوه. اوه، عزیزم. بیا اینجا.
‫اوه، عزیزم.
‫ها. باورم نمی‌شه.
‫اینجا نوشته، زن ورنیکه یه بچه دیگه آورده.
‫همکار شماست؟
‫اون از قبل پنج تا دختر داشته. این ششمیه.
‫فکر کنم نمی‌تونه پسر داشته باشه، نه؟
‫من واقعا دلم نمی‌اومد ‫یه بچه کوچولوی دیگه داشته باشم.
‫چه دختر باشه چه پسر.
‫اوه، لطفا، عزیزم.
‫خوشحالم که پیتر بالاخره بزرگتر شده.
‫و تو تقریبا سلامتت رو دوباره به دست آوردی.
‫مامان، بابا. ‫منم اسکیت روی یخ می‌خوام. لطفا.
‫بذار ببینیم بابانوئل امسال ‫چی برات میاره، پیتر.
‫آخ، لعنتی!
‫خب؟ بابانوئل همه‌ی هدیه‌هایی که ‫امسال آرزو کرده بودی رو آورد؟
‫نه؟
‫چی رو فراموش کرد؟
‫اسکیت‌های من.
‫مطمئنی؟
‫این چطور اومد اینجا؟
‫-برای من؟ ‫-نمی‌دونم. بهتره بازش کنی.
‫-خیلی عالیه! ‫-چی عالیه؟
‫خب، دوستش داری؟
‫-آخ. ‫-ممنون، مامان.
‫خواهش می‌کنم.
‫داری لوسش می‌کنی.
‫اون فقط خیلی اسکیت‌ها رو می‌خواست.
‫اگه دفعه بعد یه لباس بخواد، اونم بهش می‌دی؟
‫-عزیزم… ‫-فقط می‌گم، اون مثل دخترا رفتار می‌کنه.
‫اون اسکیت روی یخ گرفته، نه کفش پاشنه بلند.
‫اون می‌خواد یه شاهزاده یخی باشه، عزیزم.
‫می‌بینیش که چطور اینور اونور می‌پره ‫انگار که… کاملا نرمال نیست.
‫یه پسر واقعی نباید این کارا رو بکنه.
‫اون از حرکت لذت می‌بره.
‫فوتبال! اون باید فوتبال بازی کنه.
‫یا بره شنا. اما اسکیت روی یخ؟ نه.
‫این برای یه اشمیت درست نیست.
‫اگه آخرش یه بچه ننه ازش دربیاد، تقصیر توئه.
‫اما به عنوان معلمش، شما باید بتونید ‫کار بیشتری برای جونو انجام بدید.
‫به یاد داشته باشید، فقط چند روز گذشته.
‫هنوزم مردم دارن فقط در مورد ‫همین موضوع حرف می‌زنن.
‫دخترها عصبی‌ان.
‫این وظیفه شماست که کاری کنید حس امنیت کنن. ‫دختر من یه هیولا نیست.
‫من آگاهم و واقعا تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫اما نمی‌تونم دوستی رو به زور تحمیل کنم.
‫هی، امیلی.
‫روانی.
‫می‌دونم خانم نیلز ‫بهش گفته که از جونو دوری کنه.
‫به هر حال، امیلی محبوب‌ترین دانش‌آموزه.
‫هی، می‌تونم باهات صحبت کنم؟ خیلی متاسفم.
‫مگه تو، اه، جلسه درمانت رو نداشتی؟
‫باید با هم در تماس باشیم.
‫هوم. به همین خاطره که ‫تصمیم گرفتی از جلسه درمان بگذری.
‫نمی‌تونستی صبر کنی؟
‫-من… من فقط هفته دیگه برمی‌گردم. ‫-هفته دیگه؟ ها.
‫-چی شده؟ ‫-امروز صبح با معلم جونو صحبت کردم.
‫از وقتی ماجرای تفنگ پیش اومده، ‫بقیه بچه‌ها ازش دوری می‌کنن.
‫خدا، لعنت. یه حسی داشتم ‫که این اتفاق می‌افته.
‫حالا چی؟
‫اه، ما فقط مدرسه‌ها رو عوض کنیم، یا چی؟
‫فکر نمی‌کنم باید این کارو کنیم.
‫جونو فکر می‌کنه مشکل از خودشه ‫اگه ما جاش رو عوض کنیم، می‌دونی؟
‫فکر می‌کنم به یه دوست نیاز داره.
‫می‌دونی که هر وقت بخوایم ‫می‌تونیم روشنش کنیم.
‫-یه دوست واقعی. ‫-می‌خوای چطوری این کارو جور کنی؟
‫نه من.
‫تو.
‫سلام، کرستین.
‫-سلام. ‫-واو. جای قشنگی دارید اینجا.
‫-متاسفانه، ده دقیقه دیگه تعطیل می‌کنیم. ‫-آهان.
‫خیلی خب. پس من فقط یه نگاهی میندازم.
‫در واقع، ما یه کتابفروشی خیلی کوچیکیم.
‫ما چیز زیادی برای خوندن ‫برای بزرگسال‌ها نداریم، می‌دونی.
‫پس من بیشتر از همیشه مفتخرم.
‫شما دیوید نیستید...
‫-دیوید پریل، البته! ‫-آره.
‫-چطور ممکنه اینو نفهمیده باشم؟ ‫-هیس.
‫اینجا خیلی‌ها نمی‌دونن.
‫-باشه. ‫-هوم.
‫چطور ممکنه همون اول نشناخته باشمت؟
‫دختر منم خیلی کتاب می‌خونه.
‫من بعضی از این کتاب‌ها رو براش خوندم. ‫مخصوصا قبل از خواب، می‌دونی؟
‫هرچند من جایگزین خوبی ‫برای دوستای واقعی نیستم.
‫-همسن و سالش. ‫-آره.
‫واقعا مغازه فوق‌العاده‌ای دارید، ‫منظورم اینه که…
‫اوه، ممنون.
‫واقعا. انتخاب عالی. چیدمان خوبی هم داره.
‫برای کتابخوانی خیلی عالیه.
‫می‌تونید تصور کنید که ‫این کار رو اینجا انجام بدید؟ خیلی…
‫من… اوه، مطمئن نیستم. ‫من واقعا، اه، الان می‌تونم.
‫من بیشتر اوقات خونه‌ام با جونو.
‫اون از وقتی، خب، همه اتفاقاتی که تو مدرسه افتاد، ‫خیلی افسرده شده.
‫الان به توجه زیادی نیاز داره.
‫-چی می‌شه اگه امیلی بیاد یه کم بازی کنه، هوم؟ ‫-امیلی؟
‫آره.
‫آره، منظورم اینه که، فکر می‌کنین ‫امیلی دوست داشته باشه بیاد؟
‫معلومه که دوست داره. ‫خیلی خوشحال می‌شه!
‫خب، در این صورت…
‫اوه!
‫پس من برمی‌گردم.
‫کرستین.
‫خوشت میاد، عزیزم.
‫سونوگرافی برداری که ما توسعه دادیم
‫یعنی می‌شه از روی دیواره شکم رو دید.
‫عکس‌هایی که از بچه می‌گیره انقدر دقیق هستن،
‫که تعیین جنسیتش راحته.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫و چه چیزی پدر گرگور رو بعد از ‫دگردیسی مشخص می‌کنه؟
‫اون چطور تغییر می‌کنه؟
‫میریام؟
‫بچه‌ها، بیاید. نمی‌خوام همه چیز رو ‫لقمه بگیرم بذارم دهنتون.
‫به عقب فکر کنید.
‫راه رفتن راست…
‫همه چی مرتبه؟ هنوزم عصبانی؟
‫گوشی رو بردار. بذار حرف بزنیم، لطفا.
‫حتی نتونست به پسرش سلام کنه ‫وقتی از سر کار اومد خونه.
‫کجایی؟ من واقعا نگرانم.
‫بی‌حال. افسرده.
‫تحلیل شخصیت رو که هفته دیگه ‫تحویل دادنیه یادتون باشه.
‫-هی. ‫-سلام، سمیرا.
‫سلام، کرستین. سلام، امیلی. ممنون که اومدید.
‫جونو خیلی هیجان زده‌ست که شما رو می‌بینه.
‫هوم. منم همینطور، آره.
‫و دیوید، اون آماده‌ست؟
‫آره! دیوید!
‫-هی. ‫-هی.
‫خوبه.
‫سلام.
‫کتابت.
‫آره.
‫و یادت باشه، ‫بدون اجازه چیزی رو برندار. باشه؟
‫-انگار داریم گروگان مبادله می‌کنیم. ‫-آره. بیا.
‫بیا.
‫-خوش بگذره، امیلی. ‫-ممنون. می‌بینمتون.
‫هی. ام…
‫-استیو اینجاست؟ ‫-نه.
‫باشه. می‌دونی کجاست؟
‫نگفت. فقط رفت.
‫کی بود؟
‫چند روز پیش.
‫و از اون موقع تا حالا ‫کسی اونو ندیده، یا چی؟
‫نیکول، کیه؟
‫بهتره برگردم.
‫باید بدونی پسرت کجاست.
‫بهش گفتم دیگه هیچوقت ‫این طرفا پیداش نشه!
‫فقط پستچیه، لعنتی!
‫بهم دروغ نگو!
‫مطمئن نیستم کجاست. ‫فقط می‌دونم بهتره اینجا نباشه.
‫…اون مادره‌ی فلان، اون پسرِ بازنده.
‫تو هم همینطور!
‫یو، چطوری؟ این استیوئه. الان سرم شلوغه.
‫بگو زنده‌ای، وگرنه به پلیس زنگ می‌زنم.
‫بهت می‌گم. جدی می‌گم. می‌فهمی؟
‫کجایی، مرد؟
‫خیلی سرده، عزیزم.
‫سرده.
‫سرده، هنوزم سرده.
‫اوه، داری کم کم یه ذره گرم می‌شی.
‫هوم.
‫گرم‌تر.
‫خیلی، خیلی، خیلی گرم.
‫-من اینجام. ‫-کارت خوب بود.
‫نوبت توئه، امیلی.
‫این داره یه جورایی خسته کننده می‌شه.
‫منظورم اینه که… من پنج سالم نیست.
‫می‌خوای چیکار کنیم؟ هوم؟
‫هی!
‫هی.
‫-اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫-باید ازش بالا بری.
‫آخ، لعنت.
‫به خاطر این به دردسر نمی‌افتی؟
‫تو زمستون کسی اینجا نیست.
‫و به هر حال، سلول زندان بدتر از ‫یه اتاقک تو حیاط نیست.
‫شاید حتی گرم‌تر هم باشه.
‫چرا پیش من نیومدی؟
‫یه جورایی منو بیرون کردی. یادت رفته؟
‫آره، ولی نمی‌دونستم که ‫آخرش قراره تو خیابون بخوابی.
‫چی شد؟
‫سعی کردم ثابت کنم که دارم تغییر می‌کنم.
‫اون ماجرای رختکن، وقتی که…
‫-می‌دونی وقتی که… ‫-منو زدی و فقط فرار کردی؟
‫این اتفاق نمی‌افتاد
‫اگه مدام مجبور نبودم از همه فرار کنم.
‫گفتی خوشحالی چون، حتی با پدر و مادرت،
‫نیازی نداری چیزها رو پنهون کنی.
‫پس به فکر درخشانم رسید ‫که منم میتونم همینقدر با خانواده ام صادق باشم.
‫آره، اون خیلی خوب نبود.
‫یک
‫دو،
‫سه،
‫چهار،
‫پنج، شش،
‫هفت،
‫هشت،
‫نه،
‫ده،
‫یازده،
‫دوازده، سیزده…
‫…چهارده،
‫پانزده،
‫شانزده،
‫هفده،
‫هجده،
‫نوزده، بیست،
‫بیست و یک،
‫بیست و دو،
‫بیست و سه،
‫بیست و چهار،
‫بیست و پنج،
‫بیست و شش،
‫بیست و هفت،
‫بیست و هشت،
‫بیست و نه،
‫سی!
‫بالا یا پایین، جلو یا عقب، اون رو ‫به عنوان یه میان وعده خواهم خورد!
‫من دارم میام!
‫بیا پیش من.
‫-روی کاناپه ولو شو. ‫-چرا؟ اینجا عالیه.
‫و خونه هوشمند ترسناک خونوادت ‫ممکنه مورد عجیبی داشته باشه.
‫اون چیه؟
‫وقتی رفتم، مثل یه روانی دنبالم اومد، ‫بهم می‌گفت پسرشی.
‫-چی؟ ‫-آره. خیلی عجیب بود.
‫دستور داد که نزدیکت نشم. از این چرت و پرتا.
‫باید اون چیز رو ریست کنی.
‫اون از قبل خاموش شده.
‫بذار ببینیم شماها کجا قایم شدین.
‫گرفتمت!
‫بیا، بذار بیارمت بیرون.
‫جونو رو پیدا کردی؟
‫-چه خبره؟ ‫-به چیزی دست زدی؟
‫نگران نباش. ‫ما تو رو از اینجا می‌کشیم بیرون.
‫در گیر کرده.
‫اینجا چه خبره؟
‫-خانم پریل، چیکار کردی؟ ‫-ای وای.
‫-لطفا منو بیرون بیارید! ‫-نگران نباش.
‫-گرفتمت. ‫-داغه! داغه! خیلی داغه!
‫زود باش، لطفا. منو بیرون بیار، الان!
‫-او، آخ، آخ، آخ، آخ! ‫-میارمت بیرون.
‫می‌کنم.
‫باز کن! آخ!
‫می‌کشمت بیرون.
‫نگران نباش.
‫بازش کن!
‫-لطفا! خیلی داغه! بذار برم! ‫-لعنت.
‫بذار برم!
‫مامان!
‫حالت خوبه؟
‫اوه…
‫نترس، عزیزم.
‫هیچ اتفاقی اینجا نمی‌افته.
‫هیجان زده‌ای که خواهر کوچولوت رو ببینی؟
‫مارگارت هم نمی‌تونه صبر کنه ‫که برادر بزرگترش رو ببینه، عزیزم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫خب من حس می‌کنم.
‫وقتی سال‌ها پیش تو تو شکم من بودی،
‫منم می‌دونستم که تو فوق‌العاده می‌شی.
‫جایی انقدر پر از محبت ‫که دیگه جایی برای نفرت نیست.
‫از قبل می‌دونستم که یه روزی، تو منو اونقدر ‫مفتخر می‌کنی که نزدیک بود بترکم.
‫و حالا به من نگاه کن. ‫هر لحظه ممکنه منفجر بشم.
‫بنگ.
‫آره، بنگ.
‫حالا برو بخواب، عزیزم.
‫-مامان؟ ‫-بله؟
‫یه کم حالت خوب نیست.
‫فقط بخواب.
‫مامان؟
‫لعنتی. صبر کن.
‫دووم بیار، عزیزم.
‫آماده‌ای؟ صبر کن.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫مواظب باش!
‫لعنت.
‫این نمی‌تونه اتفاق بیفته!
‫لعنت بهش!
‫همه چی درست می‌شه. ‫تو رو سریع به بیمارستان می‌برن.
‫آخه چرا رفتی تو اون فر لعنتی؟
‫آخ. آخ.
‫اون دختر کوچولو تمام بدنش ‫دچار سوختگی درجه دو شده.
‫سمیرا، اونجا می‌تونن کمکتون کنن.
‫مرکز درمانی سنت آدالبرت
‫بیمارستان خوبیه.
‫این کار رو برای ما انجام بده. هوم؟
‫برای فین و جونو.
‫-حالت خوب می‌شه؟ ‫-برو. آره.
‫جونو، عزیزم. بیا. همونطور که صحبت کردیم.
‫شماره من اینجا ذخیره شده.
‫اگه اتفاقی افتاد بهم زنگ بزن. ‫اما هیس، هیس. باشه؟
‫آره؟
‫بیا.
‫این چیه؟
‫ماکارونی و پنیر. تو دوسش داری. هوم؟
‫من ماکارونی و پنیر رو همونطوری ‫که مامان درست می‌کنه می‌خوام.
‫من اینو نمی‌خورم.
‫خب، باید یه چیزی بخوری، عزیزم.
‫چی می‌شه اگه اتفاقی که برای فر افتاد، ‫کار مامان نبود، کار کاساندرا بود؟
‫چی باعث می‌شه اینو بگی؟
‫چون اونو دیدم.
‫روزی که امیلی اومد اینجا.
‫منظورت چیه؟
‫تو زیرزمین؟
‫وقتی اون روز داشتیم بازی می‌کردیم،
‫دیدم صفحه نمایشش روشن شد.
‫فقط برای یه لحظه.
‫حتما توهم زدی، عزیزم. کاساندرا خاموشه.
‫ولی مطمئنی که اونو دیدی؟
‫فین، بس کن.
‫این چرندیات همش از کاساندرا شروع شد، درسته؟
‫اه، فین…
‫همه چی بین مامان یه جوری به اون ربط داره.
‫فین، می‌شه دیگه این چیزا رو ‫دوباره پیش نکشی، لطفا؟
‫بابا، استیو دفعه قبلی که اینجا بود گفت
‫اونو تعقیب کرده و بهم گفته پسرش.
‫این خیلی مسخره‌ست.
‫منظورم اینه که…
‫بیخیال.
‫این استیوئه.
‫چی می‌گی؟
‫فقط می‌گم…
‫که تو با اون دوستی.
‫ها؟ معلومه که حرف استیو رو باور می‌کنی.
‫من هیچوقت به استیو در مورد ‫حمله‌های پانیک مامان نگفتم، باشه؟
‫بعد اون وقت، همینطوری یهویی می‌گه کاساندرا ‫هم یه سری چرت و پرت‌ها بهش گفته، ها؟
‫تو اینو باور می‌کنی، ‫و بعدش هیچوقت یه کلمه هم حرفی نزدی؟
‫هوم؟ نه به پلیس، نه به دکترا، نه به…
‫می‌دونی که همش چرته.
‫به خاطر همینه.
‫مادر تو مشکلات روانی داره،
‫و دوستت استیو هم معلومه که داره،
‫وگرنه مغز تو رو پر از چرت و پرت نمی‌کرد.
‫حالا بذارید غذا بخوریم.
‫اول شامتو تموم کن.
‫سلام، جونو.
‫سلام، دیوید.
‫فین.
‫خیلی خوشحال شدم که دوباره همه‌تون رو دیدم.
‫عیب نداره. باشه.
‫بالاخره، ما یه خانواده واقعی شدیم.