نمیتونم باور کنم که 20 روز بدون اون گذشته.
بابا نرفته.
فقط فرم‌شو عوض کرده و الان پیش ماست به عنوان بابا-گربه.
باشه. میشه لطفاً این گربه خیالی رو تموم کنی؟
خیالی؟
من دارم به بابا-گربه، مثلاً، سه بار در روز غذا میدم.
آره. خیلی بامزه‌ست. چند روز پیش یه مارمولک برام آورد.
-وای. -می‌دونم.
میر، نمی‌خوام عجله کنیم، ولی باید برم سر کار
و کلی کار عروسی دارم.
آره، خب، همه‌مون کار داریم،
یعنی، فکر می‌کنه کیه؟ دوآ لیپا؟
باشه، فکر کنم می‌تونیم شروع کنیم
و وقتی لاکی رسید، می‌تونه بپره وسط.
-آره. آره. -بابا!
باشه. آروم باش، رفیق.
خوبی، رفیق؟
-اوه، چقدر محکم گرفته. -داره فشار می‌ده.
-باشه. -من می‌گیرمش.
باشه. ولت می‌کنم، خوبه؟ باید منو ول کنی.
می‌تونم؟ خب-- باشه.
ممنون.
خوبی؟
هی، هی، هی. چطوری، داداش؟
هی. فکر کنم اینا خراب شدن.
-هی! -اوه، آقایون!
وای. شما دوتا شیک‌ترین مشتری‌هایی هستید که تا حالا داشتیم.
می‌تونم به شما دوتا آقازاده یه سه‌تایی فررو روشر تعارف کنم؟
نه، ممنون، رفیق. اومدیم دنبال جواب.
دنبال پسرعموی عزیزمون می‌گردیم.
شاید بشناسیدش. حمزه؟
-اوه.
راستش، تا حالا این اسم رو نشنیدم.
-اوه، حمز-- اوه! -هی!
-دیدی؟ چه غلطی بود؟
دروغ گفتن عادت کثیفیه، آقای دار.
پیشنهاد می‌کنم فوراً ترکش کنی،
وگرنه برادرم افثیکار اینجا
تمام استخون‌هات رو می‌شکنه.
باشه؟ باشه.
نیازی به هیچ خشونت قهوه‌ای به قهوه‌ای نیست، بچه‌ها.
ما پسرعموی عزیزتون حمزه رو نمی‌شناسیم.
تمام پسرای خونواده‌مون
توی یه گروه واتساپ خیلی فعال هستن
و چند هفته پیش، پووف، هیچ حرفی.
تو آخرین پیامش،
حمزه گفته بود داره برای تخت تو نقشه می‌کشه.
و اینکه اگه چیزی براش پیش اومد،
باید بیایم سراغ یه پرنده به اسم لاکی.
ببخشید، نمی‌فهمم.
ما لاکی رو داریم.
-من بچه دارم.
بینی لعنتیمو شکوند.
این رو فهمیدم.
-اوه! -وای!
چه غلطی بود، مرد؟
برام پیام بفرست، بریانا. میدونی که میخوای.
نمی‌خواستی ما اون رو ببینیم.
به این انگلیسی‌ها گفتم حمزه زنده و سالمه
و اینکه تا شب بتونی پیداش کنی.
پس فقط با اون شرایط موافقت کن
و هیچ کار احمقانه‌ای نکن.
ساعت ۰۰:۰۰ در اسکله با حمزه
-یا اون میمیره. -باشه.
و اگه کاری کنی،
دستت رو می‌برم و می‌کنم تو دهنت.
-اوه! -هی!
-چرا هر دفعه من؟ -وای، خدای من.
لعنتی! چرا هنوز حمزه تو زندگی ماست؟!
می‌دونم. حتی بعد از اینکه، مثلاً، خیلی سخت کشتیش.
خفه شو لعنتی! هردومون کشتیمش. باشه؟
اینجا گند زدیم، راج.
باید یه چیزی فکر کنیم. بزرگ‌تر نیاز داریم.
اصلاً امکان نداره.
اون پسرها خشن‌ترین افراد خوش‌پوشی هستن که تا حالا دیدی.
علاوه بر این، حتی نمی‌دونی کجاست.
و اگه اون حمزه رو کشته باشه، همون‌طور که من حدس می‌زنم،
چرا باید کمکش کنم؟
-اول از همه، نکشته.
و دوم اینکه، عمو احمد، بیخیال. تیم خودمون؟
تازه از آقای لازانیا نجاتت داد.
جدی میگی عمو احمد، فقط میخوای ساکت وایسی
تا اونا لاکی رو بکشن؟
آره، واقعاً. عالی به نظر میرسه.
ببین، شماها تا حالا خیلی خوب کار کردین،
خیلی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم.
و اگه اینجوری ادامه بدیم، ممکنه واقعاً به زودی
به سود برسیم.
می‌خوای برای یه خانم بدجنس این رو به خطر بندازی؟
-هی! -هی، مرد.
بیا. آره، ممکنه بهمون بگه احمق.
-اااا یا بچه. -احمق.
آره، ولی اون تنها خونواده‌ایه که برامون مونده،
و نمی‌خوایم ولش کنیم.
-آره. -خب، همونطور که دریک میگه،
اصلاً برام مهم نیست.
چی؟
دریک؟
-وای، خدایا. -چی؟
وای، خدایا. وای، خدایا. وای، خدایا. وای، خدایا.
وای، خدایا. وای، خدایا-- می‌دونم کجاست.
-کجا؟ -طناب سفید،
آستر مخملی، نخ شش رقمی.
اون تو پلازا دریکه!
-مطمئنی؟ -آره.
زمان دبیرستان،
بابا برامون اینجا اتاق رزرو میکرد برای مهمونی‌های دیوونه‌مون.
برای مهمونی‌های دیوونه‌م.
یه دقیقه وایسا. تو دبیرستان مهمونی می‌گرفتی؟
آره. برای مناسبت‌های خاص.
مثلاً تولدم، اعتدال بهاری،
جوایز SAG سال ۲۰۱۲،
روزی که مسکن کشف کردم، و--
چرا هیچ وقت منو دعوت نمیکردی؟
میر، وقت نداریم برای این حرفای مسخره.
باشه؟ باید بریم.
شاید بتونم از بیرون ساختمون بالا برم.
عضو باشگاه سنگ‌نوردی بودم برای شش هفته.
هی، هی، هی.
ببین اون زن سفیدپوست رو پشت میز.
راستش رو بخوای، داداش.
باید دست از شیء‌سازی زنان در مکان‌های عمومی برداریم.
نه، نه، نه. داداش.
میگم که به نظر میاد اون از اوناییه که نمیتونه قهوه‌ای‌ها رو از هم تشخیص بده.
آه!
می‌فهمم چی میگی.
باشه.
باشه. اول از همه.
باید اون صورتی که همیشه داریم وقتی با غریبه‌های سفید حرف می‌زنیم رو بذاریم
که ترس نخورند چون ما مردای قهوه‌ای با ریشیم.
باشه.
باشه، من جلو میرم چون میدونی که،
لهجه لندنی من عالیه.
نه، لهجه لندنی تو افتضاحه.
من فقط تظاهر میکنم خوبه تا خودت رو ضایع کنی.
خب، این که مسخره‌س، درسته؟
لهجه بریتانیاییم عالیه، رفیق.
باشه، مثل دزد دریایی حرف میزنی. بذار من کار رو انجام بدم.
باشه.
سلام دوباره، عزیزم.
-یه چیز مسخره‌س، واقعاً.
رفتم چای بخورم و به نظر میاد
کلید اتاقم رو گم کردم.
مشکلی نیست.
شما آقایان خوش‌تیپ صبح توی اتاق ۳۰۵ چک‌این کردید درسته؟
امکانش هست که یه اتاق دیگه تو همون طبقه داشته باشید؟
در واقع، اتاق مجاور خالیه.
به به، اون رو می‌گیریم.
شارژ رو روی کارت موجود بذار، شارلوت.
باشه. پرواز سختی بود. بیچاره کاملاً خسته‌ست.
آره.
مرسی.
-خداحافظ.
شما پسرا وقتتون رو اینجا با من هدر میدید وقتی می‌تونید یه روز خوب فیلادلفیا داشته باشید.
وقتی می‌تونید یه روز خوب فیلادلفیا داشته باشید.
رفتن به پله‌های راکی، خوردن استیک پنیر،
و تمام کردن با یه تور تفریحی.
زمان داره تموم میشه، لاکی.
و همونطور که میدونی، قوانین استاندارد میگه
که ما باید مردانمون رو پس بگیریم
یا همه کسانی که با طرف متخلف در ارتباطن رو بکشیم.
این یه چیز سنتیه، درسته؟
ببین، میفهمم.
در واقع این که به دست حرفه‌ای‌ها اسیر بشم
خیلی دلچسبه.
-مرسی.
آره.
میتونم برم دستشویی؟
وقتی گروگانم زیاد آب میخورم.
زود برگرد.
آمی بهت یاد نداده به حریم خصوصی افراد احترام بذاری؟
استغفرالله.
باشه. ولی دقیق گوش میدم.
فکر نمی‌کردم از اونایی باشی که از صدای ایجا خوششون بیاد،
ولی اهل تحقیر فانتزی کسی نیستم.
بیا، لاکی.
از بدتر از این هم جون سالم به در بردی.
یه جا رو جا انداختی.
اوه، ببخشید.
دهنت بو میده.
این زبون نیش‌دارت باعث شد
یه هفته دیگه از دوش گرفتن محروم بشی.
من ارشاد دار از ABC دلی هستم.
بله، بیا داخل.
همه چیز بدون علامت و غیرقابل ردیابی هست.
-حالت خوبه، پسر؟ -خاله‌م.
نگران اون نباش.
پدرش از وطن آورده‌ش
تا بدهیش رو بپردازه، پس این کارشه الان.
معمولاً کارها شامل گرفتن حقوق در آمریکا نمیشه؟
آتش توش هست، ولی خاموشش میکنم.
دوستم میتونه ازش استفاده کنه تو خونه گربه‌ش در دیترویت.
تا ۱۶ سالگی کاملاً مصرف میشه.
خیلی دقیق گوش میدم.
آره، داری گوش میدی به صدای پاشنه‌ی بلندم
تا وقتی که مغزتو خراب کنه.
-چی بود؟ -اوه، هیچی.
فقط باید وقتی میترسم خودمو خالی کنم.
باشه، حواستو جمع کن، داداش. نباید بذاریم این "پکی بلایندرز" مارو ببینن.
-لعنت.
دارم یه فراپوچینو می‌گیرم. تو هم می‌خوای؟
فراپوچینو؟
اووم، هوم...
شاید. شاید. شاید.
آره، فکر کنم، فکر کنم یه لیوان می‌خوام.
نه! نه!
فراپوچینوها خیلی بی‌کلاس‌ان. برو "لا کولومب" بگیر.
-پاشو، پاشو!
من می‌تونم برم دنبالش.
لعنتی. نزدیک بود.
اوه. "لاکی" به نظر خوشحال نبود که ما رو ببینه.
چون نمی‌خواست ما بیایم.
اون مخصوصاً گفت، هیچ کار احمقانه‌ای نکنید.
نه، اون گفت، هیچ کار احمقانه‌ای نکنید.
این احمقانه نیست. این یه نقشه‌ی باهوشانه‌ست.
این حتی یه نقشه هم نیست، راج.
اصلاً اینجا چیکار داریم می‌کنیم؟
یه چیزی پیدا می‌کنیم، داداش.
میذارم چشم سومم ما رو هدایت کنه. تا اینجا که مارو آورده.
یا خدا.
ولی به یه کمی سوخت نیاز دارم. بعد از اون همه بالا آوردن.
دوز قهرمان.
آره. خیلی چندش بود.
اوه. اینجا اصلاً ارزون نیست.
می‌دونی، دلم برای پول زیادی دادن واسه چیزای الکی تنگ شده.
-من اینکارو می‌کنم. -آره، انجام بده.
الو؟
اوه، سلام، عشقم.
چطوریم؟
فکر می‌کنی بابا از این کارا می‌کرد؟
کارای واقعی گنگستری؟
آره. قطعاً می‌کرد.
باشه. این باعث میشه احساس بهتری درباره کاری که داریم می‌کنیم داشته باشم.
نسخه‌های بی‌نهایتی از این واقعیت وجود داره.
یه جریان بی‌پایان از راج‌ها و میرها
که با هر نوعی از این مبارزه دست و پنجه نرم می‌کنن.
آدم می‌پرسه، آیا به سمتش میرن...
یا میرن "تالاهاسی"؟
دلم برای این حرفای کوچیک تنگ میشه
وقتی یه ساعت دیگه مردیم.
راج.
داری راه درست رو میری.
داریم کار درست رو انجام میدیم.
بابا همین الان بهم گفت.
خدای من.
راج، من هیچی نمی‌شنوم.
فکر می‌کنی دارن اذیتش می‌کنن؟
می‌ترسم.
وقتش رسیده.
این نقشه‌ست.
اول، خدمتکار رو صدا می‌کنیم و کلید اصلیش رو می‌دزدیم.
بعد، توی راهروها آتش روشن می‌کنم،
که باعث تخلیه میشه.
-و زیر پوشش دود,
می‌پرم اون تو و "لاکی" رو می‌کشم
-به سمت آسانسور خدماتی...
...که با کلید اصلی بازش می‌کنم.
بعدش یه مسیر مستقیم به سمت آزادیه.
دلم برات تنگ شده، بابا.
این داره اتفاق می‌افته.
من دارم میرم بالا.
بابا. بابا...
اونجایی.
-بابا... -راج، پاشو.
راج، پاشو. پاشو، پاشو، پاشو!
-بابا... -بیا. باید بریم. باید بریم.
بیا، بیا. پاشو، پاشو.
-پاشو، باید بریم.
اوه، لعنت.
بهت گفتم بذار من انجامش بدم.
راج منو مجبور کرد.
آره. من خیلی سرخوش بودم.
شما عوضی‌های لعنتی.
کشتیش، مگه نه؟
پسرعموی روانی عزیزمون.
ولی حالا باید انتقامشو بگیریم.
-اوه، ما واسه انتقام زنده‌ایم. -هوم.
پس، به نظرم وقتشه
-برای چاقوها، داداش. -هوم.
چاقوها؟
بیا. فکر کردم شماها حرفه‌ای هستید.
چه روش کثیفی برای انجامش. خیلی خون می‌ریزه.
پتانسیل شواهد زیادی وجود داره.
اون راست میگه.
اون سیم ماهیگیری که از "والمارت" خریدیم رو بیار.
چاقوهامو تمیز و برق انداختم!
دارم گجراتی حرف می‌زنم؟ یه کار بی‌خون می‌خوام.
بیا اینجا. بیا اینجا، داداش.
میدونم اینجایی چون میخواستی منو نجات بدی.
همونطور که بابات کرد.
این یکی رو من میگیرم.
اونم 250 تا. به صرفه‌ست.
پول واقعیمو از فروش آدما درمیارم.
-بدو!
-9-1-1. -یه عالمه اسلحه غیرقانونی هست
توی خیابون شانک 2710.
من جایی واسه رفتن ندارم.
بلدی با صندوق فروش کار کنی؟
می‌تونم یاد بگیرم.
اسمت چیه؟
نویده.
آه. می‌تونیم یه اسم بهتر پیدا کنیم.
ببین.
لکی.
همین صدات می‌کنم.
بابا نجاتت داد؟
خیلی دلم برا بابا تنگ شده.
-منم همینطور. -منم دلم براش تنگ شده.
می‌دونی، بهش قول دادم که از هر دوتون مراقبت کنم.
امیدوارم کارم خوب باشه.
-خوبی. -خوبی، خاله لکی.
ما همه بدون اون یه ذره گم شدیم.
اگه یه چیزی رو خوب فهمیدیم،
اونم مرگ نابه‌جاست.
خیلی سرباز دفن کردیم.
واضحاً، این دشمنی‌های خونیمون
فقط یه نشانه بیرونی از تروماهای حل نشده‌ست.
-اوهوم. -اوهوم.
-خیلی درسته. -آره.
-می‌دونی چیه؟ برو دیگه. -چی؟
برو. برو. قبل از اینکه نظرم عوض شه.
-دست‌ها بالا. -می‌تونیم بریم؟
-قبل از اینکه نظرم عوض شه. -دست‌ها بالا، دست‌ها بالا.
-باشه. -یا خدا.
بیا اینجا.
من انجامش میدم. من انجامش میدم.
-ممنون. -باشه بچه‌ها.
فقط جهت اطلاع، حمزه یه عوضی بود دنیا بدون اون بهتره.
یادتون میاد بهمون چاقو می‌زد اگه آخرین جافا کیک رو می‌خوردیم؟
-چاقو می‌زد بهمون. -جافا؟
اون خیلی عوضی بود.
-آره بود! یا خدا.
خیلی سعی کردیم بکشیمش.
خوشحالم که کشتمش. چه احمقی بود.
باید بذاری برم، پسرم.
-یا خدا!
بذار با کوچیکه شروع کنیم.
-یا خدا!
لعنتی!
-یا خدا!
-بیا بریم!
-خاله لکی، می‌تونیم عوض کنیم؟
-لعنتی!
-یا خدا!
-راسوهای لعنتی!
-مرده؟
نه!
شما بردید. شما بردید، باشه؟
لازم نیست این کارو بکنید.
برگردید لندن، و به سازمانتون بگید
دارکو برگشته و دیگه خوش رفتاری نمی‌کنیم.
یه بار دیگه پاتون رو تو فیلادلفیا بذارید
و گلوی لعنتیتون رو داغون می‌کنم!
برو.
برو!
لعنتی.
چه حسی داره که اولین دشمنی خونیت رو شروع کردی؟
مثل اینکه می‌تونم پنج کیلومتر بدوم یا خودم رو خیس کنم.
حالا مثل یه قاتل سریالی شدی، مرد.
-جدی می‌گی؟ واقعاً؟ -بهتون افتخار می‌کنم پسرها.
همینه.
فقط جهت اطلاع، عمو احمد اصلاً کمکمون نکرد.
-رفتید پیش عمو احمد؟ -آره.
-آخ! -هیچی بهش نگفتیم!
نمی‌تونیم یه لحظه خوب تو این خانواده داشته باشیم!
وقتش شده قبول کنم رفتی...
حتی اگه خیلی درد داره.
دوستت دارم بابا.
خوبی؟
خوبم.
خوبی؟
آره.
بابا امروز به پسرهاش افتخار می‌کرد.
آره.
رو من بالا آوردی.
یا خدا. خیلی ببخشید.
-خیلی زیاد بود! -لباسات رو می‌دم خشکشویی.
خیلی عجیب بود.