واستا!
چی شده عزیزم؟
واستا! باید برگردیم.
نمیشه الیف، متاسفم.
مامان! یه چیزی بگو!
میشه بگی چی رو جا گذاشتی؟
دفتر خاطراتم، فکر کردم گذاشتم تو کیفم، ولی اونجا نیست، چک کردم.
شوخیه؟
باید برگردیم!
داد نزن الیف! چرا داد میزنی؟
مامان، خواهش میکنم!
وقتمون رو تلف نکن، بجنب.
بابا؟
کلانتری
حالت چطوره، سروان؟
چه خبر؟
-ممنون قربان. -خبری دارید؟
بله قربان. یه پسره.
-یه پسر؟ -بله قربان.
عالیه، خیلی خوشحالم براتون.
ممنون قربان.
یوسف!
بله قربان؟
بیا با نوشیدنی جشن بگیریم.
-هرچی شما بگید قربان. -این دستور نیست رفیق!
فقط چندتا نوشیدنی می‌زنیم.
بشین!
پسر، تونچ بیرقدار کیه؟
برای دفترش حکم بازرسی گرفتی.
داشتی دور خونه‌اش می‌گشتی.
درسته؟
بگو که همه‌ی این کارا رو فقط واسه تفریح انجام ندادی.
رئیس، شرکتش فاکتورهای جعلی صادر می‌کنه:
مناقصه‌های غیرقانونی، فرار از مالیات، همه چی.
بسپارش به واحد جرایم مالی. این چه ربطی به تو داره؟
تا حالا نشنیدم که کارآگاه قتل با فاکتورها یا مالیات سروکار داشته باشه.
رئیس؟
گوش کن یوسف.
چقدر گذشته از وقتی ازش طلاق گرفتی؟
من ازش طلاق نگرفتم، رئیس.
خانواده‌اش وارد شدن و مجبورش کردن درخواست طلاق بده.
و اون هم درخواست داد.
قاضی پرونده رو بررسی کرد و طلاق رو تایید کرد.
پرونده بسته شده یوسف.
درست نیست که اون یارو رو اذیت کنی.
دخترم داره تو خونه اون یارو زندگی می‌کنه رئیس.
این به دخترم مربوط میشه.
دخترم رفت کانادا زندگی کنه.
یه پسره رو دنبال کرد تا کانادا.
حتی زبون اون پسره رو هم بلد نیستم.
اون عوضی خیلی عجیبه
بگو، من باید چیکار کنم؟
نه یوسف! همین نه!
ازدواجت جواب نداد، دیگه تموم شده.
اون ادامه داده و یه زندگی جدید واسه خودش ساخته.
باید بهش احترام بذاری.
اجازه نداری بچه‌ت رو ببینی؟
دارن ازت دورش می‌کنن؟
نه رئیس، اینجوری نیست. خداروشکر می‌تونم ببینمش.
خب؟
اگه مشکلی نیست، باید محو بشی یوسف.
باید از زندگی اون زن بری بیرون و اون یارو رو هم ول کنی.
اگه اون یارو کار مشکوکی می‌کنه، پرونده رو بده و برو.
دیگه هیچوقت در مورد این موضوع حرف نزنیم، باشه؟
منو ببین سنگ و سخت نذار.
و این قضیه رو برای همیشه تموم کنیم، باشه؟
متوجه شدی، درسته؟
خوبه.
این رو بگیر.
ببین، ما حالا کارای مهمتری داریم.
باشه مرد؟
برو، یه مدت دور شو.
حرفمو می‌فهمی، درسته؟
و پرونده رو برای خودت نگه دار، به کسی نگو.
فعلا.
داداش!
داداش؟
رفیق؟
داداش!
رفیق؟
خوابه، ولش کن. چرا داری پسره رو اذیت می‌کنی؟
این چه جور خوابه؟
مطمئنی خوابه؟
خوابش خیلی سنگینه.
من که داد زدم، نشنیدی؟
منم خوابم.
اتاق خالی داری؟
من خوابم سبکه.
خب، رفیق، اینجا کار می‌کنی؟
آره، اینجا کار داریم.
خب، اتاق خالی داری؟
آره.
خب، چجوری باید این کار رو بکنیم؟
چند شب؟
هنوز نمیدونم.
ما یه رزرو داریم، از دوشنبه شروع می‌شه.
یه گروه از نیوزیلند قراره بیان.
پس اگه می‌خوای طولانی بمونی...
نه، اگه فقط... برای امشب...
ممنون.
می‌خوای بری حموم؟
چی؟
آب گرم؟ روشن کنم؟
گفتی خسته‌ای.
آره، نه.
نه، خوبم. ممنون.
مرسی.
خوبی؟
آره.
بیا بریم.
ممنون.
افتادم توش.
ممنون.
دوست داداشمی.
ببخشید؟
دوست داداشمی.
می‌شناسمت.
داداشت کیه؟
تنر.
تنر بایراکچی.
از همین‌جاها.
-تنر؟ -آره.
پسر رئیس جودتی؟
-پسر کوچیکش؟ -دقیقا.
جودت استاد من تو آکادمی بود.
-پلیس شدی؟ -آره.
وای!
ببخشید نشناختمت.
نگران نباش، طبیعیه.
راستی تسلیت می‌گم.
ممنون.
کجا موندی؟
هتل کنار فواره. Salkim Hotel.
-وای، هنوز بازه اونجا؟ -آره.
پر شده.
یه گروه از نیوزیلند هفته بعد میان اینجا.
-راست می‌گی! -آره!
اونجا دوتا داداش عجیب بودن.
هنوز اونجان.
تو رو یادشون بود؟
نه بابا، جفتشون عقلشون پریده.
بزرگتره که خواب بود و کوچیکتره هم که دیوونه شده.
یعنی...
ولی می‌گی هتل پره.
آره، پره.
-نیوزیلند، هان؟ -آره.
یکی‌شون یه بار با یه صندلی زد کمر داداشم رو داغون کرد.
آره، همون بزرگتره.
ما انگورهاشون رو می‌دزدیدیم اونا هم دیوونه می‌شدن.
ولی کمرش بدجوری زخمی شد.
داداش تو هم دیوونه بود.
می‌دونی فرداش چیکار کرد؟
با یه قیچی باغبونی بزرگ برگشت
و همه اون انگورها رو خراب کرد.
همشون رو خراب کرد.
بذار بهت بگم،
بیا بریم به افتخارش یه چیزی بخوریم.
نمی‌دونم، نه.
-چرا؟ -نه، منظورم--
برای داداشم...
بیا بریم!
دارم سعی می‌کنم تو نوشیدن مراقب باشم...
باشه، مراقبیم وقتی می‌خوریم، بیا پاشو.
بشین مرد، قهوتو تموم کن.
بیا، فقط یه لیوان، یه چیزی هم می‌خوریم.
گشنته؟
پاشو، من حساب می‌کنم، جدی می‌گم.
برای داداشم، بیا.
بیا بریم.
تو به پسرمون می‌گفتی زیاد نوشیدنی نخوره...
ولی خودت معتادش کردی به نوشیدنی.
اگه این بدبخت مریض بود، از خود بیخود نمی‌شد.
چی؟
برو بخواب، برو.
داری الگوی بدی می‌شی.
برو بخواب.
تا صبح بیدار نمون.
شنیدی چی گفتم؟
آره، آره.
اینجا ناهمواره.
ممنون.
-می‌تونی خودت پیاده شی؟ -البته.
کی باهاشه؟
یوسف؟
شب بخیر، رئیس.
اِ، از کجا پیدات شد؟
یوسف کیه؟
جودت، این بچه کیه؟
خیلی متاسفم، نمی‌خواستم تنهاش بذارم.
نه، نه، اشکال نداره.
شب بخیر!
بازم خودتو داغون کردی، پسر؟
برو، برو تو.
خوبه که اومدیم اینجا برای تعطیلات، نه؟
خب، چقدر پرحرفید شماها!
چرا یه نوشیدنی برای خودت سفارش نمیدی؟
پس داری بهم میگی نوشیدنی بخورم و ساکت شم، آره؟
آره، یه نوشیدنی سفارش بده، منم می‌خورم.
الیف، لطفاً اون گوشی رو بذار کنار.
الیف، صدای منو نمی‌شنوی؟
چی، مامان؟
بسه دیگه!
یکم مودب باش!
اونم همینطوره.
چرا داری گیر میدی به من، هان؟
داری چیکار می‌کنی؟
کجا داری میری؟ برگرد و بشین غذا بخور.
چی شده؟ آروم باش، لعنتی!
-کجا داری میری؟ -دستشویی!
آبروی ما رو جلوی همه بردی!
تو که یک مرد بزرگی، خجالت نمی‌کشی؟
منو تبدیل کردی به مادر یک آدم بدحال!
همه شهر دارن پشت سرمون حرف می‌زنن!
ببند، زن. چرا داری سر بچه داد می‌زنی؟
فکر می‌کنی وقتی اینطوریه می‌تونه صداتو بشنوه؟
داد نزن، مامان. اینجا مهمون داریم، بی‌ادبیه!
به درک که مهمونت!
داد نزن. اون دوست مورد علاقه‌ته.
خیلی بی‌ادبیه!
همه تاکستان‌ها رو با هم بریدن!
تاریک حالش خوبه، رئیس؟
یه کم زیادی نوشیده.
زیادی نوشیده و مامانش یه پیچش کمه.
خوش اومدی به دیوونه‌خونه.
این حرفو نزن.
خب...
کی اومدی به شهر؟ چیکار داری اینجا؟ بگو ببینم.
همین امروز.
مدتیه به فکر اومدن اینجا بودم که یکم استراحت کنم
ولی تا حالا فرصتش پیش نیومده بود.
ولی پسرت نذاشت تو استراحت کنی، حتی تو اولین روزت، آره؟
نه، نه ما فقط حرف زدیم، خوب بود.
خب...
چقدر می‌مونی؟
نمی‌دونم، شاید یه هفته.
می‌خوام به قبرستون سر بزنم.
شاید برم به سمت مرتع.
هنوز اونجا خونه داری؟
نه، همه رو فروختن.
نه خونه، نه زمین، نه فامیل...
ولی هنوزم به اینجا وابسته‌ام.
البته که هستی، اینجا به دنیا اومدی، اینجا بزرگ شدی.
رئیس، تسلیت میگم راستی.
شنیدم ولی نتونستم...
تسلیت میگم.
خب، مرتع، هان؟
آره، فکر کنم برم اونجا.
ولی با ماشین من نمیشه. امکان نداره.
ولی شاید زنبوردارا بتونن منو ببرن.
هنوز اونجا خونه داری؟
در مرتع؟
نه، هیچوقت اونجا خونه نداشتیم.
نه، تو روستا.
هیچ خونه یا زمینی از بابات بهت رسیده؟
نه، همه رو فروختیم.
بله.
ببخشید.
الو؟
تو مریضی! روانی شدی!
چه جور آدمی شدی؟
فکر می‌کنی کی هستی، هان؟
فریده، چرا داد می‌زنی؟
داری چی میگی؟ نمی‌فهمم.
فکر می‌کنی حق داری یه همچین کاری بکنی؟
فریده.
اگه می‌خوای اینطوری غر بزنی، قطع می‌کنم،
چون نمی‌فهمم داری چی میگی.
اینه رفتار تو به عنوان الگو برای دخترت؟
با ورود دزدکی به خونه؟
دزد؟
دزد واقعی اون عوضیه که صاحب اون خونه‌س
که تو دخترمو مجبور کردی توش زندگی کنه!
-خجالت نمی‌کشی؟ -و کار من اینه که عوضی‌ها رو بگیرم.
کی اینو بهت گفت، هان؟
کی اینو بهت گفت؟ الیف اینو بهت گفت؟
الیف بهت گفت که از باباش خجالت می‌کشه؟
کاش، یوسف...
اگه تو ذهنشو به هم نمی‌ریختی، خودش می‌تونست به من بگه.
ولی به جاش تو دفترچه خاطراتش نوشته.
فکر می‌کنه این یه مهارته، مثل باباش!
داری دفترچه خاطراتشو می‌خونی؟
لطفاً سعی نکن تقصیر رو بندازی گردن من.
الیف.
الیف، وایسا!
وایسا! گوش کن به من، لطفاً!
-بیا اینجا! -بریم!
الو؟ فریده؟
الو؟
اینجا آنتن نمی‌ده، پسرم، ولش کن.
برو کنار دریا، میتونی از اونجا زنگ بزنی.
نه. یعنی، مرسی. فقط... دارم درستش می‌کنم.
برات قهوه درست کردم، نذار سرد بشه.
نمی‌دونم قهوه رو با شکر دوست داری یا نه، ولی...
مهم نیست، خیلی ممنون. لازم نبود.
اگه نمی‌خوای نخورش.
خیلی ممنون، خانم.
خانم؟
من کی‌ام؟ معلم فرانسه‌تم؟
ببخشید، فقط...
فکر کنم می‌خواستی بگی خانم.
بذار هرچی می‌خواد صدات کنه، ولش کن.
شب می‌مونی؟
نه، نمی‌مونم، یه اتاق هتل گرفتم.
نرمین!
چی گفتم؟
اگه می‌خواد بمونه، براش تخت درست کنم.
اگه نمی‌مونه من می‌رم بخوابم.
باشه، برو بخواب. من درستش می‌کنم.
چی رو درست می‌کنی؟ می‌مونه یا نمی‌مونه؟
به خاطر خدا!
نه، نه، من یه اتاق هتل دارم و همه وسایلم اونجاست و...
یه دست لباس دیگه هم دارم. و نمی‌خوام اینجا مزاحم بشم.
من نگفتم تو مزاحمی، فقط پرسیدم.
آخرش فقط می‌خواستم یه روکش تخت بیارم.
نرمین، لطفاً برو بخواب، به خاطر خدا!
خیله خب، می‌رم بخوابم.
تا صبح بیدار نمون.
اون قهوه رو خوردی، دیگه نمی‌تونی بخوابی.
نرمین، لطفاً برو بخواب، التماست می‌کنم.
به خاطر خدا برو بخواب.
شب بخیر.
وای.
خب، یه دختر داری، آره؟ خدا حفظش کنه.
ممنون.
من همیشه دلم می‌خواست یه دختر داشته باشم.
بهش هم گفتم، ولی نمی‌خواست.
گفت، اگه سومی هم پسر بشه چی؟
با چهار تا مرد تو خونه چی کار کنم؟
پس نمی‌خواست.
خب، من حتی از پس یه دختر هم برنمیام.
نه، نه، دخترا خوبن. دخترا به خونه شادی میارن.
ما هم با عروس‌هامون شانس نداشتیم.
می‌دونی چی شد با اون بزرگه، نمی‌تونست بسازه.
حدس می‌زنم وضعیت طارق رو هم می‌دونی، نه؟
آره، می‌دونم.
به خاطر همینه که نوشیدنی می‌خوره.
خیلی ناراحت بود
اون شب زنش و برادرش رو تو تصادف از دست داد.
نتونست باهاش کنار بیاد.
در واقع بچه خوبیه.
تحصیل‌کرده و محترمه.
همه‌چیز رو خراب می‌کنه، ولی بلده درستش کنه.
خیلی خوب فوتبال بازی می‌کرد.
همیشه بهش می‌گفتم ازش حمایت می‌کنم، می‌گفتم هیچ‌وقت بازی رو ول نکنه.
بهش می‌گفتم می‌تونی برای فنرباغچه بازی کنی، ولی نمی‌خواست.
بعضی وقتا نصف شب بیدار می‌شه و شروع می‌کنه به گریه.
اسم زنش رو تکرار می‌کنه. دلم رو تیکه‌تیکه می‌کنه.
به خاطر همینه که من تا صبح بیدارم.
مامانش خواب سنگینی داره، نمی‌شنوه.
وقتی بیدار می‌شه می‌رم تو اتاقش.
بالاسرش وایمیسم و بهش می‌گم تموم شده، می‌گم اشکالی نداره.
فکر کنم باورم می‌کنه و دوباره می‌خوابه.
ولی هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.
بعضی دردها موقتی هستند، ولی این یکی از اون‌ها نیست.
یه ابر بزرگ و تاریکه که انگار نمی‌خواد بره.
دیگه هیچ دوستی نداره.
همه وقتی اوضاع خوبه هستن.
ولی وقتی اوضاع سخت می‌شه، مردم غیب می‌شن.
مردم نمی‌تونن درد رو تحمل کنن، یوسف.
درد کار ماست، حرفه ماست.
مردم درد می‌دن، مردم درد می‌کشن، همشون مشتری‌های ما هستن.
ولی برای مردم عادی این‌طوری نیست.
همه رفتن، دیگه دوستی نداره.
نزدیکش نمی‌شن چون زیاد نوشیدنی می‌خوره.
همه بچه‌ها بزرگ می‌شن و از خونه می‌رن.
ولی مال ما زود بزرگ شد و برگشت تا با ما زندگی کنه.
یکم باهاش حرف بزن، باشه؟ براش یه دوست باش.
حتما، حتما، رئیس.
پسر خیلی خوبیه.
من همیشه می‌تونم بهش کمک کنم، نگران نباش.
برادرش سپردش به تو.
این‌طوری فکر کن. برادر بزرگش باش.
حتما.
برای منم خوبه.
صبح وسایلت رو بردار و بیا اینجا.
می‌تونی اینجا لباس‌هات رو بشوری، غذای واقعی بخوری.
از اتاق هتل بهتره.
نه، رئیس، مرسی، ولی لازم نیست.
من قبلاً اتاق گرفتم، همه وسایلم اونجاست،
و نمی‌خوام مزاحم بشم.
بیا دیگه، چه مزاحمتی؟
به حرفای زنم توجه نکن، یکم بی‌ادب بوده.
ولی اون...
چون تو دوست مرده‌مون بودی.
تو رو یادش انداخت، برای همین احساسی شد.
نگران اون نباش.
اصلاً.
خب، من دیگه برم...
حتماً، ولی منتظرتم فردا صبح بیای.
باشه.
یوسف، یه چیزی بگم، از ماشین چیزی سر درمیاری؟
ماشین؟
آره، یه چیزایی می‌دونم. چی لازم داری؟
من هیچی از ماشین سرم نمیشه.
یه ماشین قراضه داریم، چهار چرخ متحرک.
اونو از یه سرهنگ بازنشسته خریدم اون زمان، فقط از روی کنجکاوی.
سالهاست تو گاراژ پارکه.
میتونی یه نگاهی بهش بندازی. اگه بتونی روشنش کنی...
میتونی با پسرم بری بالا به سمت فلات.
آره، حتما، یه نگاهی میندازم.
ولی، میدونی، من زیاد از ماشین سر درنمیارم.
اشکالی نداره.
شاید تو هم بتونی بیای، سه‌تایی با هم بریم.
ببینیم چی میشه.
باشه.
شب بخیر پس.
شب بخیر.
چی شده؟ نمی‌تونی بخوابی؟
دیوانه شدی؟
داری چی میگی؟
اون بچه اینجا نمی‌تونه بمونه، نه!
نرمین!
نه، نمی‌خوام تو این خونه باشه!
بچه خوبیه، فقط چند روز می‌مونه بعد میره.
جودت، مگه پلیس نیست؟
آره، هست.
یکی از شاگردام بود.
پس چطور می‌تونیم بهش اعتماد کنیم؟ عقلت رو از دست دادی؟
نرمین، قرار نیست به ما آسیبی بزنه.
تو فقط این رو میگی چون دلت برای پسرت تنگ شده.
اینطوری نباش، هم خودت رو نگران می‌کنی هم من رو.
لطفا، حالا برو بخواب، برو.
اون دقیقا کسیه که قراره به ما آسیب بزنه.
خجالت بکش، رئیس بزرگ!
اینقدر ساده نباش.
چطور مطمئنی که اتفاقی به پسر ما برخورد کرده؟
مگه تو نبودی که بهم گفتی به هیچکس اعتماد نکنم؟
و با هیچکس حرف نزنم؟
حتی نذاشتی به خواهرم بگم!
اون تو خونه ما بوده! و تو بهش اتاق پیشنهاد میدی!
فکر نمی‌کنی قراره چیزی یاد بگیره
از پسر ما که همیشه حالش بده؟
ای بابا، پسر! تازه شروع کردی؟
چیکار کنم؟ هوا گرمه، باید خنک بشم.
پس برو تو آب.
می‌خوای یه چیزی بخوری؟
-چی؟ -قهوه، می‌خوای؟
آره، حتما.
این فلاسک رو یادم میاد.
مال برادرم بود.
-درسته؟ -آره.
ما با برادرت می‌رفتیم به سمت فلات.
می‌رفتیم اونجایی که اسمش بود...
اولودره. می‌رفتیم اونجا کمپ می‌زدیم.
اون عاشق این جور چیزا بود.
می‌دونی کمپینگ، آتش درست کردن، شکار و این چیزا.
اون عاشق این چیزا بود.
این یارو همیشه اصرار داشت بیاد.
شب قبلش کیفش رو می‌بست.
و برادرش همیشه معطلش می‌کرد.
یه بار...
اون سحر پا شد دوید در حالی که این هنوز خواب بود. درسته؟
بعد که بیدار شد و دید برادرش رفته عصبانی شد.
کیفش رو پرت کرد به دیوار. یه بار حتی تختش رو کثیف کرد.
آره، رفتم تو اتاق دیدم داره تخت برادرشو کثیف می‌کنه،
فقط چون اونو نبرده بود کمپینگ.
چی؟ ناراحتی؟
چرا ناراحتی؟
یه نوشیدنی هم برام بیار، این بدمزه‌ست.
هی.
بده...
می‌خوای نوشیدنی؟
نه.
خیلی متاسفم.
آره، فریده؟
با الیف حرف زدی؟
نه، کی؟
یوسف، اون گم شده.
چی میگی گم شده؟
گم شده.
دیشب خیلی از دستم ناراحت شد.
شنید که ما داریم حرف می‌زنیم.
شنید که دفتر خاطراتش رو خوندم و رفت.
فکر کردم نباید دنبالش برم، میدونی، بذارم تنها باشه.
خب؟
بعد برگشتم به اتاق و فکر کردم رفته خوابیده. نمی‌دونم.
فریده، آروم باش.
مگه تلفنش رو با خودش نبرد؟
اینجا جا گذاشته، همه وسایلش رو اینجا جا گذاشته.
فقط کیفش رو برداشت و رفت.
دارم دیوونه میشم.
همه جا رو گشتم، ولی هیچ جا پیداش نمی‌کنم.
یوسف، یه کاری بکن.
لطفا، یه کاری بکن.
آب خوبه؟
آره.
سرده؟
یکمی.
فکر کنم باید بری تو.
خنک میشی.
می‌خوام برم، ولی...
ولی چی؟
بی‌خیال.
بگو دیگه.
نمیتونم.
نمیتونی چی؟
خودت میدونی.
حالشو ندارم.
آها.
باشه، مرسی.
منتظر تماست می‌مونم.
باشه.
بچه‌ها دارن بررسی می‌کنن.
نگران نباش، چیزی نیست.
اون فقط یه دختر جوون هست، با مادرش دعواش شده. پیداش می‌شه.
از این چیزا زیاد دیدم. خودت میدونی چطوریه.
اگه خیلی نگران باشی، پلیس نمیتونه کارشو درست انجام بده.
حق با توئه، ولی...
به نظرت باید برگردیم؟
چون شاید دارم از شهر میرم بیرون.
حتما. چرا که نه!
تاریک کجاست؟
احتمالا اون طرفا روی صخره‌هاست.
پیداش می‌کنیم.
خوش اومدی.
مرسی.
تاریک!
بریم!
باید برگردم.
اون چیکار می‌کنه؟
تاریک؟
داریم میریم.
تاریک، داریم برمی‌گردیم، بیا دیگه!
اون باباته؟
آره.
و اون یکی داداشته؟
نه.
داداشم مرده.
اون روز کنارش بودی، یادت میاد؟
با هم تو ماشین بودین.
یادت نمیاد؟
داره با کی حرف می‌زنه؟
نمی‌دونم.
از من چی می‌خوای؟
ببخشید.
امل!
چی شده؟
تاریک!
چیزی انداخت؟ چی شد؟
تاریک، چیزی انداختی؟
-دنبال چیزی می‌گرده؟ -نمی‌دونم.
لطفا برو کمکش کن.
تاریک!
موتورو خاموش کن!
تاریک، داری چی کار می‌کنی؟
موتورو خاموش کن، بابا! موتورو خاموش کن، می‌خوره بهش!
به چی می‌خوره؟
موتور لعنتی رو خاموش کن، بابا!
-تاریک، بس کن! -گمشو!
تاریک، این دفعه دوم بود.
قول می‌دم، دفعه سوم دیگه نمی‌پرم که نجاتت بدم.
بسه، بسه!
-چی شده؟ -بسه، بسه!
بابا؟
-الیف؟ -بابا؟
رفتم هتل گفتن رفتی.
خیلی ترسیدم، فکر کردم پیدات نمی‌کنم.
لطفا منو برنگردون.
از کجا اومدی؟ چجوری اومدی؟
کی تو رو آورد اینجا؟ مامانت نگرانته، الیف.
با اتوبوس اومدم.
شنیدم داری با مامان حرف می‌زدی گفتی اینجایی.
لطفا منو برنگردون، بذار پیشت بمونم، لطفا.
گشنته؟
ما این موقع روز غذا نمی‌خوریم.
می‌خوای برات ساندویچ درست کنم؟
یه ساندویچ خوشمزه با پنیر کبابی و رب گوجه، می‌خوای؟
ساندویچ یعنی چی؟
تو هیچ وقت نمی‌ری تو آشپزخونه.
خب، منظورم یه ساندویچه!
واقعا منتظره تو درستش کنی،
و میز شامو بچینی، و اینا؟ طفلک گشنشه!
خب، یکی می‌خوای؟
آره.
باشه، سریع درستش می‌کنم.
من برات یه چیزی برای نوشیدن میارم.
ماست داریم؟
آره، داریم.
سوسیس داری؟
سوسیس؟
البته.
و از قصاب. نه از سوپرمارکت مثل تو شهر.
الان برات یه ساندویچ با سوسیس درست می‌کنم.
ساندویچ؟
ببین بابا چیکار می‌کنه.
اسمت چیه، خواهر؟
الیف.
الیف، دمت گرم.
می‌ترسه.
می‌ترسه که از دستش عصبانی بشی.
البته که عصبانی می‌شم.
ما رو تنها گذاشت.
از دستت ناراحته.
این همه‌اش تقصیر توئه.
تو لوسش می‌کنی، بعد اون منو دشمن خودش می‌بینه.
به خدا، قطع می‌کنم.
صبر کن! گرسنشه یا چیزی لازم داره؟
من نمی‌فهمم، چطور خودش رو رسوند اینجا؟
با اتوبوس اومد اینجا. کجاش رو نمی‌فهمی؟
لطفاً انقدر دراماتیک نباش، بالاخره پیداش کردیم.
باشه، باهاش حرف می‌زنم و می‌گم بهت زنگ بزنه. ولی یه مدت بذار به حال خودش باشه.
تو هم آروم باش، یه کم استراحت کن.
اون همونجاست. الان می‌رم ببینمش.
حتماً الان خیلی حس عجیبی داره اینجا بودن.
بهش بگو از همه چیز ناراحتم.
باشه، باشه، بهش می‌گم. قطع می‌کنم.
وای خدا!
رئیس کجاست؟
داره برام ساندویچ درست می‌کنه.
ساندویچ؟
نباید این کار رو می‌کرد.
برو بهش بگو یه دونه هم برای تو درست کنه. اونجا مثل یه دلی داره کار می‌کنه.
نه، ممنون خانم. سیرم.
خانم.
برو پسرم، اینا رو تموم کن.
باشه که تو یه اتاق بمونی، درسته؟
دیگه تخت اضافی نداریم.
نه، اشکالی نداره، می‌تونیم برگردیم هتل.
کدوم هتل؟ اینجا نمیشه.
نرگس، برو اتاق رو آماده کن.
بفرما ساندویچت کوچولو.
یه کم سس تند ریختم توش. با سس تند مشکلی نداره، درسته؟
-دوست دارم. -دمت گرم، برو بخور.
خیلی ممنون.
نگران نباش.
این دختر کوچولوی ماست، یه ترشیده.
چه دختر شادی.
آره، ولی ما رو تا سر حد مرگ ترسوند.
شجاع هم هست.
تنها خودش رو رسونده اینجا.
کیه؟
-جودت، بیا اینجا! -چی؟
کجایی؟
اینجام.
چی شد؟
کمد رو باز کردم که ملافه بردارم.
و اون چیز بدجنس پرید بیرون.
زن، منو تا سر حد مرگ ترسوندی.
پنجره رو باز کن، خودش میره بیرون.
اونجا وای نستا، برو!
-تاریک، اون چیز رو ببر بیرون. -باشه.
به خدا!
بیچاره رو نکش.
الیف، مامانت زنگ زده.
فقط یه بار باهاش حرف بزن، تا آروم بشه.
بابا، بهش بگو نکشش.
بیا با من.
مادره؟
-بیا بیرون. -نکشیش.
پنجره رو باز می‌کنیم و می‌ذاریم بره بیرون. بیچاره.
کشتی‌ش! تو قاتلی!
چی گفتی؟
پرونده قتل گزارش کالبدشکافی
پسرم؟
مامان؟ چی شده؟
پشت سرتن، پسرم!
چی؟
داری چی می‌گی؟ کی؟
پلیس.
می‌دونن زنده‌ای.
همین رو می‌ترسیدم.
فرار کن پسرم! التماست می‌کنم. فرار کن!