یه جا هست که همیشه غذا سفارش می‌دیم.
هر دفعه همون پسره غذا رو میاره.
چند روز پیش تو خیابون دیدمش، سلام کردم ولی اون روشو برگردوند.
نفهمیدم چرا، ولش کردم.
بعد دوباره خواستیم از همون جا غذا سفارش بدیم.
آنلاین سفارش دادیم.
یه ساعت گذشت، ولی غذا نرسید.
زنگ زدم رستوران، یه خانم گوشی رو برداشت.
عصبانی بود و گفت دیگه به ما غذا نمی‌رسونن.
پرسیدم چرا، ولی گوشی رو قطع کرد.
دوباره زنگ زدم، تا صدامو شنید گوشی رو قطع کرد.
عصبانی شدم، نصف شب رفتم اونجا.
رفتم داخل رستوران، پسره منو دید و فرار کرد.
بعد اون خانمه اومد...
و گفت برو بیرون. تهدید کرد که پلیس رو صدا می‌کنه.
داشتم دیوونه می‌شدم، التماس کردم و سعی کردم بفهمم جریان چیه.
بعد اون خانمه پسره رو صدا کرد.
پسره اومد، داشت می‌لرزید.
خانمه بهش گفت داستانو تعریف کنه.
ولی پسره هیچی نگفت.
اون موقع خیلی ترسیدم.
فهمیدم یه چیزی درست نیست.
تاریک پسره رو تعقیب کرده بود.
پسره غذا رو تحویل داده بود، از ساختمون اومد بیرون...
و دید که تاریک دنبالش کرده.
بعد برگشت و پرسید چی شده.
تاریک...
رفت و زد تو صورت پسره.
گفت، دست از سر زنم بردار...
وگرنه می‌کشمت.
دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
واقعا نمی‌تونم تنهایی از پسش بر بیام.
نمی‌خوام کسی رو ناراحت کنم، مخصوصا تو رو.
ولی وضعیت کاملا مشخصه.
وقتی رفتم کافه، باور کن، با چشای خودم دیدم.
دیدم که بدون هیچ دلیلی به اون افراد حمله می‌کرد.
اون نیاز به کمک داره.
نه فقط کمک من، کمک تو هم.
کمک هممون.
یه بازار روز نزدیک خونتون هست، عزیزم؟
ببخشید؟
می‌تونی یه زندگی بهتر داشته باشی به جای اینکه بری کافه و غذا بیرون بخوری.
ازدواج فقط پوشیدن لباس عروس نیست.
کاش اینجوری بود، ولی همه چیز بعد از چروک شدن لباس شروع می‌شه.
اگه هر روز غذا گرم تو خونه نباشه، آرامشی تو اون خونه نیست.
مردا توجه و مراقبت می‌خوان.
ماه‌عسل تموم شده.
چند جا رفتین، همه جا رو گشتین.
یه بازار روز هفتگی نزدیکتون نیست؟
می‌تونی از اونجا خرید کنی،
غذای خوب بپزی، و همیشه یه چیزی تو یخچال داشته باشی.
اون اینجوری بزرگ شده.
ازدواج بازی نیست عزیزم، آسون نیست.
برای جفتتون بده.
بهش گفتم برای ازدواج شماها زوده.
سه ماه بودین با هم
و تاریک هی اصرار می‌کرد که ازدواج کنین.
بهش گفتم باید اول بیشتر همو بشناسین.
پدرش هم اصرار می‌کرد، بهم گفت ولش کن، گفت عاشق شده.
شما رو ول کردیم و چیزی نگفتیم.
ولی الان از حرفات ناراحت شدم.
می‌گی نمی‌خوای کسی رو ناراحت کنی ولی من یه مادرم.
نمی‌دونی چه حسی داره.
نمیتونم ناراحت نباشم.
آشپز اینجاست.
می‌خواد الان کباب رو شروع کنه.
می‌رم هیزم بیارم.
شام می‌مونی؟
داری به حرفام گوش می‌دی؟
نه، مرسی.
می‌رم.
هر جور راحتی، عزیزم.
اوه، خوش اومدی امِل.
خوب شد اومدی. تاریک کجاست؟
مرسی، بابا. تاریک اینجا نیست، تنها اومدم.
وقتی منو بابا صدا می‌زنی، خیلی خوشحال می‌شم، نمی‌تونم توصیف کنم...
من حالا پدر یه دخترم، به خاطر تو.
پس، تاریک بعدا می‌آد؟
خوب شد گوشت اضافه خریدم، یه حسی بهم می‌گفت.
حالا کباب رو روشن می‌کنیم. گوشت بره دوست داری؟
شام نمی‌مونم، بابا.
چرا؟
تاریک نمی‌آد، من تنها اومدم و تنها برمی‌گردم.
-چرا؟ -اومدم باهات حرف بزنم.
چی...
امِل؟
چی شده، عزیزم؟
دختر بیچاره، اینجوری نباش، بیا...
بیا، این اشکای قشنگو پاک کن.
چی شده؟
-تاریک... -اون احمق چیکار کرده؟
-تاریک حالش خوب نیست، بابا. -چش شده؟
کارای عجیب می‌کنه، خیلی زود از کوره در می‌ره.
سعی کردم به خانمت بگم ولی...
چیزی بدی گفت؟
بهش اهمیت نده، همیشه هوای اون بچه‌ها رو داره.
تاریک کارای دیوونه‌وار می‌کنه.
چجوری؟
می‌ترسم.
لطفا، نمی‌تونم تنهایی از پسش بر بیام، واقعا دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
لطفا کمکم کن.
ای دختر عزیز...
آه، دختر زیبای من، خواهش می‌کنم خودتو اذیت نکن.
اون احمق!
چی کار کرده؟
ببین، داداش کوچیکم، عموشم همین طور بود.
وقتی کوچیک بود هم کارای عجیب می‌کرد، درست مثل تاریک.
فقط برای جلب توجه، به برادرش حسودی میکنه و کارای عجیب می‌کنه.
ولی نیتش خوبه.
خیلی دوستت داره، واسه همینه اینجوری می‌کنه.
فقط می‌خواد توجه جلب کنه، به خدا.
باهاش حرف می‌زنم، نگران نباش.
اون احمق!
چرا می‌ترسی؟ اونه که باید بترسه.
باید از من بترسه، من حسابش رو می‌رسم.
با یه روانشناس صحبت کردم، برای کمک.
ولی باید همه با هم راضیش کنیم.
اون آماده کمک کردنه، بعد از اینکه بهش گفتم...
صبر کن ببینم، چی بهش گفتی؟
درباره تاریک، درباره رفتاراش.
ولی معلومه،
تا وقتی اونو حضوری نبینه نمیتونه تشخیص دقیقی بده.
این که خوب نیست!
چی کار داری می‌کنی دختر، با روانشناس و دکتر حرف می‌زنی؟
این یه مسئله‌ایه که باید تو خانواده حل بشه.
ما دکتر و این چیزا لازم نداریم.
خدای من!
چرا رفتی این کارو کردی؟
اون مریضه؟
چرا رفتی پیش روانشناس؟ اون مریضه؟
من باهاش حرف می‌زنم، نگران نباش.
ولی دیگه پیش دکتر نرو، اون فایده نداره.
این خوب نیست.
واقعا تعجب کردم. خوب بود...
برو، پاشو.
پاشو عزیزم، بیا.
آفرین پسر، بیا.
آفرین پسر.
اینجا، اینجا بیا.
خیلی خوب.
بشین.
خوبه. راحت باش.
فقط...
آروم بشین.
باید اون قرصا رو قطع کنیم؟
باید برم شهر و با دکتر صحبت کنم؟
اون قرصایی که قبلا می‌خورد بهتر بودن.
اون قرصای جدید بچه رو داغون می‌کنن، فقط مثل یه گونی اونجا می‌افته.
نرمین، شنیدی چی گفتم؟
چی عوض می‌شه؟ قبلا هم چند بار رفتی.
بس کن، معلومه هیچ قرص دیگه‌ای نیست.
بذار دراز بکشه، فقط کنار تختش واینستا.
اینجا رو تمیز کن؛ همه جا پر از برگ شده.
باغ مثل خراب شده شده.
یه بارم قشنگ حرف بزن.
ببین، شروع نکن!
هنوز شروع نکردی؟
چرا از اول یه کاری نکردی؟
دوباره شروع نکن.
تو اونو دیوونه کردی، دوباره مریضش کردی!
درباره چی حرف می‌زنی؟
اون مار، یوسف، رو آوردی تو خونه.
میلیون بار بهت گفتم، گفتم اون شیطونه.
گفتم برای بچه خوب نیست.
ولی تو اصرار داشتی که بمونه.
تو از درون بدی.
فکر می‌کنی من این کارو برای دل خوشی کردم؟
ها؟
می‌خواستم یه دوست داشته باشه.
می‌خواستم با یه رفیق گپ بزنه.
می‌خواستم تو این خونه به جز قیافه زشت تو یه چهره ببینه.
فقط یه بار حرف خوب بزن!
چهل سال!
اون دهن شریرت گوشمو اذیت کرده
بیشتر از اینکه من آشوبگرا رو تو پاسگاه شکنجه کردم!
خجالت بکش!
تو نمی‌خوای من حرفای خوب بزنم، جودت؛ تو می‌خوای من دروغ بگم.
برای تو حرفای قشنگ ندارم.
می‌تونی بری پیش هر دکتری که دلت می‌خواد حالا، ولی چیزی که شده، شده.
تو اونو دیوونه کردی و حالا داری درباره قطع کردن قرصاش حرف می‌زنی
که بیاد و ما رو تیکه تیکه کنه. اینو می‌خوای؟
گفتم یوسف رو نیاری تو خونه ولی گوش نکردی!
چیزی گفتی، بابا؟
نه.
نمی‌ری سر کار؟
چرا زل زدی، بابا؟
خوشم میاد از چیزی که می‌بینم.
تو خونه‌ای، تو تخت خودت.
خوشم میاد، همین.
بهش عادت نکن.
مامان میگه داریم می‌ریم.
کجا؟
نمی‌دونم.
می‌خواد یه خونه جدید بگیره.
میگه دیگه نمی‌خوایم با تو زندگی کنیم.
مادرت احمقه.
انگار تو نیستی...
من خرم، اون احمقه.
گرسنه‌ای؟
مادرت دیر میاد. بیا یه چیزی درست کنیم بخوریم.
می‌خواد بره تونچ رو ببینه، میدونی، درسته؟
چی؟
می‌خواد کلیداشو پس بده.
لازم نیست.
می‌تونست با پیک بفرسته.
باشه، آروم باش.
همه چی تموم شد.
امیدوارم.
بیا بریم یه چیزی بخوریم، از گشنگی دارم می‌میرم.
الیف، بیا دیگه!
این چیه بابا؟
رفتی تو کمد من؟
نه!
پس این چیه؟
-خب... -از کجا پیداش کردی؟
مامان پیدا کرد.
مرسی.
چقدر می‌مونی؟
دو هفته.
کارای شرکتی...
آخرین جلسه اوایل ماهه.
ولی فکر کنم بتونم بیشتر بمونم، نمی‌دونم...
یه مدت دور بودن برات خوبه.
ترک خونه خیلی سخت بود.
سعی کرد جلوتو بگیره؟
نه، خونه خودمون نه.
تاریک خواب بود وقتی از خونه رفتم.
منظورم خونه والدینش بود.
نباید هیچ وقت می‌رفتم اونجا، می‌دونستم گوش نمی‌دن به حرفم.
مخصوصاً مامانش.
گفت برم بازار کشاورزا، خدای من! هنوز باورم نمیشه.
بهش گفتم پسرت مریضه.
گفت همیشه یه چیزی تو یخچال داشته باش.
همه چیزو گردن من انداخت، همینطوری.
این خیلی بهش میاد.
ما همیشه تو اینجور موارد با انکار خانواده‌ها مواجه می‌شیم.
یه مدت دور بودن واقعاً برام خوبه.
مهمه که یه سری کارا رو واسه خودت انجام بدی.
وقتی رسیدی، سعی کن از همه اینا دوری کنی.
شوهر و استانبول رو بذار کنار.
فقط سعی کن روی خودت و آرامشت تمرکز کنی.
اون کتابی که دنبالش بودی پیدا کردی؟
نه، رفتم چندتا کتابفروشی دست دوم اما نداشتن.
خیلی دوست داشتم با خودم ببرمش، و بعد از این همه سال دوباره بخونمش.
وقتی برگشتم دوباره دنبالش می‌گردم.
اون واضحاً نشون دهنده‌ی زندگی قبل از شوهرت بود.
چیزای قشنگی که تو رو بدون هیچکس دیگه ای می‌سازه.
اون کتاب همیشه کنارمون بود وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم.
تاریک فکر می‌کرد که اون کتابو عشقم سابقم بهم داده، واسه همین از شرش خلاص شد.
هیچ وقت اعتراف نکرد ولی مطمئن بودم که این کارو کرده.
حالا دیگه شکی ندارم که این کارو کرده.
اون یه جوری اون کتابو ناپدید کرد.
امل؟
تاریک؟
داداش؟
بله؟
رفته.
کی رفته؟
امل.
کجا رفته؟
چی داری میگی؟
رفته.
بلند شدم، خونه نیست، رفته...
کمکم کن.
حالت خوبه.
نترس، من اینجام.
خوبی.
من اینجام.
میدونی امِل کجاست؟
چرا؟
خونه نیست.
چمدوناشو جمع کرد و رفت. همین رو میگه.
رفته یه کمپ شرکتی. خودش بهش ده بار گفته بود.
پس چرا اینجوری باهام حرف میزنه؟
چون داداشت دیوونه‌ست.
چی میگی، رویا؟
رفت با مامانت حرف بزنه ولی جدی نگرفتش.
حال خوبی نداره، داره به امِل هم آسیب میزنه.
بعلاوه، بذار یه کم استراحت کنه.
کسی دیگه‌ای هست؟
چرت نگو تانر، کسی دیگه‌ای نیست. فکر می‌کنی کیه؟
فقط خیلی تحت فشاره، باید کمکش کنی.
داداشت باید بره پیش یه روانشناس یا یه همچین چیزی.
داداشت واقعاً دیوونه شده.
بهت میگم، باید هر چه زودتر یه کاری بکنی.
دختر بیچاره اونجا تنها مونده.
چرا بهم چیزی نگفت؟
میتونست باهام حرف بزنه.
از تو می‌ترسه.
یعنی چی؟
فکر می‌کنی یعنی چی؟
بله؟
اِمل، قهوه سفارش دادیم، بیا پایین.
من... باشه.
یعنی، الان میام.
باشه عزیزم.
فکر کنم نمیتونن روشنش کنن.
اون ماشین روشن نمیشه.
نباید زحمت می‌کشیدن.
میتونستیم با ماشین خودمون بریم، چرا اصلاً زحمت بکشن؟
-فقط-- -بیخیال دختر.
فقط بهت غر میزنن و میفرستنت اینجا.
مردای این خونه لجوجن.
درسته.
چای میخوای؟
میتونم برم و...
بشین، تو اینجا مهمانی.
اصلاً...
نه، از این چیزا خوشم نمیاد.
همه زن‌های اینجا تو روستا اینجورین.
میخوان عروساشون همه کارا رو براشون بکنن.
از اون روشای قدیمی خوشم نمیاد.
وقتی بیایم خونتون، میتونی چای بیاری و با هم بخوریم.
تو اینجا مهمونی.
آروم باش.
اگر گرسنه‌ای، میتونم چیزی بیارم.
نه، قبل از اینکه راه بیفتیم یه چیزی خوردیم، مرسی.
باشه.
الان دوباره امتحان کن.
دوباره.
باشه.
بابا، بیخیالش بشیم؟
اگه حوصله‌ت سر رفته برو پیش مامانت بشین.
چرا باید حوصله‌م سر بره؟ این کار نمیکنه.
و هی به همه چی کار داریم و، دستکاریش میکنیم
انگار که میدونیم داریم چیکار میکنیم، احتمالاً بدترش کردیم.
ببین، این چراغ روشن بود ولی الان نیست.
دو شاخه‌ش رو کشیدم.
-دمت گرم! -چی؟
باشه، دوباره وصلش میکنم.
نکن، دست نزن، دست نزن. فیوزا رو بعداً چک میکنم.
باشه.
خرابش کن، آره... فیوزا رو هم چک کن و اونا رو هم خراب کن.
داری با خودت چی میگی؟
میگم میرم پیش رویا ببینمش. تنها گذاشتمش پیش مامان، دختر بیچاره.
بیخیال، مامانت احتمالاً تاحالا یه لقمه‌ش کرده.
کجا میری؟ بیا اینجا.
شنیدی درباره‌ی این داستان روانشناس؟
-منظورت امِله؟ -آره.
رفته با یه روانشناس راجع به تارک حرف زده.
نیت بدی نداشته، تارک دوباره زده به سرش.
باید باهاش حرف بزنیم.
چرا اینجوری با امِل حرف زدی؟ فقط اومده بود حرف بزنه.
ما چیکار کردیم؟
بهش گفتم نره پیش روانشناس، گفتم خودم حلش میکنم.
خب، فقط، می‌دونی، می‌ترسید...
هرچی اون عوضی سرش آورده...
امیدوارم کاری نکرده باشه.
نه بابا.
اگه اینطور بود رویا یه چیزی می‌شنید.
دختر آبرومندیه، فقط ترسیده بود. چیکار می‌تونست بکنه؟
باید یه تکونی به تارک بدیم. دوباره رفته تو کارای افسر بازی.
کجا میری بابا؟
ماشین خودتو بردار. واقعا جیپ لازم داری؟
انگار میخوای بری کوه اورست...
-عوضی‌ها-- -چرا سر من غر میزنی؟
تنها چیزی که تو این شرکت دوست دارم اینه که اینجور کمپ‌ها دارن.
-واقعاً. -کمپ قبلی چقدر خوش گذشت!
آره.
بار قبلی اونجا بودی؟
نه، رو یه پروژه دیگه کار میکردم.
-اوه، از دستش دادی. -خیلی خوب بود.
یه مدت دور بودن برات خوبه.
ترک کردن خونه واقعاً سخت بود.
سعی کرد جلوتو بگیره؟
نه، نه خونه خودمون.
وقتی خونه رو ترک کردم، تاریک خواب بود.
منظورم خونه پدر و مادرش بود.
نباید هیچ‌وقت می‌رفتم اونجا، میدونستم گوش نمیدن به حرفم.
به خصوص مامانش.
به من گفت برو به بازار کشاورزا به خاطر خدا! هنوز باورم نمیشه.
بهش گفتم پسرت مریضه.
به من گفت همیشه یه کم غذا توی یخچال داشته باشم.
منو مقصر همه چیز میدونست، همینطوری.
هوا خیلی خوبه. پنجره‌تو باز کن.
توی این هوای خوب؟
فقط بازش کن، تو قرار نیست توی بارون آب بشی.
هوای تازه رو بگیر و بوی خاک رو حس کن.
اوه، دنیای بزرگ و قدرتمند!
هی!
- وایستا، دیوونه‌ای. - داد بزن، تو هم داد بزن.
ما وسط ناکجاآبادیم، پس فقط داد بزن و لعنتی آروم باش.
لعنتی!
برو دختر!
داد بزن.
تو عالی‌ای!
هی!
ببخشید.
سلام.
شماره اتاقت چی بود؟
چی بود؟
به هر حال، به موبایلت زنگ می‌زنم.
تو همون پسر آی‌تی هستی، درسته؟
- می‌بینمت. - می‌بینمت.
سلیم، وایسا.
امل؟
دارید عجله می‌کنید.
ما همین الانم دیر کردیم، امل.
دیگه نمی‌تونم صبر کنم. چرا انقدر لجبازی می‌کنی؟
منتظر چی هستی؟ نمی‌فهمم.
ازم خوشت نمیاد؟
قضیه چیه؟ بهم بگو.
من متاهلم، سلیم، بچه بازی در نیار.
فقط بهم یکم زمان بده، این کار درست نیست.
آره، تو متاهلی، ولی با یه دیوونه.
اگه اون روانی بخواد بهت آسیب بزنه...
امل؟
برو گمشو!
بهت زنگ زدم.
دیدم.
ولی قرار گذاشتیم حرف نزنیم.
یادت هست؟
پس چرا زنگ زدی؟
حالت خوبه؟
هتل چطوره؟
خوبه.
می‌دونی، کنار دریاست...
یکم سخت بود بیدار بشم و نبینمت.
یادم رفت که داری میری.
قبل از خواب درباره‌اش حرف زدیم، تاریک.
یادت نیست؟
می‌دونستی امروز میرم.
اتاقت وان داره؟
آره.
خوشت میاد.
آره.
پرش کردی؟
نه، هنوز نه.
کجایی؟
باید جدا بشیم؟
چی؟
تو و من، باید طلاق بگیریم؟
این دیگه از کجا اومد؟
نمی‌خوای جدا بشیم؟
دیشب همینو نگفتی؟
میشه وقتی برگشتم درباره‌اش حرف بزنیم؟
حرف زدن درباره‌اش از پشت تلفن...
برات یه کم غذا گذاشتم، خوردی؟
به مدیر ساختمونم گفتم.
بهت خیانت کردم.
چی؟
اون پسره که یوگا کار می‌کرد رو می‌شناسی؟
آره؟
در واقع همچین کسی وجود نداره.
چی داری می‌گی؟
تاریک.
تاریک، چی داری می‌گی؟
اون یه پسر نبود؛ یه دختر بود.
بهت دروغ گفتم.
امل، اونجایی؟
این تفنگ پدربزرگ نیست؟
چرا الان بهش اینو گفتی؟
بهش حقیقت رو گفتم.
لازم همه چیز رو بگی فقط چون حقیقته؟
از کجا اون تفنگ رو آوردی، مامان؟
ای پسرم، پسر ساده‌م...
همیشه اینجا بود.
تو فقط ندیدیش.
اون شال رو از کجا آوردی؟
مامانت بهم داد.
مامانم؟
عجیبه.
داشتیم می‌نشستیم، بعد اون رفت داخل و اینو آورد برام.
گفت، اینو بگیر، اگه دوست داری بپوش.
وای.
مامانت زن جالبیه.
خیلی.
منظورم اینه که، نمی‌دونم...
می‌دونی که من همیشه
یه جورایی ازش می‌ترسیدم، همیشه خجالتی و دور بودم؟
امروز، یه حس متفاوت داشتم.
منظورم اینه که، حس نزدیکی بهش داشتم.
خوشم اومد.
عالیه.
-قهوه می‌خوای؟ -هنوز مونده؟
فکر کنم.
باشه.
می‌تونیم یکم زودتر حرکت کنیم؟
قهوه عالی بود.
تنر!
چرا داریم می‌ریم؟
بهم بگو.
خواهش می‌کنم.
این چیه؟
اینقدر، واقعا؟
باشه، عصبانی نشو، کاری از دستم برنمیاد.
می‌دونی، اومدیم اینجا، خوش گذشت، حالا بریم خونه.
زودی تاریک می‌شه.
بیا بریم، خواهش می‌کنم.
تنر؟
داری چی کار می‌کنی؟
تنر!
برو حالا.
ملیح جودت آندای مرگ قایق
حق با تو بود، عجله کردم. بچه بودم. ببخشید. سلیم
کیه؟
این کتاب رو از کجا خریدی؟
نخریدم.
مال منه.
نمی‌دونم، این کتاب برام خیلی مهمه.
فقط یه کتاب معمولی نیست.
خواستم بهت بدمش.
فکر کردم شاید خوشت بیاد.
عقلت رو از دست دادی؟
آره.
اوه، نه.
نه به خاطر کتاب، به خاطر حرفی که زدی.
مردی که گفتی دیوانه‌س شوهر منه.
از خط قرمز رد شدم، می‌دونم.
من...
چرا جلوی این در وایسادیم؟
حق با تو بود، ببخشید، بیا داخل.
نه، اینجوری نه.
این خوبه، راستی. نمیام داخل.
باشه.
چرا داریم این حرفا رو می‌زنیم؟
آره، چرا؟
حتما چون ازت خوشم میاد.
ولی من تو این ماجرا فقط می‌خوام خوش بگذرونم.
مثلا برای جلب توجه نیست.
این چیزی نیست که نتونم کنار شوهرم انجام بدم.
می‌فهمی؟
تو رو وارد زندگیم کردم به عنوان یک آدم، به عنوان یک دوست.
چون فکر کردم می‌فهمی چی می‌کشم.
چون فکر کردم کسی رو پیدا کردم که منو می‌شناسه و می‌فهمه.
هر روز که می‌گذره بیشتر گیج می‌شم.
تو این مدت کوتاه، خیلی کارای عجیب کردی که...
و حالا داری این کتاب رو بهم می‌دی.
این کتاب منه، هم.
این کتاب تنها چیزی هست که پدرم برام گذاشت.
سال‌ها با خودم حملش کردم.
الان نیست ولی...
این چیزا برای من خیلی، خیلی با ارزشه.
مرسی.
برای کتاب، و برای همه چیز.
ولی یکم زمان بده، تا زندگیمو سر و سامان بدم.
عجله نکن، و منو هم عجله ننداز.
باشه، حتما.
حق با توئه.
مطمئنی نمی‌خوای بیای داخل؟
منظورم فقط، فقط برای نشستنه.
یه نوشیدنی می‌خوریم.
باید برم.
هر طور راحتی.
باورم نمی‌شه داری این کتاب رو بهم می‌دی.
چرا قایمش کردی، یوسف؟
قایمش نکردم، گذاشتمش کنار.
این چیه، جواب؟
فریده، نمی‌خواستم بترسونمت.
خیلی عجله‌ای بود. خواهش می‌کنم، اینجوری نباش.
اومدی اینجا، داغون، به خاطر اون عوضی، تونچ.
نمی‌خواستم اون موقع بگم بالای همه اینا.
اون تو خونمون بود، و زد تو سرت.
دیوانه شدی؟ کی میخواستی به من بگی؟
من عاشق ذهنت هستم که میگه خونه‌مون.
یوسف، جدی باش.
نباید اینجا باشیم، نباید اینجا بمونیم.
اگه تانر بیاد و--
فکر می‌کنی من اینو نمیدونم، و به همه این چیزا فکر نکردم؟
چرا هیچ وقت دخترمون رو تنها نمیذارم؟ چرا هیچ وقت از خونه بیرون نمیرم؟
می‌خواستم بهت بگم، به خدا. منتظر شدم بیای خونه.
به خدا.
برای خودمون یه جا پیدا کردم که بمونیم.
ارکان رو یادت میاد؟
با اون و زنش کارت بازی می‌کردیم.
خوب که چی؟
گفت خونش خالیه.
تا آخر نوامبر میره اردک.
گفت میتونیم از خونش استفاده کنیم.
میریم اونجا می‌مونیم تا من همه چیزو ردیف کنم.
این کار نمیشه، یوسف.
چرا باید برم و تو خونه یکی دیگه بمونم؟
خواهش می‌کنم!
وقتی از حموم اومد بیرون، میریم خونه مامانم.
یعنی، اگه بخوای میتونی تو خونه سرکان بمونی.
فقط اینجا نمون.
ارکان، نه سرکان.
میدونی، ارکان چپ‌چشم.
برای الیف قنداق خریده بودن، یادت میاد؟
زنش رو هم میشناسی، آدمای خوبین، چرا اینجوری می‌کنی؟
خدایا!
انگار که قراره برای همیشه اونجا بمونیم.
وقتی این تموم شد برمیگردیم.
این کار نمیشه، یوسف، من میرم خونه مامانم.
فریده، بیا اینجا لطفاً.
چرا میخوای بری خونه مامانت؟ الان دیگه شلوغش می‌کنه.
همه این بدبختیا رو گردن من میندازن.
دوباره از دستم عصبانی میشه.
فریده؟
خوب برو!
فرار کن!
کجا میخوای فرار کنی؟
منو از این ماجرا بکش بیرون!
بابا، آب گرم نیست.
چطور ممکنه؟ طرف همین الان درستش کرد.
واضحه که درست نکرده، کار نمیکنه.
یارو ۲۰۰ لیر گرفت!
در حضورش درست حرف بزن!
اشکال نداره، حوله روی گوشش داره.
بله، رئیس؟
یوسف، کجایی پسر؟
خونه‌ام.
زود بیا کلانتری.
چی شده، رئیس؟ مشکلی پیش اومده؟
رویا؟
-رویا؟ -با من حرف نزن.
خواهش می‌کنم، فقط به حرفام گوش بده.
گمشو!
تانر!
رئیس! کجا برم؟
تو اتاق من.
امیدوارم همه چی خوب پیش بره.
رئیس، بهتره شما نیاین.
بذارید من تنها برم داخل.
باشه. موفق باشی پسرم.
خوش اومدی. یوسف ناملی، جنایی.
می‌خواستی با من حرف بزنی، درسته؟
میشناسمتون، آقا.
شما منو نمیشناسید، ولی من همه چیزو درباره شما میدونم.