گرفتمش.
ما از موتور استفاده میکنیم تا شارژ رو به مارماهی برگردونیم.
گفتم بیشتر از ۱۰۰۰ ولت نباشه.
فکر کردم جواب میده.
ناتیلوس رو داری بنوا،
ولی فقط بعد از اینکه به هدفم رسیدم.
و اون هدف چیه؟
ما به سمت هالوار میریم.
باید بدونم نیمو ناتیلوس رو کجا میبره.
و تو بهم میگی.
آماده‌ایم؟
آتلانتیس.
شرکت واسه همین ناتیلوس رو ساخته؟
این رو از روی میزم برداشتی!
حتما از چیزی توی جزیره آلوده شدیم.
رنکا.
شکل شبح شدی.
اون چیه؟
حلقه آتش.
نمیتونیم جدا بشیم.
تو باید این کار رو انجام بدی.
تا وقتی که هنوز وقت داری.
نمیتونی بهمون کمک کنی.
تو اینجا نیستی.
نه!
بوی پرتقال حس کردم.
با این چی کار میکردی؟
میخواستم کمک کنم.
سویین، حالت خوبه؟
خواب دیدم ولی واقعی بود.
منم همینطور.
خانم فاکسلی-پوپ؟
آدم خوابش به خودش مربوطه، نه؟
و تو؟ تو چی خواب دیدی؟
چیزی که ارزش یادآوری نداشته باشه.
پسرامو دیدم.
اینجا داره خنک‌تر میشه.
نه، نه، نه.
- چی شد؟ - فروتنی.
- اون چی شد؟ - رفت بیرون!
این به تو ربطی نداره، کاف.
اون چی کار میکرده؟
داشت نقشه‌هام رو جاسوسی می‌کرد.
نیمو؟
موتور رو روشن کن. کشتی رو برگردون.
صبر کن! چی شده؟
فروتنی.
اون رو دربیار.
الان!
کاف، اینو فعال می‌کنی.
فهمیدی؟
اون چیه؟
بخشی از یکی از تفنگ‌های بی‌حسی که روش کار می‌کردم.
- میخوای باهاش چی کار کنی؟ - زنده‌ش می‌کنم.
جیاکومو، لطفا.
برو عقب.
دوباره. دوباره.
دوباره.
دوباره انجامش بده!
هیس!
هیس! هیس! هیس!
یه معجزه دیگه.
حالت چطوره؟
آره.
دوباره جونمون رو مدیونی.
هیس، هیس.
آقای هریس؟
اه، چطور میتونست همینطوری ناپدید بشه؟
آقای هریس به ما اطلاع میده اگه هر ردی دیگه‌ای پیدا بشه.
نزدیکیم.
این خودش یه معجزه‌ست.
قهوه.
خبر خوشی از هندی‌ات داری، میلیس؟
اون هنوز زنده‌ست؟
بهت دستور دادم.
میتونم وادارش کنم حرف بزنه.
باید بذاری من بازجویی‌اش کنم.
منظورم اینه، بی‌احترامی نباشه، فقط،
تو واقعا نمیدونی ذهنشون چطور کار میکنه.
من نمیدونستم همه‌شون یه جور کار میکنن.
فقط وقتی که ادبیاتشون رو خوندی،
دینشون رو مطالعه کردی،
شنیدی تو بازار با همدیگه وراجی میکنن،
اون وقته که واقعا میتونی بگی ذهن یه هندی رو میفهمی.
چند تا از زبوناشون رو بلدی؟
فقط بنگالی.
میتونم به عنوان محلی هندوستانی، گجراتی، مراتی،
در حد توانم، پنجابی و سندی حرف بزنم.
به عنوان محلی؟
همه‌اش به اعتماد به نفسه، نه؟
که تو کم نداری ازش.
این یه تعریف بود، حضرت عالی.
اعتراف میکنم که تلگو و تودا یه کم ابتداییه،
ولی تقصیر من نیست.
این هندی خاص، بنگالی نیست؟
خب، فک کنم لرد پیتس میخواد یه نکته بزرگتر رو بگه، سروان پانچ.
- دقیقا. - و اون نکته چیه، لرد پیت؟
چی چی می‌شه؟
به نظر نمی‌دونی خودت کی هستی...
اَه، خفه شو، پانچ.
مدارک همه‌ی اونایی که از ناتیلوس فرار کردن رو داری؟
آره.
جزئیات خانواده‌شون هم هست؟
مطمئن نیستم.
ببین که اینا رو به کابین من بیارن.
اون هندی رو مجبور می‌کنم بهم بگه چرا نمور ناتیلوس رو اینجا آورده، از همه جا،
و چی از هدف ما می‌دونه.
هدفش
اینه که بازار چین رو باز کنه.
بیا بریم، کرالی.
می‌دونم دوست داری فکر کنی این راز کوچیکته،
ولی تنها کسی نیستی اینجا که از شرکت خبر داره.
چیزی که تو می‌دونی رو می‌شه پشت یه تمبر پنی بلک نوشت.
ببخشید.
اینجا، از همه جا؟
چی اینجا انقدر مهمه؟
به زیر دستت سوال کن، نه بالادستت.
یه چیزی که می‌دونستی اگر یه جنتلمن واقعی بودی.
و فکر نکن می‌تونی با این نمایش کهنه منو فریب بدی.
سرباز بی‌میل خسته از خون و دود تفنگ.
ببین، من می‌دونم از زیر چه سنگی بیرون اومدی، می‌لایز.
رازت با نمور.
چیکار کردی که پات به میز افسران باز شد.
هیچی از من نمی‌دونی.
اوه، عزیز.
خب...
از این دفعه می‌گذرم.
ولی فقط به خاطر اینکه، بر خلاف اونایی که اون تو هستن،
می‌تونم بهت اعتماد کنم
که نمور رو بکشی.
چیزی که خواستم رو بیار.
- نوش جان. - خانم لوکاس. بشین. بشین، لطفاً.
پروفسور، از کتاباتون دورتون کردیم.
واقعاً. واقعاً.
ممنون.
- خانم لوکاس، میوه می‌خوای؟ - لطفاً.
این غذاست. بخورش.
این یکی برای تو.
خانم لوکاس، حالت بهتر شده؟
خوبم. تو چطوری؟
احساس بهتری دارم. ممنون.
برگشتی.
اکثرشون بر نمی‌گردن.
خانم هامیلیتی،
هنوز ناخوشی.
نه، نه.
فقط یادم اومد یه چیزی دیدم.
بیرون.
توصیفش کن.
شاید، اره... یه طاق؟
کنده‌کاری روی یه سنگ.
تقریباً انگار دست‌ساز بود.
- بیا با من. بیا. بیا. - چی... صبر کن.
هممون آلوده شدیم.
- یه حقه ذهنی. - شاید حق با تو باشه.
ممکنه بوده باشه.
به خودت شک نکن.
می‌دونم چی دید. واقعی بود.
چی دید که اینقدر مطمئنی؟
آتلانتیس.
جدی می‌گی؟
می‌دونی، همیشه آرزوم بوده پیداش کنم.
این یه داستانیه که افلاطون توی دیالوگ‌هاش تعریف کرده، بنوا، نه بیشتر.
از آثار سولون نتیجه‌گیری کرده...
که اگه اصلاً وجود داشتن، خیلی وقت پیش گم شدن.
حتی اگه افلاطون حق داشته، این اقیانوس آرامه.
اون به وضوح شهر گمشده رو توی اقیانوس اطلس قرار می‌ده.
بله، ولی من توی کتابخونه‌ی کاراجان یه دست‌نوشته پیدا کردم.
ترجمه‌ی اصلی سولون رو داشت و...
این نقشه.
نمور، اینجاست.
آتلانتیس اینجاست.
تو ما رو اینجا آوردی.
تو این مسیر رو پیشنهاد دادی از حلقه آتش بریم.
از رویش. نه از داخلش.
نمی‌خواستم جونامون رو به خطر بندازم.
ولی انداختی. برای چی؟
یه رویای کودکانه!
نه بیشتر کودکانه از
پیدا کردن گنج هالوار برای انتقامت.
اول، ما رو اینجا میاری، بعد زیردریایی رو فلج می‌کنی.
- اون نبود. من بودم. - چی؟
- من یه دانشمندم. - بعداً به این می‌رسیم.
و به این قضیه‌ی انتقام؟
اگه حتی یه احتمال این آتلانتیس باشه،
نمی‌تونم از کنارش رد بشم.
وظیفه‌ی منه که بررسیش کنم.
حق با بنواست.
یه همچین کشفی می‌تونه درک ما از دنیا رو تغییر بده.
اصلاً نه.
ما، مردان عمل،
دوست داریم کارمند ساده و دفترش رو مسخره کنیم.
یا وکیل خسته‌کننده و پرونده‌هاش رو.
ولی اون مدارک، اون
اسناد قانونی،
خب، اونا پایه‌ای هستن که قدرت واقعی شرکت روش بنا شده.
این سرشماری از یه روستا نزدیک حبرا.
یک کارمند بیچاره اینو پس آورده،
که احتمالاً تو لندن به ارباباش فحش میداده
وقتی بین پهن گاو و مگس نشسته بوده و اسم می‌نوشته.
امیدوارم از مالاریا مرده باشه.
این تویی، درسته؟
جاسوایندر و چیتره؟
مامان و بابا؟
آجی و آرمان. برادرا.
ببخشید. میشه؟
خط دوست کارمندمون خیلی بد بود.
شاید مالاریا.
اوپایندر.
خواهرم.
خواهش می‌کنم...
اونا هیچ ربطی به این ندارن.
می‌دونم.
ولی اگه چیزی که کراولی می‌خواد رو بهش ندی، خانوادت هزینه شجاعتت رو میدن.
بگو چی می‌دونی.
قول میدم، انجامش بدم.
ای داداش.
قول یه انگلیسی.
ستون‌های هالوار.
ناتیلوس داره میره سمت ستون‌های هالوار.
هالوار؟
اون دنبال گنجه.
شاید اشتباه کردم که بدون مشورت با تو، مارو اینجا آوردم.
اما هرچی خوندم،
هرچی مطالعه کردم،
میگه آتلانتیس وجود داره.
اون بیرون یه جاییه که مردم
با همدیگه و با طبیعت در هماهنگی زندگی می‌کنن
جایی که جنگی نیست.
انسان‌ها قادر نیستن در صلح زندگی کنن.
تو اینو باور نداری.
من می‌دونم.
نمو، خواهش می‌کنم.
این چیزی که من برایش زندگی می‌کنم.
دلیل وجود منه.
مال تو تاریک‌تره.
سه سال نقشه برای دشمن.
نگاه به عقب رو ول کن.
جلو برو.
شگفتی رو درک کن.
Mobilis in mobili.
اگه دیگه هیچ وقت چیزی ازت نخواستم،
این یه چیز رو بهم بده.
دوست منی؟
یه غواصی.
بیشتر نه.
مرسی.
الان کراولی نمی‌تونه پیداشون کنه.
باید ازت تشکر کنم؟
بخاطر اونا دنبال نمو نیستی، درسته؟
این بخاطر خودته.
چی کارت کرده؟
خداحافظ، آقای گاش.
اگه ناتیلوس رو پیدا کنی، بیشتر از اونه که باید شکستش بدی.
ما طعم آزادی رو چشیدیم که هیچ‌کس نمی‌تونه بگیرد.
شاید من تو زنجیرم،
ولی تو برده‌ای، کاپیتان میلیز!
فقط اینجا بمون.
کسی سرزنشت نمی‌کنه که نخوای دوباره بری بیرون.
اگه یه ذره احتمال داره بنوا درست بگه، چطور می‌تونم نرم؟
نمو، وقتی گم بودی،
یه اسمی گفتی.
رنوکا.
خواب دیدم پیش زنم بودم،
دخترم.
اون موقع که این اتفاق افتاد اونجا نبودی.
وقتی که اونا...
من توی آکسفورد درس می‌خوندم.
وقتی به بمبئی رسیدم،
خیلی دیر شده بود.
مأمورای کمپانی اونجا بودن وقتی پیاده شدم.
اونا بهم گفتن چی شده.
میدونستن چطور واکنش نشون میدم.
این بهانه‌ای بود که لازم داشتن تا منو دستگیر کنن و بفرستن کالپانی.
خیلی متاسفم.
- چقدر وحشتناک... - کاپیتان.
- فشفشه. - اوه.
همه گوش کنن.
این پر از اکسیژن و منیزیوم فشرده است.
- پس مراقب باشین، ها؟ - سرش رو بپیچونید. قاطی میشن. هوش.
این یه سفر علمی‌ست.
نه یه شکار.
تفنگ‌های نیزه‌ای نه.
این مات می‌کنه، نمیکشه.
نمو، چرا کاف میاد؟
نمیشه بهش اعتماد کرد.
نمیدونیم اون بیرون چی هست.
اون سربازه. باید بیاد.
چمبرها رو پر کنید.
باشه.
داره پر میشه.
چه فانتستیک.
براش مهمی؟
من به کارم میرسم.
پله‌ها!
اینجا. بیا.
امنیت داره.
کهنه‌س، ولی...
فکر نکنم کسی اینجا رو چند صد سالیه باز کرده باشه.
تصور کن چه قدرتی برای ساختن اینجا لازم بوده،
اگه اصلاً ساخته شده باشه.
باید ساخته شده باشه.
اگه ساخته شده، تصور کن چه قدرتی اون رو نابود کرده.
سلام.
شرکت می‌دونست که به همین دلیل می‌خوای ناتیلوس رو بسازی،
مگه نه؟
به تو چه؟
ها؟
واقعاً کی هستی؟
به دل نگیر.
از همه می‌پرسه.
دستبند.
مراقبش باش.
کاملاً خوبه.
بله، کاپیتان.
یه کم لغزنده‌س.
اون شهر بزرگ زیر دریا که نیست.
با این همه هوا، می‌تونیم بفهمیم.
جیاکومو،
اینجا بمون.
خانم لوکاس.
اوه، مرسی. تقدیر، لطفاً.
تقدیر.
ساخته دست انسان؟
فسیل‌ها.
این‌ها زنده بودن؟
میلیون‌ها سال پیش.
شاید بیشتر،
وقتی این سنگ فقط گِل بود.
مزخرفه.
هیچ‌چیز این‌قدر قدیمی نیست.
پس کتاب "بقایای تاریخ طبیعی خلقت" چمبرز رو نخوندی.
اون یک پرفروش بود.
پس، این‌ها چی هستن؟ سرخس؟
حیوانات دریایی متعلق به شاخه خارپوستان.
کریونوئیدها.
- ستاره دریایی؟ - آها.
دیرینه‌شناسی داره به ما پاسخ‌های زیادی می‌ده
به سوال‌هایی که درباره گذشته داریم.
هوم.
مردم این روزا خیلی سوال می‌پرسن.
بعضی وقتا بهتره همین‌جوری چیزها رو قبول کنیم.
اگه همه این‌جوری فکر می‌کردن کجا می‌بودیم؟
واقعاً فکر می‌کنی این یه ساختار طبیعی باشه؟
تو همیشه درباره عجایب طبیعت صحبت می‌کنی.
نمو، نگاه کن. نگاه کن.
هیروگلیف‌ها.
خراش‌ها.
کاش همون چیزی بود که تو می‌خواستی.
واقعاً.
تو به عنوان مهندس تحصیل کردی.
پس چطور درباره دیرینه‌شناسی می‌دونی؟
واقعا یه سرگرمیه.
من چندتا سرگرمی دارم.
مال تو چیه؟
جایی که من هستم، مردم
وقت زیادی برای سرگرمی ندارن.
البته.
اهل کجایی؟
ادوارد، درسته؟
اسپیتالفیلدز.
پیرمرد، کابینت می‌ساخت
وقتی توی "تن بلز" نبود.
پیوستن به شرکت یه فرار بود.
گفتن دنیا رو بگرد.
به جای اینکه کسی بهت لگد بزنه، به یکی دیگه لگد بزن.
تو ناتیلوس قضیه فرق داره.
ما همه شاد و خوشحال خارج از نظم طبیعی زندگی کنیم؟
این یه افسانه‌س.
اون چی بود؟
بیا از اینجا بریم.
بیا.
ادوارد؟
نزدیک بمون.
ادوارد؟
ادوارد!
خیله خب. ام...
جالبه.
بایست! گردنت رو نشونم بده.
یه موجود چسبناک کوچیکه.
باید تیکه‌تیکه‌ش کنیم. آماده‌ای؟
نه. نه، نه. آروم باش. مشکلی نیست.
- تقدیر. - اینجا.
نمو، کمک کن. کمک کن اونو روی شکمش برگردونیم.
یکی دیگه، دستبند.
- دستت. - چیزی نیست.
- اون چی بود؟ - یه فسیل زنده.
- یه کریونوئید. - ها؟
ستاره دریایی.
- چندتا؟ - ام...
دو یا سه...
صدتا.
برو!
الان برو!
بجنب! بجنب!
بنوآ!
هوا میاد.
بنوآ.
- جیاکومو! - وقتشه بریم!
عجله کن! باید از اینجا بریم.
کلاه‌ها رو بزنید! بنوآ کجاست؟
- مشعل داری؟ - بنوآ!
مشعل‌ها رو دور تا دور بذار. سریع.
برو!
بدون بنوآ نمی‌ریم.
- من میرم دنبالش. تو باید برگردی. - بدون اون یا تو نمی‌رم.
اگه یه چیزی اشتباه شد، یکی باید ناتیلوس رو هدایت کنه.
- چی؟ - لطفاً، فروتنی.
باشه.
نمو...
زود می‌بینمت.
- بنوآ! - نمو!
- باور نمی‌کنی چی پیدا کردم. - الان نه! الان نه!
نمی‌فهمی. یه چیزی پیدا کردم...
نه، تو نمی‌فهمی. یه چیزی ما رو پیدا کرده.
- چیز بدیه؟ - خوب نیست.
بنوآ، باید عجله کنیم.
نزدیک نور بمون.
بدو!
بنوآ! عجله کن!
بدو بیا!
این رو بپوش. باید از اینجا بریم.
همینه!
گرفتمت! گرفتمت!
نمو! نمو!
بنوآ!
دستم رو بگیر!
بنوآ!
بگیرش.
نه!
نمو.
نمو!
بریم! عجله کن!
من خوبم. من خوبم.
- خوبی؟ - خوبم. خوبم.
خوبم.
بنوآ؟
اعزام! آماده باش!
پیام به مدیر کراولی.
به دستش برسه.
بدون واسطه.
ببرینش بیرون.
خب،
چی زیر موج‌های هالوار پنهانه؟
این فقط یه داستانه که معلم تاریخ تو ریون‌فورث برامون خوند
از حماسه‌های نورس.
کشتی دفن فریجا، ملکه جزایر شمالی،
میان نسل‌های غارت.
گاهی عجیب‌ترین چیزها حقیقت دارن.
مدیر کراولی،
اگه دلیل واقعی ساخت ناتیلوس توسط شرکت رو بهم بگی،
شاید یه کم...
بیا.
آه! احمق.
بله قربان. خب، نه.
نه قربان. ستوان پانچ.
- بله. - قربان، یه پیام
برای هیئت مدیره از مدیر کراولی...
نه، نه، پیام از مدیر هیئت...
- دهنتو ببند. - ام.
خوندیش؟
یه جورایی، باز شد.
بله، فقط بگو چی نوشته.
قربان، احضار شدی برای حضور نزد لرد پارمور.
یه کشتی منتظره که مستقیم ببرتت لندن.
خب، خبر خوبی نیست که دولت اعلیحضرت
به کار شرکت علاقه‌مند شده.
من از پس پارمور برمیام.
فقط ناتیلوس رو برام پیدا کن.
ببخشید قربان.
- این چیه؟ - ببخشید قربان.
برو! رفتن!
خداحافظی با کراولی خیلی ترسناک.
هیچ منطقی نداره.
اگه نمو داره به سمت هالوار میره، راه رو اشتباه می‌ره.
نه اگه بخواد از اینجا رد بشه.
قطب شمال؟
راه شمال شرقی.
هیچ‌کس تا حالا نتونسته موفق بشه.
فکر می‌کنی این مردی مثل نمو رو متوقف می‌کنه؟
ما برتری سرعت داریم.
پس، اونجا منتظرش می‌مونیم.
هورا!
از اونجا، با استفاده از الکترولیز آب،
هر دو مولکول به صورت گاز جداگانه جدا می‌شن از طریق واکنش‌های تکامل جداگانه.
Bh ضرب‌در O2
به‌علاوه E به توان...
آه، بنوآ. تو یه نابغه‌ای.
نباید بهش تسلیم می‌شدم.
اگه تسلیم نمی‌شدی هیچ‌وقت نمی‌بخشیدت.
ولی زنده می‌موند.
تو یه دوست واقعی براش بودی.
بهش فرصت دادم تا به رویاش برسه و لمسش کنه.
یه سراب.
کاری کردم فکر کنه اون پایین چیزی هست.
اگه نمی‌ذاری من تقصیر رو گردن بگیرم، منم نمی‌ذارم تو این کارو کنی.
ای فروتنی. بیا. راه حل رو پیدا کردم برای...
نمو فکر کرده کیه؟
چطوری تحملش می‌کنی؟
فکر نکنم یه دقیقه دیگه بتونم تحملش کنم.
نمو، من...
خودخواه، لجباز...
خودشیفته، احمق...
نمو، من... اون موقع نمی‌دونستم...
احمق، متحجر.
فقط به خودش اهمیت می‌ده، اینطور نیست؟
- باید باهاش صبور باشیم. - چرا؟
دلش یه زخم بزرگ داره.
یکی که به نظر من، زمان و شگفتی‌های اقیانوسی که ازش می‌گذریم،
درمانش می‌کنه.