ترجمه اختصاصی از فیلم‌نت
‫پس از بیست سال، ‫جنگ مافیایی جدیدی سیسیلی را تکان می‌دهد.
‫شمار کشته‌شدگان به پنج نفر می‌رسد.
‫همه آنها از طرف ماریانو سورو، ‫رئیس فراری ارازل و اوباش، بودند.
‫رئسای نه خاندان کمیسیون، مظنون هستند.
‫به نقل از بازپرس‌ها، کشتار بیشتری ‫در ساعات متوالی رخ خواهد داد.
‫این هم بخشی از اخبار. ‫اینک آهنگ زیبایی از رادیو اولنا می‌شنویم..
‫«پرندگان مهاجر» از آیوسانان کین.
‫هی رئیس! ‫می‌تونم بیست یورو گاز داشته باشم؟
‫سورو کجاس؟
‫بار آخره می‌پرسم. ‫ماریانو سوروکجاس؟
‫الان دیگه حرف می‌زنی؟ سر تکون بده.
‫بگو کجاس! ‫وگرنه از همینجا پرتت می‌کنیم پایین.
‫کجاس؟
‫فک کنم اون ینی نه.
‫ماریانو سورا کجاس؟
‫بهم بگو!
‫- منو بکش! ‫- چی؟
‫- منو بکش! ‫- بکشمت؟
‫چشم.
‫چی ‌کار می‌کنی؟
‫بکش منو!
‫پریسیلا و بچم کجان؟
‫اون رفت.
‫نمی‌دونم کجاس.
‫ماریانوچیو چی؟
‫اونو بردش.
‫لطفا! نکش منو.
‫می‌خواستیم سورو رو پیدا کنیم.
‫نه این لاشه رو.
‫- هیچکدوم وا نمی‌دن. ‫- چیزی نمی‌دونن.
‫پالامیتا میدونه.
‫آخه اون تو بیمارستانه.
‫دان لیلو!
‫- افتخار آشنایی با کیو داریم؟ ‫-میمی استارنس.
‫- کی؟ هون بناهه؟ ‫- میشناسیش؟
‫اون انبار سورو رو ساخته.
‫چی؟ ای حرومزاده‌ها!
‫اون میدونه سورو کجاس.
‫پوزبندشو بردار.
‫بیا با هم یکم حرفای خوب بزنیم.
‫من و تو!
‫ماریو، اون ماس‌ماسکو بردار!
‫چیه؟ می‌خوای سلاخیش کنی؟
‫تیکه تیکش کنی؟
‫- مگه داریم بازجوییش نمی‌کنیم؟ ‫- چرا، ولی نه اینجوری.
‫چی تو مغزت می‌گذره؟ ‫این راهش نیست. برو بیرون.
‫گمشو!
‫به قول دان سالوادوره: «از اینجا برو.»
‫خدایا! گناهامو ببخش.
‫در حق تویی گناه کردم
‫که باید بیشتر از هر چیزی عاشقش باشم.
‫پالامیتا! باید همه چیو رو به راه کنیم. ‫نوبت تو هست.
‫یه جنگ مافیایی تازه.
‫زود ببرمون پیش سورو.
‫مسئله «لوپارا بیانسه» باید سریع حل شه.
‫بهتری؟ میتونی انجامش بدی؟
‫- فقط بخیه‌هام موندن. ‫- خوبه!
‫باید قبل از اینکه ‫باز بندازنت هلفدونی از اینجا بریم.
‫اونجا ازت غافلم.
‫اون کوسه سفید
‫اونی که تو بند می‌میره
‫اونی که همیشه و بی‌وقفه سرگردونه
‫که همش داره خونه عوض می‌کنه
‫تصمیم گرفت بالاخره یه جای خوب مستقر شه.
‫و برگشت سمت کی
‫که واسش یه انبار بسازه؟
‫امیدیو استارنس.
‫معروف به «می‌می بنا»
‫باهام یه دود می‌گیری؟
‫تو
‫فک کردی چه خری هستی؟
‫من؟ هیچکی.
‫هیچکی نیستم.
‫هیچکی نمی‌شناستم.
‫تو اون معروفه‌ای.
‫عکست رو جلد مجله‌ها بود.
‫«بنای کوسا نوسترا»
‫سازنده انبار دان پپینو اسکالامبرو.
‫یه انبار پر از تونل و مخفیگاه.
‫سالنای زیرزمینی، راه‌های فرار.
‫حالا واقعا یه بنایی؟
‫تو...تو یه معماری.
‫یه مهندس.
‫گوش کن.
‫تو یه هنرمندی.
‫ولی ساکتی.
‫حرف نمیزنی. یه کلمه نمی‌گی.
‫به آینده فکر کن.
‫می‌می استارنس ده سال دیگه کجاست؟
‫کارت چیه؟ خودتو تو آینده فرض کن.
‫هنوزم داری زیرزمینو بیل میزنی؟
‫که پر از کرم و سوسکه؟
‫زیر اون همه رطوبت که رفته تو استخونات. ‫چرا؟
‫همین حالاشم یه شاهکار داری؛ ‫انبار اسگالامبرو.
‫لایق کلی پولی. خرمن‌ها پول.
‫که باهاش بری ساحلای آفتابی، ‫از زندگیت لذت ببری.
‫یکم آب میخوای؟
‫من میخوام.
‫ببخشید مارشا، میشه یه دقه بیای بیرون؟
‫- چی شده؟ ‫- چیزی نیس.
‫اینجاییم که زندانیو برگردونیم.
‫چی؟ الن؟
‫پالامیتا کاتالدو سیلویو ماریو.
‫- با تصمیم کی؟ ‫- تو حکم هست.
‫عذرمیخوام ما...
‫- نه! یه دقه صبر کنین. ‫- ببخشید.
‫نمیتونید ببریدش.
‫زندانی هنوز کامل خوب نشده.
‫- دکتر امضا کرده. ‫- وکیل...
‫- بخیه‌هاش موندن هنوز. ‫- تو زندان درش میارن.
‫ببخشید، اوضاع واقعا وخیمه.
‫دست ما نیست.
‫من مسئول امنیتشم.
‫مارشال، داریم فقط انجام وظیفه می‌کنیم. ‫بذار بیایم داخل.
‫هی! دستتو بکش!
‫وکیل! چی شد؟
‫خدایا! خونریزی داره.
‫دیدین؟ گفتم که هنوز خوب نشده.
‫اسکوتلارو، ما وسط یه جنگ مافیایی هستیم. ‫نمی‌تونیم همش زندانی جابه‌جا کنیم.
‫پلیس زندان اون کارو می‌کنه.
‫اون فقط یه زندانی نیست. ‫اون یه متهمه.
‫با کمال احترام، به پلیس زندان اعتماد ندارم.
‫چرا؟ خبر جدیدی نشد؟ ‫بالاخره حرف میزنه یا نه؟
‫پس، مشکل چیه؟
‫میدونی، تو هم مثل داداشت رو مخی.
‫فرمانده، منم یه سری عیبا دارم.
‫- نهایتش می‌تونم دو تا از افرادمو بهت بدم. ‫- یه دونه هم کافیه.
‫دست کم گرفته بودمت، می‌می.
‫پول و زندگی مرفه واست پشیزی ارزش نداره.
‫جنگ یک تنه با طبیعت.
‫شهرسازی رو گل و باتلاق.
‫باتلاق و لجن چیزای مورد علاقتن.
‫بهت حال میدن.
‫تازه عاشق...
‫رمز و رازم هستی.
‫تنها کسی هستی که مخفیگاه شاهکاراتو میدونه.
‫اعتراف میکنم که تو همه این چیزا زیباییه.
‫موندم چرا اینهمه زیبایی خلق می‌کنی
‫وقتی هیچکی نمیبینتشون؟
‫سمفونی نهم چی بود اگه
‫بتهوون فقط واسه خودش مینوشتش؟
‫اگه فقط رو توالت می‌نواختش
‫بدون اینکه شنیده شه. ‫بدون نشون دادنش به کسی؟
‫چرا؟ چه معنی می‌ده؟
‫یه پیشنهاد دارم.
‫بهمون میگی انبار سورو کجاست
‫و همه دنیا به عظمتت پی می‌برن.
‫به استعداد مطلقت.
‫نظرت چیه؟
‫هوی! چه غلطی می‌کنی؟
‫- به نظر خوب پیش می‌ره. ‫- قدم به قدم.
‫- مطمئنی که... ‫- آره.
‫بهش نزدیکیم.
‫ یه دقه بیا اینجا.
‫چیزی گفت؟
‫تقریبا. دارم روش کار می‌کنم.
‫«روش کار می‌کنم.»
‫پس ما میریم پالامیتا رو بگیریم.
‫اونکه تو بیمارستانه.
‫فردا، نه صبح جابه‌جا می‌شه.
‫اگه بخاطر بخیه‌هاش نبود ‫همین امروز جابه‌جا می‌شد.
‫گفتیم پالامیتا رو نمی‌گیریم.
‫- چون تو بیمارستانه. ‫- فردا مرخصه.
‫جای بابامو می‌دونه
‫موقع جابه‌جاییش به ونش حمله می‌کنیم.
‫از منابع موثق شنیدیم که ‫دو تا یگان ویژه باهاشن.
‫مث آب خوردنه.
‫بریم دیگه بچه‌ها!
‫حتما، بریم به یه ون دولتی حمله کنیم!
‫بله قربان، به یه ون دولتی حمله می‌کنیم!
‫چرا نه؟
‫آخه اون دو تا بدبخت ‫فقط دارن انجام وظیفه می‌کنن!
‫کمترین حقوقو می‌گیرن. ‫اونوقت بریم بکشیمشون؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط جلب توجه الکی می‌کیم.
‫احتمال اینکه موفق نشیم بالاست.
‫جواب نمی‌ده!
‫اگه یه تیر اشتباهی به پالامیتا بخوره چی؟
‫اونوقت کی جای سورو رو بهمون بگه؟
‫اگه یکیمون چیزیش شه چی؟
‫مسئولیتشو قبول نمی‌کنم!
‫چرا تو باید قبول کنی؟
‫دارم می‌گم ما پالامیتا رو می‌گیریم.
‫یکی برای دیگری. ‫دموکراسی کورینتی و این حرفا.
‫تا فردا صبح خبرم کن.
‫اگه بتونم بنا رو ‫تا قبل از نه صبح به حرف بیارم.
‫پالامیتا رو نمی‌گیریم.
‫خب؟
‫می‌می، شاید متوجه نیستی.
‫اگه حرف نزنی کلی آدم کشته می‌شن.
‫میدونم که تا الانم کلی آدم مردن
‫اما اونا بیگناهن.
‫این جریانا بهشون ربطی نداره.
‫اونا مردمی هستن که
‫واقعا واسم مهمن.
‫تو بهم بگو چه کار کنم.
‫مرد و مردونه!
‫زانو می‌زنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫التماس می‌کنم.
‫بگو سورو کجاست. لطفا!
‫اتاق اضطراری ‫ورودی
‫بسه دیگه! لعنت بهش! ‫بسه!
‫وقت تمومه.
‫نهنگای قاتلو غذا دادی؟
‫تو تانک نهنگ قاتل ‫سریعا به پاکسازی نیاز داریم.
‫خب، می‌می.
‫چی میگی؟
‫یه کلمه کوفتیم نمیگی!
‫پایین!
‫بیا.
‫لطفا!
‫پایین‌تر!
‫اه!
‫- لاوی، بالخره! ‫- اگه جواب نمی‌دم یعنی نمی‌تونم.
‫- چه کوفتی داره می‌شه؟ ‫- نه، راستش می‌خواستم عذرخواهی کنم.
‫واسه چی؟
‫- بخاطر رأی هیئت منصفه کاسا. ‫- کدوم محاکمه؟
‫مردی که جسد مامانشو انداخت زیر کامیون.
‫پایین‌تر!
‫باید نگهش دارم؟ ‫- یه دقه وایسا.
‫نتایج استنطاق از کالبدشکافیمون رد شدن.
‫متیو، گوش کن
‫چون اون گفت
‫آره.
‫به خاطر اتهاماتی که بهش وارد شد، ‫به 15 سال حبس محکوم شد.
‫- کارت عالی بود، خداحافظ! ‫- چقدر عالی؟
‫بالا!
‫نمی‌خوای الان چیزی بگی؟
‫باشه!
‫نمی‌فهمم!
‫واضح بگو!
‫باشه، حرف می‌زنم!
‫سوارم کن!
‫برو اون ور. من می‌رونم!
‫فک کردی بلد نیستم؟
‫از الان هر چی میگم آروم و ساکت باش.
‫منظورت چیه؟
‫اسکوتلارو حرف می‌زنه. شنیدی؟
‫کیلومتر سی ‌و هفت ‫از بزرگراه ششصدو بیست و چهاریم.
‫از مسیر منحرف شدیم. واسمون کمین کردن.
‫زندانیو دزدیدن! ‫زود نیروی پشتیبان بفرستید! تمام!
‫- لئو این چه کوفتیه؟ ‫- عینکتو در بیار!
‫چرا در بیارم؟
‫ببخشید.
‫بعد از ترک بیمارستان بوچری لا فرلا
‫داخل ونی که دزدیده شد
‫- پشت... ‫- برو بیرون!
‫پالامیتا کاتالدو سیلویو ماریا
‫چی؟
‫داشتیم می‌رفتیم سمت تجهیزات زندان پالرمو
‫یوسیاردون کالوجارو دی بونا
‫- وقتی... ‫- کی؟
‫نیکولا، نوبت تو هس.
‫بهم مشت بزن.
‫این دیگه چیه؟ محکم‌تر! ‫باید واقعی به نظر بیاد.
‫وقتی تو کیلومتر سی و هفت
‫بزرگراه ششصد و بیست و چهار
‫نوار اسپایک انداختن زیر ماشین و گرفتنمون. ‫(نوار اسپایک: نوار میخ)
‫اسپایک؟ چجوری هجی می‌شه؟
‫بهش پنچرکننده لاستیکم می‌گن.
‫چهار تا چرخو پنچر کرد.
‫مارشال اسکوتلارو مجبور شد
‫یه توقف اضطراری کنه.
‫و باعث شکستن و جابه‌جایی تیغه بینیم شد.
‫طبق گزارش پزشکی.
‫از پشت پل هوایی شیش تا آدم مسلح ظاهر شدن.
‫و مجبورمون کردن زندانیو آزاد کنیم.
‫بعد از اینکه گذاشتنش تو ماشینشون ‫تو مسیر غیب شدن.
‫و تو به پلیس زندان اعتماد نداری.
‫گندش بزن! محض رضای خدا!
‫اسکوتلارو! من به فنا رفتم ‫و تو هیچی نداری بگی؟
‫من اونی بودم که پالامیتا رو گرفتم.
‫باورت نمیشه که چقدر ناراحتم.
‫یالا مارشال!
‫ببخشید.
‫بعد اتفاقات اخیر
‫هنوزم تو وضعیتیم که ‫شدیدا از نظر روحی به هم ریختم.
‫اشکال نداره بقیه روزو برم مرخصی؟
‫پالامیتا رد سورو رو بهمون میده.
‫آره قطعا. عصای دست سورو جاشو بهمون می‌گه. ‫ما هم بهش اعتماد می‌کنیم.
‫نیکولا، چیزای زیادی واسه توضیح هست.
‫فقط بهم گوش کن.
‫من و تو تاریخ ساز می‌شیم.
‫احتمالا از ارتش اخراج می‌شیم. ‫ازم تشکر نکردی.
‫مرسی.
‫چی؟ خوشحال شدی الان؟
‫باشه ولی به هر حال
‫پالامیتا کدوم گوریه؟
‫لعنت، مشاور.
‫- نفسم بالا نمی‌اومد. ‫- فورا...
‫فورا؟ همه چیز عذابه.
‫- آروم، بخیه دارم. ‫- آروم ولی سریع.
‫یا جد خدا!
‫چیه؟
‫چیه؟ زیر و رو شدم!
‫خوبه! دستات واسه همیشه به هم میچسبه.
‫آروم. یواش. اینجوری.
‫میبینی چطور تغییر می‌کنن؟
‫ما یه لشکر واقعی هستیم.
‫تغییر کردیم، بالدوچیو!
‫زندگیم عوض شده. خودم نه.
‫این بار می‌گیریمش.
‫اینو یه بار دیگه هم گفتم و ‫واسمون بدشانسی آورد.
‫- ولی من خرافاتی نیستم. ‫- اون گفت بهش دست بزنیم.
‫تو پرو زندگی کردی.
‫و هیچوقت مجبور نبودی به سوگ عزیزت بشینی.
‫چرا انقد از بابام متنفری؟
‫هر وقت گرفتمش بهت می‌گم.
‫قراره بگیریمش؟
‫به ماریو گفتم اینا رو جور کنه. ‫یکی واسه تو یکی واسه من.
‫- نمی‌خوام بیای. ‫- مجلس عزای بابامو از دست نمی‌دم.
‫ولی قطعا میخوام تو مجلس تو نباشم.
‫و جفتمون دراز می‌کشیم و عشق‌بازی می‌کنیم.
‫در این دریای پشه.
‫این عشق کوچولو
‫انقد بزرگه که انگار میخوام پرواز کنم.
‫مشاور، داشتم فکر می‌کردم که
‫میتونیم واقعا به خواهر زنت ‫واسه کارمون اعتماد کنیم؟
‫با کمال احترام، بالاخره اون یه پلیسه.
‫- رسیدیم؟ ‫- همینجا وایسا.
‫- سلام. کجایی؟ ‫- تو راه.
‫زود باش. من رسیدم.
‫- لاوی، همه چی رواله؟ ‫- آره.
‫نه، گوش کن. نظرتو که عوض نکردی؟
‫معلومه که نه. چرا عوض کنم؟
‫نمی‌دونم.
‫نینو کاری که قراره انجام بدیمو ‫هیچوقت انجام نمی‌داد.
‫«ما دولتی هستیم.» ازین چرت و پرتا.
‫نینو چی؟
‫اون هیچ فرصتیو واسه اینکه ‫رو استیج باشه از دست نمی‌داد.
‫تو چی؟
‫منظور کوفتیت چیه؟
‫لئو، اگه شب و وسط ناکجاآباد اونو بکشی
‫هیچکس نمی‌فهمه. هیچکس نمی‌بینتت.
‫کسی هم واسه کار تمیزت بهت تبریک نمی‌گه.
‫غرور.
‫تو همیشه سرتو با غرور به باد می‌دی.
‫نینو یه قولی بهت داد و من عملیش می‌کنم.
‫واسم مهم نیست بعدش چی می‌شه.
‫می‌رم که سورو رو دستگیر کنم.
‫باشه. داریم میایم.
‫خب؟
‫چه خبره؟
‫یه مشکلی داریم.
‫نظرشو عوض کرد؟
‫می‌خواد دستگیرش کنه.
‫اولین چیزی که سورو انجام می‌ده
‫انتشار اطلاعاته.
‫به نظرم مشکل بزرگی داری.
‫مرسی از یادآوری.
‫خواهش میکنم.
‫- باید چیکار کنم؟ ‫- چیکار می‌خوای بکنی؟
‫اولین بارت نیست تو حمله گند می‌زنی.
‫درست می‌گم؟
‫فک کنم بهشت به ما نیومده.
‫بیاین «پرده توبه» رو تلاوت کنیم.
‫کارابینیری.
‫فرمانده کاستاردلو، بفرمایید.
‫- سلام لئو! ‫- یه دقه خفه!
‫فرمانده، میتونم توضیح بدم.
‫به وکیل مدافع بگو که ‫چرا کمک کردی که جنایتکار فرار کنه.
‫- نیازی نیست. ‫- بله.
‫لازم نیست.
‫ماشینمو قفل نکردم. بذا برم قفلش کنم.
‫بفرما پالامیتا! آزادی.
‫خوشحال شدم.
‫الان می‌خوای چیکار کنی؟
‫سفر به مجوگوریا.
‫بعد ببینیم چی می‌شه.
‫خوش‌شانسی که به یه چیزی اعتقاد داری.
‫نگران نباش.
‫یه راه واسه فراموش کردن گذشته پیدا می‌کنی.
‫مراقب خودت باش.
‫بریم.
‫سورو تو یکی از این شیش تا خونه مزرعه‌ایه ‫ولی معلوم نیست کدوم.
‫اینجا هوا کمه.
‫بهم گفته بودن این خونه لجنه.
‫- این کیه؟ ‫- لوکاکا، تهویه رو روشن کن.
‫- دارم جوش میارم. ‫ -خرابه.
‫می‌تونیم تمومش کنیم؟ تو مدرسه که نیستیم.
‫مگه یه مشکل بزرگتر نداریم؟
‫اینجا کشیدمش.
‫- اندازش چقدره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫فکر کنم یک و بیست.
‫یک و بیست؟
‫مثل یه ماشین ریزه؟
‫قابل قیاس نیست. میتونیم تمرکز کنیم؟
‫پس
‫سورو تو یکی از این شیش تا خونست ‫و ما نمی‌دونیم کدوم.
‫اول باید چیکار کنیم؟
‫اول قراره اینجوری کل منطقه رو مهر بزنیم.
‫باید از هر طرف و همزمان بهش حمله کنیم.
‫سینیسی و کالاتافیمی از این ور.
‫بوکادیفالکو از اینجا. ‫پسو دی ریگانو از این ور.
‫شیاکالی
‫و پورتانوا از این ور.
‫همه چیز واضحه؟
‫من نفهمیدم.
‫منم.
‫به نظرت سورو ‫یه نقشه واسه مواقع اضطراری نداره؟
‫- درسته. ‫- باید از مشاورمون بابتش تشکر کنیم.
‫آره، خواهر پتیارت.
‫چون ماریانو سورو ‫یه مسیر فرار داره که یه شاهکار مهندسیه.
‫از مال پاپس تو کاستل سانت آنجلو بهتره.
‫شامل یه سری تونل‌های زیرزمینیه
‫که به اینجا، یعنی تو فاصله ‫چهار و نیم کیلومتری خونه، ختم می‌شه.
‫ما می‌خوایم که بره اونجا.
‫چون اونجا منتظرشیم.
‫من مثل یه موش، اونجا خزه نمی‌رما.
‫- خیلی خفه هست. ‫- خطرناکه.
‫ما می‌ریم.
‫بریم.
‫نفس بگیر!
‫نفس نکش!
‫ماندورلا!
‫خدایا!
‫بابا آروم باش! منم!
‫- زهره ترک شدم. ‫- ببخشید! منظوری نداشتم.
‫قصدی نداشتی ولی
‫چرا اینجایی؟
‫- هرچی. وقت ندارم. ‫- وایسا.
‫- دنبالم نکن. ‫- مگه چیکار کردم؟
‫خدافظ.
‫میدونی؟ منم کمالات خودمو دارم.
‫بهت یه فرصت داده بودم.
‫مثل خانواده خودم تو شرکت راهت دادم.
‫کمکت کردم تو کارت انگیزه پیدا کنی. ‫و حالا این جوابمه؟
‫یه کارو واسمون پروندی ولی خودت برش داشتی.
‫فکر کردی هیچوقت نمی‌فهمم؟
‫یه خیانتکاری. بهتر نیست اینجوری بگم؟
‫هر جور می‌خوای فکر کن.
‫این بار از زیرش در نمی‌ری. ‫می‌شینیم راجع بهش حرف میزنیم.
‫می‌خوام چیزی که می‌دونیو بدونم.
‫هنوزم با هم همکاریم یا نه؟
‫آیندمونو چطور می‌بینی؟
‫قراره چی سرمون بیاد؟
‫چی باید بگم؟
‫ببخشید. مشکل تو نیستی. خودمم. ‫جای بدی از زندگیم با هم آشنا شدیم.
‫رابطه بدی داشتم و چیزای دیگه.
‫مرسی از استقبالت. تو مرد بزرگی هستی.
‫منو ببخش.
‫یه آدم بهتر پیدا می‌کنی. لیاقتشو داری. ‫برو. خدافظ!
‫- اون دیگه چی بود؟ ‫- هیچی. کدوم؟
‫- نشنیدی؟ ‫- صدای سگ هست.
‫- سگ که بیرونه. ‫- یه سگ دیگه.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- ماتیو، نه!
‫ببخشید پالامیتا.
‫تو راهی بودی که گذشتمو فراموش کنم.
‫مشاور، گمشو!
‫می‌دونی چطور یه تیرو دربیاری؟
‫اسکوتلارو.
‫- به تاریخ می‌پیوندیم. عوضی! ‫- نیکو، ببخشید!
‫اخراج؟ نه ما باید محاکمه شیم.
‫من زن و بچه دارم. نه مثل...
‫- بیخیال. ‫- نه مثل من.
‫راست میگی. من تنهام.
‫اگه گند بزنم، زندگی کسی تغییر نمی‌کنه.
‫نه. منظورم این نبود.
‫بهشون می‌گم من مجبورت کردم. ببخشید.
‫نه لئو! من متاسفم! ‫مسئله اینه که یه کم عصبی شدم.
‫ما باهم گند زدیم.
‫در مورد چیزی که ازم پرسیدی، ‫باید بگم بالاخره از اینترپل خبر بهم رسید.
‫بالدوچیو دو رمورا سال پیش، ‫بر اثر آمبولی ریه مرده.
‫- باید بریم؟ ‫- موفق باشی.
‫اسکوتلارو، زود باش!
‫گریه نکن، عزیز بابا بزرگ! ‫شیرت دیگه آمادست.
‫ببین؟ مامان بیدار شد.
‫ولش کن.
‫موندم که
‫چطور تونستی یه آشوب مسلح رو ‫ضد پدرت رهبری کنی؟
‫همیشه رویای یه میزاث باارزش بودم. ‫نمی‌دونستم همیشه همراهم بوده.
‫- نه! بابا لطفا نکشش. ‫- نه. باید ازش یه چیزی بپرسم.
‫من هفتاد و شیش سالمه.
‫کلیه سمت چپم مال یکی دیگست.
‫یه فتقی دارم که دردش می‌کشدم.
‫تو طول شب، هفت بار پا می‌شم می‌رم دستشویی.
‫دکترم از هر غذایی که مزه داره محرومم کرده.
‫ولی با این وجود، هنوز
‫نه تنها تونستم باهاشون کنار بیام
‫بلکه همه چیو روون و متعادل نگه داشتم.
‫حتی آرامشو حفظ کردم.
‫تا وقتی که تو رسیدی.
‫نه آسایش، نه تعادل و نه آرامش.
‫همه این بدبختیا واسه چیه؟
‫چی ازشون بهت می‌رسه؟
‫دردسر اسباب‌کشی دوباره بهم رسید.
‫بعد ازعادت به یه زندگی راحت تو یه خونه.
‫خب، بیخیال.
‫خوشبختانه دوستایی دارم که منو مهمون کنن.
‫ولی تو؟
‫به ستوه اومدی.
‫اسمت مال یه آدم مرده هست ‫و مرده باقی می‌مونی.
‫ولی اول یه چیزیو بهم بگو.
‫بالدوچیو رمورا، پسر عموی آمریکایی.
‫از آمریکای جنوبی.
‫توی لعنتی کی هستی؟
‫چیزی ازت نمی‌دونم ولی خانوادم بهم یاد دادن
‫وقتی یه جای جدید می‌ری، ‫باید خودتو معرفی کنی.
‫عذر میخوام دکتر بری! درست می‌گین.
‫از دیدنتون خوشوقتم.
‫من نینو اسکوتلارو هستم.