-حوصله‌ام سر رفته. -باشه.
-چیزی نمی‌بینیم. -من خیلی چیزا می‌بینم.
-پرنده رو می‌بینی؟ -نه.
چی می‌بینی؟
آب. موج‌ها. ابرها. تو.
-فکر کردم دنبال پرنده می‌گردیم. -هستیم.
اسمش چی بود؟
-چی؟ -پرنده.
آه، باید یادت باشه.
-توآموتو سند…؟ -نه.
-دوآموتو… سند…؟ -نه. نگو عکس.
یادم نمیاد.
برو پیداش کن.
خیلی دورتره.
آره.
توآموتو سندپایپر؟
-درسته. -آره.
کجاست؟
هنوز پیداش نکردیم.
-دارم به اینکه بی‌خیالش بشم فکر می‌کنم. -اوه؟ بهم بگو چی تصمیم می‌گیری.
تصمیم گرفتم بی‌خیالش بشم.
واقعاً می‌خواست بره پرنده‌بینی.
ما الان داریم پرنده‌بینی می‌کنیم.
و پرنده‌ها رو ببینیم.
اوه، اینجوری نمیشه.
اگه فقط می‌خواد پرنده‌ها رو ببینه، باید تلویزیون روشن کنه.
اون عاشق برنامه‌ی پلنت ارثه.
ما الان روی پلنت ارثیم، ایمی. و تو یه قسمت خیلی قشنگشیم.
و اینجا پرنده‌ها هستن. پرنده رو پیدا می‌کنیم.
-بذار زمان بگذره. -اون مثل تو نیست.
نمی‌خوام مثل من باشه. فقط می‌خوام کمتر شبیه تو باشه.
خدای من. واقعاً اینو گفتی؟
-آره. -و جدی هستی؟
-آره. خداحافظ، ایمی. -مراقب پسرم باش.
تا آخر سال برش می‌گردونم!
یه خرچنگ پیدا کردم.
-اون چیه؟ -کتاب پرنده‌بینی منه.
یکی هم برای تو گرفتم.
خالیه.
الان آره. برای اینه که پرش کنی.
با چی؟
هرجور دلت می‌خواد. هرکسی یه جور پرش می‌کنه.
دوست دارم چیزایی که می‌بینم رو بکشم. از نقاشی کردن خیلی چیزا یاد می‌گیرم.
چیزایی که دیدم رو می‌نویسم، جایی که گشتم و سوال‌هایی که دارم.
هنوز هیچ پرنده‌ای ندیدیم.
پرنده دیدیم. اون پرنده رو ندیدیم.
-چه نوع سوال‌هایی؟ -هر سوالی که دلت می‌خواد.
پرنده کجاست؟
این سوال خوبیه.
-اگه پیداش نکنیم چی؟ -پیداش می‌کنیم.
-تا حالا بی‌خیال شدی؟ -نه.
-هیچ وقت؟ -نه.
هیچ وقت؟
نه.
تا حالا فکر کردی این غیرعادیه؟
این کلمه‌ایه که مامانم وقتی درباره‌ات حرف می‌زنه استفاده می‌کنه.
تک‌بعدی. وسواس--
-وسواسی؟ -آره.
سخت. لجباز. سازش‌نا--
سازش‌ناپذیر.
وقتی مامانت هم‌سن تو بود، یه جفت جوراب با طرح توت‌فرنگی داشت.
-تا حالا بهت گفته؟ -نه.
اونا جوراب‌های مورد علاقه‌ش بودن. هر روز دیگه می‌پوشیدشون.
اگه شسته نمی‌شدن، بازم می‌پوشیدشون.
-چندش. -آره، موافقم.
ولی خیلی براش مهم بودن.
چرا؟
هدیه‌ای از طرف برادرش بود.
یه روز صبح، مامانت بیدارم کرد و وحشت‌زده بود
چون نمی‌تونست یکی از جوراب‌های توت‌فرنگیش رو پیدا کنه.
-همه جا رو گشت.
مامانت تو نگهداری از وسایلش خیلی خوب بود،
پس این یه تعجب بود،
مخصوصاً چون همیشه از جوراب‌های توت‌فرنگیش مراقبت می‌کرد.
ولی یه جوراب واقعاً گم شده بود. خیلی ناراحت بود.
داشت گریه می‌کرد. می‌گفت نمی‌خواد بره مدرسه.
بهش گفتم باید بره مدرسه و من جورابش رو پیدا می‌کنم.
اون روز باهاش سوار اتوبوس شدم تا مدرسه.
بعد از اتوبوس پیاده شدم،
و رفتم خونه.
تمام روز رو دنبال جوراب مامانت گشتم.
تمام اتاق‌ها، تمام کشوها، تمام کابینت‌ها،
تمام کمدها، پشت همه‌چیز، روی همه‌چیز رو گشتم.
همه جا رو گشتم.
حتی جاهایی رو که نباید می‌گشتم رو گشتم.
وقتی مامانت اومد خونه، مجبور بودم بهش بگم که جورابش رو پیدا نکردم،
که اصلاً نمی‌خواستم بگم.
ولی بهش گفتم که بی‌خیال نشدم.
نشوندمش و باهاش صحبت کردم.
ازش پرسیدم آخرین بار کی جوراب رو دیده، کجا نگهش می‌داشته.
تا حالا جورابش رو گم کرده بوده؟
جورابی که هنوز داشت رو بررسی کردم.
دیدم که تمیزه،
تازه شسته شده،
ولی یه تار مو روش بود،
که می‌دونستم مال مامانت نیست.
وقتی پدر و مادرم اومدن خونه، با اونا هم حرف زدم.
نه فقط درباره جوراب،
درباره همه چیز که دیروز تو خونه اتفاق افتاده بود.
هیچکس جوراب رو ندیده بود
و هیچکس نگفت که چیزی شده که توضیح بده جوراب کجا رفته.
اون شب، تو تختم نشسته بودم.
دفترم رو نگاه کردم، و بارها و بارها بررسیش کردم.
و بعد یه چیزی فهمیدم.
مامانم، مادربزرگت، بهم گفته بود هیچکس تو چند روز گذشته تو خونه نبوده،
ولی یه ظرف کاسرول آبی تو آشپزخونه دیده بودم،
که میدونستم مال خانم گاس هست، که برامون غذا میاورد،
حتی با اینکه بابام گفته بود دیگه نمی‌خواد چیزی ازش بگیره.
خانم گاس چهار تا خونه پایین‌تر زندگی می‌کرد و تازه یه سگ خریده بود.
یه توله‌سگ. و هیچوقت بدون توله‌سگش جایی نمی‌رفت.
یه نظریه داشتم که وقتی بابام نبود،
خانم گاس با توله‌سگش میومد خونه‌مون،
و توله‌سگ یکی از جوراب‌ها رو از لباسشویی برداشته،
همون کاری که بعضی وقتا توله‌سگا می‌کنن.
و این توضیح می‌داد مو رو. یا بهتر بگم، مو توضیح می‌داد جوراب کجا رفته.
از تختم بلند شدم. یواشکی از خونه بیرون رفتم.
رفتم تا خونه خانم گاس.
از روی نرده پشت حیاط پریدم.
نگاه کردم تو خونه سگ تو حیاط پشتی.
و پیداش کردم.
آوردمش خونه.
شستمش تو سینک با اون یکی جوراب.
تا دیر وقت بیدار موندم تا خشک بشن،
و بعد گذاشتمشون پای تخت مادرت.
عاشق مادرت هستم.
خوشم نمیومد ببینم گریه می‌کنه
و بهش گفته بودم که می‌خوام جوراب توت‌فرنگیش رو پیدا کنم و پیداش کردم.
این کاری بود که می‌تونستم برای مادرت انجام بدم.
این تنها راه نیست، اما…
این راه منه.
-صبح بخیر، خاله کورلیا. -صبح بخیر، آقا.
-هنوز پرنده رو ندیدم. -باشه. دنبالش می‌گردیم.
ممکنه این جستجو بدون پیدا کردن پرنده تموم شه.
اینطور تموم نمیشه.
-آماده‌ای؟ -نه.
-تقریباً؟ -وقتی آماده شدم میگم.
-اون چیه؟ -کتاب پرنده‌بینی.
اون که پرنده نیست.
اوه، فرقی نداره.
واقعاً؟
کتاب پرنده‌بینی بود بدون پرنده؟
آره.
وقتی کارآگاه کاپ تو میدون بود و پرنده‌بینی می‌کرد، یه دفترچه داشت.
این راهش برای پردازش اطلاعات بود.
این راهش برای تحقیق بود.
همین کار رو تو پرونده‌هاش هم می‌کرد.
داخل اون دفترچه رو دیدی؟
-آره. بالاخره دیدم. -چی دیدی؟
صفحه‌هایی با طرح‌ها، یادداشت‌ها، لیست‌ها،
ارتباط کلمات، نقشه‌ها، سوال‌ها.
یه سیستم سازماندهی داشت که هیچوقت نتونستم بفهممش.
ولی جلوی دفترچه برای هر کسی که براش جالب بود یه صفحه داشت.
-مظنون‌ها؟ -مظنون نبودن.
چه کسی براش جالب بود؟
اوه، تو اون موقع، یه صفحه داشت
برای وزیر خارجه استرالیا، دیوید رایلنس.
سرآشپز کاخ سفید، مارولا.
من می‌کشمت!
دیدیه گوتارد، سرآشپز شیرینی کاخ سفید.
-ای.بی. وینتر. -یه صفحه درباره ای.بی. وینتر داشت؟
آره.
فقط یه صفحه دیگه هم شروع کرده بود سرپیشخدمت، شیلا کانن.
واقعاً داری به این کمیته می‌گی، مامور پارک،
که خانم کاپ وسط شب نشسته بود و دفترچه می‌نوشت
در حالی که ۲۰۰ نفر، شامل رئیس‌جمهور آمریکا
و نخست‌وزیر استرالیا، منتظرش بودن؟
بله. دقیقاً همینو دارم میگم.
کارآگاه کاپ کارهاش رو به روش خودش انجام می‌داد،
تو زمان خودش، و وقتی آماده بود، آماده بود.
-آماده.
طبقه سوم بودم.
می‌تونم توضیح بدم اگه بذاری.
نن کاکس اهل نوشیدنیه، باشه؟
این اولین چیزیه که باید بدونی، پس همینجا بگم.
بعضی‌ها، می‌گن، او، اون دختره، نوشیدنی دوست داره.
لعنتی، بعضی‌ها احتمالاً همینو درباره من می‌گن، LOL.
اهل نوشیدنیه.
خیلی نوشیدنی می‌خوره.
گلو، گلو، گلو، گلو، گلو، گلو، گلو…
ولی خانم کاکس، و می‌دونم، می‌دونم اون مادرزن رئیس‌جمهوره…
نباید چیزی بگم، ولی دارم می‌گم که نوشیدنی دوست داره.
می‌تونم اینجا سیگار بکشم؟
خانم کاکس همیشه برای شربت زنگ می‌زنه،
و ما دستور شدید داریم که نباید ببریم بالا. همه پیشخدمت‌ها.
این دستور مستقیم از آقای مورگانه. ولی، ببین، بذار اینو برات توضیح بدم:
خانم کاکس براش اهمیتی نداره. اذیتت می‌کنه.
دروغ می‌گه. تهدیدت می‌کنه. بدجنسه.
فقط می‌خوام بگم. بدجنس.
ولی لعنتی، من دوسش دارم. لعنتی.
همه این چیزهاش رو دوست دارم.
پسرش خیلی رو اعصابه.
الیوت مورگان، آقای اول؟
بله، آقا. ولی اون زنه خیلی سخته و بدجنسه و شربتش رو می‌خواد و من می‌فهمم.
پس گیر کردیم. یا از ای.بی. و آقای مورگان کتک می‌خوری
یا خانم کاکس دلت رو درمیاره.
هیچ شکی نیست.
پس اون نوشیدنیش رو می‌خواست، منم براش آوردم. همین.
چرا تو اتاق بازی بودم؟
درست میگم؟ این چیزی بود که می‌خواستی بدونی، نه؟
آره.
علتی که تو اتاق بازی بودم…
این بود که…
…یه لیوان نوشیدنی خوردم قبل از اینکه بطری رو به خانم کاکس برسونم.
دو تا لیوان.
لعنتی! سه تا لیوان.
ولی من اینو به عنوان انعام در نظر گرفتم، و نیاز داشتم. معذرت نمی‌خوام.
نیاز داشتی، چرا؟
ببین، تو هم تو زندگیت کار داشتی، نه؟
مثلاً قبل از اینکه این کار رو بکنی.
این خودش یه شغله.
-واقعاً؟ -من که الان داوطلب نیستم.
آره، خب به هر حال، بعضی وقتا یه حسی تو کار بهت دست میده.
بعضی وقتا، نه همیشه.
وقتی حس می‌کنی جزئی از یه چیزی هستی
تا حدی که دیگه حس نمی‌کنی داری کار می‌کنی، باشه؟
یه حس عجیبه، ولی تو فقط مثل یه آدم توش غرق می‌شی.
حس می‌کنی اونا بهت نیاز دارن، و تو به اونا نیاز داری،
و این یه حس فوق‌العاده‌ست.
ولی بعد، یهویی یه اتفاق می‌افته که تو رو داغون می‌کنه
و می‌گی لعنتی! همه اینا فقط یه کار بود؟ یه کار لعنتی؟
-این امشب اتفاق افتاد؟ -امشب اصلاً خوب نبود، خانم کاپ.
راستش رو بگم، اصلاً خوب نبود.
می‌خوای بدونی چی شد؟
باشه.
بهت می‌گم چی شد.
این اتفاق افتاد:
داشتم تو اتاق غذاخوری کار می‌کردم، و خیلی خوش می‌گذشت.
واقعاً توش بودم.
این همه چیزه، باشه؟
این دلیله که ما اینجا کار می‌کنیم. این دلیله که من اینجا کار می‌کنم.
-این نمایشه، بزرگترین رقص.
و بعد، یهویی، رولی فانکیلر میاد پیشم و میگه--
ما دیگه بهت رو زمین نیاز نداریم.
-چی؟ -برگرد و تو اتاق پشتی کمک کن.
و من کاملاً گیج شدم، باشه؟
اصلاً نمی‌دونستم چرا اینو میگه.
هیچ ایده‌ای نداشتم. هیچ. مثل اینکه، آیا ما پرسنل زیادی داریم؟
یا دارم خدمتکارهای دیگه رو بد جلوه میدم به خاطر عالی بودنم؟
یا… نمی‌دونم،
ولی به عنوان یه آدم خوب، برمی‌گردم.
هیچ سوالی نمی‌پرسم.
فقط برمی‌گردم و کمک می‌کنم چون این یه شغله،
و من می‌خوام کارمو انجام بدم.
و وقتی خانم کاکس زنگ زد-- مثل اینکه زنگ زد-- منم بهش کمک کردم.
من داشتم کمک می‌کردم، عزیزم،
و اگه چندتا نوشیدنی زدم، این فقط قیمت جاه‌طلبیه.
درست میگم؟ می‌خوای منو پایین بکشی؟
و بعد همه خوشحالند.
و این همون اتفاقی بود که افتاد.
-اصلاً نزدیک هم نبود. -حتی نزدیکِ نزدیک هم نبود.
اگه نزدیک اینجاست و نزدیکِ نزدیک اینجاست…
فهمیدم.
حالا، درسته که بهش گفتم ما دیگه نمی‌خوایمش رو زمین.
چرا نمی‌خواستید رو زمین کار کنه؟
اوه، ما می‌خواستیم رو زمین کار کنه.
-مشکل این بود که کار نمی‌کرد. -چی کار می‌کرد؟
-نمی‌دونم. -نه، جدی، چی کار می‌کرد؟
چی کار می‌کرد؟
باشه، اون؟ اون؟
باشه، باید توضیح می‌دادم.
اون به خاطر این بود که خانم آبکین ازم خواست اونجا بشینم.
همسر سابق رئیس‌جمهور، کیم آبکین؟
-بله. -تا حدی درسته.
باید از اول شروع کنید.
اگه می‌خواید اینو بفهمید، باید برگردید به چارت نشستن.
-به چارت نشستن؟ -که از اول بهم ریخته بود.
نه فقط چارت نشستن. همه چیز مربوط به نشستن.
همه چیز.
اتاق غذاخوری دولت حدود ۱۴۰ نفر جا داره.
از اول الیوت مورگان مشخص کرد که می‌خواد شام دولت داخل باشه.
نه چادرهایی تو چمن جنوبی.
نه چادر.
این تنها چیزی بود که فکر کنم واقعاً براش اهمیت داشت.
-نه چادر. -منم باهاش مشکلی نداشتم. داخل رو ترجیح می‌دادم.
لیلی می‌خواست بیرون با چادر باشه.
ولی مورگان‌ها مرتب لیست مهمان‌ها رو عوض می‌کردن.
این مورگان‌ها نبودن. لیلی بود.
هر روز یه لیست جدید می‌گرفتم.
هر روز به ما یه لیست جدید می‌داد.
گاهی ۱۸۰ نفر. گاهی ۲۵۰ نفر. گاهی ۴۰۰ نفر.
خیلی بلاتکلیف بودن. الیوت نمی‌تونست تصمیم بگیره.
لیلی نمی‌تونست تصمیم بگیره.
این یعنی، ما نمی‌دونستیم باید فقط تو اتاق غذاخوری باشیم،
یا شاید اتاق شرقی،
یا شاید باید از اتاق قرمز برای مهمان‌های اضافی استفاده کنیم،
یا شاید حتی مجبور بشیم بیرون توی یه چادر بریم.
نه… چادر.
این ماه‌ها همینطور ادامه داشت.
این یه هفته قبل از شام دولت هم ادامه داشت.
و مشکل اینه که، این فقط مربوط به جابجا کردن میزها نیست.
این کل خونه رو درگیر می‌کرد.
باید دقیق بدونی قراره کجا باشی.
باید دقیق بدونی چندتا کارمند لازم داری.
باید همه چیزو تمرین کنی.
آخرش تصمیم گرفتیم ۲۲۱ مهمون دعوت کنیم.
و قرار شد توی اتاق ناهارخوری دولتی و اتاق قرمز باشه.
خیلی دیوونه‌بازی بود. ولی انجامش دادیم. انجامش دادیم.
یه عدد داشتیم. یه مکان داشتیم. آماده بودیم.
-و بعدش... -چی؟
لعنتی!
-چی؟ -چی نه. کی.
همه چیزو بهم ریخت.
باید بیرون توی چادر باشیم.
چادر نمی‌خوایم.
-چی میگی درباره سرسرای بزرگ؟ -چی درباره‌ش؟
می‌تونیم اونجا غذا بخوریم.
از این ایده خوشم میاد.
-نه. چی؟ -ما توی سرسرا غذا نمی‌خوریم.
باز شروع شد. نمی‌تونیم. نمی‌خوایم.
وقتی ۱۵۰ سال پیش اینجا کارمو شروع کردم این کارو نکردیم.
باید طرز فکرتو عوض کنی.
خیلی مهمه.
اولین باری که یه زندگی‌نامه پرفروش نیویورک تایمز نوشتم،
مردم گفتن، عه، امکان نداره دوباره بتونه اینکارو بکنه.
و من شروع کردم باورشون کنم.
ولی بعد نویسنده همکارم گفت می‌تونه کتاب‌های بیشتری بنویسه، بدون مشکل.
حالا ۱۴ تا زندگی‌نامه نوشتم.
آخرین کتابم، "اصیل"، داره به فضا پرتاب می‌شه.
-چرا؟ -نمی‌دونم.
ولی باحاله.
مثل غذا خوردن توی سرسرا دور یه فواره باحاله.
یه فواره؟
پولش از کجا میاد؟ بودجه اینا رو که نداری.
پول همیشه از کجا میاد، اِی.بی؟ از یه دسته پول دیگه.
اینطوریه که پول کار می‌کنه.
این چیز عجیبی نیست. منشی‌های اجتماعی و افرادشون
با هر دولت جدید میان، و می‌خوان کارها رو به روش خودشون انجام بدن.
و ما همیشه کارها رو به روش خودمون انجام دادیم. توی خونه.
این یه تضاد ساختاریه.
ما در مقابل اونا.
این فقط... شدیدتر بود.
-می‌دونی چی می‌گم؟ -آره، ولی ما میز لازم داریم.
-برنامه الف و ب داری؟ -چه خبر شده اینجا؟
جدی، چند نفر قراره به شام بیان؟
باشه، همه گوش بدین.
-میز رو برگردونید.
حالا، به خاطر سن پیر، اتاق قرمز از برنامه خارج شد.
اون گفت قرمز انرژی بد داره--
ترس قرمز. رد بول. رد رام.
ردنک‌ها. عروسی خونین. رِد لابستر...
تمام شام حالا باید توی اتاق ناهارخوری دولتی باشه،
که یعنی باید ۷۵ نفر از لیست مهمونا حذف بشن.
ولی مشکل بزرگتر چیدمان صندلی‌ها بود.
لیلی اونقدر نگران این بود که این کجا قراره برگزار بشه،
که اصلا فکر نکرده بود کی قراره کجا بشینه.
من یه چیدمان صندلی داشتم.
اون ۱۵ تا چیدمان صندلی داشت!
و چون سن پیر نمی‌تونست توی شام باشه،
اون تا لحظه‌ای که مردم داشتن می‌شستن تغییرات رو اعلام می‌کرد.
-نه، نه. بدتر از این.
تا لحظه‌ای که نشسته بودن. و از ما خواسته شد که جابجاشون کنیم.
مهمانداری دینامیکه.
باید به انرژی اتاق جواب بدی.
باید ببینی مردم چطور تعامل دارن، روابطی که شکل می‌گیرن.
ببین، من قدردان کارهایی که داشتن انجام می‌دادن بودم،
ولی این کارمندها، بعضی‌هاشون گیر کردن توی دهه ۶۰.
واقعا، هر چیزی ازشون بخوای، میگن ما قبلا اینکارو نکردیم.
خب، باشه! الان داریم انجامش می‌دیم.
سعی کردم مهربون باشم.
همه این جابجایی‌ها یعنی صندلی خالی وجود داشت،
و اون مشکل بود.
-نوشیدنی خوب رو پنهان کن.
صندلی خالی نباشه.
صندلی خالی بود، و باید پر می‌شدن.
-اضافی؟ -چرا شیلا؟
چون اون مورد علاقم بود. می‌دونم نباید اینو بگم،
ولی دیگه اینجا زندگی نمی‌کنم، و برام مهم نیست.
کی میریم خونه؟
-بستگی داره چی دیگه بگی؟ -اگه بگم کشتمش چی؟
-این کارو سرعت می‌ده. -نکشتمش.
هر چی بگی.
آره. واقعا خیلی ناراحت‌کننده‌ست. هشت سال با اون مرد کار کردم.
با آدم‌هایی کار کردم که دلم می‌خواست بکشمشون.
نه، نه. من و اِی.بی. وینتر همیشه کنار میومدیم.
اونا هیچ‌وقت کنار نمیومدن.
اول از همه، این واقعا درست نیست. همه با کیم آبکین کنار میومدن.
غیر ممکن بود که اینطور نباشه.
اِی.بی. هیچ مشکلی با اون نداشت. ولی شیلا مشکل بود.
همینه که هست. لینکلن‌ها تام پندل داشتن.
کندی‌ها پرستون بروس رو داشتن. در واقع، آیزنهاور‌ها هم همینطور.
وقتی همسر ویلسون جرمن مریض بود-- ویلسون اینجا پیشخدمت بود--
ال‌بی‌جی پزشکان شخصیش رو فرستاد تا درمانش کنن.
شیلا کانن مورد علاقه آبکین‌ها بود، و حتی نزدیک هم نبود.
و این برای اِی.بی. سخت بود چون شیلا مطابق میلش نبود.
شیلا پر سر و صدا بود، شوخ طبع، یه شخصیت، یه شخصیت بزرگ.
وقتی آبکین‌ها اینجا بودن، خیلی حالش خوب بود.
وقتی رفتن، دیگه حالش خراب شد.
- یعنی چی؟ - یعنی آدما وابسته می‌شن، باشه؟
منظورم اینه که حتمیه.
از آقای بوش خوشم می‌اومد.
وقتی انتخابات سال ۹۲ نتیجه‌ش اومد، لعنتی. یه ماه افسرده بودم.
اصلاً ولش نمی‌کرد.
دائم از مورگان‌ها شکایت می‌کرد و از دلتنگی برای آبکین‌ها ناله می‌کرد.
خانم آبکین لباسای قشنگی می‌پوشه. ژاکارد.
ولی اون الیوت؟ افتضاحه.
تا حالا اینقدر ناجور ندیدم، مطمئنم لباساشو از مارشالز می‌خره.
بیانسه تو عروسی‌شون نخوند، نلسون ماندلا اون سگ رو بهشون نداد.
تا حالا چیزی شبیه این ندیدم.
همیشه می‌خواست خودشو نشون بده، می‌گفت همه این زبونا رو بلده.
خودشون خوب می‌دونن تو جیبشون گوگل ترنسلیت دارن.
فقط اینکه آبکین‌ها رفتن نبود که بین شیلا و ای.بی. تنش ایجاد کرد.
بلکه چجوری رفتنشون بود.
اتهاماتی بود که آبکین‌ها چند تا از وسایل رو با خودشون بردن.
- بردن. - و حدس زده می‌شد شیلا کمکشون کرده.
- کرده بود. - هیچ وقت ثابت نشد.
- ثابت شد. - همه دلخور بودن.
به خصوص من.
خب، ای.بی. هم حسش کرد. خیلی براش ناراحت‌کننده بود.
حتی بدتر، شیلا با خانم آبکین بعد از رفتنشون هم در تماس بود.
بهش زنگ می‌زد، و باهاش غیبت می‌کرد
در مورد همه چیزایی که تو خونه می‌گذشت، که ای.بی. رو عصبی می‌کرد.
پس امشب، شاید چون خانم آبکین اینجا بود،
شیلا واقعاً خودشو رها کرد.
احساس امنیت می‌کرد.
سه تا قانون هست برای کار کردن توی کاخ سفید--
- متفاوته با قوانین مهمانداری؟ - بله.
قانون شماره یک: به مهمونا خیره نشو.
اوه خدای من. هیو جکمنه.
هیو جکمنه. کسی دیگه اونو می‌بینه؟
قانون شماره دو: با مهمونا حرف نزن مگر لازم باشه.
قانون شماره سه:
نگرد دور و برشون.
بیا دیگه!
این واقعاً به نظرت کاریه که من بکنم؟
هرچی. داشتم خوش می‌گذروندم.
کسی دیگه دوست نداره خوش بگذرونه.
تعجب می‌کنم مورگان‌ها اصلاً خانم آبکین رو دعوت کردن، با توجه به گذشته.
- واقعاً از گذشته خبر نداشتن.
یعنی آقای وینتر خوشحال نبود.
دعوا بد بود. خیلی بد!
و یادت باشه: ای.بی. از دعوا خوشش نمی‌اومد.
و قطعاً دوست نداشت تو جمع دعوا کنه.
همیشه سعی می‌کرد ازش دوری کنه.
می‌کشونتت تو. درو می‌بست. یه چیزی.
ولی شیلا؟
می‌خواست همون جا دعوا کنه. و همون کارو کردن.
تو وسط جمع، شیلا؟ پشت میز نشسته؟
- آره! ازم پرسید. - برام مهم نیست!
شاید این مشکلت باشه!
اون بانوی اول نیست!
اون بانوی اول سابقه، و این مشکلته،
که نمی‌فهمی که ما برای اون کار نمی‌کنیم.
ما برای مورگان‌ها کار نمی‌کنیم!
ما برای این خونه کار می‌کنیم،
و از این خونه مراقبت می‌کنیم
برای رییس‌جمهور و خانوادش تا وقتی اینجا زندگی می‌کنن،
و نباید کاری بکنیم که این خونه رو بی‌آبرو کنه!
من نمی‌دونم اون یعنی چی!
یعنی وقتی داری کار می‌کنی نشین
و با مهمونا سرخوش نشو.
یعنی بس کن خواندن، بس کن وول خوردن، و بس کن با هیو جکمن حرف زدن.
صبر کن، صبر کن، صبر کن. وایسا.
ببخشید؟
اون داشت با من حرف می‌زد.
و این هیو جکمنه!
ازت می‌خوام از وسط جمع بری.
چی؟
دیگه نرو وسط جمع.
خب، باید به خانم آبکین بگم.
نیازی نداری.
این بی‌ادبیه!
میدونی چیه؟ گم شو، ای.بی.!
دارم خودمو خفه می‌کنم تا اینجا رو خوش بگذرونیم.
اون کار تو نیست!
کار تو این نیست که اینجا رو خوش بگذرونیم.
کار تو اینه که بشقابای غذا رو سرو کنی و آب پر کنی.
تو دلقک نیستی.
این همه‌اش در مورد سنت‌ها و قوانین تو نیست.
این خونه باید زنده باشه.
من فقط دارم یه ذره زندگی بهش می‌دم.
اگه غیر از این باشه، چیه؟ می‌تونه یه موزه باشه.
این یه موزه‌ست، شیلا.
نصف این خونه واقعاً یه موزه‌ست.
از وسط جمع برو تا آخر شب.
و می‌خوام اول صبح تو دفترم ببینمت.
احساست در مورد اون چی بود؟
در مورد چی؟
در مورد اینکه ازت خواست صبح بیای نگرانت کرد؟
نه، واقعاً نه.
اصلاً نمی‌دونستم یعنی چی.
و راستش، هیچی ازش برداشت نکردم.
می‌خواد اخراجم کنه!
-آروم باش. -قطعاً می‌خواد اخراجم کنه.
گفته صبح بیا صحبت کنیم. می‌خواد حرف بزنه.
می‌دونی آخرین کسی که اینو بهش گفت کی بود؟
-نه. -کانر پرنتیس!
-کی؟ -همون پیشخدمت، با اون موها.
آره، آره. دوسش داشتم. چی‌شد؟
اخراجش کرد!
-اصلاً نگران نبودی؟ -نه.
فکر کردی می‌خواد در مورد چی حرف بزنه؟
فکر نکردی کارت در خطره؟ ممکنه اخراج شی؟
اخراج؟ نه.
بدترین حالت، فکر کردم شاید می‌خواد بشینه و
انتظارات رو دوباره تعیین کنه.
می‌خواد بشینه و اخراجم کنه.
-نه. -آره، می‌خواد.
تو تنها پرسنلی نبودی که توی سالن غذاخوری نشسته بود.
البته که نبودم.
چی؟ واقعاً؟ نبودم؟ کی دیگه؟
یکی‌شون رزالین بود.
-رزالین چیس؟ مسئول مجموعه؟
ببین؟ اونجاست.
-آه. فکر کنم اون یکی هم. -کی؟
اون یارو که داره به سقف نگاه می‌کنه. فکر کنم پیشخدمت قراردادیه.
نه، اون مهمونه. کارت اونم من زدم.
خوبی؟
شب سختی بود.
گوش کن، این اولین دعواشون نبود.
و قطعاً اولین بار نبود که شیلا آقای وینتر رو بد می‌گفت.
باشه، شاید یه بار یادم رفته،
ولی فکر نکنم تا حالا یه کلمه بد در موردش گفته باشم.
گورکن.
نگهبان قبر!
عیب‌جو!
عوضی!
و شنیده بودم قبلش چیزای زشت هم گفته.
جسد.
ولی این فرق داشت.
می‌خواد اخراجم کنه.
اه. نمی‌دونم، کنون.
اِی.بی. فقط حرف قشنگ می‌زنه،
ولی یادم نمیاد کسی رو واقعاً اخراج کرده باشه.
خب، اون یارو با اون موها.
ولی فکر کنم تو خوب باشی. واقعاً، فکر کنم.
وقتی ۱۷ سالم بود تو وافل هاوس کار می‌کردم.
هفته‌ای ۵۰ ساعت به مدت شش سال کار کردم.
و همیشه فقط به این فکر می‌کردم که اینجا کار کنم.
می‌دونستی؟
یه رویای کار کردن تو اینجا رو داشتم.
البته، می‌دونی، رویا نبود. می‌فهمی چی می‌گم؟ بیدار بودم.
این چیزی بود که می‌خواستم.
این چیزی بود که براش کار کردم.
و جون کندم تا بهش برسم.
از وافل هاوس تا کاخ سفید.
چند نفر می‌تونن اینو بگن؟
من عاشق اینجام.
اینجا خوشحالم.
و نمی‌خوام از اینجا برم.
و نمی‌ذارم این اتفاق بیفته. نمی‌ذارم این اتفاق بیفته.
خوبه، خیلی خوبه. برای خودت بجنگ.
اعتراف کن که گند زدی، اشتباه کردی،
و قول بده بهتر شی.
عذرخواهی کن.
اخراجت نمی‌کنه اگه باور کنه که راست می‌گی و بهت باور داشته باشه.
نه، این نیست.
اخراجم نمی‌کنه اگه دیگه اینجا نباشه.
آره لعنتی!
هوو!
آره، رفیق.
اه، اینا خیلی باحال به نظر می‌رسن.
ببین، کانگوروهای بوکس کوچولو.
چندتا از اینا رو بردار.
عجب--
باشه، دعوا کردیم. بد بود.
به خاطر این که کار نمی‌کردم از کف زمین برداشتم.
و چیزایی گفتم که واقعاً، واقعاً پشیمونم.
لعنت بهت، اِی.بی.!
بهش فحش دادم. فکر نکنم تا حالا بهش گفته باشم نگهبان قبر.
نگهبان قبر!
شاید گفته باشم.
فکر می‌کردم می‌خواد اخراجم کنه.
و برای یه لحظه،
شروع کردم به فکر کردن که شاید بتونم اخراجش کنم.
نمی‌دونم. فکر کردم با خانم ابکین حرف بزنم یا یه چیزی.
همین رو منظورم بود. واقعاً.
ولی گفتمش. خیلی بده. قبول دارم. همه‌ش درسته.
ولی این چیزی رو عوض نمی‌کنه در مورد چیزی که بهت گفتم، خانم کاپ.
در مورد چیزی که اون بالا اتفاق افتاد طبقه سوم.
خانم کاکس تماس گرفت پایین. براش نوشیدنی آوردم.
توی اتاق بازی توقف کردم، چندتا شات خوردم.
الان می‌فهمی چرا.
و نوشیدنی رو بهش دادم.
می‌فهمم که رفتارم امشب شاید یه کم مشکوک باشه،
با توجه به اتفاقی که افتاده.
ولی چیزی که بهت گفتم؟ اون حقیقته.
مگه بهش نوشیدنی ندادی.
نان کاکس بهمون گفت که هیچ نوشیدنی نگرفته.
من نوشیدنی سفارش دادم. هیچ وقت نرسید.
هیچ نشونه‌ای ازش تو اتاقش ندیدم.
و جاسمین گفت که دیدت بطری رو می‌بردی برای خانم کاکس
بعد از اینکه آقای وینتر مرده بود.
کجا داری میری؟
بالا. پیش خانم کاکس.
تو نمی‌ری بالا. یه اتفاقی افتاده.
اتفاق؟
آره. اون رو بذار کنار. و از طبقه دوم و سوم دور بمون.
میشه اینجا سیگار بکشم؟
واقعا می‌خوایم بیشتر از اینا گوش بدیم؟ داره دروغ میگه.
پونزده تا داستان مختلف برامون گفته.
تازه طبقه سوم بودم نوشیدنی تحویل می‌دادم.
همین. آخر داستان. آه صبر کن، نه، آخر داستان نیست.
یادم رفت، توی اتاق بازی هم بودم، همونجایی که جنازه رو پیدا کردن،
چون یه نوشیدنی لازم داشتم
چون منو از سالن غذاخوری برداشتن
و نمی‌دونم چرا منو از سالن غذاخوری برداشتن،
ولی خیلی ناراحت بودم، و یه نوشیدنی لازم داشتم
و، آره، الان یادم اومد چرا منو از سالن غذاخوری برداشتن،
چون داشتم سر یه میز نشسته بودم و با بانوی اول خوش می‌گذروندم.
این اصلا شبیه حرفای اون نیست.
این یه تقلیده. دارم نقش یه شخصیت رو بازی می‌کنم.
دنیل دی-لوئیس شبیه لینکلن نبود ولی باز هم اجراش عالی بود.
از کجا می‌دونی شبیه لینکلن نبود؟
می‌دونی لینکلن چه صدایی داشت؟
و، آره، یه دعوای بزرگ با رئیس‌م داشتم،
همونی که به قتل رسیده، ولی یادم رفت بگم،
ولی در هر صورت مهم نیست چون فکر نمی‌کردم اخراج بشم،
صبر کن،
فکر کردم اخراج می‌شم از کار رویایی‌م،
که اصلا کار رویایی‌م نیست،
ولی اونم مهم نیست چون نوشیدنی رو تحویل دادم،
مگه نه اینکه نوشیدنی رو تحویل ندادم!
یه کوچولو بهتر بود.
-چرا اونجا نشستی داری نقاشی می‌کشی؟ -دوباره داشت نقاشی می‌کشید؟
اره.
و براش مهم نبود هیچ کدوم از حرفاتو؟
نه، ولی براش مهم نبود هیچ کدوم از حرفای کسی.
و اون موقع خیلی‌ها داشتن حرف می‌زدن.
آه، کارآگاه کاپ. شنیدم قبلا داشتی امیلی مککیل رو بازجویی می‌کردی،
یکی از پارکبان‌های اینجا.
فقط خواستم بگم امیلی، مثل همه اینجا توی پارک،
یه… اه، متعهد و…
-اون… اون داره نقاشی می‌کشه؟ -بله.
داره نقاشی می‌کشه؟ نقاشی؟ می‌دونی ساعت چنده؟
همه جا ساعت هست. می‌دونه.
از تو نپرسیدم. از تو نمی‌پرسم.
اوه! خب. فهمیدم.
بازم حمله به پلیس پارک از آقای بزرگ اف‌بی‌آی.
انگار از ما بهتری. انگار حق نداریم اینجا باشیم.
خب، بدون که همه تو این ساختمان
بیشترین احترام رو برای پلیس پارک قائل‌اند.
تو اینجا چه کار می‌کنی هنوز؟
من؟ داری با من حرف می‌زنی؟ فکر نمی‌کنم بخوای دوباره این کارو کنی.
داره دروغ میگه.
داری یکی از پارکبان‌های منو به دروغگویی متهم می‌کنی؟
خدای من. لطفا دیگه نگو پارکبان.
خیلی درخواست غذا دارم از بیرون.
فقط که بدونی،
من مخصوصا مراقب کایلی و هیو هستم. پس اونا خوبن.
چی؟ داری اول به سلبریتی‌ها غذا می‌دی؟
خب، مثله هواپیماست، اول ماسک خودتو بزنی بعد به بقیه کمک کنی.
آره، این اصلا منطقی نیست.
البته. ببین، من در واقع باهاشون حرف نزدم.
فقط پیشنهاد دادم که شاید بخوایم این کارو بکنیم.
میگه نمی‌خواد چیزی سنگین باشه.
پرسید آیا یه جور ماهی سفید پوسته پوسته داریم مثل باراموندی؟
-کی؟ -هیو جکمن.
اون سینی چیه؟
برای نان کاکس. تازه زنگ زد.
اوه، تعجبی نداره. مامان بزرگ یه نوشیدنی دیگه می‌خواد.
آیا آن داج اومده؟
نه؟
باشه. لطفا بهم بگو وقتی رسید.
آن داج کیه؟
آروم باش.
کارآگاه کاپ، می‌تونم توضیح بدم اگه بذاری.
نمی‌ذارم چون دوباره به من دروغ می‌گی
و بعد باید به تقلیدش از تو گوش بدم، که افتضاحه.
-واقعا؟ -نمی‌گم افتضاح--
پس بذار اینو برات توضیح بدم.
امشب طبقه سوم بودی. در واقع، دوبار رفتی بالا.
بار اول، خیلی عصبانی بودی از اینکه باید این کارو بکنی،
یه دکانتر و یه سینی بردی بالا ولی لیوان رو فراموش کردی.
چطور اینو می‌دونم؟ دکانتر رو گذاشتی روی میز بیلیارد.
همین رو می‌دونم. باور ندارم اگه هنوز سینی داشتی این کارو می‌کردی.
که بهم میگه دکانتر رو گذاشتی و سینی رو برداشتی.
اگه سینی رو برداشتی، یعنی سینی رو لازم داشتی تا چیزی رو برگردونی.
چیزی که فراموش کردی. یه لیوان.
رفتی پایین، لیوان رو گرفتی، برگشتی بالا،
تصمیم گرفتی که یه نوشیدنی لازم داری، حق داری یه نوشیدنی بخوری، و خوردی.
حالا نه نوشیدنی داری نه لیوان. چطور اینو می‌دونم؟
خب، چند دقیقه بعد، جاسمین تو رو توی آسانسور متوقف کرد
وقتی سعی می‌کردی یه دکانتر نوشیدنی رو برای خانم کاکس ببری بالا.
و می‌دونیم که هیچ وقت نرسیدی.
ما می‌دونیم یه لیوان استفاده‌شده روی لبه پنجره بود و این اتفاقی بود که افتاد.
حداقل این داستان توئه. چیزی رو جا انداختم؟
نه.
حالا می‌خوام یه سری سوال ازت بپرسم، شیلا.
حالا که می‌دونی می‌تونم چی کار کنم و اگه دوباره بهم دروغ بگی چی کار می‌کنم،
قدر جواب‌های صادقانه‌ات رو می‌دونم.
بله، خانم.
وقتی داشتی زیر درخت سیگار می‌کشیدی امشب --
اگه علاقه داری، یه درخت سدر لبنان بود --
کسی رو اونجا دیدی؟
-آره. -کی؟
چند نفر اومدن از این در اینجا رد شدن.
اونا بودن...
می‌خوای دقیقاً بگم چی دیدم؟
نه. کس دیگه‌ای؟
کسی از این راه اومد پایین و رفت اونجا.
دیدی کی بود؟
-نه. -کسی تو رو تو طبقه سوم دید؟
نه. ولی من اونا رو دیدم.
کی؟
-فکر نمی‌کنم اونا منو دیدن. من اونا رو دیدم. -کی رو دیدی؟
نمی‌دونم. از خودبی‌خود بودم.
مرد بود یا زن؟
خیلی سرخوش بودم. الانم سرخوش.
-کجا؟ -کجا سرخوشم؟
همه جا حسش می‌کنم...
اون شخص کجا بود؟
-آخر راهرو. -چه ساعتی؟
48. کلی ساعت تو کاخ سفید هست.
یه سوال آخر دارم، خیلی ساده، خیلی مشخص
و خیلی مهم،
که جوابش رو امیدوارم خیلی خوب در نظر بگیری،
چون ممکنه روی بقیه زندگیت تاثیر بذاره.
باشه.
تو اِی.بی. وینتر رو کشتی؟
کارآگاه کاپ؟
وقت بدیه الان؟
آن داج اینجاست.
-30؟ -فکر کنم نزدیکه.
پس نیم ساعت از مرگش گذشته بود که پیداش کردن؟
-بله. -مطمئنی از این؟
اصلاً.
-دیگه چی؟ -منظورم اینه که، ببین، این پیش‌فرضه--
البته.
باشه، نگو البته، کوردلیا،
چون بعدش می‌دونم
که می‌شینم جلوی یه کمیته لعنتی کنگره
و سعی می‌کنم از چیزی که الان دارم بهت می‌گم خیلی واضح، دفاع کنم،
که یه تخمین خیلی اولیه، خیلی غیررسمیه.
و نمی‌خوام جلوی یه کمیته کنگره باشم.
دیگه چی به کارآگاه کاپ گفتی درباره وضعیت بدن آقای وینتر؟
بهش گفتم که نتیجه سم‌شناسی هنوز قطعی نشده،
ولی نشونه‌هایی از مسمومیت غیرکشنده بود.
دیگه چی؟
نتیجه خیلی اولیه خودم رو درباره علت مرگ آقای وینتر بهش گفتم.
که چی بود؟
ضربه شدید به پشت سرش.
مچ دست‌هاش چی؟
فکر می‌کنم مچ دست‌هاش بعد از مرگش بریده شده بود.
-اون‌ها نتیجه‌گیری‌های اولیه تو بودن؟ -بله.
نتیجه‌گیری‌های نهایی تو با این نتیجه‌گیری‌های اولیه تفاوت داشت؟
-هیچ نتیجه‌گیری نهایی نداشتم. -چرا نه؟
چون دیگه دسترسی به بدن نداشتم.
اگه شیلا راست گفته باشه درباره زمانی که اینجا بود
و اگه آن داج درست گفته باشه درباره زمان مرگ،
و آن داج همیشه درباره همه چیز درست می‌گه،
پس وینتر اینجا کشته نشده چون شیلا باید می‌دیدش.
-اصلاً نمی‌دونی چی گفتم. -کلمات رو شنیدم.
شیلا به ما گفت ساعت48 اینجا رو ترک کرده.
تا اون موقع وینتر بیست دقیقه‌ای بود که مرده بود.
این یعنی یا جنازه رو تو اتاق ندیده --
از خودبی‌خود بود، ولی کسی انقدر از خودبی‌خود می‌شه؟--
یا جنازه بعد از رفتنش اینجا آورده شده.
یا شیلا کنن داره دروغ می‌گه چون خودش کشته.
-به شیلا کنن باور داری؟ -نه. گفتم اگه باور داشتم.
-ولی باورش داری؟ -آره.
چرا؟
چون فکر می‌کنم جنازه جابه‌جا شده.
حالت کفش‌هاش، حالت شلوارش که دور کمرش جمع شده بود.
همیشه فکر کردم که جنازه جابه‌جا شده.
وقتی یکی چیزی رو می‌گه که تو می‌خوای بشنوی، باورش می‌کنی؟
معمولاً. آره.
از کجا جابه‌جا شده؟
کشیده.
حداقل تا یه جایی.
ممکن نیست که وینتر خودکشی کرده باشه،
یه بطری نوشیدنی و یه لیوان برده بالا
که کسی نتونه ببینتش، بطری رو خورده،
بعد مچ دست‌هاش رو بریده، عقب افتاده، سرش به میز بیلیارد خورده و مرده؟
این با همه چیزایی که آن داج گفته سازگاره،
ولی همچنین یادداشت خودکشی رو توضیح می‌ده، که تو نمی‌تونی توضیح بدی.
پس شیلا دیدتش و نادیده‌اش گرفت؟
فرض می‌کنی که شیلا اصلاً اینجا بوده، ولی چی می‌دونیم درباره اینکه کجا بوده؟
-شیلا اعتراف کرد که اینجا بوده. -من تو طبقه سوم بودم.
باشه.
چرا شیلا باید بگه اینجا بوده وقتی نبوده؟
شاید داشته سعی می‌کرده یه چیز دیگه رو مخفی کنه.
-اون بطری چی؟ -چی؟
اون شیشه. اون بطری.
تو سناریوی تو، وینتر خودش رو تا بیهوشی از خودبی‌خود می‌کنه،
رگشو میزنه، میفته و میمیره. خب، بطری کجاست؟
-نمیدونم. کسی برداشتتش؟ -کی؟
-نمیدونم. -چرا؟
-نمیدونم. -باید بطری رو پیدا کنیم.
شاید برداشته برده طبقه پایین و بعد برگشته بالا؟
ممکنه. عجیبه، ولی ممکنه.
همچنین، آن داج گفت رگ‌هاش بعد از مرگش بریده شدن،
که یعنی چیزی که گفتی با حرفای آن داج نمی‌خونه
با چیزایی که آن داج گفت نمی‌خونه.
یا…
-شاید خودش رو نکشته. -قبول دارم.
-این اتاق مهمانه؟ -نمیدونم.
یادت میاد اون یارو که اعتراف کرد توی اتاق بازی بوده
با چاقوش و جسد و سعی کرد چاقوش رو توی زباله‌سوز خراب بسوزونه؟
همون یارو که شیرینی می‌پزه. یادمه.
-من باورش نمیکنم. -منم همینطور.
-شیلا گفت میخواد وینتر رو بکشه. -اگه اینجا نباشه اخراجم نمیکنه.
خب، از خودبی‌خود بود.
میدونی چند بار گفتم میخوام کسی رو بکشم وقتی سرخوش بودم؟
چهار یا پنج بار؟
-هیچوقت. -آه.
-خب، برای من، چهار یا پنج بار. -مارولا رو یادت رفته؟
-نه. -اونم گفت میخواد بکشتش.
من میخوام تو رو بکشم!
این توی کتابمه. نوشتمش. منظورت چیه؟
منظورم اینه که اینجا کلی مظنون قانع‌کننده داریم،
از جمله خود وینتر.
چقدر قانع‌کننده‌ست اگه همه‌شون با هم ناسازگار باشن؟
منظورم اینه که شاید داری این قضیه رو پیچیده‌تر از حد لازم می‌کنی.
تازه گفتی یکی که هیچ مدرکی نداره اعتراف دروغ کرده که اینجا بوده
توی اتاقی که یه مرد مرده پیدا شده، کسی که انگیزه واضحی برای کشتنش داشته،
چون شاید داشته سعی می‌کرده چیزی دیگه رو بپوشونه.
این به نظر پیچیده میاد. فکر کنم جابجاش کردن.
-از کجا؟ -این اتاق چیه؟
نمیدونم! من اینجا کار نمیکنم!
چی؟
-این در با چسب بسته شده. -خب که چی.
-کسی سعی داشته بازش بذاره. -خب که چی.
میدونی، کمتر از یه مایل اینجا،
یه نگهبان یه دری رو پیدا کرد که با چسب بسته شده بود توی یه پارکینگ
که یه پرونده خیلی بزرگ رو باز کرد.
چه پرونده‌ای؟
واترگیت.
خب.
خب، گاهی چیزای کوچیک منجر به چیزای بزرگتر میشن.
-اتاق توی گوشه شمال شرقی؟ -بله.
به نظر میاد یه اتاق خوابه، داره بازسازی میشه.
-نه. -این سوال نبود.
نه، اتاق بازسازی نمیشه.
نمیدونم چطور بازسازی رو تعریف میکنی، ولی توش وسایل هست، پس…
-تقلبیه. -وسایل تقلبیه؟
-بازسازی تقلبیه. -یعنی چی؟
مورگان‌ها نمیخواستن هیچکس امشب اینجا بمونه،
پس تظاهر کردن که دارن بازسازی میکنن تو تنها اتاق مهمون خالی.
اینطوری، لازم نبود به کسی نه بگن.
-خیلی عجیبه. -خب، جکی کندی یه بار این کارو کرد.
-فکر کنم ایده رو از اون گرفتن. -بازم عجیبه.
نه، عجیب اینه که اگه هیچ بازسازی واقعی وجود نداره،
چرا همین الان بوی رنگ به مشامم خورد؟
ما قطعا هیچ کاری اینجا نکردیم.
و اون… قطعا رنگه.
کاردک داری؟
کارآگاه کاپ! یکی میخواد باهات حرف بزنه.
میدونی، میخوام بگم: وقت‌شناسی‌ت همیشه خیلی خوب نیست.
-گفتن ضروریه. -کی گفته ضروریه؟
-کسی که از اونور خیابون زنگ زده. -اونور خیابون؟
-اینا اصطلاحات کاخ سفیدن؟ -نه.
یعنی از اونور خیابون.