کارآگاه کاپ، یکی می‌خواد باهات حرف بزنه. گفته ضروریه.
-کی گفته ضروریه؟ -یکی که از اونطرف خیابون زنگ زده.
اونطرف خیابون؟
-چی گفته؟ -گفته می‌خواد باهات حرف بزنه.
-با من؟ -آره.
گفته با من؟
گفته با تو. نگفته با من. می‌فهمی چی میگم؟
-من؟ -بیا برگردیم. چی گفته؟
گفته می‌خواد با مسئول حرف بزنه.
-اون که رئیس جمهوره، نه؟ -آره، حرف درستی زدی.
-مرسی! -آروم باش.
عیسی مسیح. تو کوانتیکو به اندازه کافی بهت توجه نمی‌کنن؟
-فکر نمی‌کنم منظورش رئیس جمهور بوده. -چرا؟
-گفته مسئول تحقیقات. -می‌دونه که تحقیقاتی در جریانه؟
ببین، می‌خوام بگم حرف درستی زدی، ولی حالا خرابش کردی.
گفته می‌خواد با کارآگاه حرف بزنه.
گفته کارآگاه؟
نمی‌دونم. مستقیم باهاش حرف نزدم. همه چیز یه خرده مبهمه.
اون ایرپاده؟ الان ایرپاد تو گوشت داری؟
آره.
-داری چیزی گوش می‌کنی؟ -آره.
یه پادکست درباره نون پختنه.
ولی یه عالمه هم درباره املاک سلبریتی‌هاست.
استرس‌م رو پایین نگه می‌داره.
چه ساعتی زنگ زد؟
اولین تماس به کاخ سفید حدود ساعت ۲ بود،
بعد چند بار دیگه هم زنگ زد.
-چند بار؟ -آره.
-چند بار؟ -۳۱ بار.
خیلی زیاده.
ما هر روز تماس‌های عجیب داریم، و معمولاً نادیده می‌گیریمشون.
ولی این یکی خیلی پیگیر بود.
بریوش دوست داری؟
هیس!
بیا تو.
-تو همونی که زنگ زدی؟ -آره.
-چیزی دیدی؟ -آره.
-تو کاخ سفید؟ -آره.
-تعریف کن. -کارآگاه کاپ؟
-اونها والدین تو هستند؟ -آره.
بگو چی دیدی.
یه جایی، کارآگاه کاپ حتی مامور ترسک رو صدا کرد
پدرش رو جابجا کنه چون خر و پف می‌کرد.
وسی بهمون گفت که والدینش این سفر ویژه رو به دی‌سی برنامه‌ریزی کرده بودند
تا بتونه از کاخ سفید بازدید کنه--
چون عاشق کاخ سفیده-- ولی بعدش تور کنسل شد.
پس هتل‌شون رو به هِی-آدامز عوض کردن
تا وسی حداقل یه دید خوب از کاخ سفید داشته باشه،
حتی اگه چیزی که واقعاً می‌خواست یه تور بود.
خب. می‌تونم یه تور بگیرم؟
نه. چند وقته داری کاخ سفید رو می‌بینی؟
گفت که همه چیز رو از اون پنجره از ساعت ۶ دیده،
فقط واسه اینکه ببینه چی می‌بینه.
-این یه شام دولتیه، درسته؟ -آره.
-استرالیا؟ -آره.
از سال ۲۰۰۶ تا حالا شام دولتی استرالیا نداشتیم.
چی دیدی؟
-می‌تونم تنها باهات حرف بزنم؟ -نه. چرا؟
از قیافه‌شون خوشم نمیاد.
برو بیرون.
چی دیدی؟
یه نور قرمز چشمک زن.
-کجا؟ -تو پنجره.
-کدوم پنجره؟ -اتاق ۳۰۱.
-اتاق ۳۰۱؟ -گوشه شمال شرقی.
اونجا انباری بوده، ولی بعد از بازسازی ترومن، اتاق خواب شد.
تحت ریاست جمهوری جانسون، تبدیل به سالن بدنسازی شد،
بعد دفتر کار، و دوباره اتاق خواب.
-می‌تونم یه تور بگیرم؟ -نه.
-چرا نه؟ -نمی‌دونم. من تور نمی‌دم.
-بگو درباره نور. -چشمک می‌زد.
ولی همینطور بالا و پایین و چپ و راست حرکت می‌کرد.
-چقدر طول کشید؟ -۱۵ تا ۲۰ ثانیه.
-بعدش رفت. بعد دوباره دیدمش. -چه ساعتی؟
-می‌خوام یه تور بگیرم. -نه. چه ساعتی؟
یه اطلاعاتی دارم که بهش نیاز داری.
-من به این اطلاعات نیاز ندارم. -پس چرا اینجایی؟
-اسم مادرت چیه؟ -سیدنی.
-سیدنی! -نه. بس کن. خوابه.
-چه ساعتی نور رو دیدی؟
-حدود ساعت ۱۰؟ -دقیقاً چه ساعتی؟
دقیق نمی‌دونم. حدود ساعت ۱۰.
بچه‌ای که می‌دونه اتاق ۳۰۱ چه سالی تبدیل به سالن بدنسازی شد، ساعت دقیق رو می‌دونه.
-سیدنی! -بس کن.
چه ساعتی؟
- ۴۶ و بعد دوباره - ۵۱.
-بعدش زنگ زدی؟ -آره.
-۳۱ بار. -نگران بودم.
بابت یه نور قرمز چشمک زن.
-اونجا چی شد؟ -هیچی نشد.
-یه چیزی شده. هیچ‌کس بیرون نرفته. -مهمونی خوبیه.
نه برای اون مرده‌ای که از جلو بیرون آوردن.
اسمت و شماره تلفنت رو بنویس. واست تور می‌گیرم.
به این زودی‌ها نخواهد بود، ولی به وعده‌ام عمل می‌کنم.
-کارت ویزیت داری. -همه اطلاعاتم روشه.
-چرا کارت ویزیت داری؟ -می‌دونی، واسه همچین مواقعی.
یه نور قرمز چشمک زن؟
-آره. -تو پنجره؟
-آره. -این همونه که گفت دیده؟
آره. دقیق نمی‌دونم چطور به هم ربط داره…
نه.
باور نکردنیه.
-چی؟ -اون‌ها چراغ ترمز هستن.
داری چی می‌گی؟
-چراغ‌های قرمز چشمک زن؟ -چراغ ترمز هستن.
از ماشین‌های خیابون ۱۶ که دارن از کاخ سفید دور می‌شن،
دارن رو پنجره‌های کاخ سفید منعکس می‌شن.
هر هفته تماس داریم.
اف‌بی‌آی هم تماس می‌گیره.
این پایدارترین تئوری توطئه در واشنگتنه.
چراغ‌های قرمز چشمک زن در پنجره‌های کاخ سفید.
یه بخش کامل از طرز تهیه نان ترش رو از دست دادم.
بعد از اینکه از هتل هی-آدامز رفتی، برگشتی کاخ سفید؟
بله.
برگشتی چی شد؟
خب، مردم یه سری سوال داشتن...
مردم دارن بی‌قرار می‌شن.
-می‌تونی بفرستیشون خونه. -نه، هنوز نمی‌تونم.
شنیدی درباره چراغ‌های قرمز چشمک زن در پنجره‌های کاخ سفید؟
-چراغ‌های ترمز خیابون ۱۶؟ -بس کن. واقعاً؟
فکر کنم چراغ‌های ترمز هست، نه چراغ‌های توقف.
-چطور نمی‌دونستم؟ کجا بودم؟ -آلاسکا. ماداگاسکار.
-پاتاگونیا. بورنئو. جاهایی که پرنده دارن.
درسته. فکر نمی‌کنم اون چیزی که دید، چراغ‌های ترمز باشه.
داری لجبازی می‌کنی؟
فقط دو بار دیده. اگه چراغ‌های ترمز بود، تمام شب می‌دیدشون.
مردم فقط چند ثانیه بیگ‌فوت رو می‌بینن.
ولی منظورم اینه، خیلی بزرگ و پشمالوئه،
و باید همیشه اونجا باشه.
-می‌خوای چیکار کنی؟ -باید با هری هالینگر حرف بزنم.
-چی می‌خوای من انجام بدم؟ -فقط نذار کسی باهام حرف بزنه.
-هر کسی؟ -بیشتر مردم. آدم‌های نیازمند.
وقت ندارم.
مثلاً کایلی مینوگ چی؟
الان می‌خوام باهاش حرف بزنم؟ قطعاً نه.
خیلی بعیده اطلاعات مفیدی برام داشته باشه.
چرا داری درباره کایلی مینوگ سوال می‌کنی؟
کارآگاه کوپ.
م… می‌تونیم صحبت کنیم؟
ببین، فقط می‌خواستم بگم خیلی قدر دانی می‌کنم
از همه کارهایی که امشب انجام می‌دی.
-باشه. -می‌دونم خیلی‌ها دارن غر می‌زنن.
ولی نه استرالیایی‌ها.
درسته.
آه، ولی یه نکته. نمی‌دونم اطلاع داری،
ولی من نباید امشب اجرا می‌کردم.
کسی بهت گفته بود؟
-واقعیه؟ -۱۰۰٪ واقعی.
لیلی شوماخر و شفا دهنده انرژیش سنت پیر
یه مهمون موسیقی دیگه در نظر داشتن.
در واقع، خیلی‌ها.
-بد بانی رو برای این دوست دارم. -عاشقشم.
-لانا دل ری. -شیفته‌شم.
-کت استیونس. -کی؟
بی‌خیال، تو بگو.
واقعاً اینا گزینه‌های واقعی بودن؟
هری استایلز.
خانه هری.
خانه. سفید. هری!
مثل همه چیز اون شب، لیست دائماً تغییر می‌کرد.
ولی لیلی مطمئنمون کرد که فوق‌العاده می‌شه.
فوق‌العاده! باورت نمی‌شه!
-بریم، دخترا! -چی؟
آه، هیچی.
ولی بعد، دو ساعت قبل از شروع شام، می‌گه بدبخت شدیم.
-می‌شنوی؟ بدبخت شدیم! -بله.
و به نوعی، باز هم تقصیر ما بود.
هیچ‌کس نمی‌خواد تو این خونه مزخرف اجرا کنه. هیچ‌کس.
نه بیلی. نه کاردی. مطمئناً نه هری.
می‌دونن چی در انتظارشونه، و نمی‌خوانش.
الیوت مورگان وحشت کرده بود.
و اِی.بی. بود که وارد شد.
ایده خودش بود که به خانم مینوگ نزدیک بشه.
اتاق خواب لینکلن.
تنها درخواستش این بود که اتاق خواب لینکلن رو بخواد.
-احتمالاً نمی‌دونستی. -نمی‌دونستم.
البته که نه. سرت شلوغه! بزرگترین کارآگاه دنیا بودن!
ولی حقیقت داره.
و دوست دارم برم بالا چند ساعت بخوابم.
می‌خوای الان بری اتاق خواب لینکلن؟
-بله. -نه.
چی…
-چرا نه؟ -صحنه جرمه.
اتاق خواب لینکلن؟ فکر کردم این یارو تو طبقه سوم مرده؟
واقعاً نمی‌تونم درباره جزئیات صحبت کنم.
درسته، ولی مُرده،
و من قول اتاق خواب لینکلن رو داشتم، پس می‌تونی مشکلم رو ببینی که…
خب، هیو می‌خواد بره بالا یه لحظه دراز بکشه.
-چی؟ -هیو جکمن؟
-بله. -نه.
-قبل از اینکه بگی نه-- -نه!
اون تو رو فرستاده اینجا؟
من برای رئیس‌جمهور ایالات متحده کار می‌کنم، خانم مینوق.
برای هیو جکمن کار نمی‌کنم.
آره، اون منو فرستاد. پاش درد می‌کنه و می‌خاره.
خوب، چرا با اون چنگال‌های گنده‌اش نمی‌خارونتشون؟!
گوش کن، آخرین جایی که می‌خوام باشم بین تو و هیو جکمنه.
-فقط باید اینو حل کنیم. -باشه. وقتی می‌گی حل کنیم…
کارآگاه کاپ.
مامور پارک گفت که تو رفتی های-آدامز
همه شب که اینجا نبودیم. داریم پیشرفت می‌کنیم.
حتی می‌تونم بگم که تقریباً تموم کردیم.
واقعاً؟
نه. هری هولینگر کجاست؟ اینجاست؟
باشه. ببخشید.
می‌دونی، من عاشقتم رئیس، ولی تا حالا
خیلی بد داری مردم رو از من دور نگه می‌داری.
ده دقیقه وقت صرف کردم تا یه شهردار خیلی گیج کانبرا رو دور کنم،
که مطمئنه مامانش تو جکوزیش سکته نکرده
بلکه در حقیقت، توسط یه مرد به نام کنت ایگور اسونسترا
به قتل رسیده.
و خیلی دوست داره با تو در این باره صحبت کنه.
همه حرفامو پس می‌گیرم.
ممنون.
-باید یکم بخوابم. -می‌تونم ازش بپرسم…
این مسخره‌ست.
ما به خانم مینوق قول دادیم اتاق لینکلن رو بدیم.
-می‌تونیم بذاریم ازش استفاده کنه؟ -نه.
همین الان بهش گفتم. نمی‌تونم بذارم کسی بره بالا.
-تو داشتی می‌رفتی بالا! -درسته.
باید باهات صحبت کنم.
باشه.
امشب تو اتاق ۳۰۱ بودی؟
-نمی‌دونم اون کجاست. -اون طرف راهرو از اتاقت.
-این اتاق کیه؟ -هولینگر کنار مورگان زندگی می‌کنه.
-نه. -و این؟ این یه اتاق مهمان؟
طبقه سوم، گوشه شمال‌شرقی. یه اتاق خوابه.
-در حال بازسازیه. -پس می‌شناسیش؟
می‌دونم یه اتاق اون طرف راهرو از من در حال بازسازیه.
در حال بازسازی نیست.
-داری راجع به یه اتاق دیگه حرف می‌زنی؟ -نه.
می‌گم اتاقی که فکر می‌کنی در حال بازسازیه
در واقع در حال بازسازی نیست.
رئیس‌جمهور و آقای مورگان خواستن طوری به نظر بیاد که در حال بازسازیه
چون نمی‌خواستن کسی اونجا بمونه.
نمی‌خواستی خواهرم اونجا بمونه؟
-چی؟ -نه.
اون خواهرمه!
می‌دونم. شخصاً مربوط به اون نیست.
فقط برای روشن شدن. تو اون اتاق نبودی؟
نه! نمی‌تونم باور کنم.
جکی کندی این کارو کرد.
-اتاق ۳۰۱؟ -آره.
-هیچ وقت اونجا نبودم. -مطمئنی؟
-نه. -می‌دونی اتاق ۳۰۱ چیه؟
-نه. -اتاق ۳۰۱ آخر راهروئه.
بذار روی نقشه‌ام بنویسمش.
-گوشه شمال‌شرقی. -آه، روشن شد.
من همیشه توی گوشه جنوب‌شرقی آخر راهرو می‌چرخم.
یه ماهه از این اتاق بیرون نرفتم، کارآگاه کاپ.
و تنها دلیلی که ممکنه برم بیرون اینه که شنیدم دوست‌ِ پسرم
می‌خواد بیاد دیدنم.
-رئیس‌جمهور ایالات متحده.
ریموت رو می‌دی به من؟
دوست ندارم چیزایی که پرنده دارن رو تماشا کنم. پرنده‌ها منو می‌ترسونن.
چی؟
خدای من.
تو یکی از اون آدم‌های پرنده‌بازی، نه؟
احتمالاً یه لیست از پرنده‌ها همراهته. اوه، نگاه کن، بلبل بیچر.
این پرنده نیست.
چه چیزی باعث می‌شه مطمئن باشی قتله، آقای هولمز؟ در قفل بود.
-هر خدمه‌ای داره… -هی!
-این رو بلند می‌دونی؟ -صدات؟ نه.
یه‌کم بمه برای من، ولی بلند نیست.
-تلویزیون. -تلویزیون؟ اوه. نه.
وقتی قبلاً باهات حرف زدم، گفتی تلویزیونت بلند بوده
وقتی صدای ضربه از اتاق بغلی شنیدی.
-بود. خیلی بلند. -چرا؟
-ازدواج کردی؟ -نه.
-تا حالا ازدواج کردی؟ -نه.
به نظر نمی‌رسی کسی باشی که ازش لذت ببری.
-ممنون. -به عنوان تعریف گفتم.
منم همینو فهمیدم. چرا تلویزیونت این‌قدر بلند بود؟
تلویزیونم بلند بود چون داشتم سعی می‌کردم سر و صداهای راهرو رو بپوشونم.
-چه سر و صدایی؟ -تو از بقیه باهوش‌تری.
-هستم. -خودتم می‌دونی.
می‌دونم. چه سر و صدایی؟
یه دعوا بود.
دعوا بین کی؟
آ.ب.
و؟
سر و صدا؟ کی همچین حرفی زده؟
اون بوده، مگه نه؟
آره. ببین، مشکل پیرمردها همینه.
تو رو مجبور می‌کنن داد بزنی، و بعد آخرش با صدایی که اونا بشنون حرف می‌زنی،
و بعد ازت داد می‌زنن که داد نزن!
خیلی بلنده!
-از پیرها بدم میاد. -ما هم از تو بدمون میاد!
نگفتی با A.B. دعوا داشتی.
-نداشتم. -سر چی دعوا می‌کردین؟
ما دعوا نداشتیم. داشتم باهاش درباره لوله‌کشی حرف می‌زدم.
-توالت. -لوله‌کشی خوبه. جزئیات نمی‌خوام.
توالت رو گرفتم.
-چه ساعتی بود؟ -نمی‌دونم. یه پروسه بود.
-A.B. اومد اینجا؟ -آره.
-چرا؟ -نمی‌دونم.
-یکی باید صداش کرده باشه. -چطور پیش رفت؟
خوب. هر چی.
گفت یه نفر رو میاره، و آورد.
نمی‌دونم اون پیرمرده چی می‌گه. ما دعوا نکردیم.
ما هیچ وقت دعوا نکردیم. چطور می‌تونی با A.B. Wynter دعوا کنی؟
می‌فهمی چی می‌گم؟ تو صورتش داد بزنی؟
نه. ما همیشه با هم خوب بودیم.
درسته که Tripp Morgan و A.B. Wynter همیشه با هم خوب بودن؟
-نه. -از هم متنفر بودن.
نه! Wynter ازش متنفر نبود. حتی نمی‌تونم بگم ازش خوشش نمی‌اومد.
A.B. اینجوری فکر نمی‌کرد. خیلی حرفه‌ای بود.
تو چی می‌گی؟
می‌گم که از حضورش ناامید شده بود
و از سختی‌هایی که برای خونه ایجاد می‌کرد.
-از هم متنفر بودن. -درسته.
چقدر Tripp Morgan توی کاخ سفید زندگی کرده؟
-وقتی من اومدم اینجا بود. -نه ماه.
چرا اینجاست؟
برادرشه. چه سوالیه؟
-چرا اینجاست؟ -کدوم نسخه رو می‌خوای؟
نسخه وسط شب رو می‌خوام، دارم یه قتل رو حل می‌کنم،
رییس FBI، نخست‌وزیر استرالیا، و Kylie Minogue
پشت سرم نفس می‌کشن، نسخه اونو می‌خوام.
کمپین رو یادته، درسته؟
خب، بعد از ماجرای چین بدتر شد.
هنوز هیچ نشونه‌ای از برادر کوچیک‌تر رییس‌جمهور مورگان، Tripp Morgan،
که بعدازظهر جمعه گذشته در یک سفر موتورسیکلت‌سواری
در منطقه‌ای دورافتاده در غرب تبت ناپدید شد، نیست.
رییس‌جمهور مورگان مجبور شد سرمایه سیاسی زیادی با چینی‌ها خرج کنه
تا Tripp رو به‌طور مخفیانه نجات بده و تخلیه کنه،
و در اون نقطه دیگه خسته شده بود.
رییس‌جمهور به Tripp گفت دو تا انتخاب داره.
می‌تونه توی کاخ سفید زندگی کنه، از خبرها دور بمونه، همه چیزشو سر و سامون بده.
یا رییس‌جمهور اونو ول می‌کنه، و اگه با قانون مشکل پیدا کنه،
یه بلای سنگین سرش میاره. انتخاب خیلی راحت بود.
صبر کن. یعنی می‌گی می‌تونم اینجا بمونم؟
آره. همین دور و بر.
نه نه نه، صبر کن، رفیق. گفتی این خونه.
آره، این خونه. اون گوشه. درست اونجا. درست اونجا.
-غذای مجانی؟ -خب، من پول غذا رو می‌دم، ولی…
تو پول غذاتو خودت می‌دی؟
آره، اینجوریه که کاخ سفید کار می‌کنه. خانواده اول پول غذای خودشون رو می‌دن.
خیلی ضعیفه. هر طور شده، برای من مجانیه؟
-آره. -من نباید پول چیزی رو بدم؟
-نه. -و تمام کاری که باید بکنم… دقیقا چیه؟
تنها کاری که باید بکنی اینه که یه دیوونه عوضی نباشی. همین.
-نه، معامله نمی‌شه. -چی؟
نه. نه، معامله نمی‌شه، Perry.
من نمی‌ذارم آزادی‌مو تو ازم بگیری.
می‌دونی، اصلاً می‌فهمی مفهوم آزادی چیه؟ می‌فهمی؟
-همه چی خوبه اینجا؟ -آره، ممنون.
-آره، برو کنار. -دارم می‌رم.
-پایین رمپ. -آره. اینجا می‌ره.
نه. تو نمی‌تونی به من بگی چی می‌تونم و چی نمی‌تونم بکنم.
لعنت بهش. تمام عمرت داری این کارو می‌کنی،
طوری رفتار می‌کنی که انگار از من بهتری فقط چون مامان تصمیم گرفت اول تو رو داشته باشه.
باشه، خب، ما وجود نداشتیم، درسته؟
پس تصمیم نگرفت منو به جای تو داشته باشه.
می‌دونی چیه؟ باید مثل قبلاً بزنمت.
هیچ وقت منو نمی‌زدی.
خب، اولین بار برای همه چی هست.
-چی؟
لعنتی، Tripp.
بوم!
-گرفتمش.
اوه لع… خب، باشه. باشه.
هی، رفیق. اگه هنوز اون پیشنهاد پا بر جاست
برای اتاق و غذای مجانی… قبول می‌کنم.
-ممنون، داداش. -ای بابا.
لعنتی، چقدر سریع شد.
و این بود.
اون نقل مکان کرد. اساساً، تا همه بتونن حواسشون بهش باشه.
معامله این بود که اصلاً نوشیدنی و مواد مخدر نباشه.
بقیه عجیب و غریبیاش تحمل می‌شد… تا یه حدی.
چطور پیش رفته؟
از نظر سیاسی، خوب. ظاهراً، زیاد بیرون نمی‌ره.
خیلی مدیتیشن می‌کنه. داره یه کتاب درباره… نمک می‌نویسه.
یا فلفل.
-نمک. -یادم نمیاد.
-نمک! -ولی حقیقت اینه که، A.B. بود…
کسی بود که باید کاراشو مدیریت می‌کرد، و همیشه آسون نبود.
باید بفهمی یه سری کارا هست که تو کاخ سفید نمی‌تونی انجام بدی.
مخصوصاً وقتی مهمان هستی.
تو نمی‌تونی توی کاخ سفید با پای برهنه راه بری.
نمی‌تونی بری و با کارکنان وقت بگذرونی.
اوه، Twinkies.
چه خبر؟ درباره چی حرف می‌زنید؟
نمی‌تونی از پزشک کاخ سفید، که اینجا برای رییس‌جمهوره،
برای مواقع اضطراری، برای کارهای شخصی خودت استفاده کنی.
-تمام بدنم پخش شده، رفیق. -چی پخش شده؟
-اون جوشه لعنتیه! -من که جوشی نمی‌بینم.
این همون جوشی که دیروز نداشتیه؟
چرا نمیای یه کاری کنیم که با ماژیک دورش خط بکشیم
ببینیم چجوری داره پخش میشه؟
دور چی رو با ماژیک خط بکشیم؟
-دکتر، فقط صد تا کلونوپین می‌خوام. -باشه.
ولی باید بگم، بیشتر وقتا به نظر میاد حالش بهتر شده.
به نظر کمتر جدل می‌کنه و بیشتر... کاربردی شده.
تا امشب.
امشب چی شد؟
چرا دعوتش نکردی به ضیافت دولتی؟
-برادرم؟ -آره.
-تریپ؟ -آره.
باید با تریپ آشنا بشه. بگو خودش رو در دسترس بذاره.
نه، آقای رئیس‌جمهور. باهاش حرف زدم.
تو با تریپ دیدار داشتی، و می‌پرسی چرا دعوتش نکردم به ضیافت دولتی؟
به هر حال، مهم نیست چرا نمی‌خواستم بیاد.
اون نمی‌خواست بیاد.
درسته؟ تو نمی‌خواستی بیای.
به ضیافت؟ فکر کنم--
ضیافت دولتی؟ برای استرالیا؟
تو تو استرالیا دستگیر شدی.
فقط ۱۹ سالم بود، و در واقع دستگیر نشدم--
درسته.
راستش، داشتم فکر می‌کردم بد نباشه که--
نه، اونا نه. صبر کن، چی؟
الان کجایی؟
پایین.
از طبقه دوم داری زنگ می‌زنی؟ می‌تونم بیام پایین.
نه، نه، نه، نه. نکن.
نمی‌خوام مزاحمت بشم.
آره. نه. نه. کاملاً.
به هر حال، می‌دونی، فقط داشتم می‌گفتم، فکر کردم،
چون مامان اهل استرالیا بود، و من حالم بهتر شده--
قطعاً. فقط می‌خواستم مطمئن شم که برات اوکیه.
کاملاً می‌فهمم که نمی‌خوای امشب بیای.
-آره. قطعاً. -بعداً حرف می‌زنیم.
-برات یه بشقاب می‌فرستم بالا. -باشه.
و راضی بود که نیاد؟
آره، به نظرم راضی بود.
می‌خوام ای.بی. وینتر الان بیاد اینجا!
کاملاً خراب شده.
-چرا؟ چون توالت لعنتیم گرفته! -تریپ گفت دعوا نکردن؟
-آره! -دعوا کردن.
باید می‌رفتم دستشویی!
باشه؟ این کاریه که آدم‌ها انجام می‌دن، رفیق، باشه؟
ما می‌ریم دستشویی!
تو مرد رباتی از سیاره آشر هستی،
شاید این برات آشنا نباشه.
فکر کنم بخوام... کمی جواب قبلیم رو اصلاح کنم.
اوضاع یه کم داغ شد؟
آره، باشه. آره، یه کم.
-داری چیزایی از خونه می‌بری. -نه. چی داری می‌گی؟
اون چراغ رو از کجا آوردی؟
از اتاق قرمز، که توی خونه‌ست.
نمی‌تونی چیزایی از اتاقای دیگه برداری و بیاری اینجا.
-چرا نه؟ -چون نمی‌تونی.
-منم مالیات می‌دم. -آخرین باری که مالیات دادی کی بود؟
-یه چراغه. -تو خرقه داری.
خرقه. یه خرقه.
یه خرقه نیست.
می‌خوای خرقه استفاده نکنم؟
این تنها انتخاب دیگه نیست.
تو بالش داری. قلم داری. نمک‌پاش داری.
من سمولیه‌ام!
گوش کن، چیزی که اینجا دارم چیزاییه که برای زندگی ضروریه.
باشه؟ همینه.
برق. لباس. نمک. می‌خوای اسکوروی بگیرم؟
خوردن نمک ربطی به اسکوروی نداره.
آه، باشه. شاید باید تو کتاب بنویسی!
ببین، می‌تونی هر چقدر می‌خوای عصبانی بشی، ولی من چیزی مهمی نمی‌برم.
باید به برادرت بگم.
برام مهم نیست. فکر می‌کنی برام مهمه؟ خودم بهش می‌گم.
اوه، می‌خوای برادرم بدونه که یه تندیس از الکساندر همیلتون دارم؟
-این همیلتون نیست. -واقعاً؟
این آبراهام لینکلنه!
-می‌تونم یه چیزی خارج از ضبط بگم؟ -نه.
-خارج از ضبط؟ -نه.
برادرم همیلتون رو دوست نداشت.
-موزیکال. -باشه.
می‌دونی آدمایی که می‌گن، من آدم تئاتر نیستم،
ولی می‌رن و دوستش دارن؟
خب، اون رفت و دوستش نداشت.
-هر کاری می‌خوای باهاش بکن. -هیچی باهاش نمی‌کنم.
تندیس همیلتون رو آوردم اتاقم تا برادرم رو عصبانی کنم، می‌فهمی؟
نه، نمی‌فهمم. این همیلتون نیست و اگه برادرت همیلتون رو دوست نداره،
چرا عصبیش می‌کنه که اینجا باشه؟
این چیزی بود که ای.بی. گفت.
بهش زنگ می‌زنم و می‌گم. ها؟ آره، بهش می‌گم.
و همچنین بهش می‌گم که بزرگترین اشتباه عمرم رو اینجا کردم.
لطفاً به برادرم نگو.
التماست می‌کنم. همه چیزو برمی‌گردونم.
هر لعنتی چیزی که برداشتم، برمی‌گردونم.
و از حالا به بعد تو اتاقم می‌مونم. به خدا قسم.
حتی تو حیاط دستشویی می‌کنم. فقط بگو کجا.
رفیق، اگه به برادرم راجع به اینا بگی، من... من تمومم.
من... من از اینجا می‌رم. مثلاً، زندگیم تمومه.
و می‌دونم که تو کسی رو می‌بینی که همه چیز داره، کسی که موفق میشه.
رفیق، من موفق نمی‌شم.
من چیزی که اون داشت رو نداشتم. توی مدرسه خوب عمل نکردم.
یارو ژن سخت کار کردن داره.
من اون کوفتی رو نگرفتم.
واقعاً: تو دبیرستان، یه مقاله باید تحویل می‌دادم.
مامانم رفت تو اتاق پری، یکی از مقالاتش رو برداشت،
و بهم گفت کپی کن.
منم کلشو تو دست‌خط خودم کپی کردم.
حتی موضوعشم یکی نبود.
مامانم گفت، همینو قبول کن.
یه نمره عالی گرفتم، کپی کردن مقاله پری.
پدر و مادرم تشویقم می‌کردن بازی کامپیوتری کنم و مواد بزنم.
گفتن اینجوری یه هدف پیدا می‌کنی.
آه، یه سگم داشتیم، ازم متنفر بود.
حداقل دوازده بار منو گاز گرفت. مامانم چیکار کرد؟
رفت پیش همون پرورش‌دهنده و یه سگ دیگه گرفت.
یه بار از بابام پرسیدم آیا منو به اندازه برادرم دوست داره،
گفت، معلومه که دوست دارم. بیشتر، خیلی بیشتر.
چشاشو بسته بود، فکر کرد من پری هستم.
ببین، داداش، معذرت می‌خوام. گند زدم. می‌فهمم، گند زدم.
خیلی گند زدم.
صادقانه نمی‌دونم چه مرگم هست.
آیا... آیا مشکلی دارم؟
من یه بچه بودم.
فقط می‌خواستم بچه باشم.
من یه بچه بودم.
می‌دونی؟ و یه آدم مزخرف کنارم بود.
و همه این آدمایی که همیشه سرم داد می‌زنن.
بهتر باش. بیشتر کار کن. عالی باش.
من عالی نیستم.
آیا اشکالی نداره که... توی یه چیزی عالی نباشی؟
توی هیچ‌چیز؟
می‌دونی، آیا... اشکالی نداره که فقط همونی باشی که هستی؟
یه مهندس می‌فرستم بیاد دستشویی رو درست کنه.
ممنون.
و صبح با برادرت صحبت می‌کنم.
خیلی صدا داشت.
-آره. باشه، بله. گمش کردم.
عصبانی شدم. دعوا بود. باشه؟ قبول دارم. همه‌اشو.
باشه؟ این حقیقته. همین.
چه... چه خبره اینجا؟
صبر کن. وا... وای، لعنتی.
فکر می‌کنی من ربطی به این قضیه دارم؟
به اتفاقی که برای A.B افتاد؟
نه، نه، نه، نه، نه. آره، عصبانی شدم. داد زدم. گند زدم.
ولی نمی‌تونی این کارو بکنی. به داداشم زنگ می‌زنم.
باشه. خوب. ببین.
این اتفاقی که برای A.B افتاد، این دعوا،
خیلی قبل از اینکه کشته بشه اتفاق افتاد.
-می‌دونی چه ساعتی کشته شد؟ -نه، نه. نمیگم اینو.
میگم وقتی توی اتاق بازی دیدمش.
وقتی خانم کاکس داشت جیغ می‌زد.
تا حالا داخل اتاق 301 بودی؟
-301 چیه؟ -اونجا.
دقیقاً سر نبش. گوشه شمال شرقی.
شمال شرقی؟ نمی‌دونم کجای لعنتی هستم، خانم. همینجام.
می‌فهمی چی میگم؟ گاهی میرم سولاریوم.
اتاق بازی. قبلاً می‌رفتم. دیگه نه.
یعنی، اتاق موسیقی. بعضی وقتا میرم اونجا و یه کم با یوکم می‌زنم.
امشب تو اتاق 301 بودی؟
نه، من 301 نرفتم. همین الان بهت گفتم. هیچ جا نرفتم.
-همین‌جا بودم. -کسی می‌تونه اینو تأیید کنه؟
آره. آره!
همون یارو که اومد دستشویی رو ببینه.
مهندسه. اسمشو یادم نیست، ولی اینجا بود. منو دید.
من ندیدمش.
اصلاً؟
خب، وقتی اول رسیدم دیدمش. یه جورایی فراموش‌نشدنی بود.
حدود ساعت 9 رفتم طبقه سوم. یه همچین چیزی.
چندین بار در زدم. صدا زدم، مهندس،
مثل همیشه، و وقتی چیزی نشنیدم،
با کلیدم درو باز کردم.
و اون شروع کرد به هول دادن من.
هی! یارو، کی هستی؟
مشکلت چیه؟
لعنتی!
خب، دقیقاً همونجوری که یادم میاد نیست.
میشه اون کارو متوقف کنی؟
-چی کار می‌کنی، مرد؟ -اومدم دستشویی رو درست کنم!
نمی‌دونم کی هستی. شاید داشتی دزدی می‌کردی.
دزدی از کاخ سفید؟
آره. یارو، تا حالا اسم واترگیت رو شنیدی؟
فکر کنم گرفته، یارو،
ولی مواظب باش، یارو، چون خیلی گندیه.
رفتم دستشویی و شروع کردم به کار.
900 تا لباس لعنتی...
یه مدت داشت حرف می‌زد. در مورد این و اون غر می‌زد.
نمی‌دونستم چی داره میگه.
معلومه که چند تا نمک‌دون می‌برم.
یه جایی، فهمیدم یه مدتیه صداشو نشنیدم.
فکر کردم خوابیده.
ولی وقتی برگشتم بیرون، رفته بود.
چه ساعتی بود؟
30، شاید.
من هیچ جا نرفتم، باشه؟ میگم.
اگه می‌خوای کسی رو ببینی، اون مهندس دیوونه رو ببین.
یارو از وینتر دست بردار نبود.
مدام غر می‌زد که چقدر عصبانیه.
چطور تو روز تولد پسرش کشانده شده بود اینجا.
و وینتر همیشه این کارو می‌کنه.
من لوله‌کش نیستم. من یه مهندسم.
انقدر از شنیدنش خسته شدم که مجبور شدم از اتاق برم بیرون.
پس تو اتاقو ترک کردی؟
آره، همین‌جا بودم، تو… همین راهرو.
همین. همین‌جا. همین‌جا.
آره، من… من از اتاق اومدم بیرون و همین‌جا وایسادم.
یعنی تکون نخوردم.
فقط… یخ زده بودم.
یه دقیقه رفتم پایین که چند تا دسر بردارم.
فقط چند تا از اینا برداشتم.
ولی، یعنی، بگو ببینم. اون چیزا رو دیدی؟
خیلی باحال بودن.
آره، من چند تای دیگه هم برداشتم اگه گرسنه‌اید.
پس من پایین بودم، چند تا دسر برداشتم،
و برگشتم به اتاقم اینجا.
همینه. قسم می‌خورم. من… من نرفتم.
باید باورم کنی.
چرا من باید A.B. وینتر رو بکشم؟
چون این سوالیه که هیچ‌وقت نمیتونی جواب بدی.
چون می‌خواست به برادرت بگه همه دردسرایی که درست کردی
و می‌دونستی که برادرت تحملش نمی‌کنه
و تو رو تنها میذاره.
زندگیت خراب می‌شد. این دقیقاً همون چیزیه که گفتی.
اوکی، آره، اینم یه جوابه. آره، خوبه.
تو خوبی. آره، می‌فهمم.
ولی من قاتل نیستم.
و می‌دونی چجوری می‌دونم که می‌دونی این کار من نبوده؟ هوم؟
چون من یه احمق تمام عیارم! اوکی؟
من خیلی خرم و خیلی از خودم بدم میاد که این کارو بکنم.
و تو هم می‌دونی.
آره! می‌بینی؟
من برنده‌ام چون یه بازنده تمام عیارم!
اوه مرد، این ساعت لعنتی. این اواخر خیلی باهاش مشکل داشتم.
-چی دیدی؟ -یه چراغ قرمز چشمک‌زن.
-کجا؟ -تو پنجره.
-کدوم پنجره؟ -اتاق 301.
می‌خواستم اپل واچ بگیرم، ولی از وقتی استیو مرده، به اپل اعتماد ندارم
میدونی؟
اصلاً از اون تیم کوک خوشم نمیاد اصلاً…
تریپ مورگان؟
-بله. -با اون ردا؟
-بله. -و اون پاها؟
آره.
این برادر رئیس‌جمهور است.
این رو می‌دونم.
-فکر می‌کنی که-- -نه، نه، این کارو نکن.
نمی‌دونم.
باید با رئیس‌جمهور حرف بزنیم.
-چی؟ -پایین مشکل داریم.
عاشق اینم که بگم اینو. انگار الان تو دل ماجرا هستیم، می‌دونی؟
-اونا می‌خوان بیان تو. -منظورت اینه که می‌خوان برن بیرون.
نه، تو. می‌خوان برن توی مهمونی.
از اتاق بیرون، توی مهمونی.
کی؟
والنتینا موتا. این شوهرم، لورنزو.
-باید از اینجا بریم. -کی هستی؟
والنتینا موتا. این شوهرم، لورنزو.
اسم‌ها رو گرفتم. چی کار دارید اینجا؟
-اسم خودت رو بگو. -لیز هولنبک، واشنگتن پست.
والنتینا و لورنزو موتا دو نفر از افراد معروف واشنگتن بودند
و بعد سعی کردند زودتر از مهمونی برن.
-چرا؟ -چرا؟
چون اصلاً به شام دولتی دعوت نشده بودند.
معلوم شد آن‌ها به طور قاچاقی وارد کاخ سفید شده بودند.
ما خواستار خروج هستیم.
گوشی منو گرفتن. که خلاف قانون اساسی است.
وقتی اونا رو دیدم، فوراً فهمیدم یه مشکلی هست.
یکی مهمونی رو خراب کرده بود.
دو نفر مهمونی رو خراب کرده بودند.
به لیلی شوماخر گفتم.
و به من. به من گفتی.
فقط یه لحظه غفلت کردم.
در دفاع از خودم، بهم گفتند که بانوی اول استرالیا
توی شوک آنافیلاکسی رفته،
یک ون سرویس مخفی به دروازه جنوبی کاخ سفید زده،
و سه نفر اینجا کار می‌کنند که اسمشون جورج مک‌کاتچن است.
خیلی سخته همه چیزو پیگیری کنی.
این یک شکست امنیتی فاجعه‌بار بود، و باعث یک آشفتگی بزرگ شد.
ولی لیلی فقط از کنارش گذشت، انگار هیچ ربطی بهش نداشت.
هالینگر می‌خواست فوری اونا رو بیرون کنه،
ولی A.B. اصرار داشت که اونا رو نگه دارن تا شب تمام بشه،
که مطابق با پروتکل‌های امنیتی بود.
تا حالا ندیدم اونقدر در مورد چیزی سرسخت باشه.
-اونا تمام شب تو این اتاق بودن؟ -بله.
زیرزمین بالا.
-کارگاه نجاری. کارگاه رنگ…
-ببخشید، گوشی منو گرفتی؟ -دارم روش کار می‌کنم.
کسی به فکرش نرسید دوباره مطرحش کنه؟
کسی نمی‌دونست. فقط وینتر، لیلی، هالینگر و سرویس مخفی می‌دونستن.
این که به نظر نمیاد کسی نباشه.
وقتی الان گفتم، به نظر می‌اومد خیلیا هستن.
فوراً یه بررسی سابقه از موتاها می‌خوام. همین الان.
می‌خوام همه‌ی افراد بالا رو با لیست مهمان‌ها چک کنید.
هر نفر رو با کسی که تو لیسته و ویدیوهایی که از ورودشون به مهمونی دارید، چک کنید.
اینجا مهمون ناخونده دیگه‌ای هم هست؟
اگه لیلی براش اهمیتی نداشت و هولینجر می‌خواست اونا رو بیرون کنه، چرا برای وینتر اینقدر مهم بود که موتاها اینجا بمونن؟
این پروتکل امنیتی بود.
بله، باشه، ولی...
-ای.بی. فکر می‌کرد براش پاپوش درست کردن. -پاپوش؟
تشویقش کرده بودن که پروتکل رو بشکنه و بعد ولش کنن به امون خدا.
شاید حتی کارش رو از دست بده.
چرا کسی باید همچین کاری بکنه؟ چه کسی براش پاپوش درست کرده؟
هری هولینجر.
ای.بی. وینتر و هری هولینجر امشب حالشون خوب نبود، کارآگاه کاپ.
ای.بی. به هری اعتماد نداشت.
یه چیزی هست که باید درباره هری و ای.بی. بهت می‌گفتم.
روز قبل از شام دولتی،
ای.بی. رفت طبقه دوم که به یه گروه مرد که جمع شده بودن بگه
تا با رئیس‌جمهور ملاقات کنن که رئیس‌جمهور دیر کرده.
این تو اتاق معاهده بود.
هری هولینجر، الیور روت...
رئیس سیا؟
بله. و والپول بینگ.
صنعتگر استرالیایی.
-دقیقا.
و یکی از بهترین دوستای هری هولینجر، ظاهرا.
هری هولینجر و… والپول بینگ
با هم به مدرسه شبانه‌روزی رفتن.
والپول خیلی پولداره، دنبال همه جور چیزای عجیب و غریبه،
و از نخست‌وزیر روس حمایت می‌کنه،
حتی با اینکه بیشتر آدمایی که از روس حمایت می‌کنن از والپول بینگ خوششون نمیاد. از جمله خودم.
-آره، نمی‌دونم چطوری توصیفش کنم. -خب، بد نبود.
چرا می‌پرسی؟
فقط کنجکاو شدم.
هیچ‌کس فقط کنجکاو نمیشه. مخصوصا تو.
اگه فکر می‌کنی والپول بینگ یه چیزی تو این ماجرا داره، اون وقت ماجرا عوض میشه.
فکر می‌کنی بینگ تو این ماجرا نقشی داشته؟
هیچ دلیلی ندارم که اینطور فکر کنم.
ای.بی. وارد اتاق شد-- یواشکی وارد شد--
و منتظر یه فرصت شد که بهشون بگه رئیس‌جمهور دیر کرده.
-غیرقانونیه، ولی… -غیرقانونی اصلا یعنی چی؟
اینطوری کارا رو انجام می‌دی. حرف کسی رو قطع نمی‌کنی. صبر می‌کنی.
اونا انقدر تو بحثشون غرق بودن که تا مدتی ای.بی. رو ندیدن.
خب، در واقع، مربوط به کره شمالی بود، ولی…
یه جایی، آقای بینگ سرشو بالا آورد
و وقتی فهمید وینتر اونجاست،
و ممکنه مدتی همونجا بوده باشه، وحشت کرد.
به وینتر پرید و بهش تهمت جاسوسی زد. گفت--
گم شو بیرون!
هولینجر وینتر رو تا دفتر کاربران تعقیب کرد.
اونجا چه غلطی می‌کردی، ای.بی.؟
فقط اومده بودم بگم رئیس‌جمهور دیر کرده.
خب، به ما نگفتی رئیس‌جمهور دیر کرده.
خیلی دقیق گوش کن، باشه؟
هیچ چیزی که تو اون اتاق گفته شد رو نشنیدی.
درسته. من هیچ چیزی که تو اون اتاق گفته شد رو نشنیدم.
لعنتی. می‌فهمی چی میگم.
می‌فهمی چی میگم؟ من چیزی ازش نشنیدم.
واقعا نشنیدم.
حالا چیزی که خیلی مهمه براتون، خانم کاپ، اینه که بفهمید
وقتی ما تو یه اتاق هستیم-- کارکنان کاخ سفید--
به چیزی که گفته میشه گوش نمی‌دیم.
-می‌فهمم. -هیچی.
نمی‌تونم بهتون بگم تو چند تا اتاق بودم
که می‌دونم چیزای حساسی در حال بحثه،
و واقعا هیچ ایده‌ای ندارم که درباره چی صحبت می‌کنن.
فرض کنید می‌خواهید از من چیزی که اونا دارن صحبت می‌کنن بپرسید.
نمی‌تونم بهتون بگم.
مثل اینه که ما تو یه حالت خلسه هستیم.
یه خدمتکار اینجا بود برای مدت طولانی، پیرس،
می‌گفت هیپنوتیزم هم نمی‌تونه اون رو ازش دربیاره.
چون اصلا تو ذهنش نیست.
یه داستان معروف:
رئیس‌جمهور ریگان قبل از حمله به لیبی به یه خدمتکار و یه سرآشپز گفت
هیچ‌کس تو دنیا نمی‌دونست این اتفاق قراره بیفته و اون بهشون گفت.
می‌دونی چی گفتن؟
برای شام چی دوست دارید، آقای رئیس‌جمهور؟
اصلا تو ذهنشون نیست.
من اصلا نمی‌دونم درباره چی حرف می‌زدی، و برام مهم نیست.
ولی برام مهمه که
چطور داری باهام حرف می‌زنی الان و چی داری القا می‌کنی.
برای هرگونه سوءتفاهمی عذرخواهی می‌کنم، آقای هولینجر.
باید بهتر باهاش برخورد می‌کردم.
اگه می‌خواهید به آقای بینگ یا آقای روت اطمینان خاطر بدم
یا مستقیم با رئیس‌جمهور صحبت کنم، البته، با کمال میل انجام می‌دم.
دهنتو ببند.
کمی بعد ای.بی. رو تو دفترش پیدا کردم
که فقط یه جورایی به دیوار خیره شده بود.
به من گفت چی شده.
اون آدم احساسی‌ای نیست. خیلی بسته بود.
ولی من خیلی عصبانی بودم.
یعنی، اون کی فکر می‌کنه هست؟
خیلی ناعادلانه بود.
و بعد از این همه مزخرفات با این آدما اومد.
نه خیلی مورگان‌ها، ولی آدمای دور و برشون.
گفتم باید بریم با کسی صحبت کنیم. این قابل قبول نبود.
ای.بی. گفت که می‌خواد کاری بکنه؟
هیچی. و واقعا نمی‌تونم بگم واکنشش چی بود. به نظر می‌رسید…
خسته.
هری هولینجر می‌دونه که تو از این ماجرا خبر داری؟
می‌دونست.
-هری هولینجر؟ -بله.
-نه تریپ مورگان؟ -نگفتم که تریپ مورگان نیست.
من می‌گم الان دارم در مورد هری هولینگر می‌شنوم.
همین الان داشتی بهم می‌گفتی در مورد تریپ مورگان و چراغ قرمز چشمک‌زن،
که اونو تو پنجره اتاقی که خون داریم، می‌ذاره.
خبر دارم. قبلش داشتم برات در مورد دیوید رایلنس می‌گفتم.
و دیدیه گوتارد. و مارولا. و شیلا کنون.
این‌ها تیکه‌هایی هستن که دارم سعی می‌کنم کنار هم بذارم.
تریپ مورگان. هری هولینگر.
داری خیلی به آفتاب نزدیک می‌شی، کوردلیا.
یعنی دارم درست می‌رم، درسته؟
باشه. اینو دوباره برام بگو.
هری هولینگر، بهترین دوست و مشاور نزدیک رئیس‌جمهور…
…یه جلسه توی اتاق معاهده داره با رئیس CIA و والپول بینگ
روز قبل از شام دولتی.
و دارن در مورد یه چیز حساس صحبت می‌کنن.
A.B. وینتر میاد داخل اتاق که کارشو انجام بده،
و متهمش می‌کنن که داره جاسوسی این جلسه رو می‌کنه.
هری هولینگر دنبالش می‌دوئه تو راهرو بعد بینگ بهش می‌گه…
برو گمشو بیرون.
و بهش می‌گه که هیچ‌کدوم از اونا رو نشنیده. در واقع می‌گه…
دهنتو ببند.
حالا، اینجاست که خیلی جالب می‌شه.
روز بعد، نجار ادی گومز گزارش می‌ده که وینتر رو تو دفترش شنیده.
شروع کرده به داد زدن، من همه‌چیزو بهشون می‌گم!
گومز همچنین گزارش می‌ده که هری هولینگر رو دیده…
دویدم پایین.
…که چند ثانیه بعد داشت از پله‌های دفتر وینتر پایین می‌اومد.
و آقای هولینگر درست پشت سرم بود.
-متوجه می‌شی چی می‌گم؟ -آره.
رولی بریج‌واتر بهم گفت هولینگر…
…برای ۲۲ دقیقه غیبش زده بود.
…دقیقا همون موقعی که می‌دونیم وینتر مرد.
و بعد از اینکه وینتر مرده پیدا شد…
هری هولینگر کسی بود که می‌خواست اینو هر چه سریع‌تر خودکشی اعلام کنه.
این یه خودکشیه.
و فراموش نکن…
و من فراموش نمی‌کنم…
…وقتی رفتم دفتر A.B. وینتر رو جستجو کنم…
-اینجا چیکار می‌کنی؟ -…هری هولینگر اونجا بود…
-…دنبال مدارک سیاسی می‌گشت. -مدارک سیاسی.
سوالی داری، سناتور بیکس؟
سوالی دارم؟
آره، دارم.
خیلی سوال دارم، آقای رئیس.
و مدت زیادی منتظر بودم این سوالا رو بپرسم.
چرا هری هولینگر دنبال مدارک سیاسی می‌گشت؟
هری هولینگر فکر می‌کرد آقای وینتر چی شنیده؟
و چرا اینقدر ازش عصبانی بود؟
هری هولینگر کجا بود اون ۲۲ دقیقه‌ای که اتاق شرق رو ترک کرد؟
چرا هری هولینگر اینقدر مشتاق بود که اینو خودکشی اعلام کنه
و کارآگاه کاپ رو از این پرونده کنار بذاره؟
ولی الان یه سوال دارم.
سوالی که توی تمام این جلسات معلق بوده.
سوالی که هر بار کسی پشت میز شاهد می‌شینه
و بهمون می‌گه اون شب که A.B. وینتر کشته شد، چی شد.
سوالی که خیلی سوالای دیگه رو به وجود میاره.
سوال من اینه، آقای…
کوردلیا کاپ کجاست؟