مامان، من می‌تونم این کار رو بکنم.
نه، بشین. می‌خوام غذا بخوری.
اون کی بود؟
کی؟
پشت تلفن.
هیچی نبود. هیچی نبود.
حالت خوبه؟
آره. آره، معلومه.
نگران نباش. چطوره؟
عالیه. مرسی.
کتاب چطوره؟
کتاب عالیه. فکر کنم فهمیدم کی این کار رو کرده.
ولی دفعه قبل اشتباه کردم. باید بخونیش.
اون کتاب‌ها من رو می‌ترسونن.
ترسناک نیست!
عزیزم.
باید تا دیروقت کار کنم.
باشه. میرم پیش نانا؟
ببخشید.
اشکالی نداره. شام گذشته؟
چیز جالبیه؟
شام رسمی.
جالبه؟
کاخ سفیده. همیشه جالبه.
شام رسمی برای کی؟
استرالیا.
استرالیایی‌ها باحال هستن!
کسی مشهوری اونجا هست؟
نمیدونم.
باشه، مامان. مامان. گوش کن.
اگه هیو جکمن اونجا بود، باید یه چیزی بگی.
نه! چرا هیو جکمن باید اونجا باشه؟
نمیدونم. اون مشهوره.
نمیتونم چیزی بگم.
باشه.
چی بگم؟
یه چیزی مثل…
نمیدونم.
مثلاً، سلام آقای جکمن.
بس کن! هیچ‌وقت!
بخور.
بعداً بهت زنگ میزنم. دوستت دارم.
منم دوستت دارم، مامان.
ببخشید بابت امشب.
اشکالی نداره. برای خیر کشوره!
صبح بخیر.
اوه، ببخشید. خیلی متاسفم.
نه، نه، تقصیر منه.
شما چطورید امشب؟
خوبم، مرسی. سلام آقای جکمن.
سلام.
سلام؟
آره، تازه رسیدم.
نه، ندیدمش. خیلی نزدیک بودم.
اما طوطی ال اورو رو پیدا کردم. یه دسته کوچیکی ازشون، در واقع.
و پرنده چتری طولانی-ریش.
عالی بود. آره، هر دوشون توی بوئن‌اونتورا بودن.
اوه، و پرنده برس‌سر پریده‌رنگ رو گرفتم، ولی آنتپیتا رو از دست دادم.
نه، مجبور شدم برگردم.
بعضی از این آدمایی که دارم باهاشون کار میکنم توی این پرونده… اوه.
خودت می‌دونی چطوره. آره!
دقیقاً.
خیله خب.
آره، مرسی، کن. زود حرف می‌زنیم.
کن کافمن. پرنده‌شناس عالی.
اون اولین پرنده پرپای رنگ‌پریده رو برای ونزوئلا پیدا کرد!
منظورت چیه، این آدمایی که داری باهاشون کار می‌کنی؟
اوه، نه تو، رئیس. منظورم اون بود.
چرا از اون تلفن استفاده می‌کنی؟
تنها تلفنیه که دارم.
-موبایل نداری؟ -نه.
موبایل نداری؟
برای همین هیچ‌وقت نمی‌ذارم سوالی بپرسی.
می‌دونی چقدر گرونه که با اون تلفن ماهواره‌ای زنگ بزنی؟
-نه. -خیلی گرونه.
-اداره من رو می‌کشه. -باشه. ببخشید.
ساعتها تو فرودگاه کیتو باهاش حرف زدم.
خوشحالم تو رو هم دیدم.
خب، برنامه چیه؟ کی این آقای دومب رو می‌بینیم؟
پاتریک دومب.
الان میریم اونجا؟
-اون چیه؟ -ماهی ماکرل.
-نه. -دودی.
-نه. اینجا؟ -نخواستم توی هواپیما بازش کنم.
-مردم اذیت می‌شدن. -می‌شدن. می‌شن.
یه سری ایده دارم که کی رو دیده.
ولی کاملاً نیاز داریم همه رو بررسی کنیم.
اون رو تنظیم کردیم؟
احساس می‌کنم خیلی در مورد آقای دومب حرف می‌زنم، و هیچ‌کس چیزی نمی‌گه.
پرواز چطور بود؟
-چی؟ -فیلم دیدی؟
-دومب حرف نمی‌زنه. -چی می‌گی، دومب حرف نمی‌زنه؟
وکیلش گفت مصونیتش فقط برای جلسات بود، که درسته،
و جلسات تموم شده، یا به طور موقت متوقف شده،
چون سناتور بیکس اون‌ها رو خراب کرد.
-بذار یه چیزی بگم. -سناتور!
-اون حرف نمی‌زنه. -پس چرا بهش مصونیت نمی‌دیم؟
کی؟ من و تو؟ مثل اینکه بهش یه بت مصونیت بدیم یا یه چیزی؟
نه، اونایی که مصونیت میدن.
وزارت دادگستری. بریم وزارت دادگستری.
تو نمیری وزارت دادگستری.
-تلاطم داریم؟
-نه! -نه!
پس هیچ راهی برای بازجویی از اون که دید یه نفر جسد رو از اتاق زرد بیضی کاخ سفید کشونده نداریم؟
وقتی اینجوری میگی…
پس چی داریم تحقیق میکنیم؟ چجوری داریم این کارو میکنیم؟ چرا من اینجام؟
تو اینجایی چون من پرونده رو دوباره باز کردم.
پلیس متروپولیتن پرونده رو دوباره باز کرده.
این رو با تمام عشق دنیا میگم، لری، ولی کی اهمیت میده؟
اونا براشون مهم نیست. این ما رو داخل کاخ سفید نمیبره.
اوه، ما میریم داخل کاخ سفید.
این دفعه حمایت داریم. از داخل.
از کی؟
فکر کنم چیزی که باید روش تمرکز کنیم اینه که، هی، ما اینجاییم!
از کی؟
واقعا الان دلم برای اکوادور تنگ شده.
من نیاز دارم این پرونده رو حل کنی، کارآگاه کاپ.
-چه پرونده‌ای؟ -این لعنتی. بهش نگفتی؟
اوه. باشه.
منظورت ای‌بی وینتره؟ اون پرونده بسته شده.
من گزارش رو خوندم. خودش رو کشته.
باشه، بله، بله. گرفتم. ما همه مثل یه مشت احمقیم.
باشه. ولی میدونی چیه؟ فکر کردم خودش رو کشته.
چون اینجا بود و مچ دستاش بریده بود. و یه یادداشت خودکشی داشت.
و در واقع، دوست دارم اون یادداشت رو ببینم.
اصلا چی نوشته بود؟
-چون شاید واقعا خودش رو کشته!
خیلی بلند!
موافقم!
-نان و تریپ هنوز اینجان؟ -اوه، اونا مثل قورباغه‌ها شدن.
قورباغه‌ها؟ آدمایی که یواشکی میان خونه‌ت،
تو اتیک زندگی می‌کنن، غذاتو می‌خورن و نمیتونی بیرونشون کنی.
مگه تو همین کارو نمیکنی؟
به هر حال، نیاز داری من این پرونده رو حل کنم. یا شاید خودت حلش کردی؟
برام گیج‌کننده بود.
من نیاز دارم تو این پرونده رو حل کنی.
-چرا؟ -چرا؟
چون ما تو کثافت هستیم، کارآگاه کاپ.
این دولت. قبلا هم تو کثافت بودیم.
ولی این هزار بار بدتره.
ما تو یه چاه کثافت هستیم.
میدونی وقتی یه بچه میفته تو یه چاه صد فوتی؟
ما تو همونیم، ولی یه چاه کثافت.
بین این و ماهی دودی…
تمام عمرم رو صرف کردم که پری مورگان رو بکنم رئیس‌جمهور، و حالا همه چیز خراب شده.
این همه چیزی هست که همه ازش میپرسن. همه چیزی که بهش فکر میکنن.
پس ما فقط نیاز به یه جواب داریم.
از تنها کسی که همه بهش اعتماد دارن. کی این کارو کرده؟
و من اصلا اهمیتی نمیدم کی این کارو کرده.
-فقط یه اسم میخوام. -اگه اون اسم هری هولینجر باشه چی؟
پس تو به اون خوبی که میگن نیستی.
-من همه دسترسی‌های قبلیمو میخوام. -داریشون.
-هیچ چیزی ممنوع نیست. -هیچ چیزی ممنوع نیست.
-حتی طبقه دوم. -میتونی الان بری پایین.
-رئیس‌جمهور مورگان با این موافقه؟ -اون دیگه اینجا زندگی نمیکنه.
اجاره‌ش رو نداد؟
رئیس‌جمهور و آقای مورگان رفتن بلر هاوس.
-کی؟ -حدود یه هفته بعد از شام.
-چرا؟
اینجا احساس راحتی نمیکردن.
-۴۸ ساعت وقت کافیه؟ -چی؟
این رو مثل سوال گفتم. سوال نیست.
-۴۸ ساعت وقت داری. -تو هیچ وقت نگفتی--
اونها به زودی دوباره جلسات رو تشکیل میدن، و من قبل از اون نیاز به یه جواب دارم. خون تو آبه.
اوه، و یه چیز دیگه:
میشه این دفعه پرنده‌ها رو کنار بذاریم؟
فقط، مثل، کافیه از این لعنتی‌های پرنده.
کارآگاه کاپ؟
پرنده‌های لعنتی.
-اون هیچ وقت نگفت ۴۸ ساعت. -من میتونم این کارو انجام بدم.
تو بهش اعتماد داری؟ من اعتماد ندارم.
اون؟ البته که نه.
همیشه باید به کسی که جلسه رو تشکیل میده شک داشته باشی.
پدرخوانده؟ این یه اشاره به پدرخوانده بود؟
-آره، همینه. -اِ، اِ، اِ... کلمنزا؟
نه، نه، نه. اون یکی. ام، اِ…
-تسیو. -تسیو. درسته.
تسیو تو مراسم تشییع جنازه میره پیش مایکل و درخواست جلسه با، ام…
-بارزینی. -بارزینی! اوه خدای من! بله!
-اِ…
نحوه‌ی دراومدن کفشاش. نحوه‌ی جمع شدن شلوارش به کمرش.
-همیشه فکر میکردم جابجا شده. -از کجا؟
-جاسمین هانی کجاست؟ -من از کجا بدونم؟
-از وقتی اومدی پیشم بودی. -میتونی پیداش کنی؟
فکر میکردم این دفعه اوضاع فرق کنه.
واقعا؟
-اتاق ۳۰۱، گوشه شمال شرقی. -چرا بوی رنگ اونجا میومد؟
ما قطعا اینجا هیچ کاری نکردیم. و این قطعا بوی رنگه.
این در بسته شده بود.
-یه دره. یه در پاپ.
و اون طرف راهرو؟ همون چیز؟
این فرق داره. یه راه‌پله.
یه راه‌پله مخفی.
پله‌های کارکنان.
-به کجا؟ -به طبقه سوم.
-کی می‌تونه بره طبقه سوم؟ -بیشتر از اونی که فکر می‌کنی.
راستش، اینجا خیلی آدم هستن.
-باهاش توی آسانسور بودم. -کجا پیاده شد؟
طبقه دوم.
در هر دو طبقه اتاق مهمان هست.
کایلی مینوگ مهمون بود.
تنها خواستش این بود که اتاق لینکلن رو داشته باشه.
می‌خوای بری بالا به اتاق لینکلن الان؟
-بله. -اونجا صحنه جنایته.
اتاق لینکلن؟ فکر کردم این یارو طبقه سوم مرده.
خون!
-کجا؟ -توی اتاق لینکلن.
و این اتاق کنار اتاق لینکلن؟
اتاق معاهده.
هری هالینگر یه جلسه داره توی اتاق معاهده
با رئیس CIA و والپل بینگ…
-برو بیرون لعنتی. -…یه روز قبل از شام رسمی.
-کسی رو دیدم. -توی طبقه دوم؟
اومد پیشم و گفت باید از اینجا برم.
چرا اینو گفت؟
چی توی اون راهرو دیدی؟
وقتی از اتاق نشیمن اومدم بیرون، نگاه کردم به راهرو،
و دیدم که داره یه جسد رو از اتاق بیضی زرد می‌کشه بیرون.
-چرا هیچ سرویس مخفی اونجا نبود؟ -به ما گفتن نریم اونجا.
کی بهتون گفت نرید؟
-آقای مورگان. -دروغه.
-۲۲ زنگ زد. -من به کسی زنگ نزدم.
-کجا بودی؟ -طبقه دوم.
-بعدش رفتی؟ -رفتم.
-چیزی دیگه ندیدی یا نشنیدی؟ -هیچی. جز سگ.
رفتم بالا. چیزی ندیدم. برگشتم. پارس سگ قطع شد.
-این شخص رو می‌شناسی؟ -نه.
-کی این کارو کرد؟ یه اسم می‌خوام. -اگه اون اسم--
کارآگاه کاپ؟
نمی‌دونستم میای. برگشتی تحقیق کنی؟
-بله. -باشه.
باشه. خوبه.
هیچ وقت فکر نمی‌کردم خودکشی کرده.
خب. حق با تو بود.
چند ماه اخیر خیلی سخت بوده. خیلی، خیلی سخت.
بعد از اون شب، همه‌مون شوکه شدیم.
فقط سعی کردیم همه‌چیز رو ادامه بدیم. ام…
داریم یه جای خاصی می‌ریم یا…؟
بله.
بعدش ما رو بردن توی اون جلسات. هیچ وقت به کاراشون اعتماد نکردم.
اینجا یه حس عجیبی داره.
خب، رئیس‌جمهور و آقای مورگان رفتن.
آه، شاید همین باشه. یا شاید هیچ وقت توی کاخ سفید نبودم
وقتی که نه شام رسمی بود، نه یه جسد. نه یه عالمه استرالیایی.
قطعا آروم‌تره. لیلی کلی تغییر داده.
-لیلی شوماخر؟ دبیر اجتماعی؟ -بله.
چه تغییراتی؟
بیشتر شکل خونه رو.
لباس‌های جدید برای پیشخدمتا و خدمتکارا.
داره بعضی اتاقا رو بازسازی می‌کنه. از اتاق آبی شروع کرده.
-اتاق آبی چی مشکل داشت؟ -همه‌چیش. ظاهرا.
وقتی با انجی هاگینز مصاحبه کردم، گفت آقای وینتر یه دفتر خاطرات داشت.
دفتر خاطرات‌هاش. همه چیز رو توی اونا می‌نوشت.
آره.
-می‌دونی کجاست؟ -نه.
باید پیداش کنم.
لعنتی، چی… نمی‌دونم از کجا شروع کنم با این مزخرفات.
واقعا نمی‌تونم اینجوری کار کنم.
این تابلو رو دیدید؟ چرا یه حصار ایرلندی هست؟ من…
من این کار رو نمی‌کنم. من اون آشغال رو نمی‌پزم.
این چیه؟ حتی نمی‌تونم بگم چیه.
این استخوان ترقوه یه گوزن لعنتیه یا چی؟
لیلی گفته اینا رو هم آنلاین جمع کرده.
-توی پینترست بهتر می‌شه دید. -من نمی‌رم توی پینترست لعنتی!
این اصلا قابل قبول نیست!
این‌ها مواد غذایی نیستن.
این یه سنگه.
این یه عکس از یه سنگه!
برو توی پینترست. بهتر می‌شه دید.
نمی‌فهمم چه کلمه‌ای می‌گی، ولی اذیتم می‌کنه.
-من این کار رو نمی‌کنم! نمی‌تونم این کارو بکنم! -یه جای خالی توی یه هتل توی زوریخ هست!
-هیچ کدوم از اینا غذا نیست! -باهاشون توی زوم بودم!
-چجوری می‌خوای یه جنگل رو بپزی؟ -و همچنین فیس‌تایم!
فکر کنم بعضی چیزا تغییر نکرده.
اوه، اونا هم تغییر کردن.
لیلی الان مارولا و دیدیه رو می‌فرسته تابلوی الهام و ولاگ آشپزی.
خیلی در مورد انواع مختلف آبگوشت استخوان و مضرات شکر صحبت می‌کنه.
خیلی خوشحال نیستن.
اوه، ببخشید. مطمئنی می‌دونی کجا داری میری، کارآگاه کاپ؟
بله. البته. دارم می‌رم دفترت.
اوه.
همه اینا تقریبا شبیه چیزیه که به خاطر داری؟
من…
نمی‌تونستم به وسایلش نگاه کنم.
هرچقدر هم که بد باشه، باید خونه رو اداره کنم.
-تو وظیفه داری. -بله.
تو رئیس پیشخدمتا هستی.
-وقتی اومدی اینجا پیداش نکردی؟ -چی؟
-دفتر خاطرات وینتر. -نه.
-ممکنه قفلش کرده باشه؟ -شاید. نمی‌دونم کجا.
کلیداش رو دارم. می‌تونیم یه چیزی رو امتحان کنیم؟
-این‌ها کلیدای اون نیست. -چی؟
از کجا آوردی اینا رو؟
اونا تو جیب آقای وینترز بودن.
مال اون نیستن.
آقای وینتر کلید نمی‌برد، این یه چیزه.
یه چندتایی داشت، ولی همیشه اینجا نگهشون می‌داشت.
لعنتی.
از اشتباه کردن خوشم نمیاد.
-خوشبختانه، زیاد اشتباه نمی‌کنی. -شانس نیست.
میدونی این کلیدا مال کیه؟
اوه...
آره.
فکر کنم بدونم.
-باید باهات صحبت کنیم.
-الان؟ -نه، الان نه.
الان نیاز نداریم باهاش حرف بزنیم. اونا اونور خیابون زندگی نمی‌کنن؟
رئیس جمهور و آقای مورگان رفتن به بلر هاوس.
-شاید میان اینجا دوش بگیرن؟ -این کمپینگ نیست. می‌تونیم صبر کنیم.
-الان! -لعنتی. باشه.
گندش بزنن.
چرا گندش بزنن؟
چی؟
گفتی گندش بزنن. چرا؟
چرا؟ چون دارم فکر میکنم اومدی درباره آقای وینتر صحبت کنی.
داریم سعی می‌کنیم همه‌مون جلو بریم.
از قتل جلو بریم؟
-فکر کردم آقای وینتر خودکشی کرده. -فکر کردی؟
پس نگفتی گندش بزنن چون نگران بودی؟
-فقط دارم سعی میکنم بفهمم چی شد. -درسته.
نگفتم گندش بزنن چون نگران بودم.
-باشه، فهمیدم. مرسی.
گندش بزنن.
حالا صادقانه بگم. اون حس نگران بودن داشت. درسته؟
کاملا. اوه...
-از کجا آوردی اونارو؟ -واقعا نمی‌خوای بدونی.
مال تو هستن؟
می‌خوام ازت بپرسم درباره شب شام دولتی، آقای گلر.
-قبلا ازم اینو پرسیدی. -آره.
ی... یادت نمیاد؟
اوه، یادمه.
و وقتی میگم یادمه،
منظورم این نیست که مثل بیشتر مردم که میگن یادمه، نه،
مثل اینکه، اوه، من به طور کلی گفتگو رو یادم میاد.
یا، یادمه. ما تو اتاق چین بودیم. نه.
وقتی میگم یادمه،
منظورم اینه که یادمه تک تک کلماتی که گفتی
و طرز گفتنشون.
هیچ چیزی که تو به من بگی یادم نمیره.
این درباره چیزی که من یادمه نیست.
می‌خوام ببینم تو یادته
و اینکه چیزی که این بار بهم میگی مثل چیزی که دفعه قبل گفتی هست یا نه.
قرار نبود اون شب کار کنم،
ولی آقای وینتر به خاطر یه مشکل لوله‌کشی صدام کرد.
اون مشکل خیلی بد بود.
مشکلات تو طبقه سوم. تو اتاق تریپ مورگان.
پس اومدم، رفتم بالا. مشکل رو حل کردم.
وقتی از حموم اومدم بیرون، تریپ رفته بود.
رفتم پایین. و تو اومدی.
رابطه‌ات با ای.بی. وینتر چطور بود؟
خوب بود. من کارم رو می‌کردم. هردومون مدت زیادی اینجا کار می‌کردیم.
خوب با هم کنار می‌اومدیم. این رو هم بهت گفتم.
هیچ وقت با ای.بی. وینتر مشکلی نداشتم.
آره، ولی دروغ گفتی.
از کجا می‌دونی دروغ گفتم؟
چون همین الان ازم پرسیدی.
اون یه دروغ بود.
بروس...
منظورم اینه، من عاشق اون آدمم، ولی با ای.بی. وینتر کنار نمی‌اومد.
بروس با رئیس خدمات قبلی سم نیدلر خیلی نزدیک بود،
و اون و ای.بی. هیچ وقت با هم کنار نیومدن.
-و بعد، وقتی مورگان‌ها اومدن...
حتی تو روز اسباب‌کشی، روزی که خانواده جدید رئیس‌جمهور میاد،
خیلی بد بود.
خیلی‌ها اون روز مشکل دارن، ولی قایمش میکنن. یه چهره خوب نشون میدن.
خب، به جز شیلا.
-رئیس‌جمهور و اولین جنتلمن.
برای اون معذرت نمی‌خوام.
ولی بروس هم بود.
-چرا؟ -گوش کن. روز اسباب‌کشی؟
اون شلوغ‌ترین روز ساله.
شلوغ‌ترین روز هر چهار سال.
این روز اسباب‌کشی مثل یه جشن تولد بچه‌هاست.
روز اسباب‌کشی خیلی سنگینه.
آقای نیدلر، رئیس خدمات قبلی، اون یه انگیزه‌دهنده بود. و یه جذاب.
با تو کار می‌کرد. تو رو ازش می‌گذروند، مثل اینکه همه با هم توش بودیم.
ای.بی؟ فقط این بود: اون کار رو انجام بده. الان. بدون سوال.
و مورگان‌ها خیلی چیزا داشتن که می‌خواستن انجام بشه.
این یه حمله مداوم بود از اون رو درست کن، اون رو تعمیر کن، اون رو عوض کن.
اون روز دیوونه‌کننده بود.
-و بروس و ای.بی. با هم درگیر شدن.
خب، تو مهندسی. بهم بگو چرا...
ای.بی. هیچ وقت صدای خودش رو در جمع بلند نمی‌کرد اگه می‌تونست جلوگیری کنه.
-بذار یه سوال بپرسم-- -من کارمو میکنم.
-و سعی می‌کرد جلوش رو بگیره. -بیا دیگه.
-ولی اونا درگیر شدن. -نمیتونی اینجوری با من حرف بزنی.
همه‌مون شنیدیمش.
-می‌خوام چراغا رو درست کنید! -می‌دونم می‌خوای--!
یه لحظه صبر کن، باشه؟ این نیست.
آره، روز اسباب‌کشی دیوونه‌کننده بود. همیشه هست.
و اون یکی مخصوصا. و بروس و ای.بی. درگیر شدن.
ولی تضاد بین بروس و ای.بی؟ اون چیز واقعی؟
درباره دوش بود.
دوش؟
دوش.
دوش رئیس‌جمهور. فشار آب. گرما.
ببین، هر رئیس‌جمهوری یه سری عادات و وسواس‌های خودشو داره.
رونالد ریگان می‌خواست همه جا پاستیل داشته باشه.
کالوین کولیج تو اتاق خوابش یه اسب برقی داشت و روزی سه بار سوارش می‌شد.
وسواس پری مورگان دوشه.
اون می‌خواد آب داغ باشه. و وقتی می‌گم داغ، یعنی داغ.
-داغ سوزان. -مثل گدازه.
و می‌خواد فشار آب مثل شلنگ آتش‌نشانی باشه.
هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌تونه تو اون دوش بره و زنده بمونه.
حتی خود آقای مورگان هم فکر می‌کنه دیوونه‌س. بعضی وقتا صداشونو می‌شنیدم.
-تو دیوونه‌ای!
ولی این چیزی بود که رئیس‌جمهور مورگان می‌خواست
و اِی.بی. هم مصمم بود که بهش بده.
ماه‌ها، بروس فقط روی اون دوش کار می‌کرد.
و همش شکست می‌خورد.
ضعیف. ضعیف! یه چکه.
انگار از آبچکون داره آب میاد واسه دوش لعنتیم!
-و فقط مسئله فشار نبود. -سرد! سرد، سرد، سرد!
سرد! دارم یخ می‌زنم.
هیپوترمی گرفتم. دکتر!
می‌دونی پدرم راجع به این چی می‌گفت؟
می‌گفت خوبه چون پدرت دیوونه نیست.
می‌گفت، اون دوش از صندلی توالت برنجی
در سایه‌ی یه کوه یخی سردتره!
بروس به هتل‌ها و خونه‌های دیگه سر زد
که رئیس‌جمهور مورگان اصرار داشت درست انجام می‌دن.
و سیستم لوله‌کشی‌شونو بررسی می‌کرد. در تمام ساعات.
اداره خدمات عمومی رو هم درگیر کرد.
خدمات پارک ملی. سپاه مهندسان ارتش. ناسا.
اگه دوش گرفتن تو مریخ اینجوریه…
…هیچ‌کس به مریخ لعنتی نمی‌ره!
واقعیت اینه، این خونه خیلی قدیمیه.
و چیزی که از بروس خواسته می‌شد غیرممکن بود.
و با این حال… انجامش داد.
یه جورایی.
هیچ‌کدوم از ما نفهمیدیم چجوری فهمید. ولی فهمید.
و وقتی تموم شد، رئیس‌جمهور مورگان خیلی سپاس‌گزار بود.
بیا اینجا.
آره واقعاً!
بابت اون بهش اعتبار می‌دم.
ولی اِی.بی. فقط دنبال مأموریت بعدی بود.
بازم ممنون!
باید بری سیستم گرمایشی اتاق ۳۲۱ رو چک کنی.
این اِی.بی. بود.
می‌دونم بروس رو قدردانی می‌کرد.
فقط سبکِ اون نبود که اینو نشون بده.
بروس رو شکوند.
واقعاً اینو باور دارم.
خود کار و کمبود هر گونه شناسایی برای کاری که انجام داده بود.
اون آسیب دیده بود.
اون دوش بیش از یک ساله خوبه، و اون هنوز هر روز چکش می‌کنه.
هر. روز. لعنتی.
و این چیزی که مهمه بدونید.
بروس رئیس‌جمهور مورگان رو برای هیچ‌کدوم از اتفاقات دوش سرزنش نمی‌کرد.
واقعاً نمی‌کرد.
اِی.بی. رو سرزنش می‌کرد که ازش محافظت نکرده بود.
پس وقتی برای شام اون شب صداش کردن،
انگار دوباره همه چیز داشت تکرار می‌شد.
با این تفاوت که این بار رئیس‌جمهور مورگان نبود.
این بار تریپ مورگان بود.
که در ضمن معتاد هم هست.
-کاملاً گیج بود. -توالتم لعنتی گرفته!
-و دزدی هم می‌کنه. -چند تا از اینا بردار.
-و ادعا می‌کنه درباره نمک بلده. -من یه نمک‌شناس‌ام!
ولی بلد نیست. و همیشه درباره این می‌گه که،
این یه نمک دودی توس ایسلندی‌ه.
-نمک. -یا این یه نمک پرشن بلو‌ه.
-نمک! -چرت و پرت! این یارو رو دیدی؟
تو به چیزی که اون می‌گه درباره نمک اعتماد می‌کنی؟
من دارم این روش تنفس دایره‌ای رو امتحان می‌کنم.
تنفس جعبه‌ای. یه لحظه بهم بده. تریپ مورگان لعنتی!
آره، بروس عصبانی بود.
از تریپ عصبانی بود، ولی بیشتر از اِی.بی. که مجبورش کرد بیاد.
ما یه مشکلایی داشتیم.
-آره.
آره.
باشه. اینو قبول دارم. ولی من نکشتمش.
شب شام رسمی تو طبقه دوم بودی؟
داری اینو ازم می‌پرسی چون اون یارو تو جلسات اینو گفت.
اون یارو قوی بود.
بله. راستش، یه جورایی علاقه‌مندم. ولی. بله.
-اون من نبودم. -آره، نمی‌دونم.
-شاید فکر کنی کار من بوده. -نبوده.
احتمالاً.
اگه می‌خوای یکی رو بررسی کنی، اون مهندس دیوونه رو بررسی کن.
یارو دهنشو نمی‌بست درباره وینتر.
من فقط یه مهندسم.
اون شب تو طبقه دوم بودم. بله.
-تو اتاق بیضی زرد بودی؟ -بله.
خب، حالا این جالبه، نه؟
کاملاً.
-اِه…
راستش اونقدرا هم جالب نیست. تریپ مورگان لوله‌کشی‌شو خراب کرده بود.
تو این خونه، معمولاً یعنی چیز دیکگه‌ای هم خراب می‌شه.
مخصوصاً اگه پای تریپ وسط باشه.
بذار بهت بگم، چند ماه پیش اون لعنتی ریخت، مثلاً،
چهار گالن نمک لعنتی ریخت تو سینک،
همه چی رو گرفت و گیر کرد.
اتاق هری هولینگر، سرویس بهداشتی، اتاق موسیقی،
و بعدش هم سقف طبقه دوم.
به ای‌بی گفت: نه، نمک که نمی‌تونه گیر کنه، این از دریا اومده، نمک دریاییه،
آب ازش رد می‌شه، داداش.
اصلاً هیچ معنایی نداشت.
ما یه تیم شش نفره داشتیم
که دو هفته وقت گذاشتن تا نمک دریایی رو از لوله‌ها دربیارن.
همه بدنم پر از نمک بود - و فشار خونم هم بالاست، باشه؟
اون شب رفتم به اتاق معاهده،
که درست زیر اتاق تریپ بود،
تا ببینم دوباره سقف رو خراب کرده یا نه.
همه جا رو نگاه کردم، چیزی ندیدم.
بعد رفتم اتاق بیضی زرد کناری،
که یه دیوار با اتاق معاهده مشترک داره.
اونجا رو هم کامل گشتم،
روی دیوارها و سقف، تا مطمئن بشم.
چون اصلاً نمی‌خواستم دوباره اون دردسر رو بکشم.
اگر این خونه رو خراب کرده بود، این بار می‌خواستم زودتر بگیرمش.
واسه همین اونجا بودم.
راستش رو بخوای، این برام جالب بود. تو چطور؟
-بله! -آره، خیلی جالب بود.
-کسی رو دیدی؟ -کجا؟
تو اتاق بیضی زرد. صبر کن. ببخشید.
قبل از اینکه جواب بدی، وقتی میگم کسی،
منظورم هر کسیه، مرده یا زنده.
مثلاً، اگر یه جسد روی زمین بود
تو اتاق بیضی زرد وقتی اونجا بودی،
می‌تونی بگی، بله، کسی رو دیدم.
فهمیدم.
بله، کسی رو دیدم.
مرده یا زنده؟
زنده.
کی بود؟
کارآگاه کاپ؟
چه سورپرایزی!
این یکی هم همینطور. اینجا چه خبره؟
این اتاق‌ها صد ساله که همینجورین.
فقط می‌خواستم چیزی رو امتحان کنم که بیشتر… استایل داشته باشه.
آها. خب، شبیه لابی هتلیه که نمی‌خوام توش بمونم.
دقیقاً! ممنون!
خب چه خبره؟ شنیدم می‌خواستین باهام حرف بزنین.
اتفاق دیگه‌ای افتاده؟
نه، فقط اینجا روی قتل حل نشده اصلی.
آه، خوبه.
یعنی، خوب نیست. قطعاً.
قطعاً.
می‌خواستیم در مورد شب شام دولتی بپرسیم.
حتماً.
اون شب روی طبقه دوم بودی؟
روی هر طبقه‌ای بودم.
-از جمله طبقه دوم؟ -بله، قطعاً.
-چرا؟ -چون دنبال ای‌بی می‌گشتم.
چون یه ساعته ندیده بودمش، و داشتم این شام رو اداره می‌کردم،
و کلی کار بود، و بهش نیاز داشتم.
و بعدش نگران شدم. همه جا دنبالش می‌گشتم.
درسته. حداقل چهار بار از من درباره‌ش پرسید.
از جمله وقتی که داشتم بهت نشون می‌دادم اطراف رو.
هنوز ای‌بی رو پیدا نکردم. تو ندیدیش؟
اون رو تو زیرزمین دیدم.
دو بار. در مورد ای‌بی می‌پرسید.
و لیلی شوماخر اصلاً نمیاد زیرزمین.
-به نظر نگران می‌اومد. -دلواپس.
نه وحشت‌زده، فقط واقعاً نگران.
بهم گفت عجیبه. اینکه فکر می‌کرد چیزی اشتباهه.
ای‌بی اینجوری غیب نمی‌شه.
تا حالا اسمش رو نشنیدم.
خب، چی… چی کار می‌کنی اینجا؟
دارم قتل ای‌بی رو بررسی می‌کنم.
-اینجا واسه نقاشی نیومدی؟ -کدوم نقاشی؟
هیچی. چرا همش در مورد یه نقاشی می‌پرسی؟
و کسی رو دیدی وقتی تو طبقه دوم بودی؟
آره، راستش، دیدم. یکی از بچه‌های طبقه پایین.
فکر کنم لوله‌کش یا مهندس یا یه همچین چیزی بود.
اسمش رو نمی‌دونم.
-ببخشید. -بروس؟
-بروس. -بروس، مرسی.
بروس! آره. تو اتاق بیضی زرد وایساده بود.
گفت اینجا بود که مطمئن بشه چیزی از طبقه سوم نشت نکرده.
-چرا این مهمه؟ -نمی‌دونم آیا اینطور هست یا نه.
اون مظنونه؟
به خاطر اون جلسات؟
باشه، اول از همه، اون جلسات؟ همه‌ش دیوونه‌بازی بود. من اونجا بودم.
لیلی شوماخر. اون زن از کله‌اش پریده بود.
چرند!
ببین، با داشتن یه مجلس کاملاً موافقم، باشه؟ اون خوبه، فکر کنم. فکر کنم.
ولی این چیزها، فقط از کنترل خارج می‌شن...
چی درباره لیلی شوماخر می‌دونیم؟
می‌دونم که منشی اجتماعی هست.
-واقعاً؟ -آره، فکر کنم. درسته؟
آه. آه، فهمیدم.
می‌گی واقعاً مثل اینکه چیزی نیست.
باشه. اه، باشه.
ببین، این همه چیزیه که می‌دونم. این همه چیزیه که ما می‌دونیم. دیگه چی می‌دونیم؟
آره، خب، به من نگاه نکن.
همه چیزی که می‌دونم اینه که دختر لیلیان و والاس شوماخره--
پاپ شوماخر، غول کافی نت.
بین وگاس و ماکائو و ویلای خانوادگی در فلوریدا، ژوپیتر
بزرگ شد.
اون توی این خونه‌های بزرگ بزرگ شده بود،
همشون تازه ساز، و از بعضی لحاظ، خیلی تمیز و بی‌روح.
بیشتر جذب شده بود به
تجملات جدید و لوکس مثل Six Senses و Aman.
پدر و مادرش، که قبلاً حامی حزب دیگه‌ای بودند،
خیلی به مورگان‌ها کمک مالی می‌کردند.
و بعضی‌ها فکر می‌کنن که حمایت‌شون نقش مهمی داشت
در پیروزی کم‌رنگ پری مورگان.
که باعث شد به عنوان دبیر اجتماعی منصوب بشه.
شغلی که براش کمپین کرد.
هیچ وقت پنهان نکرده که می‌خواد
کاخ سفید رو به عنوان یه مفهوم دوباره اختراع کنه.
ستاره‌ای در حال رشد، اجتماعی، تأثیرگذار.
خیلی خودش رو دست بالا گرفته.
فقط نمی‌خواد لتیشیا بالدرج باشه. می‌خواد جکی باشه.
شومیکر با بلندپروازی‌های بزرگ و سوالات زیاد وارد کاخ سفید شد.
آه، کارکنان دائمی هستن، نه؟
می‌شه اخراجشون کرد؟
باید تورها هم باشه؟
خیلی از کلمه "می‌شه" استفاده می‌کنه.
می‌شه یه باغ ذن بسازیم جای اون همه گل رز؟
می‌شه یه مرکز سلامتی مثل Amanruya تو ترکیه بسازیم؟
همه چیز قابل بازنگریه.
هر سنت. هر جزئی از طراحی.
اتاق قرمز! اتاق آبی! اتاق زرد!
آه، این همه رنگ‌های اولیه!
اوایل دوران مسئولیتش، پیشنهاد داد که لباس‌های جدید برای کارکنان تهیه بشه
و یه کتابچه ظاهری از مدل‌ها ارائه داد
از هتل‌های مورد علاقه‌اش در سراسر جهان.
نیکلاس اوکولز رو که توی هتل Rosewood لندن داشت، دوست نداری--؟
- بسه دیگه! - یعنی چی؟
هی. شماها بیرون می‌دوید. من دارم تحقیقم رو می‌کنم.
در واقع، همه‌اش توی این Vanity Fair هست.
به نظر می‌رسه که توی همه اتاق‌های خونه پراکنده‌ست.
من نمی‌فهمم. به نظر نمیاد خیلی تعریف باشه.
- همیشه حس بدی بهش داشتم. - باید دستگیرش کنیم؟
فقط می‌گم که بهش اعتماد ندارم.
تو همش از کلمه اعتماد استفاده می‌کنی. نباید به کسی اعتماد کنی.
چرا باید به کسی اعتماد کنی؟
تنها کسی که توی دنیا بهش اعتماد دارم لری دوکس هست، و اونم تازه سرم کلاه گذاشت.
اما آیا فکر می‌کنم لیلی دستش توی این کار بوده؟ نمی‌دونم.
همه می‌گن واقعاً سعی کرد A.B. رو پیدا کنه. خودم دیدم.
یا اینکه یه بازیگر درجه یکه،
و لیلی شومیکر به نظر نمیاد یه بازیگر درجه یک باشه،
یا همین به تنهایی اونو از مظنون بودن کنار می‌زنه.
یه چیزی هست که اذیتم می‌کنه.
- چرا اتاق زرد بیضی؟ -چی می‌گی؟
منظورم اینه که چرا دنبال آقای وینتر تو اتاق زرد بیضی می‌گشتی؟
من توی اتاق زرد بیضی دنبالش نبودم.
من همه جا دنبال می‌گشتم. توی همه اتاق‌ها.
اما آیا دلیلی داشتی که فکر کنی اونجا باشه؟
نه. اما نمی‌دونستم کجاست.
من واقعاً... نمی‌فهمم چی داری می‌پرسی.
منظورم اینه که نمی‌تونستی این سوال رو درباره هر اتاق دیگه‌ای بپرسی؟
واقعاً نمی‌خوام این کار رو بکنم.
چی کار؟
- من فکر کردم A.B. خودکشی کرده. - نکرده.
دو بار رفتم دنبالش توی اتاق زرد بیضی.
بار اول، همه جای خونه رو می‌گشتم.
و بار دوم؟
بار دوم به خاطر چیزی بود که بار اول دیدم.
بار اول A.B. رو پیدا کردم.
توی راهرو بودم و دیدم داشت با کسی توی اتاق زرد بیضی دعوا می‌کرد
و دعوا داغ بود و حس نکردم که می‌تونم قطعش کنم.
پس رفتم،
ولی وقتی بعداً پایین ندیدمش، دوباره رفتم بالا.
اون موقع بود که به بروس خوردم.
پس وقتی گفتی یک ساعت ندیدیش، راستش رو نگفتی؟
- راستش رو نگفتم. - چرا دروغ گفتی؟
با کی دعوا می‌کرد؟
نمی‌خوام کسی رو توی این ماجرا بکشم.
بهتره از کلمه "بکشم" توی این موقعیت استفاده نکنی.
- چی می‌خوای، کارآگاه کاپ؟ - بدونیم با کی وینتر دعوا می‌کرد.
خب، نمی‌خوام بهت بگم. پس.
- فکر کنم باید به بابام زنگ بزنم. - راحت باش. می‌تونی از تلفن من استفاده کنی.
- چی شد... - می‌شه از اون تلفن استفاده نکنی؟ لطفاً.
- موبایل نداری؟ - نه.
چرا اینقدر روی این شخص متمرکزی؟
اون استرالیایی‌ها چی؟ هری هالینجر چی؟
دیدی آقای وینتر با یه استرالیایی یا هری هالینجر دعوا کنه؟
اون آدم خوبیه.
پس نباید چیزی برای نگرانی داشته باشه.
نمی‌دونم چرا اون حرف رو زد.
- حقیقت نداره؟ - حقیقت نداره.
- تو طبقه دوم نبودی؟ - نه.
- هیچ وقت؟ - اون شب نه. نه.
- قبلاً مشکلی با هم داشتید؟ - من و آقای وینتر؟ نه. اصلاً.
السی و A.B.؟
هیچ مشکلی.
السی با کسی مشکلی نداره.
یه چیزی که باید درباره السی چیل بدونی اینه که
اون مهربون‌ترین فرد تو کاخ سفیده.
تنها کسیه که نان کاکس حاضر به صحبت باهاشه.
درسته.
اینجا همه با یه نفر یه چیزی دارن. همه.
به جز السی. اون همه رو تحمل می‌کنه. کسی رو اذیت نمی‌کنه.
وینتر در واقع از السی به عنوان راهی برای ارزیابی دیگران استفاده می‌کرد.
اگه می‌شنید که کسی درباره السی حرف بدی زده،
می‌دونست که اون فرد مناسب اینجا نیست.
مشکلش چیه لعنتی؟ درسته؟
آها، واسه همین اخراجش کردن!
ولی یه چیز دیگه هم هست درباره الیسی
اونم مثل سنگ سفته. اگه می‌دونستی توی زندگیش چی کشیده--
یه چیزایی رو می‌دونم، نه همش رو--
یه هفته از جات بلند نمی‌شدی.
نمیشه شکستش داد.
همین باعث میشه خیلی خاص باشه.
وینتر عاشقش بود.
نمی‌تونم بگم عاشقش بود. بهش احترام می‌ذاشت.
اون عجیب بود. ای.بی. می‌خواست همه به کارشون اندازه خودش اهمیت بدن.
و اون واقعاً این کارو می‌کرد.
و یه آدم خیلی مهربونه. با همه.
آره، باشه، عاشقش بود.
نمیدونم چی بگم.
نمی‌فهمم اینو.
شاید منو با یکی دیگه اشتباه گرفته؟
یه پرنده هست، چیکادی. می‌شناسیش؟
نه.
چند مدل مختلف چیکادی هست.
ولی چیکادی کوهی جالبه.
یه پرنده کوچیکه. حدود نیم اونس. ساده.
ولی در عین حال، یکی از شگفت‌انگیزترین قدرت‌ها رو داره
بین همه حیوانات روی زمین.
چیکادی‌های کوهی این توانایی رو دارن
که بتونن در شرایط زگیجونی خیلی سخت زنده بمونن
به خاطر حافظه‌شون.
حافظه‌های شگفت‌انگیز.
چیکادی کوهی می‌تونه ۶۰، ۷۰، گاهی ۸۰ هزار دونه رو توی پاییز قایم کنه.
و وقتی زگیجون تاریک میاد، همه‌شون رو پیدا می‌کنه.
همه‌شون رو.
۸۰ هزار دونه. پخش شده تو یه منطقه وسیع.
با یه حافظه تقریباً بی‌عیب.
چیزی که اینو تو حرفه من جالب می‌کنه
اینه که چقدر آدم‌ها فکر می‌کنن توانایی چیکادی کوهی رو دارن.
یه غرور کاملاً مضحک و بی‌پایه درباره توانایی‌شون برای به خاطر سپردن
جایی که چیزای مهمشون رو قایم کردن.
منظورم فقط چیزای فیزیکی نیست-- گرچه اونم جالبه.
کیف پول گم شده، کلیدها. جوراب‌ها.
منظورم چیزاییه که فکر می‌کنیم توی درونمون قایم کردیم،
که بقیه نمی‌تونن ببینن،
که فکر می‌کنیم می‌تونیم برگردیم بهشون، صداشون کنیم، بیاریمشون بالا.
و بعد اونا غیب می‌شن.
و فراموش کردیم که اصلاً دفنشون کردیم.
شب شام دولتی،
ازت پرسیدم اون شب طبقه سوم بودی؟ یادت میاد چی گفتی؟
نه. فکر نمی‌کنم یادت بیاد.
چیزی تو طبقه دوم ندیدم، نه.
طبقه دوم.
گفتی طبقه دوم. می‌دونستم اون جواب عجیب بود.
من درباره طبقه دوم نپرسیدم. و حالا می‌دونم چرا.
اون یه اشتباه بود که یه دروغ رو مخفی کرد.
اگه اونو یادت بود، شاید از این وضعیت دوری می‌کردی.
ولی حالا می‌دونم اون شب نمی‌خواستی درباره طبقه دوم حرف بزنی.
الانم نمی‌خوای درباره طبقه دوم حرف بزنی.
چون یه چیز بد تو طبقه دوم اتفاق افتاد.
یه چیز شرورانه. درسته، الیسی؟
یه جایی از شب--
نمیدونم دقیقاً چه زمانی--
سرپرستم، خانم ویل،
ازم خواست اتاق لینکلن رو برای یه مهمون ویژه تمیز کنم. خانم مینوگ.
پس رفتم بالا، و داشتم اونو آماده می‌کردم
که مأمور راش اومد تو و گفت برم بیرون.
-مأمور سرویس مخفی راش؟ -بله. درسته.
گفت هیچ‌کس نباید توی طبقه دوم باشه. پس رفتم بیرون.
رفتم به طبقه سوم.
چند دقیقه بعد، آقای وینتر زنگ زد
و گفت برم اتاق زرد بیضی.
از لحظه‌ای که وارد اتاق شدم،
همه‌چیز فرق داشت.
هیچ وقت این‌جوری ندیده بودمش. ممکن بود سختگیر باشه.
می‌تونست واقعاً… سختگیر باشه.
ولی همیشه باهام منصف بود.
ولی اون شب…
گفت در رو ببندم و ازم درباره اتاق لینکلن پرسید.
می‌خواست بدونه چرا آماده نیست.
سعی کردم بگم مأمور راش چی گفته،
ولی فقط داشت سرم داد می‌زد.
گفت دروغ می‌گم.
دوباره.
دوباره؟ دوباره یعنی چی؟
-امروز یه زنگ به من زدن، الیسی. -زنگ؟
گفتن که وقتی برای این کار درخواست دادی به من دروغ گفتی.
چی؟ چی داری می‌گی؟ من--
وقتی درخواست دادی، مشخصاً ازت پرسیدن
که آیا تا حالا دستگیر شدی یا به جرمی متهم شدی یا نه.
نه. نه، نه، نه.
یه دروغ اساسی
که می‌تونه عواقب جدی برای تو و این خونه داشته باشه.
آقای وینتر، نه. نمی‌تونم باور کنم اینو. چرا این اتفاق داره می‌افته؟ نه. من…
-اون… اون خیلی وقت پیش بود. -آره، آره. درسته؟
درسته؟
می‌خوام بری کارتو توی اتاق لینکلن تموم کنی.
و بعد می‌خوام بری خونه.
و صبح بیا پیش من.
نه. آقای وینتر، لطفاً. لطفاً، من… من التماس می‌کنم.
یا الان می‌تونی بری خونه. و صبح نیای پیش من.
اون چی می‌گفت؟
-درباره چی توی درخواستت دروغ گفتی؟ -مهم نیست. ربطی نداره.
به نظر میاد یه جورایی مرتبطه.
این چیزی نیست که بخوام در موردش حرف بزنم.
چی شد وقتی از اتاق زرد بیضی رفتی بیرون؟
رفتم پایین راهرو تا کمد لباس‌ها کنار اتاق لینکلن.
سعی کردم خودم رو آروم کنم…
بله؟
بعد اومد پشت سرم.
کی؟ آقای وینتر؟
نه.
السی؟
درسته.
بله، تو راهرو به السی چایل برخورد کردم.
همین که از اتاق تریپ اومدم پایین، بیرون کمد ایستاده بود.
به من گفت در مورد دعوا با وینتر. خیلی ناراحت بود.
فقط سرش رو تکون می‌داد
و به راهرو نگاه می‌کرد و می‌گفت من…
-من می‌کشمش. -من می‌کشمش.
من می‌کشمش.
درسته. من اینو گفتم. ولی منظورم آقای وینتر نبود.
منظورم شوهرم بود. شوهر سابقم.
می‌خواستم بکشمش!
اون اینو نگفت.
برای اینکه صبح زود با آقای وینتر تماس گرفته بود.
امروز بهم زنگ زد، السی.
اون اینکارو کرد. از همون لحظه که شنیدم می‌دونستم.
می‌خواست کارم رو از دست بدم. می‌خواست زندگیم رو نابود کنه.
بله، می‌خواستم بکشمش!
ولی اونو هم نکردم.
بروس حتماً اشتباه فهمیده.
بعد از اینکه اون حرف رو زد، من از اونجا رفتم.
نمی‌دونستم چیکار کنم. گفت برو.
-فقط تنهام بذار، باشه؟ -باشه.
پس رفتم پایین به سمت غربی راهرو،
کنار آسانسور، و می‌دونی،
فهمیدم چیزی که گفت خیلی عجیب و غریب و داغونه.
پس برگشتم.
و وقتی وارد راهرو شدم،
الس رو دیدم که از اتاق زرد بیضی با یه شمعدون تو دستش می‌دوید بیرون.
و وقتی به اتاق زرد بیضی نگاه کردم…
…وینتر مرده بود.
بروس وقتی من هنوز جلوی کمد بودم، رفت.
من اونجا بودم، نمی‌دونم، چند دقیقه‌ای
داشتم فکر می‌کردم چیکار کنم.
خیلی عصبانی و ناراحت بودم.
وسایلم رو گرفتم و می‌خواستم برم به اتاق لینکلن،
ولی فهمیدم باید دوباره با آقای وینتر حرف بزنم.
پس برگشتم به اتاق زرد بیضی
و همون موقع دیدمش.
آقای وینتر مرده بود.
فکر می‌کنم کی آ.ب. وینتر رو کشته؟
السی چایل.
بروس گلر.
بهم گفت که کرد.
بعداً اومد پیشم و گفت، من حلش کردم.
از اون موقع باهاش حرف نزدم.
هری می‌خواد از چمن بری کنار.
اونم نمی‌فهمه چرا اینقدر پرنده هست.
من حلش کردم.
با هری حرف زدی؟ یا چند تا پرنده رو دور کردی؟
من حلش کردم. همین چیزی که السی گفت بروس گفته.
آه. اگه تو می‌گی.
عجیبه. اینجور به نظر میاد که اون برای السی وینتر رو کشته.
شاید کرده.
-چرا باید اینکارو کنه؟ -نمی‌دونم.
-اصلاً همدیگه رو می‌شناسن؟ -نمی‌دونم.
ولی می‌دونم لیلی شوماخر امسال با لباس والنتینو به مت گالا رفت.
من در موردشون چیزی نمی‌دونم. می‌دونم که یه پسر داره.
می‌دونم که اون ازدواج کرده. یا کرده بود.
-دنبال چی می‌گردم؟ -پرنده‌ها.
خدای من!
نه. رئیس، چطور ندیدم؟
چقدر وقت عاشقش بودی؟
یک سال. بیشتر.
۵۱۶ روز.
۵۰۰… ۵۱۵ روز.
ببخشید، نه. ۵۱۶.
قبل از اون واقعاً نمی‌شناختمش.
هر دو سال‌ها اینجا کار کردیم،
ولی خونه بزرگیه و هر دو تو زندگیمون مشغول کارای خودمون بودیم.
و بعد یهویی شد. وارد اتاق استراحت شدم.
صبح سختی تو خونه داشتم.
و یه ساندویچ باز کردم، افتاد روی زمین.
و فقط برداشتمش و انداختمش تو سطل آشغال.
حتی نمی‌دونستم اون تو اتاقه.
حدود نیم ساعت بعد، تو اتاق رختشویی بودم،
و این مردی که تقریباً هیچوقت ندیده بودمش با یه بشقاب اومد پیشم.
هم. رفته بود بالا و از مارولا خواسته بود درست کنه.
بعداً بهم گفت، که با هم نزدیک بودن.
و همین بود.
فقط بشقاب رو داد بهم و رفت.
همم. بعد از اون واقعاً چیزی تغییر نکرد.
کار فقط… حسش فرق کرد.
با هم گپ می‌زدیم. بعضی وقتا با هم غذا می‌خوردیم اگه برنامه‌هامون جفت و جور می‌شد.
خیلی در مورد بچه‌هامون حرف می‌زدیم.
اگه می‌دونستم تو طبقه‌ای که اون کار می‌کنه چیزی هست،
حتماً اون کار رو می‌گرفتم.
هردومون این کار رو می‌کردیم.
اون از آشپزخونه شیرینی ماکارون می‌دزدید…
همه جارو توی خونه برام گذاشته بود.
هیچکس نمی‌دونست.
ما می‌دونستیم.
بعضی‌هامون می‌دونستیم.
سخت بود که ندونی.
ولی ببین، اون ازدواج کرده بود. من اینو می‌دونستم.
هیچ قانونی یا چیزی در موردش نبود…
-درسته. -…ولی می‌دونستم A.B. خوشش نمیاد.
درسته.
ما در موردش حرف نمی‌زدیم. دور و برش حرف می‌زدیم، می‌فهمی؟
نزدیک‌ترین چیزی که به حرف زدن در موردش داشتیم …چهارم مارس بود.
چهارم مارس؟
همه صحنه‌های چهارم مارس رو یادشونه.
تمام واشنگتن تخلیه شد.
رییس‌جمهور با هلیکوپتر به یه جای نامعلوم برده شد.
اون همه وحشت. اون همه هرج و مرج.
آروم باشید!
-کدوم طرف بریم؟ -اون طرف. لطفاً اون طرف برید.
آره. راحت باش. نترس.
خیلی‌ها نمی‌دونن که بعضی‌هامون جا موندیم.
…مجبور شدیم اینجا بمونیم…
یا به موقع بیرون نرفتیم یا بهمون گفتن باید بمونیم.
شاید یه دوجین از ما بودیم. ام…
من، رولی، دیدیه جاسمین، A.B. که معلومه.
مامور ترسک.
انجی. و من و بروس.
اولش، وقتی شنیدیم حمله‌ها تموم شده،
فکر کردیم فقط منتظریم که بریم بیرون،
همه چیز یه جور حس باشکاه صبحانه آخرالزمانی داشت.
به یه شکل خوب.
اون موقع بود که انجی و A.B. شروع کردن به بازی تخته نرد.
دیدم که مردم با هم حرف می‌زنن، با هم کار می‌کنن،
که هیچوقت ندیده بودم قبل یا بعدش با هم کار کنن.
اما شب دیر وقت، شنیدیم که یه حمله دیگه در راهه.
مردم از ترس دیوونه شده بودن.
واقعا فکر کردیم که قراره بمیریم.
رفتم طبقه سوم، و
فقط توی راهرو دراز کشیدم.
نمی‌دونم. شب عجیبی بود.
حس می‌کردی باید کاری کنی که دیگه هیچوقت انجامش نمی‌دی.
نمی‌دونستی روز دیگه‌ای هست یا نه.
اونقدر ترسناک بود، می‌دونی.
واقعا بود.
السی اومد از سولاریوم پایین--
نمی‌دونستم اونجا بوده--
منو دید و بدون حرف زدن،
فقط… کنارم دراز کشید.
هر دومون به بچه‌هامون فکر می‌کردیم.
هیچ آنتن موبایلی نبود. نمی‌تونستیم بهشون زنگ بزنیم.
یه تقویم قدیمی روی دیوار داشتم
کنار تختم وقتی بچه بودم،
با عکس‌های رم.
چند سال نگهش داشتم به خاطر عکس‌هاش.
گاهی وقت‌ها قبل از خاموش کردن چراغ، نگاه می‌کردم.
پیاتزا دل پوپولو.
کاستل سنت آنجلو.
خیلی مسخره بود چون هیچ پولی نداشتیم.
حتی یه بار هم سوار هواپیما نشده بودیم.
و اون مریض بود.
ولی من هی فکر می‌کردم که واقعا قراره بریم.
مطمئن بودم.
هر بار که درو باز می‌کرد،
فکر می‌کردم همین الان قراره اینو بهم بگه.
واقعا نمی‌خوام بمیرم قبل از اینکه برم رم.
واقعا نمی‌خوام.
اون برای جولای بود.
اون عکسو خیلی دوست داشتم.
سعی نکرد منو آروم کنه.
به من نگفت که می‌رسم اونجا.
به من دروغ نگفت.
حرف نزد.
اون هیچکدوم از کارای آزاردهنده‌ای که مردا می‌کنن رو انجام نداد
چون نمی‌خوان تو فقط یه احساسی داشته باشی.
ام.
این خوشایندترین
چیزی بود که کسی تا حالا توی زندگیم برام انجام داد.
میشه برام نوشیدنی بیاری؟
مرسی.
البته که همه زنده موندیم،
و بعد، حدود دو هفته بعد، یه بسته کوچیک توی کمدم پیدا کردم--
سقف پانتئون بود.
هر روز می‌پوشیدمش.
فقط سر کار.
تا اون روز.
شام دولتی.
کی بهش مال خودش رو دادی؟
اون روز.
اینجا چیکار می‌کنی؟ امشب کار نداری.
امشب کار دارم.
-اوه نه. چی شده؟ -صدایم کرد. طبقه بالا یه چیزی هست.
-تریپ؟ -تریپ.
متاسفم.
خوشحالم می‌بینمت.
منم خوشحالم می‌بینمت.
یه چیزی برات دارم.
بی‌خیال.
دادم.
خب، ام،
همون نیست...
...ولی... یه چیزی هست.
السی،
چشاتو ببند.
باشه.
فکر کردم شاید یه وقت با هم بریم.
حالا که من یه خانم مجردم و اینا.
-اونارو از کجا آوردی؟ -از جیب آقای وینتر.
-میدونی این کلیدها مال کیه؟ -لعنت.
ای خدا!
چطور نفهمیدم؟
چقدر عاشقش بودی؟
گزینه اول. السی دروغ میگه. وقتی گفت میخواد بکشتش…
میخوام بکشمش.
...منظورش وینتر بود چون نمیخواست شغلش رو از دست بده.
و این کاری بود که کرد. رفت تو اتاق،
با شمعدان زد تو سرش، و رفت. این چیزی بود که بروس دید.
گزینه دوم. بروس دروغ میگه.
وقتی گفت میخواد بکشتش، فکر کرد منظورش وینتر بود.
شاید منظورش وینتر بود، شاید نبود. اما خودش قبلاً از وینتر عصبانی بود،
و میخواست از کسی که دوست داشت محافظت کنه،
پس میره تو اتاق وقتی که السی هنوز تو کمده،
وینتر رو میکشه، میره
و بعداً میاد تمیزش میکنه.
و این چیزی بود که بروس گفت، "من حلش کردم."
گزینه سوم. هر دو دروغ میگن.
-چجوری کار میکنه؟ -نمیدونم، ولی یه گزینه‌ست.
و گزینه چهارم اینه که هر دو راست میگن.
اون حتی گیج‌کننده‌تره.
موافقم. ولی اینا گزینه‌ها هستن.
ولی فکر می‌کنی اینجا تو این اتاق اتفاق افتاده؟
الان مطمئنم.
و همه‌ی بقیه رو رد کردی؟
دهنتو ببند.
اگه دیگه اینجا نباشه نمیتونه اخراجم کنه.
میخوام بکشمت!
باید به روش من انجام بشه!
ابداً نه.
-میخوای یه مدت اینجا تنها باشی؟
من فقط میخوام، اوه، برم، اوه،
این طرف. اینجا.
تو راهرو میمونم.
اوه، خداحافظ.
شب بخیر. شب بخیر؟ فکر می‌کنی… تمام شب؟
باشه.
خب، ام، در هر صورت،
میخوام…
برم…
-توی اتاق زرد بیضی بودی؟ -رفتم ببینم آب هست یا نه.
توی اتاق زرد بیضی بود. بهم گفت اونجا بود…
-چرا اتاق زرد بیضی؟ -یه تماس از آقای وینتر داشتم…
یه اتفاق بد افتاده. یه چیز شیطانی.
-…برگشتم به اتاق زرد بیضی. -…از اتاق زرد بیضی بیرون اومدم.
-آقای وینتر مرده بود. -وینتر مرده بود.