حالت چطوره؟
احساس میکنم قراره ببرم.
تو که هیچوقت نمی‌بری.
ولی احساس میکنم قراره ببرم.
ها! چطور اینقدر تو این بد شدی؟
-آه.
تمرین. باور نمیکنی ولی وقتی بچه بودم،
یه تخته نرد مغناطیسی داشتم که تو ماشین بازی میکردم.
وقتی بابام داشت رانندگی میکرد من بهش میباختم.
اون حتی صفحه رو هم نمی‌دید و من بازم میباختم.
کاملاً باور میکنم. چرا نباید باور کنم؟
امروز تولدشه.
بابات؟
آره، تازه دارم می‌فهمم.
خب، تولدت مبارک، پاپا وینتر.
-دوباره بازی کنیم؟ -اوهوم.
اون میشد...
۱۵۷؟
مرسی.
-فقط دارم حساب میکنم. -عالی.
چند وقت پیش از دستش دادی؟
۵۴ سال. این مارس.
اه، لعنت.
-متاسفم، اِی.بی.
چند سالت بود؟
یازده.
اون و مادرم تو یه تصادف ماشین مردن وقتی ۱۱ سالم بود.
نگران نباش، به خاطر تخته نرد نبود.
پدر و مادر خوبی بودن.
همیشه بهم گیر میدی. چرا خانواده نداری؟
به همین خاطر.
من
خانواده داشتم.
چرا همیشه میذاشتی من هرچی بخوام بگم، اِی.بی.؟
-که حالت بد بشه. -خب، حالم بد شد. بد شد.
احتمالاً باید این یکی رو نگه دارم.
باید برم این شب رو بسازم. سعی کن کسی رو نکشی. یا کشته نشی.
هی.
تو خانواده داری. این رو میدونی، درسته؟
این همه چیز اینجاست.
آقای وینتر.
جورج. جورج.
جورج.
-آلرژی نداره؟ -گفت آلرژی نداره.
عالی.
کی هستی؟
میخوام ای.بی. وینتر رو همین الان بیاری اینجا!
چون توالتم لعنتی گرفته!
تو همون ربات پیر از سیاره آشر هستی، پس…
-یه مهندس میفرستم بالا.
-تا توالت رو درست کنه. -مرسی.
و صبح با برادرت حرف میزنم.
-بله؟ -پایین مشکل داریم.
-کی اهمیت میده؟ -من اهمیت میدم.
الان شنیدم که مهمون موسیقی نداریم؟
-چرا باید خرابکاری‌های تریپ رو جمع کنم؟ -لطفاً یه لحظه به ما وقت بدی؟
چرا من... ادی میتونست... من از تولد پسرم کشیده شدم بیرون...
…این چیزیه که همیشه میگم وقتی…
-…لعنتی کار…
…درست اونجا. الان مامورین دارن بررسی میکنن.
-از پایین بیا بالا. -میدونی چیه؟ لعنت بهت، اِی.بی.!
مشکلی با کانگوروها پیش اومده.
کانگوروهای من رو ازم نمیگیری!
-چیزی ازت نگرفتم. -نه تو.
اون!
…اینطوری با من حرف نمیزنی! نه! می‌خوام فاش کنم!
-همه چیز رو میگم!
همه چیز!
اوه، همونی که میخواستم ببینم. با مارولا درباره دسرها صحبت کردم…
من نمیرم. نمیتونم اینجوری خونه رو ول کنم.
نه بعد از امشب.
آقای وزیر امور خارجه، همه چیز خوبه؟
الو؟ پنج دقیقه به من بده.
تا آخر شب کشته میشم.
-الو؟ -بیا تو اتاق زرد بیضی ملاقاتم کن.
فکر می‌کنی اینجا اتفاق افتاده؟ تو این اتاق؟
الان دیگه مطمئنم.
کارآگاه کاپ؟ آماده‌ای؟
باید یه پرواز بگیرم.
بله، می‌فهمم. اگه آماده‌ای، ما هم آماده‌ایم.
یه پرنده غول آنتپیتا هست.
غول آنتپیتا چیه؟
-پرنده‌ای که می‌خوام ببینم. پروازم. -آه. خب. عالیه.
به نظر می‌رسه یه آنتپیتای خیلی بزرگ باشه.
خیلی بزرگتر از پرنده‌های دیگه.
اون... خیلی بزرگه.
ممنونم که امروز جلوی این کمیته حاضر شدی، کارآگاه کاپ.
همونطور که می‌دونی،
ما داریم درباره مرگ رئیس خدمتکاران کاخ سفید، ای.بی. وینتر تحقیق می‌کنیم.
شنیدم.
وقتی این جلسات رو شروع کردیم، تحقیقات بسته شده بود،
و رسماً،
مرگ آقای وینتر خودکشی اعلام شده بود.
در واقع، ما توی چند جلسه سخت فهمیدیم...
سناتورها!
...که من مسئولیت کاملش رو قبول می‌کنم،
که داستان مرگ آقای وینتر خیلی بیشتر از...
...پیچیده بود.
متاسفانه، ما دیر متوجه شدیم وقتی که تو رفته بودی.
برای پیدا کردن غول آنتپیتا.
بزرگترین پرنده از نوع خودش،
تا جایی که می‌دونم.
-بله. -اما حالا برگشتی.
و قبول کردی امروز تو راه فرودگاه اینجا بیای
تا گزارش بدی که یه مظنون تو تحقیقاتت بازداشت شده.
-درسته، سناتور. -و اسم این مظنون؟
ما اینجا در جلسه بسته هستیم، کارآگاه کاپ.
با توجه به حساسیت این جلسات.
بله. باشه.
اما... نمی‌خوای بشنوی چطور همه چی رو فهمیدم؟
یه چیزی تو اتاق بیضی زرد گم شده.
-بله. -یه گلدون. یکی از یه جفت.
چینی فرانسوی. از ۱۸۲۳.
از ۱۱ اکتبر ندیدیش. شبی که آقای وینتر مرده پیدا شد.
درسته.
و دیگه نمی‌بینی. شکسته شده. متاسفم.
کارآگاه کاپ، اون تنها چیزی نیست که از اون اتاق گم شده.
آره، می‌دونم.
دارم دنبال یه ساعت می‌گردم.
باشه. حتماً.
هوم. اوه.
این یکی چطوره؟
نه. یه ساعت خاص.
آه. اوه، می‌فهمم.
هر اتاقی یه ساعت روی طاقچه داره. ولی نه تو اتاق بیضی زرد.
آه، اون ساعت؟ ساعت فرانکلین؟
-نه. رفته. -می‌دونی کجاست؟
-نه. همه جا رو گشتیم. -عکسش رو داری؟
-اون یه ساعت بزرگه. -بله.
-می‌تونم ببرمش؟ -نه.
-رزهای زرد؟ -توی گلدون بزرگ کنار در.
بله، اونا رو یادمه. حتماً.
اونا... پژمرده بودن.
-نمی‌گم پژمرده. -چی میگی؟
-می‌گم سوخته. -سوخته؟
اونا گل‌های تازه‌ی قشنگی بودن
و دو روز بعد کاملاً خشک شده بودن.
-سوخته. -چی این کار رو می‌کنه؟
یه چیز خشن.
علف‌کش تماسی.
-پاراquat، شاید. -پاراquat؟
-این حدسه منه. -چیزی هست که اینجا داشته باشی؟
من علف‌کش صنعتی توی گل‌فروشی کوچیکم که دسته‌گل‌های خوشگل می‌سازم نگه می‌دارم
سوال اینه؟
متاسفانه، بله.
نه. ندارم.
ولی می‌دونم کجا می‌تونی پیداش کنی.
پاراquat؟ نه، دیگه اینجا اجازه استفاده ازش رو نداریم.
تقریباً هیچ‌گونه مواد شیمیایی.
یک سال پیش به ما گفتن باید همه باغبونی‌هامون رو پاکسازی کنیم.
-ما فقط به باغبانی آگاهانه روی آوردیم. -یعنی چی؟
نمی‌دونم.
فقط می‌دونم که مجبور شدیم همه آفت‌کش‌هامون مثل پاراquat رو دور بریزیم.
ولی حالا که دارم اینو می‌گم،
فکر نمی‌کنم کسی اومده باشه که اون چیزا رو جمع کنه.
اگه ازش چیزی مونده باشه، باید اینجا باشه--
اوه، به نظر میاد هنوز اینجاست.
-می‌دونی، این خیلی عجیبه. -بله.
-می‌دونی می‌خوام چی بگم؟ -می‌دونم.
خیلی عجیبه.
شبی که آقای وینتر کشته شد، وقتی همه اینجا بودیم.
احساس کردم یه چیزی تو این منطقه جابجا شده. تو هم بهش اشاره کردی.
و یه چیزی اون قفسه عقب رو نامرتب کرده.
نمی‌دونی چیه، ولی اذیتت می‌کنه.
-یه چیزی فرق کرده. -آه، اون.
بله!
می‌تونی با ما بیای؟
اوه خدای من!
-این رو می‌شناسی؟ -بله، از روی میزه منه. چرا--
-سخت توضیح بدم. -فکر می‌کردم گم شده. می‌تونم ببرمش؟
-نه. -مال منه.
-توش پاراquat داره. -اوه.
خواهرم اون رو برام درست کرده.
خب، حالا مثل یه اسلحه قتل شده.
باشه.
میتونی نگهش داری.
من... من دارم میرم.
ممنون، امیلی.
-ما کجاییم؟ -ما تو اتاق زرد هستیم.
نه، منظورم اینه، داریم چی کار می‌کنیم؟
داریم دنبال سرنخ می‌گردیم.
فکر کنم منظورم اینه، این چیه؟
این یه لیوان کوچیکه.
-میفهمی چی میگم؟ -نه.
-کلا؟ -نه.
دیشب، بروس و السی اونجا بودن.
بین بروس و السی داشتین تصمیم می‌گرفتین.
بروس ای.بی. وینتر رو کشته یا السی؟
و حالا یه لیوان کوچیک داریم و نه بروس و نه السی.
و دارم فکر می‌کنم... نزدیک‌تر شدیم؟
به چی؟
به اینکه بفهمیم کی ای.بی. وینتر رو کشته.
آه. آره.
آره!
کسی اون شب رفت به اون انبار شب شام دولتی.
فکر کنم دنبال سم بود. فکر کنم یه لیوان واقعی آوردن.
فکر کنم اون لیوان افتاد یا شکست-- نمیدونم چرا--
و بعد اینو گرفتن.
سم رو پیدا کردن-- پاراquat-- و ریختنش اینجا.
و بعد تلفن رو برداشتن و به ای.بی. وینتر تو دفترش زنگ زدن.
و بعد اومدن اینجا.
خب، اونجا. و بعد اینجا.
اون شب دو تا لیوان دیدم.
یکی رو میز قهوه‌خوری. و یکی رو اون میز کناری.
حدس می‌زنم اون یکی که رو میز کناری بود سم داشت
و رو گل‌ها ریخته شده بود.
احتمالا وینتر هم مقداری از اون رو خورده.
کسی یه گلدون رو پرت کرد.
فکر کنم به این دیوار خورد.
اون گلدون الان نیست.
اون یکی اونجاست. و اینجا فرورفتگی‌هایی هست.
حدسم اینه که اون واسه وینتر بود،
و به همین خاطر صورتش زخم‌های کوچیک داشت.
و وقتی اون کار نکرد، اون شخص یه چیز سنگین برداشت.
شاید شمعدانی، ولی فکر نکنم اونقدر سنگین بود.
فکر می‌کنم اون شمعدانی افتاد وقتی آقای وینتر…
…بعد از خوردن سم به این میز برخورد کرد.
فکر می‌کنم اون شیء سنگین ساعت بود.
ساعتی نیست.
دقیقا. و فکر کنم به همین دلیله.
-فکر می‌کنی ساعت وسیله قتل بوده؟ -آره.
گفتی لیوان وسیله قتل بوده.
گفتم یه جورایی وسیله قتل بوده.
-پس باید ساعت رو پیدا کنیم. -باید.
فکر می‌کنی می‌دونی کجاست؟
نه. ولی یه جا رو می‌دونم که قطعا دنبالش نگشتن.
ساعت؟
نه، من... میگم نه.
میدونی؟ منظورم اینه، نه مثل یه ساعت سنتی.
چرا اینو تو نقل قول گذاشتی؟ ساعت سنتی چیه؟
-نمی‌خوام دردسر درست کنم. -اشکالی نداره. ما پلیسیم.
باشه.
خب، من... یه تیکه خوشگل اینجا دارم.
بیشتر یه مجسمه از یه مرد با عناصر شبیه ساعت.
اوه...
آه.
چرا اینو داری؟
یه مدت پیش از کتابخونه برداشتم.
و بعد شنیدم آقای وینتر دنبالش بود،
و از دستم خیلی ناراحت بود واسه چندتا چیز، و…
پس وقتی شنیدم داره میره، فکر کردم صبر کنم تا اون موقع
و بعد بذارمش سر جاش. و بعد اون نشد.
پس اینجاییم.
هنوز نمی‌تونم بگم باحاله یا نه.
نمی‌تونی؟
-منظورت چیه، که داشت می‌رفت؟ -چی؟
گفتی آقای وینتر داشت می‌رفت و بعد نرفت.
-داشت خونه رو ترک می‌کرد. -بازنشستگی؟
-فکر کنم. -کی بود؟
نمی‌دونم. از وقتی من اینجام. چقدره؟ چند ماه؟
-تو یه سال اینجا بودی. -لعنتی، واقعا؟
-از کجا شنیدی؟ -نمی‌دونم. بیرون تو سالن؟
بیرون تو سالن؟ یه جلسه تو سالن دارین یا چی؟
نمی‌دونم، داداش. شاید اون خانم مسن؟ یا اون عوضیه که واسه برادرم کار می‌کنه.
-می‌تونه خیلی‌ها باشن. -نه، منظورم اون عوضیه‌ست.
بزرگ‌ترین عوضی دنیا.
چی؟ من نمی‌دونم اون داره راجع به چی حرف می‌زنه.
اون مرد دیوونه‌ست.
می‌دونی که، درسته؟
-هیچوقت نشنیدی که ای.بی. وینتر داشت می‌رفت؟ -نه.
ولی من واقعا در جریان کارکنان اقامتگاه نیستم
چون دارم سعی می‌کنم به رئیس جمهور مورگان کمک کنم کشور رو اداره کنه.
نزدیک شدی؟
چون تو از من درباره برنامه‌های بازنشستگی وینتر می‌پرسی
احساس نمی‌کنم نزدیک باشیم.
صبر کن، یه لحظه.
در واقع، اون شب که مرد، وقتی اومد اینجا،
و ازش خواستم همه چی رو تعطیل کنه، و اون گفت نه--
-داری درباره کی حرف می‌زنی؟ -جاسمین. جاسمین هنی.
اون یه شکایت کرد که ۱۱ سال اینجا کار کرده...
و آره، من می‌خوام رییس بشم،
و فکر کردم قراره رییس بشم
ولی امشب خیلی واضح بهم گفتن
که قراره هیچوقت به این زودی‌ها رییس نشم.
در واقع بهم گفت برو گمشو تا وقتی بهش نشون دادم که وینتر مرده.
نمیدونم این ربطی به رفتنش داره یا نه.
شب مرگ آقای وینتر، یه بمب رو سر جاسمین ترکوند.
قرار بود جاسمین هینی رییس جدید کاخ سفید بشه.
همه میدونستن. خودش هم میدونست. آقای وینتر یه سال پیش بهش گفته بود.
قرار بود بازنشسته بشه. جاسمین جاشو بگیره.
ولی طی سال گذشته،
همه حس کردیم که داره از دست میره.
هیچ وقت تاریخ دقیقی نگفت،
ولی هرچی بود هی عقب می‌افتاد.
اول تعطیلات بود.
بعد حملات تروریستی چهارم مارس. بعد از اون نمیشد بره.
بعد عید پاک.
-بعد چهارم جولای. -دوباره نزدیک تعطیلاته.
حس میکردم جاسمین داره کلافه میشه. بهش گفتم صبر کن،
فقط نیاز داره زمان ببره تا ول کنه، که به زودی اتفاق میفته،
و باور داشتم که اینجوری میشه. فکر میکنم جاسمین هم باور داشت.
تا اون شب.
من نمی‌رم.
بازنشسته نمی‌شم. حداقل برای چند سال دیگه.
یه بمب.
و عصبانی شد.
میدونم. میدونم...
سال‌ها؟ سال‌ها منتظر بودم! دیگه منتظر نمی‌مونم.
باید باهاش حرف بزنی.
دیگه حرف زدن بسه، باشه؟ حرف زدن هیچی نصیبم نکرد.
راه رفتن کنارش،
چشم قربان، بله قربان، اجازه بدید من براتون انجام بدم، قربان.
جمع کردن گندهاش.
دوباره سعی کرد باهاش حرف بزنه، ولی به جایی نرسید.
حرف زیادی نشد.
بعد دیگه هیچ وقت فرصت پیدا نکرد.
-جاسمین هینی؟ -بله.
شگفت‌زده شدی؟
من به این راحتی‌ها شگفت‌زده نمیشم.
ولی قبول دارم، همه چیز رو جذاب‌تر کرد.
قبلاً چند نفر رو شناسایی کرده بودم که فکر می‌کردم در مرگ آقای وینتر نقش داشتند.
و حالا یه نفر دیگه هم اضافه شد.
این همونه.
اون همونه.
اون کسیه که انگیزه‌ی تمیز، روشن و قوی داره. همین الان شنیدیمش.
و بهش دسترسی داشت. و کاملاً منطقیه.
اون کسیه که همه چیز رو بهمون گفت. همه چیز رو نشونمون داد. همه چیز رو شکل داد.
داریم درباره‌ی همه‌ی این آدم‌های دیگه حرف می‌زنیم. ولی…
گاهی اوقات همون چیزیه که جلوی چشمتونه.
همون چیزیه که جلوی چشم پنهان شده.
چیز واضح.
چیزی که داری بهش نگاه می‌کنی. فقط ندیدیش.
بله، موافقم.
ولی دقیقا چطور؟
و کی؟ و تنها کار کرده؟
واضحه، همه چیز خیلی بیشتر معنا پیدا می‌کنه
اگه افراد دیگه‌ای هم دخیل باشن.
میدونم این، ام، عجیبه.
ولی. قتل در قطار سریع‌السیر شرق رو دیدی؟
-جدیدش؟ -یا قدیمیش.
هیچکدومو ندیدم.
-پس چرا برات مهمه کدوم؟ -کتابش رو خوندم.
خب، من کتابشو نخوندم. اون نکته نیست.
-نکته اینه که چی شد-- -کتابش خوبه.
باشه، مطمئنم خوبه. یه روزی کتابشو می‌خونم.
درسته، ام، اوکی، این عجیبه.
به هر حال، اگه یادت باشه، آخرش مشخص شد همشون دست داشتن.
همه‌ی مظنون‌ها.
و منو به فکر میندازه…
صبر کن. داری با من موافقت می‌کنی؟
چی؟
-وقتی گفتم جلوی چشم پنهان شده بود. -آره.
قبلاً با من موافقت کردی، ولی فهمیدم داری مسخره‌ام می‌کنی.
آره.
آره. پس قبلاً مسخره‌ام می‌کردی، ولی این بار مسخره‌ام نمی‌کنی؟
نه.
می‌خوام برگردم به جایی که شروع کردم.
گاهی اوقات همون چیزیه که جلوی چشمتونه.
همون چیزیه که جلوی چشم پنهان شده.
چیز واضح. چیزی که داری بهش نگاه می‌کنی.
فقط ندیدیش.
بله.
موافقم.
-اون...؟ -آره.
دفترچه خاطرات ای.بی. وینتر؟
اونجا روی قفسه، تو اتاقی که هیچکس براش مهم نبود.
چون کجا یه جاییه که هیچکس نمی‌گرده؟
من از اون قوطی‌ها استفاده می‌کنم که شبیه قوطی کوکاکولاست،
ولی تهش باز میشه.
به هر حال، منظور تو این نبود.
اتاق پر از کتاب.
هیچکس به اتاق پر از کتاب اهمیت نمیده.
باید زودتر اینو فهمیده بودم. همه چیز اونجا بود.
دفترچه‌هاش، دفترهای خاطراتش، مثل کتاب‌های قدیمی بودن.
همه چیزو توشون می‌نوشت.
کتابخونه. اتاق مورد علاقه آقای وینتر.
هر صبح اول میرفت اونجا.
و همیشه آخرین جایی بود که قبل از رفتن شبانه میرفت.
من ندیدمش، دقیقاً به همین دلیل این کارو کرد.
خوندیشون؟
تلاش کردم.
و؟
و خنده‌دار بودن،
خیلی باسواد، خودانتقادگر، غافلگیرکننده و سخاوتمند، دلنشین.
بعضی از احساساتش رو رک و پوست کنده می‌گفت، خیلی‌هاشون مثبت بودن، بعضی‌هاشون منفی.
یه تنفری خاصی از لیلی شوماخر داشت،
که اصلاً منو شگفت‌زده نکرد،
اما شدت اون تنفر برام عجیب بود.
رابطه‌اش با آقای گوتارد کاملاً خراب شده بود. از تریپ خوشش نمی‌اومد.
فکر می‌کرد واقعاً ایده بدیه که مارولا رو با اون همه چاقو تنها بذارن
و شیلا رو با اون همه نوشیدنی.
یه دفترچه عجیب داشت پر از اختصارات و اعداد
که اون موقع برام هیچ معنی نداشتن
ولی بعداً خیلی چیزا رو روشن کردن.
پس کمکت کردن؟
خیلی. و این حتی قبل از این بود که به آخرین صفحه برسم.
تو آخرین صفحه چی بود؟
هیچی.
یادداشت خودکشی.
آره. ولی یادداشت خودکشی نبود. خب، البته من نمی‌دونستم.
متأسفم. ممکنه... ممکنه یادداشت خودکشی بوده باشه؟
از همون اول باور داشتم که آقای وینتر خودکشی نکرده.
ولی این یادداشت.
شبیه یادداشت خودکشی بود.
اما حالا، با توجه به کل صفحه،
کاملاً مشخصه که اصلاً اینطور نبوده، از اول.
نمی‌تونستم توضیحش بدم. هنوز نه.
-خودش پاره‌اش کرده بود؟ -یا یکی دیگه این کارو کرده بود؟
-تصادفی؟ -یا عمدی؟
آیا کسی می‌دونست این کتاب‌ها همیشه اینجا بودن؟
-کی؟ -انجی.
-جاسمین. -اما چرا با خودش داشت؟
-چطور با خودش داشت؟ -چی می‌خوای بگی؟
اگه تو اتاق زرد کشته شده،
چرا یادداشت خودکشی رو تو اتاق بازی با خودش داشت؟
فقط یه تصادف بود؟
و تو چی تصمیم گرفتی؟
من هیچ تصمیمی نگرفتم،
چون همون موقع بود که همه چی بهم ریخت.
بالا. الان.
هی، منم. دارم کار خودمو می‌کنم.
خوشحال نیستم، کارآگاه کاپ.
خب، این خوب نیست.
چون تو مثل اینکه مهم‌ترین آدم دنیایی.
چرا خوشحال نیستی؟
اینجا چی کار می‌کنی؟
کی تو رو دوباره تو این خونه راه داده؟
می‌خوای جواب بدی؟
خب، باشه، بله، قبل از اینکه همه شروع کنن انگشت اتهام نشون بدن--
-هری--؟ -اینطوری نبود که یه نفر تصمیم بگیره.
تصمیمی بود بین چند تا... طرف.
-تو منو صدا کردی. -هری!
آره! آره. باشه. من از کارآگاه کاپ خواستم برگرده.
آقای رئیس‌جمهور، فکر می‌کنم مهمه که این موضوع حل بشه.
آسیبی که از اون جلسات سنا بیرون اومد...
حتی به منم نگفتی.
تو اینجا زندگی نمی‌کنی!
این کاخ سفیدِ. من رئیس‌جمهورم. بهت گفت؟
نه.
به منم نگفت. و ما صلاحیت داریم.
چه مزخرفی؟
شما صلاحیت ندارید.
نگهبان لعنتی کمپینگ اینجاست؟
صلاحیت پلیس پارک‌های ملی--
--فقط برای قله‌های بزرگ لعنتیه.
این یه تصور اشتباه رایجه.
پلیس متروپولیتن صلاحیت داره. واسه همین من اینجام.
-یونیفورم رو می‌بینی؟ -آره، نمی‌تونیم ازش چشم برداریم، رئیس.
همیشه با این یونیفورم لعنتی. توش می‌خوابی؟
باشه، هر وقت باشه احترام میاره.
این نقاشی شب قتل تو اتاق قرمز بود.
باشه.
و نقاشی‌هایی که اینجا بودن الان تو اتاق سبز هستن.
نقاشی‌ای که تو اتاق سبز بود، که الان یکی از اون نقاشی‌ها اونجاست،
الان تو اتاق قرمزه.
این همه رنگ. مهمه؟
-آره. -چرا مهمه؟
چون حالا دقیقاً می‌دونم آ.ب. وینتر چطور کشته شد.
-پرونده رو حل کرده بودی؟ -نه.
بخشی از پرونده رو حل کرده بودم. یه بخش خیلی مهم.
می‌دونستم چطور انجام شده، ولی نمی‌دونستم کی این کارو کرده.
ولی حالا می‌دونستم چطور اون بخش رو هم کشف کنم.
به رئیس‌جمهور گفتم دو ساعت وقت می‌خوام.
اگه دو ساعت بهم وقت بده
و بتونه آدم‌هایی رو که تو لیست دادم جمع کنه
و باهاشون تو اتاق شرق ملاقات کنه، بهش می‌گم کی آ.ب. وینتر رو کشته.
-و؟ -و قبول کرد.
برای چی اون دو ساعت رو می‌خواستی؟
بیشتر برای پرنده‌بینی. و بستن چند تا کار نیمه‌تمام.
السی چیل. درسته.
کارآگاه کاپ می‌خواد شما رو توی راهرو ببینه، و، ام،
احتمالاً باید کفش‌هاتون رو بپوشید.
آره.
انتخاب عالی.
و لازم داشتم از شما برای یکی مصونیت بگیرم که بتونه تو کاخ سفید حاضر بشه.
در ازای چی شما قبول کردید اینجا بیاید.
درسته، سناتور.
اون اینجاست؟
اون کجاست؟
اون اینجاست.
بیا!
هورا!
کلاغ ماهی‌خوار و دارکوب پشمالو و جغد اره‌ای رو گرفتم.
می‌دونم که رئیس دوکس خیلی برای این یکی هیجان‌زده‌ست.
-همیشه خوبه وقتی یه جغد گیرت میاد.
باشه. مرسی که اومدید.
خیلی ممنونم که وقت گذاشتید و اومدید اینجا.
یه تشکر ویژه از قدرتمندترین مرد دنیا.
مرسی، آقای رئیس جمهور.
شوخی می‌کنی دیگه.
سلام، رفقا.
آقای دومبه. ممنون که اومدید. من کوردلیا کاپ هستم.
امروز میزبان شما هستم.
چندتا چیز قبل اینکه شروع کنیم.
اول، می‌خوام مطمئن شم که همه برای قتل ای.بی. وینتر اینجان.
اگه برای قتل دیگه‌ای اینجایید، یه مشکل بزرگ داریم.
پس لطفاً بهم بگید.
لطفاً به هیچ شئ یا اثری دست نزنید چون ممکنه ارزشمند باشن
و/یا اثر انگشت قاتل کنارتون رو داشته باشن.
سوالات رو جواب میدم.
اول از اتاق بازی در طبقه سوم شروع می‌کنیم و بعد میاییم پایین.
توضیح میدم. پس امیدوارم همه کفش راحت پوشیده باشن.
یا هر چیزی که شبیه کفش باشه عالیه.
-باشه.
آخرین چیز، و این مهمه.
خیلی از کارآگاه‌ها، حتی واقعی‌ها،
این‌جور جمع‌بندی رو وقتی انجام میدن که میدونن کی این کار رو کرده.
که همیشه به نظرم یه کم عجیب میاد.
ولی الان بهتون میگم که،
نمیدونم کی ای.بی. وینتر رو کشته.
میدونم که کشته شده.
میدونم که یکی تو همین اتاق کشته‌ش.
امیدوارم رئیس جمهور اینو بهتون گفته باشه وقتی دعوتتون کرد.
ولی نمیدونم کی.
اما مطمئنم که تا وقتی کارم تموم بشه، میدونم.
پس. اگه تو ای.بی. رو کشتی،
ببخشید، نمیتونی بری. می‌فهمم.
و اگه نکشتی، ببخشید، نمیتونی بری.
چون فکر می‌کنم کشتی و احتمالا مدرکی هم برای اثباتش دارم. یا یه چیزی.
چون قطعاً یه کار وحشتناک کردی.
پس... کمربندها رو ببندید.
خروج ممنوع.
تو اتاق بازی میبینمتون.
-واقعاً درسته؟ -چی؟
-که نمیدونستی؟ -کاملاً درسته.
و فکر کردی در طول راه می‌فهمی؟
میدونستم میفهمم. یه پرنده هست...
یه مرغ مقلد... این کارو میکنه.
میدونه یه حشره نزدیکه، ولی دقیق نمیدونه کجا.
پس یهو بال‌هاشو باز میکنه.
حشره رو میترسونه.
ببین حشره رو.
اون لحظه ترس.
برگردیم به شب مهمونی.
این پرونده شروع شد وقتی مادرتون صدای سقوط شنید...
-... اومد اینجا، آقای وینتر رو مرده پیدا کرد.
وقتی من ۳۰ دقیقه بعد رسیدم
همه‌تون فکر می‌کردید خودش رو کشته.
به خصوص تو.
فکر می‌کردیم خودکشی کرده.
تقریباً بلافاصله بهت گفتم که اشتباه می‌کنی و من درست میگم،
و این از اون موقع رابطه‌مون بوده.
این تور طولانی خواهد بود.
می‌تونی بری.
کمی بعد از رسیدنم،
به همه‌تون دقیقاً گفتم که چرا می‌دونم خودکشی نبوده.
چاقویی نبود.
ولی فقط چاقو نبود.
خون روی پیراهنی که آقای وینتر پوشیده بود،
خون خودش نبود.
اون خون وزیر خارجه استرالیا، آقای رایلنس و پیراهنش بود،
که آقای وینتر با مهربونی با آقای رایلنس عوض کرده بود
توی دفترش یه ساعت قبل.
...هرچند جالبه، بی‌ربطه.
می‌تونم برم؟
حتما.
دیگر کنجکاوی‌ها بیشتر طول کشید.
ولی اولین و مهم‌ترین کار چاقوی گم‌شده بود.
و این منو به کشف اینکه در واقع اینجا یه چاقو بوده،
یه چاقوی خوب،
و اینکه مال شما بود، آقای گتهارد.
و اینکه شما چاقو رو از صحنه جرم برداشتید و خواستید از بین ببریدش.
خودتون هم اعتراف کردید.
بعد از اینکه همه‌چی تموم شد، می‌خوام در مورد یه دفتر کار برای خودم صحبت کنم.
یه برگ از درخت سرو لبنان
و کلی دروغ‌گویی نهایتاً منو به خانم کنون رسوند،
که دور و بر این اتاق بود وقتی وینتر کشته شد،
نوشیدنی‌ای که قرار بود به خانم کاکس برسونه رو می‌نوشید.
-نوشیدنی برای مامان میاوردی؟
میتونم اینجا سیگار بکشم؟
اِ...
نه.
خانم کنون تو مرگ آقای وینتر دست داشت؟
نمیدونم.
هنوز نه. ولی اینجا بود.
آقای گتهارد و خانم کنون هردو تو این اتاق بودن.
و بعد یه حقیقت مهم دیگه رو فهمیدم،
این‌بار از یکی از معدود افرادی که اون شب بهم دروغ نگفت،
پزشک قانونی، آن داج.
خانم داج تایید کرد چیزی که قبلاً حدس زده بودم:
آقای وینتر احتمالا بر اثر ضربه محکم به پشت سر مرده
و در واقع، سم هم خورده بود.
و قبل از اینکه مچ دستاش بریده بشه مرده بود.
یعنی خودش مچ دستاشو نبریده.
چون که مرده بود.
اه. باشه، گرفتم.
مرسی.
اون یه آدم عجیب و غریبه.
من قبلاً باور کرده بودم که آقای وینتر رو کشوندن تو این اتاق،
و این گزارش از آنه داج این رو تایید کرد.
آقای وینتر خودش رو توی اتاق بازی نکشته.
اون توی اتاق بازی کشته نشده.
اون رو کشوندن اینجا.
-از کجا؟ -از اینجا. اتاق ۳۰۱.
شب مهمانی دولتی، اتاق ۳۰۱ در حال بازسازی بود.
یه بازسازی تقلبی که توسط رئیس‌جمهور مورگان و الیوت
سفارش شده بود تا خواهر هری هولینگر نتونه تو کاخ سفید بمونه.
اولین سرنخی که این اتاق درگیر ماجراهای شب بود
این بود که درش چسب زده شده بود، که به نظرم غیرعادی بود.
حتی عجیب‌تر این بود که بوی رنگ می‌داد
چون یادتون باشه، این یک بازسازی تقلبی بود،
که فقط برای بیرون نگه داشتن خواهر غیرقابل تحمل هری ترتیب داده شده بود.
میشه لطفا تمومش کنی؟
اون واقعا آدم خوبیه.
زیر رنگ، خون پیدا کردم. خون تازه.
و بعد، یه چرخش خارق‌العاده دیگه:
یه کارآگاه باهوش
که تو هتل هی-آدامز اون‌طرف خیابون اقامت داشت
یه نور قرمز چشمک‌زن رو تو این اتاق دید،
چند وقت بعد از مرگ آقای وینتر.
نوری که تونستم ردش رو بگیرم تا مچ دست تریپ مورگان.
این ساعت لعنتی. اخیراً کلی مشکل باهاش داشتم.
مطمئن بودم که آقای مورگان درگیر این ماجراست
ولی باید صبر می‌کردم تا خودش به من بگه،
که الان با جزئیات فوق‌العاده‌ای این کار رو کرده. پس، مرسی.
-مرسی برای چی؟ -برای توضیح دادن اینکه چی شد.
من هیچ چیزی بهت نگفتم.
-اون چیزی بهت گفت؟ -آره.
لعنتی.
کارآگاه کاپ می‌خواد ببینتت.
میدونستم تریپ تو این اتاق بود به خاطر اون کارآگاه باهوش.
ولی خیلی بیشتر از این نمی‌دونستم، و مطمئن بودم که بیشتر از این
با من حرف نمی‌زنه.
-کنار پیانو؟ -آره.
ولی اون خیلی حرف می‌زنه،
و گاهی فقط باید ترکیب درست رو پیدا کنی.
جورج مک‌کاچن. همون جورج مک‌کاچن.
نه، دارم شوخی می‌کنم. می‌دونم شما سه نفر هستید.
چه خبر، جورج؟
فقط یه دونه تریپ داریم. خداروشکر، نه؟
هی، اون کارآگاه رو دیدی؟ شبیه ایندیانا جونز و ایناست.
بهترین کارآگاه دنیا.
نمی‌دونم. فکر کنم باید اینجا ببینمش.
اون منو اذیت کرده، جورج.
بهت میگم، من هیچ کاری با این ماجرا ندارم.
با ای.بی. رفیق. هیچی لعنتی.
اون میاد تو اتاقم مثل دیوونه‌ها رفتار می‌کنه،
ولی همین. می‌فهمی چی میگم؟
داری یه جوری نگام می‌کنی.
میشه یه چیزی بهت بگم، جی؟ باشه؟
اون شب. شب مهمونی. من خیلی خراب بودم.
قبلاً مهمونی می‌رفتی، نه؟
آره، آره، آره. می‌دونی.
پس من دارم یه مهمونی لعنتی می‌گیرم، نه؟
چون برادر احمق مطلقم نمیذاره بیام این یکی
با اون استرالیایی‌ها که واقعاً می‌دونن چجوری مهمونی بگیرن.
پس میرم تو اتاق آخر راهرو، نه،
که همه این عوضی‌ها منو تنها بذارن، و، رفیق، من بیهوش میشم، نه؟
کامل بیهوش میشم.
و بعد بیدار میشم…
همه چی اوکیه، نه؟
مک‌کاچن، این فقط مثل یه حرف خودمونیه. درسته، رفیق؟
باشه. پس، رفیق، بیدار میشم،
و ای.بی. وینتر روی زمین کنارم هست.
مرده. مرده!
منم میگم، اه لعنتی!
دیگه نمیدونم چیکار کنم چون تازه با این یارو تو اتاقم دعوا کرده بودم،
و یه برق‌کار تقلبی اونجاست که می‌دونه ما دعوا کرده بودیم.
پس میرم پایین راهرو رو نگاه میکنم، و اون خانم پیشخدمت گیج دیوونه رو میبینم.
اونم خراب بود، ولی فکر نکنم منو دید.
پس برمی‌گردم تو، و ای.بی. رو می‌گیرم.
رفیق. از این کارم خوشحال نیستم. درسته، جورج؟
خوشحال نیستم. ولی، بیشتر از این که دیگه نمیشه
و یارو رو می‌گیرم و شروع میکنم به کشیدنش تو راهرو.
نمیدونم دارم کجا میرم.
میبرمش اتاق بازی و میگم، باشه. همینجا ولش میکنم، نه؟
و بعد برمیگردم پایین به اتاق دیگه،
و این خون لعنتی رو میبینم.
پس یه کم رنگ برمیدارم. آره، رفیق، جدی میگم.
و این چیز رو لعنتی رنگ میکنم.
کاملاً حرفه‌ای، می‌دونی؟
تو که آدرنالین داری، میتونی هر کاری بکنی.
رفیق، معلوم شد من میتونم نقاشی کنم!
پس، خب، تموم شد دیگه، درسته؟ این ماجرا تمومه.
و، رفیق، نگاه میکنم به زمین، و این دسته کلید لعنتی رو میبینم،
و میگم، چه لعنتی، مرد؟
پس برمیگردم پایین راهرو، لعنتی با سرعت میدوئم، نه؟
ولی خیلی آروم، مثل یه پلنگ
چون نمیخوام مامان الیوت رو بیدار کنم.
کلیدها رو برمیدارم. میذارم تو جیب ای.بی.
این تیکه کاغذ رو توی جیبش حس می‌کنم
درش میارم. داداش، این یه نامه خودکشیه.
ای بی خودشو کشته.
لعنتی!
میگم خب، گند زدم، درسته؟
اگه ولش می‌کردم همونجا، همه چی اوکی میشد.
حالا چیکار کنم؟ دوباره بکشمش اونجا؟
اگه یکی منو ببینه چی؟ و همینجوریشم خستم.
اینجاست که شاید یه گندی زدم، درسته؟
چون دارم دیوونه میشم. قلبم مثل هگیجر، ۵۰۰ تا در دقیقه میزنه.
پس میگم، باشه، باید اینجا مثل یه خودکشی به نظر بیاد.
پس در اتاق بغلی رو باز می‌کنم. میرم تو دفتر اون مرد شیرینی‌پز آلمانی
چون می‌دونم اون یارو عجیب چاقوهاش رو اونجا نگه میداره.
چاقوهای اون یارو رو همیشه قرض می‌گیرم. برای کارای مختلف برمیدارمشون.
یه بار، مجبور شدم کمربند یکی از این لباس‌ها رو کوتاه کنم.
چاقوش رو برداشتم و شروع کردم به بریدن.
به هر حال، چاقو رو برداشتم، برگشتم تو اتاق،
و کار کثیف رو کردم، داداش.
رگ‌ها رو بریدم، چاقو رو انداختم، نامه رو گذاشتم سر جاش و رفتم.
و این همه کاری بود که کردم.
همونطور که گفتم، داداش،
من هیچ ربطی به این قضیه ندارم.
فکر نکنم بیاد. خوشحال شدم باهات حرف زدم، داداش. خدافظ.
این چرت و پرته!
از چاقوهای من استفاده کردی؟
-مامانم؟ -بی‌شعور؟
-من یه پیشخدمت گیج دیوونه بهت نشون میدم. -برقکار قلابی؟
این واقعا گندکاریه، تریپ.
خب، شاید باید منو هم دعوت می‌کردی به شام، داداش.
تریپ این کارو کرد؟
تریپ ای.بی. وینتر رو کشت؟ به این سوال جواب نمیدم. هنوز نه.
اما باید بگم، آقای وینتر اینجا کشته نشده.
در واقع، اون تقریباً ۲۰ دقیقه مرده بود
تا زمانی که تریپ اون رو توی راهرو کشید.
پس دوباره، با همون سوالی روبرو می‌شیم که
باهاش وارد اتاق شدیم.
از کجا و توسط کی؟
و این بار، این سوال حتی شگفت‌انگیزتر و غیرمنتظره‌تره.
از کجا؟
از اون پایین.
در شب شام دولتی،
کایلی مینوگ خون پیدا کرد توی اتاق لینکلن.
فکر می‌کنم آقای وینتر رو وارد اتاق لینکلن کردن، اما فقط موقتاً.
به عنوان یک استراحت کوتاه
برای کسی که اون رو از اتاق بیضی زرد کشیده بود
و کسی که اونو بالا برده بود به اتاق ۳۰۱.
حالا، چرا میگم که از اتاق بیضی زرد کشیده شده بود؟
چون این چیزی بود که تو گفتی دیدی تحت قسم.
من توی راهرو رو نگاه کردم، و دیدم که یه جسد رو
از اتاق بیضی زرد می‌کشه بیرون.
پس. از اونجا. اتاق بیضی زرد.
اما توسط کی؟
تو هم دیدی، مگه نه، آقای دومبه؟
با توصیه مشاور، من--
لازم نیست این کارو بکنی، رفیق.
کی رو دیدی که آقای وینتر رو از اتاق بیضی زرد می‌کشید بیرون؟
اون!
آها!
بروس گِلر. اون مهندس بداخلاق، ولی ظاهراً خیلی دوست‌داشتنی.
که اون شب با آقای وینتر و تریپ دعوا کرده بود
و لیلی دیده بود که توی اتاق بیضی زرد حدود ۳۰ دقیقه بعد.
اما وقتی تو دیدیش، آقای دومبه،
اون داشت ای.بی. وینتر رو توی این راهرو می‌کشید.
چرا؟
خب، اون پیچیده‌تره.
تو ذهن بروس، چون داشت یه جنایتی رو پنهان می‌کرد
که فکر می‌کرد توسط زنی که دوست داشت انجام شده بود.
السی چایل.
لعنتی.
بروس و السی با هم ارتباط داشتن.
و در شب شام دولتی، بروس السی رو همینجا پیدا کرد، ناراحت
به خاطر دعوای اخیرش با آقای وینتر توی اتاق بیضی زرد.
در حالی که آقای وینتر در اون اتاق موند، بروس سعی کرد اونو دلداری بده،
اما اون قبول نکرد.
من می‌خوام اونو بکشم.
بروس السی رو همینجا ول کرد…
و رفت تو راهرو به سمت آسانسور،
اما بعد، نگرانش شد، برگشت
فقط دید که السی حالا داره از اتاق بیضی زرد می‌دوئه بیرون.
وقتی خودش وارد اتاق شد، چند لحظه بعد، آقای وینتر رو مرده پیدا کرد.
و بنابراین، مثل هر مرد خوب دیگه‌ای،
همه چی رو تمیز کرد،
که شامل کشیدن آقای وینتر از اتاق بود.
این چیزی بود که آقای دومبه دید.
حالا، اینجا مهمه که بگیم السی دیدگاه خیلی متفاوتی داره.
اون معتقده که بروس آقای وینتر رو کشته.
اصرار داره که وقتی برگشت توی اتاق
آقای وینتر قبلاً مرده بود. و بروس رو ندید وقتی رفت.
بروس خودش با آقای وینتر مشکل داشت،
و اون می‌دونست که بروس عصبانی بود از رفتاری که آقای وینتر باهاش کرده بود.
به هر حال، چه باور کنی بروس یا السی رو…
-السی. -السی.
بروس.
به هر حال، بروس آقای وینتر رو جا به جا کرد.
اونو به اتاق لینکلن کشید،
گذاشتش اونجا در حالی که رفت طبقه بالا، و در اتاق ۳۰۱ رو چسب زد
تا وقتی که برگشت و آقای وینتر رو آورد راحت‌تر وارد بشه.
و بعد اونو برد بالا و گذاشتش اونجا.
می‌دونم که این کارو کردی چون تو همون کسی بودی که اونو اینجا می‌کشید.
شاید تو تنها کسی باشی که
می‌تونست آقای وینتر رو از اون پله‌ها بالا ببره.
و اون کلیدهایی که تریپ توی اون اتاق پیدا کرد مال تو بود.
و حالا،
ما اینجاییم
جایی که همه چیز شروع شد.
چون باور دارم که تو همین اتاق آقای وینتر کشته شد.
یعنی فقط یه سوال باقی مونده:
کی این کار رو کرد؟
خب، باید همون باشه دیگه، بروس، مهندس.
-یعنی، شاید اون باشه. -نه، اون نیست.
-نه، منم همینطور فکر نمی‌کنم، مارجری. -م م.
-یعنی، یکی از اوناس، درسته؟ -بروس یا الیسی؟
تو اینو خیلی دراماتیک کردی.
ممنون. آره، منم همین فکر رو می‌کردم.
باید بروس یا الیسی باشه. ولی همون لحظه که این فکر رو کردم،
به خودم اجازه دادم که خلافش رو هم در نظر بگیرم، که همیشه باید این کار رو کرد.
چی میشه اگه بروس یا الیسی نباشن؟
آیا ممکنه که هر دو راست بگن؟
ممکنه که هیچکدومشون آقای وینتر رو نکشته باشن؟
یعنی تو اون لحظه،
الیسی کنار اون کمد بود، و بروس کنار آسانسور،
یه نفر سوم آقای وینتر رو توی اتاق زرد بیضی شکل کشته.
ممکنه؟
-آره! -نه!
منظورت چیه نفر سوم؟
-کی؟ -چطوری وارد اینجا شدن؟
از همون در.
-کسی می‌تونست اینکار رو بکنه؟ -یکی اینکار رو کرده.
نفر سوم.
گفت که تو اون اتاق بود.
من صدای اونو تو اون اتاق شنیدم.
و دیدم که از اون اتاق اومد بیرون وارد راهرو شد.
من مصونیت دارم.
می‌دونستم!
من... من می‌دونستم!
او، اون همه، آخه لعنتی، من فقط یه فروشنده‌ی ساده‌ام که عاشق استرالیایی‌هاست،
و شانسی وارد کاخ سفید شدم.
همون آدمه از اون فیلمه.
اد نورتون. ترس ابتدایی. عالیه.
و من برای تو کار می‌کنم.
نه، شوخی کردم.
ولی خوب بود، نه؟
درسته، همه؟
خب، اون بعدی راسل کروئه.
من این سناریو رو در نظر گرفتم. که اون آقای دومبه بوده.
آقای دومبه اعتراف کرده که تو اون اتاق بوده.
می‌تونسته بیاد اینجا، آقای وینتر رو بکشه،
و برگرده به اتاق وقتی که بعداً به مادرش زنگ زد.
عمه.
این ممکنه، و من اینو رد نمی‌کنم.
ولی بیایید فرض کنیم که اون آقای دومبه نیست.
فقط برای یه لحظه. ممکنه کسی دیگه باشه؟
کسی که یه کار خیلی ظریف‌تر انجام بده.
یه نفر چهارم.
که قبل از آقای دومبه وارد اون اتاق بشه،
بعد از رفتن الیسی، وارد این اتاق بشه،
و قبل از برگشتن الیسی، آقای وینتر رو بکشه.
ممکنه؟
-آره! -نه!
نه! غیر ممکنه، درسته؟
و با این حال. و با این حال. حتی وقتی که به نظر می‌رسه
چون وقتی که دیشب تو این اتاق وقت گذروندم،
چیزهایی کشف کردم. چیزهای عجیب.
یه ساعت بزرگ که از روی شومینه گم شده بود.
یه گلدان گم شده.
گل‌هایی که با سم سوخته بودن.
چیزهایی که نمی‌تونن توسط بروس یا الیسی یا آقای دومبه توضیح داده بشن.
چیزهایی که حضور یه نفر دیگه رو نشون میده.
ولی کسی رو اینجا داری. همین جا.
دو نفر. سه نفر.
و اگه واقعاً یه نفر چهارم لازم داری، اونو هم بیار.
باحال نیست، داداش.
چرا اینقدر روی چیزی کار می‌کنی که... خیلی غیرمحتمله؟
سوال خیلی خوبیه، آقای هلینگر.
-جدی؟ -آره.
و این منو همونقدر متعجب می‌کنه که تو رو.
این سوالیه که یه پرنده‌شناس درباره هر چیزی که میبینه می‌پرسه.
چرا؟
چرا حتی به این فکر می‌کنم؟
چرا به عجیب‌ترین، بهترین،
غیرممکن‌ترین راه‌حل ممکن برای این معما فکر می‌کنم؟
و جواب من به تو اینه...
کبوتر مسافر.
اون جوابته؟
جوابی که انتظارشو نداشتم.
کبوتر مسافر یه زمانی پر جمعیت‌ترین پرنده دنیا بود.
اوایل قرن نوزدهم، میلیاردها از اونا وجود داشت.
میلیاردها. و تا اواخر قرن نوزدهم، تقریباً منقرض شدن.
در واقع، فکر می‌کردن که توی طبیعت منقرض شدن.
و بعد، تو سال ۱۹۰۷،
یه دسته کوچیک توی روستایی در ویرجینیا دیده شد.
این آخرین مشاهده معتبر کبوتر مسافر تو تاریخ بود.
و می‌دونی کی اون پرنده‌ها رو دید؟
تو.
۱۹۰۷.
اونو.
الکساندر همیلتون!
تدی روزولت.
رییس‌جمهور تدی روزولت آخرین کسی بود که
یه کبوتر مسافر رو تو طبیعت دید.
و وقتی دیدش، باورش نمی‌شد. غیرممکن به نظر می‌اومد.
منطق رو زیر سوال می‌برد.
اون یه پرنده‌شناس بزرگ بود، و تدی روزولت هم یه پرنده‌شناس بزرگ بود،
دنبال زمینه می‌گشت، روابط و تاریخ رو درک می‌کرد.
چیزی که می‌بینی باید منطقی باشه.
و اون جمعیت کبوترهای وحشی هیچ منطقی نداشت.
اونا منقرض شده بودن.
ولی باید به خودت اعتماد کنی
چون می‌دونی چی می‌بینی،
حتی اگه همه چیز بگه، نه، این نیست.
تو می‌دونی. اون می‌دونست. من می‌دونم.
چی رو می‌دونی؟
می‌دونم که قاتل از اون در اومده
با یه لیوان سم. پاراکوات.
می‌دونم که قاتل سعی کرد آقای وینتر رو مجبور کنه اونو بخوره،
و آقای وینتر هم خورد،
یه کم، و ریختش رو گل‌های کناریش. و سوزوندشون.
می‌دونم که قاتل یه گلدون به سمت آقای وینتر پرتاب کرد ولی خطا رفت.
اون گلدون به این دیوار برخورد کرد و شکست،
و تکه‌های اون گلدون به پیشونی آقای وینتر برخورد کرد.
بعدش قاتل یه ساعت بزرگ روی شومینه رو برداشت،
بزرگ‌ترین، سنگین‌ترین و دم دست‌ترین سلاح قتل تو این اتاق،
و باهاش به سر آقای وینتر ضربه زد. و اونو کشت.
من اینو می‌دونم.
ولی این غیرممکنه.
باور نکردنیه. غیرممکن نیست.
غیرممکنه.
داری می‌گی کسی وارد اون اتاق شده.
-قبل از آقای دومبه. -بله.
بعد وارد این اتاق شده وقتی آقای وینتر تنها بوده.
-بعد از دعواش با السی؟ -بله.
-و بعدش ای. بی. رو کشته؟ -بله.
-بعدش چی؟ کجا رفتن؟ -از اون در.
کدوم در؟ اون طرف این درها مردم بودن.
آقای دومبه درست اونجا بود. داشت با مامانش حرف می‌زد.
-اون یکی در نه. -پس کدوم در؟
-خدای من. -یا خدا.
اون در.
آره، هنوزم نمی‌بینمش.
چون دیگه اونجا نیست، آقای دومبه.
دیگه نیست.
ولی شب قتل، یه در اونجا بود.
یه راهرو بین اتاق بیضی زرد و اتاق معاهده.
خودم باید دیده باشمش، ولی برام مهم نبود.
حتی وقتی امروز صبح اینجا وقت می‌گذروندم و چیزهای عجیبی کشف کردم،
از دستم در رفت.
فقط وقتی فهمیدم چندین نقاشی جابجا شده بودن،
و این یکی آورده شده بود تا یه فضای بزرگ‌تر رو بپوشونه،
فهمیدم چی شده.
اون در مهر و موم شده بود، پنهان، با این دیوار جایگزین شده.
یه دری که غیرممکن رو ممکن می‌کنه.
و هر کدومتون رو مظنون می‌کنه.
-نه! -نه!
-اصلاً. نه من. -درسته.
بله. تو.
همه‌تون.
اینکه کسی بتونه اینجا بیاد، آقای وینتر رو بکشه،
و بعد از اون در بره یعنی هر کدومتون می‌تونستین این کار رو بکنین.
حتی تو. و تو.
و تو.
چون اگه من در مورد این اشتباه کرده باشم، پس حتماً یکی از شما این کار رو کرده.
هیچ‌کس اینجا یه شاهد معتبر نداره
برای اون بازه‌ی زمانی کوتاه که می‌دونیم آقای وینتر کشته شد.
و اینکه شما کارهای عجیب و غریب و وحشتناک دیگه‌ای انجام دادین
به این معنی نیست که این کار رو نکردین.
در واقع، احتمال اینکه این کار رو کرده باشین رو افزایش می‌ده.
که شما اونو کشته باشین.
همه‌تون مطمئناً به نظر می‌رسید که می‌خواستین اونو بکشین.
همه‌تون اون شب باهاش دعوا کردین.
-لعنت به تو، ای. بی.! -انگار چیزی علیه من داری.
شیشه شکسته!
من نمی‌رم.
این دسر منه. و به روش من سرو می‌شه!
آقای وینتر، لطفاً، دارم بهت التماس می‌کنم.
سرش داد زدی.
تهدیدش کردی.
دهن لعنتیت رو ببند.
تو علنی در مورد کشتنش حرف زدی.
اگه اینجا نباشه، منو اخراج نمی‌کنه.
بعضی‌هاتون حتی گفتین که می‌خواین اونو بکشین.
من می‌خوام…
…اونو بکشم.
و بعد یکی از شما این کار رو کرد.
خب. به من بگین:
کی اون در رو مهر و موم کرد؟
جاسمین هانی دستور مهر و موم شدن در رو داد.
چی؟
دیدم که کار داره انجام می‌شه، و برام عجیب بود،
چون رئیس‌جمهور و آقای مورگان دیگه اینجا زندگی نمی‌کنن.
پرسیدم و گفتن جاسمین بوده.
آه.
می‌خواستی اینو بگی، خانم هانی؟
نه، نمی‌خواستم، خانم کاپ.
کارآگاه.
واقعاً فکر می‌کنی من با این موضوع ارتباطی دارم؟
تو این کارو از همه چیز بیشتر می‌خواستی. فکر کردی بهت خیانت کرده.
باهاش دعوا کردی، پس… آره.
شاید.
در رو بستی؟
-آره، بستم.
ولی ایده من نبود.
-دستور بود. -دستور کی؟
زنگ زد بهم و گفت که این کارو بکنم.
-کی؟ -اون!
-چی؟
دروغ میگی.
پری، دروغه.
پری؟
آره. یاسمین؟
کارآگاه کاپ.
هیچ وقت زنگ نزدی؟
-به خانم هینی زنگ زدی که در رو ببنده؟ -آره.
نه! چی داری میگی؟
تو بهم زنگ زدی. باهات حرف زدم.
این دومین باره
که میگی زنگ نزدی کسی دیگه ادعا کرده زنگ زدی.
من… می‌دونم. این اتفاقا نیفتاده. دروغ میگه.
و مأمور راوش هم دروغ می‌گفت وقتی گفت
تو دستور دادی سرویس مخفی از طبقه دوم مهمانی دولتی بره؟
اون ساعت ۱۰ شب زنگ زد. باهاش حرف زدم.
آره، دیوونه‌س!
پری، لطفا.
آره. آره.
موافقم.
مشکلی با آ.ب داشتی؟
چی؟ نه! چرا اینو می‌پرسی؟
منظورم اینه، نه واقعا…
-من این کارو نکردم، خانم کاپ. -کارآگاه.
باید باورم کنی.
اوه، قطعا لازم نیست.
یه پرنده روی کاغذ دیواری اونجاست.
توی اتاق خوابت.
تقریبا شبیه پرنده مالزیایی ریل‌بابله.
نمیدونم هست یا نه، ولی… می‌تونه مناسب باشه.
پرنده مالزیایی ریل‌بابلر یه پرنده خیلی گریزه،
ولی نه به روش سنتی. فقط سخت نیست ببینیش.
شناختنش سخته. حتی اینکه چیه.
بهش میگن ریل‌بابلر، ولی در واقع نه ریل هست و نه بابلر.
ریل نیست. بابلر هم نیست.
یه آواز داره که تقریبا شکم‌زنانه‌س.
انگار از جای دیگه‌ای میاد.
شاید
تو نبودی.
شاید… دستور بود.
شاید کسی زنگ زده.
و شاید تو نبودی.
شاید فقط کسی بود که ادای تو رو در میاورد.
با صدای تو.
صدای خودش رو مخفی کرده. پنهان شده.
ممکنه.
این…
هست…
ام…
سخت.
من بودم.
من کردم.
من دستور بستن در رو دادم. صدای الیوت رو جعل کردم.
من کارم تو این خوبه. می‌دونی که.
الیوت آدم تردیدیه.
اه… خب، اه، اه، این… این سخته.
می‌تونم این کارو کنم. کردم.
-چی؟ -چرا؟
آقای وینتر و من دعوامون شد اون شب درباره همون شب.
چیزای وحشتناکی درباره من گفت،
و توی حرارت دعوا، دفترش رو گرفتم.
یه صفحه رو کندم. احساس بدی داشتم.
رفتم دنبالش بعدا،
و اون موقع بود که دعوا رو شنیدم بین اون و السی توی اینجا.
رفتم، ولی بلافاصله برگشتم چون خیلی خشونت‌آمیز بود.
و اون موقع بود که دیدمش.
همونجا.
مرده.
اونا کشتنش.
کی؟
اونا.
-نه! -نه!
هر دو تو اتاق بودن.
دقیقا مثل چیزی که گفتی بود، کارآگاه کاپ.
اون و وینتر داشتن دعوا می‌کردن. یه گلدون به طرفش پرتاب کرد.
نخورد. صورتش رو برید.
بروس بعد از اون اومد و با ساعت زدش.
این چیزیه که بهم گفتن.
زهر چی؟
اون برای شوهرش بود. داشت زندگیش رو خراب می‌کرد.
می‌خواست من کارم رو از دست بدم، می‌خواست زندگیم رو نابود کنه.
و اون قصد داشت بکشدش.
من می‌خواستم بکشمش!
این چیزی بود که گفت.
اون شب رفته بود به انبار وقتی فکر می‌کرد کسی اطراف نیست،
و زهر رو پیدا کرده بود.
از انبار به آقای وینتر زنگ زد چون باید بهش می‌گفت
که دیر میشه برای تمیز کردن اتاق لینکلن.
و وقتی چند دقیقه بعد اومد بالا،
و آقای وینتر باهاش روبرو شد،
و فهمید که کارش رو از دست میده، از کوره در رفت.
همون موقع بود که گلدونو پرت کرد. سم بعدش اومد.
چون خون زیادی نبود،
تصمیم گرفتن که جوری صحنه‌سازی کنن که انگار خودکشی بوده.
این ایده خودش بود.
صحنه‌سازی کردن. دقیقاً همونجوری که گفتی.
یا حداقل نزدیکش.
یه لیوان از خونه بغلی گرفتن.
یه مقدار سم ریختن توی حلقش.
بعد بقیه‌شو توی گلدون ریختن.
خیلی بد بود.
ولی من دو تا لیوان دیدم.
اون یکی مال من بود. نیاز به یه نوشیدنی داشتم.
به خاطر اون یادداشت.
نمیدونستم چیکار کنم.
خیلی براشون ناراحت بودم.
میدونم دیوونگی به نظر میاد، ولی اون خیلی
ترسیده بود.
یه دختر داره.
اون فقط می‌خواست ازش محافظت کنه.
اون صفحه‌ای که از دفترچه آقای وینترز اتفاقی کندم؟
مثل یه یادداشت خودکشی بود.
مطمئنم که اینطور نبود، ولی اینجوری به نظر می‌رسید.
و فهمیدم که چطور می‌تونه بهشون کمک کنه. داستانشونو بفروشن.
من یادداشتو بهشون دادم.
اون… یادداشتو کرد تو جیب کت آقای وینترز
و وینترزو برد.
اون برگشت پایین. همه چیزو تمیز کرد. بهش کمک کردم.
تکه‌های گلدونو جمع کردیم و جارو زدیم.
اون لیوان‌ها رو فراموش کرد.
-اشتباهاتی شد. -و ساعت چی؟
اون ساعتو برد. گفت میدونه چطوری از شرش خلاص بشه.
بعد داستاناشونو ساختن. کاملاً ناسازگار.
و در؟
چرا درو مهر و موم کردی؟
ترس.
وقتی اون شب طبقه سوم بودی و داشتی بررسی می‌کردی،
نگران نبودم.
فکر می‌کردم همه چیز حل می‌شه.
ولی وقتی اومدی پایین، قبل از اینکه بری، نگران شدم.
حتی بعد از اینکه رفتی، ترسیدم که برگردی.
یا کسی دیگه بیاد.
فقط می‌خواستم اتاق فرق کنه.
یه جوری حسش تغییر کنه.
داشتم سعی می‌کردم ازشون محافظت کنم.
برای آقای وینتر خیلی ناراحتم.
و واقعاً برای اونا هم ناراحتم.
هنوزم.
متاسفم.
-چشمک. -آره.
مواظبش باش. چشمک.
چی؟
خیلی نزدیک بودی.
خیلی نزدیک.
واقعاً غیرمنتظره تحت تأثیر قرار گرفتم ازت، لیلی.
خیلی باهوش. خیلی سریع‌العمل.
بازیگری فوق‌العاده.
امروز. اون شب.
خیلی بیشتر شیطانی از چیزی که تصور می‌کردم.
چه خبره؟
می‌تونستی این کارو کنی. مطمئنم یه جوری پیدات می‌کردم.
ولی خیلی نزدیک بودی.
با همون سوال ساده‌ای گیر افتادی که پرنده‌شناس مرتب می‌پرسه.
چرا؟ چرا اون راهرو رو مهر و موم کردی، لیلی؟
-فقط برای اینکه حس بهتری داشته باشه؟ نه. -من…
نیاز داشتی به یه دلیل بهتر از اون.
چون یه دلیل دیگه بود. چون داشتی یه چیزی رو مخفی می‌کردی.
یه چیزی که اثر انگشتت روش بود.
یه چیزی که ثابت می‌کنه تو آقای وینتر رو کشتی.
-اوه!
-کارآگاه کاپ!
واقعاً از این بابت متاسفم، آقای رئیس‌جمهور.
لعنتی!
اوه.
باید به بابام زنگ بزنم.
چرا؟
به خاطر ساعت.
چرا این کارو کردی، لیلی؟
اوه، می‌تونم اینو بگیرم، مگر اینکه…؟
یا چرا من شروع نکنم، بعد تو می‌تونی وارد بشی؟
اون این کارو کرد چون ازت متنفره. و منظورم از تو، شما هستی، آقای رئیس‌جمهور.
ولی واقعاً منظورم از همه‌تونه.
خونه. منظورم واقعاً خود خونه‌ست.
مثل، فضای فیزیکی. دیدی چیکار کرده با اتاق آبی؟
این کارارو نمی‌کنی مگر اینکه واقعاً از اینجا متنفری.
ولی همچنین، مثل خونه به عنوان یه مفهوم.
به عنوان یه موسسه. ازش متنفره.
تاریخش. سنت‌هاش. کارکنانش.
اون چیزی که نمایندگی می‌کنه--
آمریکا، شاید؟ ازش متنفره. و از آقای وینتر بیشتر از همه متنفر بود.
چون اون چیزی رو نمایندگی می‌کرد که اینجا نماینده‌اش بود،
و اون تو راهش بود، و مدت زیادی بود که تو راهش بود.
اون جشن کریسمس رو خراب کرد.
اون می‌خواست کاخ سفید رو بازسازی کنه
و براش یعنی تخریبش. شاید واقعاً.
و اون خونه رو دوست داشت و به خونه اهمیت می‌داد،
به مردم و لوله‌کشی و آثار هنری و بودجه‌ها.
و اون به شما اهمیت می‌داد، آقای رئیس‌جمهور، و به شما، آقای مورگان،
و به آمریکایی‌های عادی
که از سراسر کشور اومده بودن تا اینجا رو ببینن،
و همش به نظرش واقعا احمقانه بود.
دارم خوب پیش میرم؟
او آقای وینتر رو کشت چون ازش متنفر بود، ولی همچنین چون ازش می‌ترسید.
می‌خوای بدونی چرا؟ اینم دلیلش.
چون تو شب مهمانی دولت فهمید
که قرار بوده افشاش کنه.
اون همون دعوایی بود که آقای گومز تو دفتر آقای وینتر شنید.
اون هری هالینجر تو اتاق نبود، اون لیلی شوماخر بود.
و اون همین الان بهت گفت که بود، اعتراف کرد.
این نبوغ دیوانه‌وار این تلاش عجیب بود
برای متهم کردن بروس و السی چند دقیقه پیش.
خیلی چیزایی که گفت درست بود.
اون و وینتر دعوا کردن،
اون حرفای وحشتناکی بهش زد، اونم یه صفحه از دفترچه‌اش پاره کرد.
همه اینا اتفاق افتاد.
منظورت از افشاش چیه؟
منظورم اینه که به تو و آقای مورگان همه چیز رو بگه، هر کار خودخواهانه، مسخره و سواستفاده‌گری
که از وقتی اومده انجام داده، که احتمالا هیچ کدومشو نمی‌دونستی،
همه اونا رو با دقت توی دفترچه‌اش ثبت کرده بود.
همه دروغ‌ها و تحریف‌ها و ولخرجی‌ها
و رفتار کلی مزخرفش همه اینجا بود.
و این ترسونده بودش.
ببخشید.
متاسفم. واقعا؟
همینه؟ این همه چیزیه که داری؟
آره، دعوا کردیم.
اعتراف می‌کنم. دعوا کردیم.
همه با A.B. دعوا می‌کردن.
و آره، اون عصبی بود، منم همینطور.
فکر می‌کنی می‌خوام بکشمش
چون می‌خواست رفتار مزخرفمو افشا کنه؟
واقعا؟
برام مهمه اگه به پری و الیوت چرند بگه؟
اونا هیچ وقت اونو به من ترجیح نمی‌دن. اینطوری دنیا کار نمی‌کنه.
و دوم اینکه، برام مهم نیست.
من پولدارم.
یه راز بهتون بگم، همه: پولدارها براشون مهم نیست!
دلم برای حقوق 114,000 دلاریم تنگ نمی‌شه یا هر چی هست،
که اتفاقا به خیریه می‌دم.
من این کارو به عنوان خدمت عمومی انجام می‌دم، باشه؟
باشه، بچه‌ها؟
پس اخراجم کنید.
بله، لیلی، فکر کنم این اتفاق میفته.
پس. ممنون.
و تو واقعا نکات خوبی رو اشاره کردی، واقعا کردی.
مسئله اینه که، رفتار مزخرفت تنها چیزی نبود.
آقای وینتر به اندازه کافی باهوش بود که بدونه به چیزای بیشتری نیاز داره.
و پیدا کردنش سخت نبود.
چند صفحه اینجا تو دفترچه‌اش هست
که اول نمی‌دونستم چی ازشون بسازم.
یه طوفان از اعداد و حروفه. تقریبا مثل یه پازل.
احتمالا عمدا اینجوریه. تا کارشو کمی مخفی کنه.
ولی فهمیدم چی بود
چون من تو پازل‌ها خیلی خوبم.
همه پول‌هایی بود که سوءاستفاده کردی.
دزدیدی.
پول از کجا میاد؟ بودجه‌اش رو نداری.
پول همیشه از کجا میاد، A.B.؟ از یه کپه پول دیگه میاد.
پول اینطوری کار می‌کنه.
تو پولداری، ولی یه چیز دیگه هم در مورد نحوه کار دنیا هست.
آدمای پولدار دزدی می‌کنن. همیشه.
در بعضی موارد حتی دلیل پولدار بودنشونه.
حدسم اینه که دزدی‌ات بیشتر به خاطر
تنبلی، غرور و تحقیر سیستم بوده، ولی کی می‌دونه؟
و فقط پول نبود.
این اعداد؟
همه قوانین کیفری مختلف و کدهای اخلاقی بود که آقای وینتر می‌دونست تو نقضشون کردی.
در نحوه‌ای که قراردادها رو به دست آوردی.
در اون لطف‌هایی که با فروشنده‌های مختلف رد و بدل کردی.
در آدم‌هایی که به کاخ سفید دعوت کردی
و تو رو راهنمایی کردند در انتقال مقامات دولتی آمریکا
تو یک مهمانی دولتی.
فکر می‌کنم آقای وینتر همه اینا رو تو دفترش بهت گفت.
من می‌خوام بهشون همه چیزو بگم!
و فکر می‌کنم تو واقعا، واقعا، واقعا، واقعا، واقعا برات مهم بود.
و فکر می‌کنم به همین دلیل سعی کردی دفترچشو بگیری.
و فکر می‌کنم به همین دلیل وقتی اون شب از دفترش بیرون اومدی،
و تو راهرو وایستادی،
و اون صفحه‌ای که تصادفی پاره کردی رو خوندی،
تصمیم گرفتی بکشی‌اش.
تا خودکشی‌اشو صحنه‌سازی کنی.
اگه اون صفحه رو پاره نمی‌کردی و نمی‌فهمیدی باهاش چی کار می‌تونی بکنی، می‌کشتیش؟
شاید. نمیشه گفت.
و بی‌ربطه.
همه فعالیت‌های مجرمانه انگیزه به علاوه فرصت هستن.
و تو یه فرصت دیدی.
همه مشکلاتت با رفتن آقای وینتر حل می‌شد،
و بعد می‌تونستی همه اتاق‌ها رو دوباره بسازی
و همه کارکنان رو اخراج کنی، و عالی می‌شد،
و نیازی نداشتی تو یه دادگاه مزخرف با نور فلورسنت بشینی
برای دو سال آینده
در حالی که وکیل خیلی خوبت بعضی از مشکلاتتو یه جور دیگه حل می‌کرد.
این راحت‌تر بود. و سرگرم‌کننده‌تر.
و هوشمندانه.
-و همین بود. تاس ریخته شد.
بقیه‌شو می‌دونیم.
تو کسی بودی که رهبری کمپین محوطه‌سازی آگاهانه،
هر چی که هست،
پس رفتی تو انبار با اون لیوانت که شکست،
لیوان کوچیک خواهر امیلی رو برداشتی، پرش کردی از پاراکوات، انتخاب خوبی بود،
و به آقای وینتر زنگ زدی و گفتی، بیا تو اتاق زرد بیضی شکل همو ببینیم.
ببینیم میتونیم حرف بزنیم. معذرت می‌خوام. هر چی که لازم بود بگی.
-و اون قبول کرد. -پنج دقیقه بهم وقت بده.
حتی با اینکه حس قوی‌ای داشت که شاید اتفاق بدی بیوفته،
مثل پرنده‌ها که این حس رو دارن که می‌تونن تغییر فشار هوا رو حس کنن
وقتی توفان در راهه.
تا آخر شب من می‌میرم.
-به عنوان الیوت به سرویس مخفی زنگ زدی. -اون ساعت ۲۲ زنگ زد.
-گفتن طبقه دوم رو خالی کنن. -به ما گفتن از طبقه بریم بیرون.
بعد سم رو بردی به اتاق نشیمن خانواده،
صبر کردی تا السی بره،
و بعد اومدی اینجا با نوشیدنی‌هات.
برای خودت نوشیدنی.
برای ای‌بی پاراکوات و موهیتو.
و بعد برگه‌ای از دفترچه خاطراتش رو بهش دادی --
یادداشت خودکشی --
و دیدی که اونو تو جیبش گذاشت.
و بعد شروع به کار کردی.
سعی کردی افسونش کنی.
بعید می‌دونم افسون شده باشه.
ولی آقای وینتر آدم بدبینی نبود.
فکر نمی‌کنم باور داشت کسی انقدر بدجنس باشه.
اما خیلی چیزها دیده بود. خیلی چیزها می‌دونست از کوچکی، بی‌رحمی، تکبر.
احتمالاً بیشتر از چیزی که ما می‌تونیم تصور کنیم.
اما با این همه،
هنوز حاضر بود بهت شک بهره بده.
این براش هزینه زندگی‌اش بود.
وینتر سم رو نوشید، بلافاصله فهمید چی هست،
و بقیه‌اش رو روی گل‌ها ریخت.
اما پاراکوات سریع عمل می‌کنه و خیلی دردناکه،
و اون رو تکان داد.
مطمئنم تو زیاد درباره سم نمی‌دونی، لیلی،
اما احتمالاً اینقدر می‌دونستی که چیزی که نوشید
قرار نیست بکشدش. پس گلدون رو پرت کردی --
که نخورد، ولی بیشتر ترسونده بودش --
پس رفتی سراغ ساعت. و این بود.
ای‌بی مرده بود. ولی حالا باید سریع عمل می‌کردی.
پس ساعت رو برداشتی و تو راهرو فرار کردی.
ولی این لعنتی ساعت، نه؟ چیکار باید می‌کردی؟
خیلی بزرگ و عجیب و خون‌آلود و ترک‌خورده بود
و نمی‌تونستی باهاش راه بری یا جایی بذاریش.
حالا السی و بعد بروس تو این اتاق بودن و جسد رو پیدا کردن،
و هیچ دلیلی نداشتی باور کنی که اونا اینجوری
اقدامات دیگری رو اشتباه تفسیر می‌کنن.
برای همه چیزهایی که می‌دونستی، سرویس مخفی قرار بود تو ۳۰ ثانیه بیاد، و گیر می‌افتادی.
پس ساعت رو چپوندی تو این کشوی ذخیره‌سازی
جلوی خودت تو راهرو،
صبر کردی تا راهرو رو خالی کنن، و بعد سریع رفتی بیرون
از اتاق معاهده و پایین پله‌های بزرگ.
و آزاد بودی.
به مهمونی برگشتی.
اما اون ساعت داشت اذیتت می‌کرد.
اگه اونا اون بالا باشن چی؟ اگه پیداش کنن چی؟
و بعد، با گذشت زمان،
و فهمیدی هیچ‌کس چیزی در مورد جنازه نمی‌گه،
و بهم اعتماد کن، خیلی شلوغش می‌کردن درباره یه جنازه تو کاخ سفید،
مخصوصاً شب ضیافت دولتی،
تصمیم گرفتی برگردی بالا و ببینی چه خبره.
اگه می‌تونی ساعت رو جابجا کنی.
ولی میای اینجا، و هیچی نیست.
نه وینتر. نه گلدون شکسته. هیچی.
فقط مهندس بروس گلر،
دنبال نشت از اتاق تریپ مورگان.
چه خبر بود؟
وینتر زنده بود؟ چی شده بود؟
واقعاً گیج شده بودی. نگران.
و این همون چیزی بود که همه از اون به بعد دیدن.
همه جا دنبالش می‌گشتم، تو هر اتاقی.
-به نظر نگران می‌اومد. -نگران.
نه وحشت‌زده، فقط واقعاً نگران.
چیزی که دیدم.
هنوز ای‌بی رو پیدا نکردم.
آره، معلوم شد بازیگرت خیلی خوبه،
ولی این نبود.
وحشت‌زده بودی.
وقتی رسیدم، و همه جزئیات چیزی که برای آقای وینتر اتفاق افتاده بود
شروع به ظاهر شدن کرد،
که ظاهراً خودش رو تو اتاق بازی کشته بود،
آره، واقعاً برای تو تکان‌دهنده بود، شگفت‌آور، ولی عالی بود.
تو از تله در اومدی.
و بعد، وقتی من شروع به آوردن تحقیقات
به طبقه دوم کردم،
خوب، همونطور که گفتی، شروع به کمی نگرانی کردی.
ولی زود رفتم،
و دقیقه‌ای که رفتم، آخرین قدم رو برداشتی تا مدارک رو دفن کنی.
مهر و مومش کردی. امیدوارم برای همیشه.
این یه نقشه عالی بود، و واقعاً خیلی اعتبار داری،
ولی تو واقعاً تا همون جایی که بودی فقط به خاطر سوءتفاهم‌های عجیب و غریب و رفتارهای پشیمون‌کننده
از خیلی‌های دیگه تو خونه دوام آوردی.
پس... اینجا یه کار تیمی بود.
واقعاً خیلی بهشون مدیونی.
با اینکه ازشون متنفری.
این مردیه که مرد.
همینجا. تو این اتاق.
خیلی ازش از تو شنیدم.
خیلی چیزها می‌شه از کسی یاد گرفت از چیزی که می‌نویسه و می‌خونه.
اون آدم پیچیده‌ای بود:
پر از نقص و سخت‌گیر، ولی به شدت وفادار،
باهوش و فهیم،
یه دردسر بزرگ،
و بی‌نهایت سخاوتمند توی افکارش.
توی زندگیش خیلی رنج کشیده بود، و تسلیم نشده بود،
و من متاسفم که هیچ وقت فرصت نشد باهاش آشنا بشم.
عاشق این خونه بود.
من نمی‌شناختمش، ولی اینو می‌دونم.
عاشق آدمایی بود که اینجا کار می‌کنن. بهشون احترام می‌ذاشت. می‌فهمیدشون.
قدردانشون بود. می‌دیدشون. می‌فهمید کیا هستن، از کجا اومدن،
چی رو قربانی کردن که اینجا باشن، چرا اینجا هستن.
و دوباره همون سوال. چرا؟
چرا اینجا هستن؟ چرا اون اینجا بود؟
برای شما، آقای رئیس جمهور.
و برای شما، آقای مورگان.
-برای همه اینجا.
برای همه ما.
برای وینتر ما اینطور نبود که ما و اونا باشیم. واقعا نبود. فقط ما بودیم.
یه خونه. یه خانواده.
یه اتحاد ناقص. تلاش برای اینکه کار کنه. تحمل کردن.
اون به اینا اعتقاد داشت.
ببین، من فقط یه کارآگاهم،
ولی فکر می‌کنم این واقعا ارزش باور کردن داره.
و اون به این باور نداره،
و به همین دلیله که واقعا، واقعا مزخرفه.
تازه، اون یه قاتله.
هنوز یه کم نمی‌دونم کی اینجا صلاحیت داره،
پس هر کی هست، ببرتش.
-اون منم. -آره. آرامش داشته باشین، آقایون.
-این کار اف بی‌آیه. من انجامش میدم. -نه، نه.
لیلی شوماخر.
اون حتی تو لیست سه نفر اول من نبود.
من مرد سوئیسی، مرد نمک و مرد آب رو داشتم.
و تو چی؟
بذار حدس بزنم.
-آره. -تا پای جون.
هری چی؟
چی درباره اون؟
آیا نقشی تو این داشت؟
نه. منظورم اینه که، تریپ مورگان درست می‌گفت.
-اون یه عوضیه. -خوب، پس.
اون به شدت با آقای وینتر بی‌ادبانه رفتار کرد،
سعی کرد منو از پرونده کنار بذاره،
به طور نامناسب دفتر آقای وینتر رو گشت.
فکر می‌کنم این بیشتر به خاطر این بود که یه موجود سیاسی مضطرب بود
تا هر چیز دیگه‌ای.
ولی اون چیزای توطئه، همش چرند بود. ببخشید، سناتور.
نه، نگران نباش. ما تو یه جلسه بسته‌ایم.
به نفعش، منو برگردوند و گذاشت اینو حل کنم.
آدما پیچیده‌ان.
چرا لیلی سعی کرد بروس و السی رو تهمت بزنه؟
یه تلاش ناامیدانه بود.
آخرش می‌دونست من بهش مشکوکم. می‌دونست.
کی فهمیدی؟
وقتی فهمیدم، فهمیدم. نمی‌خوام مثل یه معما به نظر بیاد.
یه جایی از یه نقطه‌ای می‌ری که چیزی رو نمی‌دونی تا اینکه می‌دونیش.
تا اینکه می‌بینیش.
کی دقیقا؟ نمی‌دونم.
یه زمانی به لیلی مشکوک شدم
که بهم گفت دید السی و وینتر با هم دعوا می‌کردن
تو اتاق بیضی زرد.
من توی راهرو بودم و دیدم داشت با کسی توی اتاق بیضی زرد دعوا می‌کرد.
السی بهم گفت اونا پشت درهای بسته دعوا کردن.
گفت درو ببندم.
اون دلیلی نداشت که اینو بسازه
و با چیزی که همه درباره وینتر بهم گفته بودن، همخوانی داشت.
که همیشه سعی می‌کرد اختلافاتش رو پشت درهای بسته داشته باشه.
قطعا از دعوا کردن توی جمع خوشش نمی‌اومد.
همیشه سعی می‌کرد ازش اجتناب کنه.
تورو می‌برد تو، در رو می‌بست.
چطور لیلی می‌تونسته اونا رو از راهرو ببینه اگه در بسته بوده؟
مشکوک بود.
اون اینو دید، چون داشت از اتاق نشیمن خانواده تماشا می‌کرد
که داشت سمش رو درست می‌کرد.
و وقتی یاسمین گفت دستور بستن در
از طرف الیوت اومده، یه حس قوی داشتم که لیلی بوده.
تقلید صداش رو شنیده بودم. و هیچ وقت به الیوت مشکوک نبودم.
و بعدش اون پلک زد.
نه به خاطر ساعت، هرچند اون مهم بود،
ولی وقتی گفت دید بروس یادداشت رو توی جیب وینتر گذاشت.
لیلی توی اتاق بازی نبود وقتی من اون شب یادداشت رو برداشتم.
نمی‌تونسته بدونه کجا بوده
مگر اینکه خودش دیده باشه که وینتر اون رو اونجا گذاشته.
که دیده بود.
خب، وقت رفتنه؟
سه ساعت دیگه پرواز داریم.
رایگان یا دالس؟
دالس.
خب، بهتره بری، پس.
ممنونم، کارآگاه کاپ. من خیلی وقته این کار رو انجام میدم.
هیچ وقت کسی مثل تو ندیدم.
یه چیزی برات گرفتم.
برای سفر. اینجا باز نکن.
واقعا برای کسی که کنار تو توی اون پرواز نشسته متاسفم.
ممنون.
برای همه چیز.
باید یه توقف سریع داشته باشم.
مطمئنی؟ وقت داریم؟
وقت داریم.
پنج دقیقه.
قتل رو حل کردم.
-همسایه بغلی؟ -آره.
ای ول. فکر کردم راجع به کلایو اومدی.
نه.
یعنی دوستِ پسرم دوباره میاد خونه؟
-رئیس‌جمهور آمریکا؟ -آره.
آره.
اینجا خیلی خوب بود.
ببخشید.
کی این کار رو کرد؟
صبر کن. نگو بهم.
اون دختره نچسب با اون قیافه؟
آره.
میتونستی از خودم بپرسی.
کارآگاه کاپ؟
میگم براتون نوشیدنی بیارن، خانم کاکس.
خیلی کارت درسته.
آره. هستم.
بهترین.