‫فرانسه، سال ۲۰۳۹
‫شکست توافقات پاریس باعث ‫شکل‌گیری جنبشی به نام ®≠ شد؛
‫جنبشی که دولت آن را "اکوترویستی" می‌نامد.
‫اعضای این جنبش با ‫مجازات‌های سنگین روبه‌رو هستند،
‫در چارچوب قانونی موسوم به "امنیت کامل".
‫تا ساعت ۶ صبح منع رفت و آمد.
‫مواظب باش.
‫همینه دیگه، تموم شد.
‫خب، خوشگله. فقط یهو منفجر نشی!
‫چه کوفتی!
‫امیدوارم نگرفته باشنش.
‫بیا، اینو ببین.
‫بیا اینجا.
‫عجب!
‫بالا دو تا رفیقمون هم هستن، ‫"وندی" و یه آنفی دیگه.
‫- "آنفی"؟ ‫- یه جورایی یعنی تازه کار، مثل خودت.
‫ولی دیگه مبتدی نیستم، یکم تجربه دارم.
‫پس چرا این کفشا رو پوشیدی؟
‫خب، راستش من اینجا به عنوان ‫یه فعال حضور دارم، ولی فکر کردم...
‫شاید اینجوری کمتر ضایع باشم.
‫ولی عجب چیزیه...
‫منم از اینا دارم.
‫انیمه هم می‌بینی؟ ‫توش یه شخصیتی هست که هر دفعه،
‫وقتی میره ماموریت اکتشافی ‫یه لباس محافظتی مثل اینا می‌پوشه.
‫من نامرئی‌ام.
‫- تو برو سمت اون یکی شکاف. ‫- چی؟
‫اون یکی پنجره.
‫فقط لحظه آخر از مخفیگاه بیا بیرون، باشه؟ ‫فقط با اشاره‌ی من شلیک کن.
‫چی بود این؟
‫چه کوفتی! بجنب، زود باش!
‫تموم محوطه رو بستن. ‫بیاید بیرون، ترسوهای کوچولو!
‫خیلی‌خب، خودتون خواستین. ‫حالا حسابی دودیتون می‌کنیم!
‫مراقب چشمات باش.
‫"الویی"!
‫بچه ها، کجایین؟
‫هی، کسی اونجاست؟
‫"چمپتیر"، هدف دقیقاً روبروت قرار داره.
‫فرمانده، اینجا که کسی نیست.
‫هیچی سر در نمیارم.
‫چی؟!
‫یه کلمه هم ازش نفهمیدم. ‫صبر کن... انگار ارتباط قطعه.
‫- هدف دقیقاً جلوته، "شَمپِتیه"! ‫- یه لحظه صبر کن.
‫"شمپتیر"، گاز اشک‌آور رو بزن!
‫"الویی"، به من نگاه کن! خواهش می‌کنم "الویی"! ‫پیشم بمون! نگام کن، باشه؟
‫پیشم بمون. لعنتی...
‫هی، عوضی‌ها، تسلیم شید دیگه! ‫دارید گند می‌زنید!
‫لعنتی.
‫چه گندی زدیم!
‫پیشم بمون.
‫- اینجا هیچی نیست، دیدی نداریم که! ‫- ولش کن، شلیک کن!
‫- هدفی برای شلیک ندارم! ‫- شلیک کن! زود باش، شلیک کن دیگه!
‫[«یولیا بومبارت» از دوم آوریل مفقود شده]
‫"آر" مسئولیت چند تا حمله ‫هم‌زمان رو به عهده گرفت.
‫بمب‌های دست‌ساز یه دکل "6جی" و ‫یه انبار شرکت "توتال" رو خراب کردن.
‫تو شبکه‌های اجتماعی "آر" اعلام کرد، ‫می‌خواد - نقل قول می‌کنم-
‫«مجبور کردن همه برای اجرای کاهش ‫توافق شده‌ی سوخت‌های فسیلی.»
‫- یه هفته‌ست منتظرم. ‫ - یه جای دیگه شهر...
‫یه افسر ۲۹ ساله واحد ویژه هم تو ‫یه عملیات ضد تروریستی کشته شد.
‫"کیلیان چمپتیه" دو تا بچه از خودش ‫به جا گذاشت. حالا مخالف‌ها دارن...
‫من اینجا برای... برای کد کیوآر کد خودمم.
‫دارم میام پیشت دیگه
‫- نه، قضیه برعکس شده! ‫- ولی این تو نیستی.
‫- و کیوآر کد من هم داره منقضی میشه... ‫- ...تا ۱۰ روز دیگه، میدونم.
‫ولی هکرم...
‫- همون یارو که کیوآر کدتو ساخت.
‫یهو غیب شد.
‫چی؟
‫خب، کجا؟ یـ... یعنی چی؟ ‫تو... یعنی کیوآر کد منو نداری؟
‫درسته، دقیقاً همینه.
‫تو... من سه روزه دارم اخبار رو دنبال می‌کنم.
‫پس هیچی درباره‌ی گم‌شده‌ها نمیگن. ‫انگار فقط هکرِ من نیست.
‫خب، حالا من دقیقا چی کار کنم؟
‫دیگه هیچ‌کس مدرکی گیرش نمیاد.
‫بیا، یه کم خودمونی‌تر حرف بزن دیگه.
‫به همه بگو دارم کدهای ‫کیوآر رو به مهاجرا می‌فروشم.
‫- من... ‫- ...به فنا رفتم.
‫تو دردسر افتادی، عزیزم.
‫خب، پس پولمو پس بده.
‫خیلی کارا می‌کنم اینجا، ‫ولی پول مفت نمیدم به کسی.
‫هکرم پولتو برداشته. پیداش که بشه،
‫- یعنی تو اولین نفری هستی که می‌فهمه. ‫- پس پولمو بده.
‫خب، دیگه کجاش نامفهوم بود؟
‫دیگه ندارمش.
‫ساعت ۶:۰۰ قرنطینه تموم می‌شه.
‫"حسن"،
‫"حسن"، سرم کلاه رفت.
‫قاچاق‌برها برای "کانادا" چقدر می‌گیرن؟
‫لعنتی، خیلی متأسفم. واقعاً.
‫خب، سفر دریایی با باربری یه نفت‌کش ‫از اقیانوس اطلس، اینطوریه که...
‫۲۰ هزار تا. خب، چقدر وقت ‫داریم این پولو جور کنیم؟
‫ده روز دیگه وقتت تمومه.
‫می‌دونم.
‫خب، پاشو بریم سر کار.
‫موبایل رو بیار.
‫من هنوز ۲۸ تا دیگه دارم.
‫گاهی قاطی می‌کنن کشورها رو، نه؟
‫اگه گند بزنن که خیلی هم خوب میشه. ‫هرجا دلشون بخواد می تونن منو بفرستن،
‫- فقط "هنگ کنگ" نه. ‫ - "هاوایی" عشقه!
‫کانادا دیگه.
‫آماده شیم برای بازرسی.
‫- خانم‌ها پایین، آقایون بیان پیش من. ‫- زود باشین، بریم!
‫دست‌هاتون رو باز کنید.
‫بعدی!
‫- جواهری نداری؟ ‫- نه.
‫برو بریم.
‫خب...
‫برو جلو.
‫بعدی. جواهری نداری؟
‫هوا چطوره؟
‫اینجا کسی هست؟
‫خوش اومدی، "جولیا بومبارت".
‫خوش اومدی به "پلنت بی"، اولین زندان مجازی.
‫اینجا با یه آواتار شبیه ‫خودتون این‌ور اون‌ور می‌رید.
‫تا وقتی که منتظر محاکمه‌تون باشین، ‫همین‌جا می‌مونین
‫تا روز دادگاهتون همین‌جا می‌مونین.
‫شما تحت نظر نیستید،
‫چارچوب تعیین‌شده‌ی "قانون اساسی" ‫موبه‌مو اجرا می‌شه.
‫به نفع خودت و "فرانسه"ست که به ما کمک کنی،
‫باید کمک کنی اون گروه تروریستی ‫ "گرنوبل" رو متلاشی کنیم.
‫تو این اتاق تاریک می‌تونید با ما تماس بگیرید
‫و هویت بقیه تروریست‌ها رو هم بهمون بگید
‫اسم دار و دسته‌ی خلافکار "ر" رو لو بدن.
‫جولیا، لطفاً وارد اون اتاق سیاه بشو.
‫با همدیگه خشونت رو تموم می‌کنیم.
‫- "جولیا"! ‫- اینجا چیکار می‌کنی تو؟
‫- پات... ‫- چي شده مگه؟
‫چی شده؟
‫تو هم... باشه، باشه، باشه...
‫عجب چیز خفنیه، خیلی خفنه، خیلی خیلی خفنه.
‫- صدای "اون" رو شنیدی؟ ‫- آره.
‫ولی من نباید تو زندان باشم.
‫- تو احتمالاً زودتر میای بیرون. ‫- آخه کار بدی هم نکردی.
‫باشه.
‫هیچی یادت نمیاد؟
‫خب، یه جورایی...
‫آهان... اونجا بود که پهپادها اومدن و...
‫و بعدش، یه گروه ویژه از راه رسید.
‫ما فرار کردیم.
‫اونا... اونا گاز اشک‌آور زدن.
‫بعدش یهو دیدم... یهو اینجا چشم باز کردم.
‫- کی؟ ‫- چند ساعت پیش.
‫- دقیق نمی‌دونم. ‫- لعنتی...
‫- ما تنها نیستیم اینجا. ‫- چی؟!
‫- این قراره چی باشه؟ ‫- یه دَرکوب.
‫یه "قوچ"؟ بعدش این به چه دردی می‌خوره؟
‫- این فقط خراب می‌شه. ‫- خب؟ دارم امتحانش می‌کنم دیگه.
‫مثل همیشه دیگه...
‫چه وضعشه.
‫- این مسخره‌بازیا چیه؟ ‫- ما هنوز با هم آشنا نشدیم. "مهدی"‌ام، هکر.
‫- "جولیا" هستم، توپچی. ‫- به من شلیک کردن،
‫- خب، بعدش دیگه ولو شدم. ‫- این کیه؟
‫نمیدونم کیه. از اول اینجا بود و ‫همش با خودش حرف می‌زنه.
‫- زودِ زود دوباره چشمامو باز می‌کنم. ‫- اون اینجا رو زندون حساب نمی‌کنه.
‫- فکر می‌کنه تو کماست. ‫- دوباره به هوش میام.
‫یعنی آمبولانس‌ها رو هم دستگیر می‌کنن؟
‫- خیابون رو چک کردین؟ ‫- حواست باشه! حواست باشه! حواست باشه!
‫همه را امتحان کردیم. هیچ‌چیزی اینجا ‫حتی نمی‌تونه بهش آسیب بزنه.
‫تی‌ان‌تی، استون یا یه ‫پتک گُنده لازم داریم، جونم.
‫این دیگه چه وضعیه! خانواده‌م ‫اصلاً نمی‌دونن من عضو "آر" هستم.
‫این یه دنیای دیگه‌ست، ‫تو محل ما کسی زندون نمیره.
‫پس یعنی خانواده‌م باید زندان رو بشناسن، آره؟
‫نه، منظورم این نبود. ‫داری با اون صندلی چیکار می‌کنی؟
‫نه بابا، صندلی چیه!
‫- نه بابا، پس چی می‌تونه باشه؟ ‫ - شاید یه جور درگاه باشه،
‫مثل یه بازی، یه درگاهی باشه ‫که ببرتت یه جای دیگه.
‫انگار داریم توی یه نقشه این‌ور اون‌ور می‌ریم.
‫یا شایدم فقط یه صندلیه.
‫همیشه همون ماشین از اینجا رد میشه.
‫خب... دنبال راهی برای ‫بیرون رفتن گشتین دیگه، نه؟
‫عجب!
‫اوهوی!
‫عجب چیزی از آب دراومده!
‫حتی برگ‌های کوچیک هم ‫دارن این‌ور اون‌ور می‌رن.
‫با سایه‌ها و چیزای دیگه دیگه، همه‌چی تکمیله.
‫اگه دستمو فرو کنم توش چی میشه به نظرت؟
‫چه اتفاقی قراره بیفته؟ خیس میشه دیگه. ‫ولی امتحان کن، شاید یه چیزی شد!
‫- خب؟ ‫- آره، الان دستم خیس شد.
‫"ویکتوار"، بیخیال. فایده نداره که.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بخاطر یه پهپاده؟
‫یه مأمور "سی‌آراس" زخمی شده.
‫- شاید مرده باشه. ‫- نه بابا.
‫نه، بابا!
‫- خب، یا اون یا من... ‫- نه، نه، من... نه، نه،
‫هیچ‌کس اینجا...
‫هیچ‌کس کسی رو نکشته، ‫فقط یه کم اوضاع قاطی‌پاتی شده.
‫- هیچ‌کس اینجا آدم نکشته. ‫- "ویکتوار"...
‫- هیچ‌کس! هیچ‌کس نکشته! ‫- "ویکتوار"...
‫اونا می‌دونن چه بلایی سرشون آوردیم.
‫- اگه این کارو کنیم، حبس ابد داره! ‫- می‌دونم.
‫خودت میگی زیاده‌روی کردیم، حق نداشتیم.
‫می‌دونم. گفتم که، یه جورایی یه اتفاق بود.
‫نه، ولی... "جولیا"، تو نکشتیش.
‫- فقط هشت روز دیگه مونده. ‫- میشه...
‫میشه یه کم پیش‌پرداخت بگیرم؟
‫میخوای در بری، قبل از اینکه ‫کیوآر کدت باطل شه؟ عمراً.
‫خیلی‌خب، لطفاً اون طرف.
‫هدست‌ها رو بردارین،
‫دونه دونه همه‌شونو اسکن کن.
‫تا بوق بزنه. خب، حالا دیگه آزاد شدن.
‫- پس بفرست بره انبار دیگه. ‫ - چشم، قربان.
‫اینا وسیله‌های حساسی هستن، ‫لطفاً یه کم با احتیاط.
‫مراقب باشم، آره؟
‫"آجودان"، قراره تو منطقه‌ی آبی منتظرمون باشن.
‫- حتی تو اردوگاه هم؟ ‫- آره.
‫- از پسش برمیای؟ ‫- آره، یه جوری ردیفش می‌کنم.
‫فقط اتصالات مونده. دو تای دیگه ‫مونده، بعدش میام بالا.
‫باشه، موفق باشی.
‫عجب چیزیه!
‫تو خیلی خنگی.
‫چی‌جوری نگاه می‌کنی؟
‫- چیه؟ ‫- تا حالا آدم معلول ندیدی؟
‫ببخشید.
‫من، اِ...
‫اون جایی که من ازش اومدم، ‫از دست دادن یه پا...
‫مثل این می‌مونه که اینجا ‫پات پیچ بخوره، عادیه.
‫خب...
‫- "سوریه"؟ ‫ - "عراق".
‫هی، جوری جوابمو بده که تابلو نشه.
‫زباله‌ها رو کجا می‌ریزیم؟
‫میره یه کارخونه تفکیک زباله تو شمال. ‫نه خونه‌ی من، اوختی.
‫خیلی راحت می‌شد که!
‫- چی چی؟ ‫- فرار کنیم اون وَر آب.
‫آره، ولی همه‌ی راه‌های دیگه رو ‫امتحان کردیم دیگه.
‫این همه زحمت بکشیم، ‫بعد راحت شنا کنیم و بریم؟ عمراً!
‫- پس کاری نکنیم؟ ‫- از لحاظ فنی ما فقط "ان.پی.سی" هستیم.
‫- این دیگه چیه؟ ‫- یه شخصیت بازیه که برنامه ساخته.
‫تو بازی آزادانه می‌گردیم، ‫ولی نمی‌تونیم از صفحه بیایم بیرون.
‫ما توی برنامه گیر افتادیم.
‫- واقعاً فکر می‌کنین ما توی یه بازی‌ایم؟ ‫- نه، احتمالاً نه.
‫- اینجا یه زندونه. ‫- اگه این درست باشه...
‫- پس چرا وکیل نداریم؟ ‫- فکر می‌کنی چه اتفاقی میفته؟
‫اگه لو بدیم چی میشه؟
‫هیچ‌کس اینجا کسی رو لو نمیده.
‫- اینجوری نگام نکن دیگه. ‫- نه بابا...
‫من هم که دیگه خائن نیستم.
‫اصلاً من که کسی رو نمی‌شناسم، یعنی...
‫- هیچ‌کس اینجا کسی رو لو نمی‌ده. ‫- خودت بودی که شروعش کردی.
‫فهمیدم، باشه…
‫می‌خوام بدونم قضیه چیه...
‫این دیگه چی بود؟ "جولیا"؟
‫اون غیب شد!
‫- گودان! ‫- گودان!
‫- گودانِه! ‫- گودانِه!
‫- گودنه! ‫- گودنه!
‫"گودانه!"
‫"گودانه‌"؟
‫فکر می‌کنی چقدر دیگه باید صبر کنیم ‫تا محاکمه‌مون شروع بشه؟
‫تا بریم پیش یه قاضی، آره؟
‫پنج سال؟!
‫یا شایدم ده سال؟
‫بچه هام خونه منتظرم بودن.
‫من لیاقتش رو ندارم، من که کسی رو نکشتم.
‫یعنی من لایقشم؟
‫متأسفم.
‫اینجا دیگه آخرِ جهنمه.
‫باید یاد بگیریم از خودمون محافظت کنیم.
‫"الویی؟"
‫- "الویی"؟ منم. ‫- همه جا خون بود...
‫تموم شد، تموم شد دیگه. ‫آروم باش، نفس عمیق بکش.
‫- چی شده؟ کابوس می‌دیدم؟ ‫- تموم شد رفت.
‫همه‌مون یه کابوس بد دیدیم. یه نفس عمیق بکش.
‫تموم شد رفت.
‫تو از اینجا میری بیرون، تو اون اتاق سیاه ‫باهاشون حرف بزن، همه‌چیو بنداز گردن من.
‫- نه. ‫- چرا، بهشون بگو...
‫پشیمونی، فهمیدی؟ ‫بگو من مجبورت کردم
‫که تو مسابقه "آر" شرکت کنم. ‫با من بیای این ماموریت.
‫چی میگی، خودت هم نمی‌دونی داری ‫چه غلطی می‌کنی، فهمیدی؟
‫هیچ‌کی رو نمی‌شناسی و به دردِشون هم نمی‌خوری، ‫گیرم که یه چیزی هم گیر آورده باشی.
‫اون بیرون دیگه بهمون کمک می‌کنی، پس.
‫یه اسم برام بذار، بهتره.
‫خواهش می‌کنم.
‫نه، "الویی"، این کار رو نمی‌کنم.
‫ما از این کارا نمی‌کنیم.
‫نه، حق با توئه.
‫اِوا، چه جالب! تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫۵۰۰۰ تا!
‫- نه. ‫ -۴۰۰۰.
‫- نمیتونم این قیمت رو قبول کنم. ‫ - ۳۵۰۰.
‫- نه، نمیشه. ‫- 2000.
‫- نه. ‫- چقدر می‌دی؟
‫مسئله پول نیست، برش گردون!
‫- چه کار خطرناکی کردی. ‫- نمی‌خوام بدونم.
‫نه خطراتش رو می‌خوام بدونم، ‫نه کجاست، نه چیه، نه چجوری.
‫روی این وسیله آرم ارتشه. این یه هدست نیست،
‫این یه بمبه!
‫بگیرش و از اینجا برو گمشو.
‫برو بابا!
‫مواظب باش!
‫- وایستا! پلیس! ‫- پلیس!
‫زود باش، تندتر!
‫برو دیگه!
‫لطفاً اینجا رو ترک کنید، وقت نداریم.
‫زود باش، پلیسا دارن میان!
‫- هی، خوبی؟ ‫- آره، ممنون.
‫زود باشین، بچه ها!
‫بگو ببینم، اینا از کجا اومدن؟
‫چه خبره اینجا، عجب وضعیه...!
‫به خونه هاتون برگردید! ‫این آخرین اخطاره قبل از دستگیری.
‫دیگه هیچی یادم نمیاد.
‫دلیلش هم اینه که دارم باهات حرف می‌زنم.
‫فقط یه نشونه می‌خوام، همین.
‫شما یه مشت عوضی‌ی ترسو هستین!
‫کجایید؟ کجا قایم شدین؟
‫چه عوضی‌هایی هستین شماها!
‫ترسوها!
‫چه گندی!
‫بازم همون روز، عین دیروزه.
‫پس چرا اصلاً دارم این کارو می‌کنم؟ ‫این زهرماری‌ها که دوباره باز میشن!
‫می‌خواید شکنجه‌م کنید؟ ‫حالا می‌بینیم. شکنجه، آره؟
‫- بالاخره یه جوری سر در میارم و... ‫- تو کی هستی؟
‫تازه رسیدی؟
‫تازه واردی، مگه نه؟
‫راستش... نباید اینجا می‌بودم.
‫انگلیسی بلدی؟
‫وای نه... فقط انگلیسی بلدی؟
‫تو هم تو ساحل بیدار شدی؟
‫ساحل دیگه.
‫پس اون بیرون دارن راجع به ما حرف می‌زنن؟
‫قبل از اینکه جواب بدی، ‫لازمه هر سوالی رو دو بار بپرسی؟
‫دارن اون بیرون پشت سرمون حرف می‌زنن؟
‫من... نمی‌دونم واقعاً.
‫- می‌دونی امروز چه روزیه؟ ‫ - اِم...
‫پانزدهم آوریله.
‫هیچ‌کس نگرانمون نیست، نه؟
‫- اتاق خودت رفتی؟ ‫ - چی؟
‫اتاقه. با اسم روش.
‫بیا دیگه، نشونت بدم.
‫اتاق‌هایی داریم که اسم دارن.
‫اسم من "جولیا بومبارت" هست. تو چی؟
‫"جولیا بمبارت"...
‫حالا هر چی...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫این یه بازیه؟
‫لعنتی...
‫نه، اینطور نیست.
‫خواهش می‌کنم.
‫لعنتی، تو دیگه کی هستی؟ تو کی هستی؟!
‫خدای من! "ویکتوار!"
‫لعنتی... وای...
‫اوه، لعنتی.
‫چه وضعشه!
‫مقاومت بی‌فایده‌ست.
‫اسمی بگو دیگه.
‫"جولیا" هستم.
‫"جولیا"؟
‫"بومبارت."
‫دنبالِ "ژولیا"، "ویکتوار"، "گودان"، "الوا"...
‫خانواده‌هاشون نمی‌دونن کجان...
‫"یولیا بومبارت" خیلی وقته که نیست. ‫دوستامون کجا هستن؟...
‫"مهدی" کجاست؟ ده روزه که گم شده.
‫"مهدی"...
‫بچه‌هات خوبن، طاقت بیار... ‫می‌خوایم مرده‌هامونو دفن کنیم.
‫حسن، فوراً برو به دفتر "دیلی نیوز" تو تورنتو.
‫من یکی از رابط‌هاشون تو "بغداد" بودم.
‫بهشون بگو یه خبر داغ دارم از ‫فعالای گمشده‌ی "گرنوبل".
‫من، "وانو بومبارت"،
‫پدر "یولیا بومبارت" که دوم آوریل ناپدید شد،
‫من کل زندگیم یه شهروند درست و حسابی بودم.
‫من یه آدمم که به قانون احترام می‌ذارم،
‫پلیس و دادگستری رو هم.
‫من از دولت تو مبارزه با تروریسم حمایت می‌کنم.
‫نمی‌خوام کسی رو متهم کنم، فقط از کسایی ‫که ممکنه دخترمو دیده باشن می‌خوام...
‫می‌خوام از کسایی که احتمالاً دخترمو ‫دیدن خواهش کنم بهم بگن که آیا...
‫[محتوای تروریستی، مسدود شده.]
‫چه فکر فوق‌العاده‌ای! برم یه سر "دیلی نیوز".
‫و بهشون می‌گم دخترخاله‌م ‫غیرقانونی تو فرانسه مونده
‫و حالا می‌خواد با دستمزد یه مقاله درباره‌ی...
‫میخواد با پول مقاله‌ای درباره‌ی آدم‌های ‫گم‌شده حق‌السکوت قاچاقچی‌ها رو بده.
‫من واقعاً نمی‌فهمم.
‫هدست یه سیگنال توی "سنت ویرج" فرستاده.
‫ولی اینجا هیچی نیست.
‫هر کی هم که ازش ‫استفاده کرده، دیگه اینجا نیست.
‫کمک!
‫کمک کنین دیگه! مامان!
‫اگه درست فهمیده باشم، ‫یکی از شماها لو داده ما رو، درسته؟
‫از کجا به این نتیجه رسیدی... ‫چون زودتر از همه رسیدیم اینجا؟
‫نه، صبر کن ببینم، من که کسی رو متهم ‫نمی‌کنم. همه‌تون رو می‌شناسم.
‫دارم سعی می‌کنم بفهمم چه خبره اینجا.
‫سلام
‫[بی گناه خوش اومدی.]
‫اینجا توی کُمای من چیکار داری؟
‫- چی داره اینجا میگذره؟ ‫- نگران نباش.
‫- این دیگه چه وضعشه؟ ‫- زود تموم می‌شه، قول می‌دم.
‫اصلاً نگران نیستم!
‫- آخه چرا باید نگران باشم؟ ‫- ببخشید، من... گیج شدم.
‫منو یادت نمیاد؟
‫تله‌های انفجاری‌ت، "منتوس سودا"‌ت...
‫اونا کارِ من بود. بچه‌هاتم اونجا بودن.
‫ببخشید، ولی من شما رو نمی‌شناسم.
‫یعنی دو ماه هم نشده!
‫نه بابا، دیگه انقدرهام خُل نیستم.
‫نه، منظورم این نیست که دیوونه‌ای.
‫فقط نمی‌دونم تو کی هستی.
‫چرا همه‌تون این‌جوری دارین منو نگاه می‌کنین؟
‫چی شده؟
‫- نمی‌شناسمش که، خب!؟ ‫- لعنتی...
‫لعنتی، دیگه دست از اینجوری ‫زل زدن بهم برمی‌دارین یا نه؟
‫آها، باشه.
‫پس فکر می‌کنی، چون بچه‌هام بیرون منتظر بودن،
‫مگه الکیه همینجوری منو متهم کنی؟
‫ای وای من.
‫اوه، چه گندی زدیم!
‫اوه لعنت. این دیگه...
‫باید شبا خودتو ببندی یه جا.
‫عجب سورپرایزی بود!
‫پس شاید نخوای بهمون بگی، نه؟ ‫همینه دیگه.
‫- آخ، "جولیا". ‫- حداقل یه امتحانی بکن.
‫- تو دیگه چرا... ‫- بسه! به خاطر رفاقتمون میگم.
‫شاید بهمون کمک کنه.
‫سلام.
‫چطوری می‌تونم یواشکی ازش استفاده کنم؟
‫این هدست رو.
‫چطوری با هکرت ارتباط برقرار می‌کنی، ‫بدون اینکه... ردیابی بشی؟
‫ما... ما تو "عراق" یه نرم‌افزار ‫برای این کار استفاده می‌کردیم.
‫یه همچین... یه اپلیکیشن رمزگذاری شده‌ای بود
‫یه جور چیزای "نِردی" دیگه... ‫ راستش درست نمی‌دونم اسمش چیه.
‫یادم نیست، ولی تو که بیشتر سر درمیاری.
‫گوش کن، "هرمس".
‫یا منو نامرئی می‌کنی
‫یا منو نامرئی می‌کنی، یا لو میدم ‫داری QR کد می‌فروشی.
‫دیگه چیزی واسه از دست دادن ندارم.
‫پس، وقتی فلش "تیلز" رو بزنی، ‫دیگه نامرئی میشی.
‫وقتی فلش فعال باشه، هیچ‌کس ‫نمی‌فهمه دارم ازش استفاده می‌کنم...
‫یا از کجا دارم استفاده می‌کنم؟...- ‫- آره.
‫همینو گفتم دیگه. دوباره بگم؟
‫خب، حالا دیگه حساب‌مون صاف شد؟
‫باشه.
‫راستی...
‫یه زندگی شاد داشته باشی، خانم جوون.
‫ته تهِ تونل یه نوری هست. ‫ته تهِ تونل یه نوری هست.
‫ته ته این تونل یه نوری هست، یه روشنایی.
‫هی، شما که همه‌چی رو می‌شنوین. ‫پس خوب گوش کنین ببینم چی میگم!
‫شوخی میکنید؟ ‫این برنامه مزخرفتون رو هک می‌کنم!
‫نمیتونین جلوم رو بگیرین!
‫سلام.
‫می‌خواستم خیلی وقته ازت بپرسم، ‫این "منطقه آبی" دیگه چیه؟
‫یه جورایی کلینیک ‫فوق پیشرفته‌ست، با دکتر و اینا.
‫ولی من مجوز ورود ندارم که
‫من نباید بخش بیماران رو تمیز کنم، خب.
‫چه طعنه‌ای داره سرنوشت!
‫تو هنگ‌کنگ پرستار بودم.
‫چی شده تو؟
‫قبلاً چی بودی؟
‫من... من "خبرنگار" بودم. توی "بغداد".
‫بیا بریم.
‫اون دختر چینی رو هم با خودتون ببرید.
‫- هی، داری چیکار می‌کنی؟ ‫- زود باش دیگه!
‫- من کاری نکردم که! ‫- تو دیگه ساکت! تکون بخور!
‫- برگرد. ‫- جدی میگی؟!
‫دست‌هات رو باز کن.
‫چی شده؟
‫تو "بغداد" خبرنگار بودید؟
‫نمی‌فهمم.
‫شما خبرنگار بودین توی "بغداد"؟
‫خب، راستش... ای کاش می‌تونستم بگم آره.
‫اینجوری خیلی باحال‌تر و شیک‌تر می‌شد.
‫ولی نه، من فقط یه آرایشگر بودم... تو "موصل".
‫نه، تو "بغداد" نبودم.
‫فقط خواستم بدونی، به نظر من آرایشگرا...
‫به نظر من آرایشگرا خیلی باحال‌تر ‫از این آشغال‌جمع‌کنا هستن.
‫کار "کیم" توی قسمت آبی نصیب ‫من نمیشه؟ یکم تنوع بد نیست.
‫نه، همون قراره قبلیه. ‫تو که تا یه هفته دیگه داری میری.
‫کمک!
‫- من تروریست نیستم. ‫- پانزده درصد دیگه...
‫تو اون چند روز بعدش.
‫اون ۵ درصد باقیمونده‌شون ‫ولی هیچ‌وقت کم نمیارن.
‫من که قهرمان بازی در نمیارم.
‫فقط سه روز دیگه وقت دارم، ‫قبل از اینکه مثل تو بشم.
‫یه نفر داره یواشکی میاد ‫و میره تو "اونترلینن".
‫نه، برعکس شما، اون ‫مزاحم علامت سیاره ب رو نداره.
‫هر اشاره‌ای به ظاهر بیرونی...
‫هویت یا نیت‌های این مزاحم رو فاش کنه
‫فوری آزادش می‌کنیم، همین الان.
‫از همکاری داوطلبانه و کامل‌تون ممنونیم.
‫لعنتی.
‫این مزاحم درست به اندازه‌ی ‫این هتل و وعده‌ی آزادی قلابیه.
‫مهم نیست، فقط نباید رفیقامونو قال بذاریم.
‫اگه یه نفر از بیرون بتونه ‫خودشو برسونه به این زندون...
‫تنها راهمون برای ارتباط با دنیای بیرونه.
‫شاید تنها شانسمون باشه که یه تماسی بگیریم.
‫- بهتره باهاش همکاری کنیم. ‫- اگه با هم کار کنیم که...
‫ولی آخرش داریم واسه همین ‫سیستم کار می‌کنیم دیگه.
‫این مزاحم مثل... یه استخره، آسمونه، باده...
‫هیچی‌ش واقعی نیست. همه‌ش مجازی‌ئه.
‫- برنامه داره ما رو کنترل می‌کنه. ‫- شاید بتونه گولش بزنه،
‫- برنامه‌ات رو؟ ‫- این برنامه که مال من نیست.
‫و... چی بگم؟
‫این همه "شاید" زیاده. ‫تهش فقط دو تا راه می‌مونه:
‫تو به اونایی که بیرون دارن ‫برامون می‌جنگن خیانت می‌کنی،
‫یا اینکه...
‫- با این برنامه همکاری می‌کنی. ‫- چطوری مگه میشه؟
‫می‌بینی که فایده نداره، ‫"مهدی"، هیچ جوری نمیشه.
‫اونایی که حرف می‌زدن، هنوزم پیشِ ما هستن.
‫باشه، من رفتم.
‫اون مزاحم، همون خانم پیش تو بود؟
‫این ادا اطوار چینی‌ها رو تمومش کن.
‫حواسم بهت هست. ‫حالا دیگه منم تو نقشه‌ی سریت شریکم.
‫این،
‫این پایه و اساسشه.
‫اینجا هم که دارم کار می‌کنم، توی "منطقه سبز".
‫و شما چی، فکر کنم شما...
‫خب، یعنی بدن‌هاتون... الان یه جایی ‫تو همین محدوده آبی هست، درسته؟
‫هنوز بهش دسترسی ندارم، ‫ولی دارم روش کار می‌کنم.
‫کی اعتبار اون کیوآر کدـت تموم میشه؟ ‫اصلا حواسم به گذر زمان نیست.
‫فقط پنج روز دیگه مونده.
‫این دیگه چیه؟
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫اسم من "نور حمدی" هست. "نور حمدی".
‫اگه برنگشتم و راه دیگه‌ای ‫برای بیرون رفتن نداشتی،
‫میتونی اسم من رو صدا کنی.
‫الان دارم خیلی ریسک می‌کنم.
‫تو انجمنِ محله‌ی شمالی وصل شو ‫و جوری رفتار کن که انگار منم.
‫با یه خانومی به اسم "بابا" تماس بگیر، بعد هرچی ‫درباره‌ی سیاره‌ی "بی" می‌دونی براش تعریف کن.
‫هدست رو، هر چی که می‌دونی، بهش بگو. ‫اون می‌تونه کمکمون کنه.
‫شناسه من، برای اینکه تو فروم وارد بشی،
‫شماره‌ی شناساییم برای ورود ‫به فروم اینه: ۹۹۹۷۳۴۲۴۵.
‫...۹۹۹۷۳۴۵
‫- ۲۴۵. ‫- کسی این دور و برا هست؟
‫- 999734245. باشه. ‫ - باشه.
‫هی! شماها کجایین؟
‫همینجا منتظرم باش. ‫سعی می‌کنم زود برگردم. باشه؟
‫باشه.
‫ساخت اون دیوار خیلی بزرگ ‫توی مدیترانه داره تموم می‌شه.
‫این سازه‌ی عظیم، تا یه ماه دیگه تموم می‌شه.
‫و کلاً کاری کنه اروپا دیگه برای ‫مهاجرای آفریقایی قابل دسترس نباشه.
‫دیشب هم یه تلاش دیگه برای ‫رد شدن از این سد، بی‌نتیجه موند.
‫۳۰ تا مهاجر غرق شدن
‫[دسترسی ممکن نیست]
‫یا توسط مرزبان‌های اروپایی کشته شدن،
‫اونایی که دارن تو اون ساختمون ‫ ۵۰۰ کیلومتری گشت می‌زنن...
‫تو لیبی دما الان رسیده به ۵۶ درجه...
‫این چه مسخره‌بازی‌ایه؟
‫نه بابا، فقط منم.
‫افتادم تو چه دردسری!
‫اینترپل چسبیده به ما.
‫تو بودی؟ منو فروختی؟
‫ببخشید، چی؟
‫واسه همین اینجام دیگه.
‫ولی تونستم فرار کنم،
‫ولی دیگه هیچ جا رو ندارم برم.
‫- صبر کن. خودشه. ‫ - کی؟
‫این هکرمه.
‫"مهدی علوی" هستم.
‫میشه لطفاً همه‌شون رو واسه من چک کنی؟
‫باشه...
‫[از دوم آوریل گمشده]
‫من و دوستام یه روزنامه ‫آنلاین غیرقانونی راه انداختیم.
‫این مربوط به ده سال پیش توی بغداده.
‫پنج، شش…
‫روزها کفش می‌فروختم و شب‌ها می‌نوشتم.
‫همیشه می‌دونستم یه گندی قراره زده شه.
‫۱۱، ۱۲، ۱۳...
‫ولی ترس تنها موضوعی بود که ‫اصلاً نباید راجع بهش حرف می‌زدیم.
‫چهارده، پانزده...
‫سانسورِ ما فقط همینه.
‫آره، دقیقاً.
‫۱٫۵۰۰۹۱۶.
‫یهو از زندگی محو شدم.
‫- ۴۶. ‫- یا بهتره بگم...
‫از زندگیم محو شدم، بهتره بگم.
‫19 دقیقه.
‫- چی؟ ‫- یه دقیقه و ۱۴۶ صدم ثانیه است.
‫- میشه ۱۹ دقیقه. ‫- یه جور امتحانه؟
‫اینجا پایگاهه.
‫یه بند کفش بده من.
‫چی؟ میخوای با بند کفشم چیکار کنی آخه؟
‫پسش بده دیگه!
‫اسم من تو لیست سیاه دولت نظامی "عراق" بود.
‫نتونستم برم ترکیه.
‫بعدش دیگه مدارکمو انداختم دور
‫و یه جورایی صحنه‌ی مرگ خودمو ساختم.
‫بدون اینکه خداحافظی کنم.
‫هیچکی رو.
‫این پایگاه یه جایی همین دور و براست.
‫یه جایی همین دور و برا، روی این خط.
‫شناسایی من مال یه خانومی بود ‫که تو راه دریای مدیترانه فوت کرد.
‫این‌جوری شد که شدم "امرا درواش"...
‫خب، این‌جوری شد که من شدم یه آرایشگر مو ‫به اسم "عمرا درواش" از موصل.
‫[فوق محرمانه]
‫نپرس چه سختی‌هایی کشیدم ‫تا خودمو به اینجا رسوندم،
‫و اینکه چه اتفاقاتی از اون موقع ‫تا حالا افتاده.
‫یاد گرفتم هیچی باشم.
‫هیچی و هیچ‌کس.
‫یهو دیدم این هدست رو دزدیدم...
‫و زندگی من دوباره جون گرفت.
‫تو تنها کسی هستی که اسم واقعیمو بهش گفتم.
‫می‌برمت بیرون از اینجا.
‫خب، چه جوری؟
‫تو که اصلا نمی‌دونی پایگاه کجاست.
‫فقط ۴ روز دیگه وقت داری.
‫"اروان" ربطی به "آر" نداره.
‫اون هیچ ربطی به این قضیه نداره. ‫ولی خب، یه چیزایی به من بدهکاره.
‫اونجا رو ببین. بعد منو.
‫"آر" لنزهای کیوآر خالی رو بهش میده، ‫که ما از کارخونه‌ها یواشکی میاریم.
‫به جای اینکه بندازیمشون دور، ‫می‌فرستیمشون پیشش.
‫خب، اون موقع است که می‌تونه ‫لنزها رو برای مشتری‌هاش تنظیم کنه.
‫من اطلاعات لنزت رو اسکن می‌کنم.
‫در عوضش، اگه کسی رو خواستیم ‫غیب کنیم، بهمون کمک می‌کنه.
‫تا ۴۸ ساعت دیگه، اون جدیده‌رو میگیری.
‫فقط سه روز دیگه مونده.
‫هی، این کارا دیگه جواب نمیده، بیخیال شو.
‫جنبش "اکوتروریستی" R...
‫دیروز دوباره جنبش "اکوتروریستی" ‫تو لندن و اطرافش یه کارایی کرده.
‫چند تا انفجار اواخر شب اتفاق افتاد.
‫نزدیک انبارهای سوختِ فرودگاه ‫"هیترو" چند تا انفجار رخ داده.
‫می‌خوان کل پروازها رو مختل کنن، انگار!
‫در حال حاضر یه عملیات بزرگ نظامی ‫و انتظامی تو منطقه جریان داره.
‫در حالی که حزب "آز" در ‫اروپا داره طرفدار جمع می‌کنه،
‫کارخونه‌ها توی فرانسه حدود دو هفته‌ست ‫که کمتر مورد حمله قرار گرفتن.
‫مخصوصاً توی شهرِ "گرونوبل".
‫بعضی از فعال‌ها غیب شدن، احتمالا برای ‫اینکه از دست پلیس و دادگاه در برن.
‫خب، یا اینجاست دیگه...
‫نه بابا، آخه اینجا که زمین فوتباله، نیست!
‫یا اینجا.
‫حالا یه چیز محتمل‌تر، حومه‌ی شهر تو شماله.
‫پیداش کردم.
‫- چی؟ ‫- ایناهاش.
‫یه جایی خوندم، فکر کنم پنج سال پیش بود، ‫می‌خواستن یه برج آب بسازن.
‫ولی اگه عکس‌های ماهواره‌ای رو ببینی...
‫...ولی هنوز برج آبی اونجا نیست.
‫تو این پنج سالِ گذشته اونجا چه کار کردن؟
‫اینجا نه تنها برج آب نیست، بلکه ‫هنوزم یه جورایی کارگاه ساخت‌وسازه.
‫- به این می‌گن یه جورایی... ‫- ...ماست‌مالی کردن دیگه.
‫- یعنی یه جورایی پنهون کاریه. ‫- آره، پنهون کاریه. دمت گرم، فهمیدی!
‫رسیدی! پیداش کردی!
‫این همون پایگاهه دیگه!
‫آره! آره! باشه...
‫اونو دیدی؟
‫اون چیه دستت؟
‫اوه گودی، گودی، گودی...
‫این رو دیدم.
‫یه نفر اینجا بود، بعد یهو غیب شد.
‫نه، خواهش می‌کنم این کارو نکن. ‫باید بهم اعتماد کنی.
‫پشت سرمون چه کارا می‌کنی، هوم؟
‫این اداها چیه دیگه؟
‫- نه، هیچی. والا من چه می‌دونم. ‫- منو دست ننداز.
‫- حالا کجا می‌خوای بری؟ ‫ - ای بابا...
‫- هی. ‫- میخوای منو ببندی؟
‫نمیدونم چطوری تونستی ‫"کیو آر کد" جدید رو گیر بیاری،
‫ولی این دیگه خیلی خفنه! آخیش، ‫اینجوری خیلی کارها آسون‌تر میشه.
‫راستی "بلیط هواپیمات" رو هم برات گرفتم.
‫دوشنبه ساعت یک پرواز داری. ‫ببینم چطوری ردیفش کردی!
‫مواظب خودت باش، باشه؟
‫...حتی یه روز هم نه.
‫خب، راستش می‌خواستم بهت بگم که...
‫خب، اگه رفتی خارج...
‫پس سعی کن... یه خبری از خودت بده، باشه؟
‫یه جوری یه خبری، یه نشونه‌ای از خودت بفرست.
‫خواهش می‌کنم.
‫"هرمس؟"
‫- میشه لطفاً آدرسشو پیدا کنی؟ ‫ - چی؟
‫میشه لطفاً آدرس این آقا رو پیدا کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خب، حالا که دیگه می‌دونیم پایگاه کجاست.
‫تو سوار این هواپیما میشی و به محض اینکه ‫رسیدی اونجا، دکمه "ارسال" رو میزنی.
‫- بعدش بوم! خانم کوچولو. ‫- این چرت و پرتا رو نگو، "هرمس"!
‫پس هی نگو "ما"! منظورت از "ما" چیه اصلا؟
‫به خاطر تو، منِ بدبخت تنها گیر افتادم!
‫میشه لطفاً همه دیگه بهم ‫نگن چیکار کنم؟ دیگه بسه!
‫دیگه بسه!
‫- متأسفم، "هرمس". ‫ - عیب نداره.
‫چقدر از اون موقع گذشته؟
‫نمیدونم والا.
‫دو سال و سه ماه دیگه
‫و ۱۲ روز دیگه.
‫پانزده ساله هیچ‌کدوم از فامیلامو ندیدم.
‫پدرم سال پیش فوت کرد.
‫"جولیا" جان،
‫بالاخره بهمون میگی چی میدونی، "جولیا"؟
‫میشه جواب بدی، لطفاً؟
‫بگو دیگه، کی هست؟
‫پس زودتر بگو کیه دیگه. ها؟
‫بی‌معرفتی دیگه.
‫لعنتی، تو هیچی از احساسات سرت نمیشه.
‫- سرش داد بزن، با مهربونی فایده نداره! ‫- خفه شو، داری دیوونم می‌کنی!
‫شاید مجبور نباشیم همه‌مون...
‫شاید مجبور نباشیم همه‌مون اینجا بمونیم. ‫می‌فهمین چی می‌گم؟
‫یعنی، بهتره که... همه‌تون همین‌جا بمونین،
‫وقتی شروع کردن به حمله به مطبوعات، ‫من همینجوری بیخیال ازش گذشتم.
‫وقتی شروع کردن به گیر دادن به اونا، ‫برام مهم نبود، چون ما اهل همین‌جاییم.
‫و وقتی مادرت بین اون همه مزرعه مسموم شد...
‫نمی‌خواستم جنجال به پا کنم.
‫غرامت رو قبول کردم و ‫منتظر موندم خودم مریض شم.
‫وقتی کارتون گیر شد، دیگه باهات حرف نزدم.
‫گند زدم، حسابی.
‫چقدر مریضی تو؟
‫دارم می‌میرم، به قول معروف.
‫نه، تورو خدا! نکن، نکن!
‫"الویی!"
‫- "گودان"... ‫- "الوی".
‫من طرف توام.
‫حالش چطوره؟
‫حالش خوبه؟
‫وای نه! گندش بزنن، گندش بزنن!
‫اوه، نه... باید از اینجا بزنم به چاک.
‫صبر کن! صبر کن!
‫من بودم دیگه.
‫اتفاقا مچ مزاحم رو گرفتم. کارِ من بود.
‫پس کی بود؟
‫کی پیش پدرت بود و اون هدست رو بهش داد؟
‫"هرمس"؟
‫"هرمس"، اینجایی؟
‫"هرمس"؟
‫هی، هی، هی. ‫آروم باش، دختر، منم دیگه -
‫همون دلال لنزهای QR خودتونم.
‫اروان، یادت میاد؟
‫- لعنتی، اینجا چه خبر شده؟ ‫- یه سری معتاد
‫اومدن مغازت رو به هم ریختن. ‫تو اینجا چه کارا که نکردی!
‫کسی رو دیدی؟ "هرمس" رو دیدی؟
‫- "هرمس"! "هرمس"! ‫- هی، هی، هی! هی! داد نزن دیگه!
‫اینجا به جز من کسی نیست.
‫دارم کلی ریسک می‌کنم تا اینو برات بیارم.
‫بگیر دیگه!
‫بلیت هواپیما داری؟
‫می‌دونی "جولیا" و بقیه کجا هستن؟
‫کامپیوترمه.
‫کامپیوتر من! نه، نه، نه...
‫- میتونم بهت اعتماد کنم؟ ‫ - آره...
‫میتونم بهت اعتماد کنم؟
‫آره، خیالت راحت.
‫این چیزی که توی "اون" پیدا می‌کنی...
‫چیزی که اون تو پیدا می‌کنی، ‫باید همه دنیا بفهمن.
‫- ای وایِ من... ‫- حالا دیگه همه‌چی دست توئه.
‫اونجایی؟
‫هنوز زنده‌ای؟
‫ظاهراً که آره.
‫می‌تونیم از اینجا بریم بیرون.
‫بالاخره به حرفمون گوش می‌دن.
‫الان باید لنزش رو داشته باشه.
‫باید الان تو هواپیمای "کانادا" باشه، نه؟
‫با لنزشون دیگه.
‫هی، دوباره منم. بگو که رسیدی فرودگاه، دیگه!
‫فقط بگو اونجایی، باشه؟
‫دست‌هات رو باز کن.
‫کش مو.
‫- هی! ‫- وایسا!
‫چرا پرواز رو نگرفتی؟
‫چون نمی‌دونستم کدوم زندگی رو از نو شروع کنم.
‫سلام!
‫نگهشون دارید! عقب! عقب برگردید!
‫آزادشون کن!
‫زود باش، بجنب!
‫سیاره‌ی دومی وجود نداره، که!
‫از صبح تا حالا، دیگه هیچ موضوع دیگه‌ای نیست.
‫پروژه سری ارتش لو رفته.
‫یه خبرنگار عراقی تونسته...
‫از بیرون یه جورایی وارد یه زندان مجازی شده.
‫یه گزارش تکان‌دهنده از یه شاهد عینی ‫که بدرفتاری‌های وحشیانه رو برملا می‌کنه.
‫زندانی‌ها نمی‌تونن بمیرن، فقط زجر می‌کشن.
‫شکنجه‌ی مجازی هم شکنجه حساب می‌شه؟
‫سوال پیچیده‌ایه.
‫که خودش سؤال‌های جدیدی رو مطرح می‌کنه. ‫ این یه راه حل واسه زندون‌های پره؟
‫یا کلاً برای مشکل جمعیت زیاد؟
‫پس دفعه‌ی بعد کی رو بندازیم زندان؟ معتادا رو؟
‫- بیچاره‌ها رو؟ مهاجرها رو؟ ‫- چی داریم میگیم اصلاً؟
‫مگه می‌شه این‌جوری از شر ‫رقبای سیاسی خلاص شد؟
‫پس دیگه چی از دموکراسی برامون می‌مونه؟