بی‌نهایت
طبق گفته‌های راجا هومابون،
باید از اینجا وارد این آب‌ها بشیم.
نزدیک جزایر گوام هستیم، عمر.
خیلی نزدیک.
مسیر رو تغییر بده.
خوان، نصف به سمت راست، همونطور که بهت نشون دادم.
- یک، دو، سه؟ - درسته.
خدمه، بادبان بالا!
بادبان اصلی رو بالا بکشید!
پاچیتو، به اسپینوزا بگو که مسیر رو تغییر میدیم.
با دکترها و گورستان‌ها اطراف، ترسیدن چه فایده‌ای داره؟
تیدوره، جزایر ملوک
به این همه غذا نگاه کن!
حتی بهتر از چیزی که فرمانده می‌گفت!
یکی دیگه بهت بدهکارم.
الکانو!
- پیگافتا! - مواظب باش!
پیگافتا...
سلاح‌هاتون رو پایین بیارید.
کلومبوس ۶۹ روز دریانوردی کرد و این یه موفقیت بزرگ محسوب می‌شد.
چقدر از رفتنمون گذشته؟
۲۷ ماه.
وقتشه برگردیم خونه.
باید کشتی‌ها رو تعمیر کنیم.
و انبارها رو پر کنیم، درسته؟
پس دیگه چیزی نگو.
کاپیتان؟
بیا تو، بیا تو.
طبق محاسبات من،
چرخه قمری آینده بادهایی می‌آره که باید ازشون استفاده کنیم.
کشتی‌ها تقریباً تعمیر شدن.
باید هرچه زودتر مسیر شرقی رو بریم.
بادها از سمت شرق میان.
تو این نقشه پیداش نمی‌کنی، ولی مطمئنم اینجا هستیم.
اگه جنوب مسیرهای پرتغالی‌ها بریم،
زیر بادها اطراف دماغه طوفان‌ها...
نه، صبر کن... می‌خوای به سمت غرب ادامه بدی؟
نه...
می‌خوای دور دنیا رو بگردی؟
دستورهای پادشاه واضح بود.
مسیر به این جزایر رو پیدا کن، بعد همون راهی که اومدیم برگردیم.
می‌دونم، می‌دونم.
می‌خوای از آب‌های پرتغالی‌ها رد بشی، ادویه‌هایی که فکر می‌کنن مال اوناست با خودمون ببریم؟
من سواحل آفریقا رو دریانوردی کردم. اونا رو مثل کف دستم می‌شناسم.
نمیتونیم هیچ جا برای آذوقه توقف کنیم.
ترجیح میدی همون راهی که اومدیم برگردیم؟
هیچ مسیری بدون خطر نیست.
الکانو، من از پادشاه نافرمانی نمی‌کنم.
نشون می‌دادیم که میشه از این مسیر دریانوردی کرد...
دور دنیا رو بگردیم.
پادشاه هرچی می‌خواد بگه چه اهمیتی داره؟
باید یه هوای تازه بخورم.
پیگافتا...
دستورات ما این نبود.
ولی هیچکس تا حالا این کار رو نکرده.
از جاتون بلند شید، تنبل‌ها! قبل از اینکه پاهاتون بی‌حس بشه.
می‌خوام اون توپ‌ها براق و تمیز باشن. بجنبید! یالا، یالا!
کاپیتان.
بدنه کشتی پوسیده‌اس، کاپیتان. باید چندتا از تخته‌ها رو عوض کنیم.
باید چوب خشک پیدا کنیم.
باید ببریمش، شکل بدیمش، بعد تخته‌های قدیمی رو عوض کنیم.
این کار هفته‌ها طول می‌کشه.
اگه این کار رو کنیم، بادها رو از دست می‌دیم.
اگه اینجوری راه بیفتیم بی‌ملاحظه‌اس. باید شبانه‌روز آب خالی کنیم.
آدم‌ها رو جمع کن.
ملوانان.
بیش از دو سال پیش، ما از سویا به حرکت دراومدیم.
و در طی این سفر...
ما راهی بین شرق و غرب پیدا کردیم.
ما آب‌هایی رو دریانوردی کردیم که هیچ انسانی تا حالا دریانوردی نکرده.
و همه راه رو تا اینجا اومدیم به جزایر ادویه، از مسیر غربی.
همه اینا بی‌فایده خواهد بود اگه ماموریت‌مون رو تموم نکنیم،
اگه این سفر رو تموم نکنیم،
و این کشفیات،
از دست دادن سه تا کشتی، و مرگ این همه آدم...
فرمانده‌مون، رفیق‌هامون... 140 تا از هرزم‌هامون!
همه اینا بی‌فایده میشه.
بیایید بهشون احترام بذاریم و فداکاری‌هاشون رو بی‌ارزش نکنیم.
برگردیم به اسپانیا با انبارهایی پر از ادویه!
اینجا توی ترینیداد یه نشتی پیدا کردیم.
نیاز به تعمیر داره.
ولی هممون می‌دونیم که جزر و مد و باد صبر نمی‌کنن.
برای همین من یه تصمیم گرفتم.
که با ویکتوریا حرکت کنیم.
و به سمت غرب بریم،
هر خطری که تو راهمون باشه.
هر کی می‌خواد با من بیاد، سحرگاه حرکت می‌کنیم.
بقیه می‌تونن اینجا بمونن.
تا ترینیداد تعمیر بشه.
اگه می‌خواید از راهی که اومدیم برگردید،
تحت فرمان اسپینوزا...
پس برید اون طرف.
همتون آزادید انتخاب کنید.
این نامه برای عزیزمه.
بهش بگو زود برمی‌گردم.
مرغ‌ها اصلا بلدن خوندن؟
دو سال پیش،
239 نفر از سویا حرکت کردیم.
الان فقط 108 نفر موندن.
نصفمون با الکانو سوار ویکتوریا می‌ریم اسپانیا،
به سمت غرب حرکت می‌کنیم.
بقیه به سمت شرق میرن، وقتی که ترینیداد تعمیر شد.
یه چیزی برات دارم. بگیرش.
برات شانس میاره.
وقتی دوباره تو سویا ببینمت برت می‌گردونمش.
همتون شدین یه مشت سگ کچل!
- بروید. - یه چیز دیگه...
خط زیبایی داری، استاد.
هیچ‌کدوممون نمی‌دونستیم زنده برمی‌گردیم یا نه.
چون هیچ‌کس نمی‌دونه آینده چی برامون داره.
هیچ‌کس نمی‌دونه سرنوشت چی برامون در نظر گرفته.
مراقب پرتغالی‌ها باشید.
موفق باشید.
آقایون.
استاد...
کاپیتان.
بریم.
خوان! زود برو پایین عرشه!
بادبان جلویی رو پایین بیارید!
نمی‌تونیم جلوی آب‌گیری رو بگیریم.
باید شبانه‌روز آب خالی کنیم.
این‌طوری ادامه بدیم خودکشی کردیم.
هیچ گزینه دیگه‌ای نداریم.
باید یه بندر پیدا کنیم.
نمی‌تونیم تو بندرهایی پهلو بگیریم که متعلق به تاج پرتغال هستن.
اگه بفهمن ما از سفر ماژلان هستیم،
ما رو به لیسبون می‌برن
و در نهایت می‌پوسیم توی یکی از زندان‌هاشون.
- اینو می‌خوای؟ - معلومه که نه.
ولی دوازده نفر مردن.
دوازده نفر.
و بقیه چند هفته‌ست که درست غذا نخوردن.
می‌تونیم یه کم بار رو سبک کنیم. یه مقداری از بار رو می‌ریزیم تو دریا.
دیوونه شدی!
اون بار همه‌مون رو ثروتمند می‌کنه.
فقط همینو برامون مونده.
شیفت‌ها رو عوض می‌کنم.
صدای اون رو می‌شنوی؟
امیدوارم بدونه داره چیکار می‌کنه.
هممون تو دستای اونیم.
من بیش از ده ساله که خوان سباستین الکانو رو میشناسم.
ما با هم توی الجزایر جنگیدیم...
تحت دستورات کاردینال سیسنروس.
بهتون اطمینان میدم، دستای خوبی توش هستیم.
استاد...
یادت میاد چی شد توی خلیج سن جولیان؟
کاملا یادمه.
فرمانده سر اون کسی که علیهش قیام کرد رو برید.
میگل منندز از باسک.
از وقتی که از جزایر ادویه راه افتادیم، 16 نفر مردن...
باید متوقف بشیم، الکانو.
- نمی‌تونیم... - باید متوقف بشیم.
نمی‌تونیم متوقف بشیم!
از این وضعیت خسته شدیم! گرسنه‌ایم!
بسه! تمومش کنید!
همتون با میل خودتون اومدید توی این سفر!
دیگه نمی‌تونیم ادامه بدیم.
خیلی خوب.
نمی‌ذارم دوباره بین خودمون دعوا بشه،
پس رای‌گیری می‌کنیم.
اکثریت تصمیم بگیرن.
بریم یه بندر پیدا کنیم…
و شکنجه زندان پرتغالی‌ها رو تحمل کنیم.
یا ادامه بدیم به دریانوردی…
و خطر مردن تو دریا رو به جون بخریم.
نظرتون چیه؟
بندر.
بندر، کاپیتان.
- بندر. - بندر.
- لطفا، بندر… - بندر.
داریم مسیر رو عوض می‌کنیم.
خدمه خسته و گرسنه‌ان.
سختی‌ها زیاد بوده تو این تقریباً سه سال.
اونا دیگه نمی‌خوان هیچ فداکاری دیگه‌ای بکنن.
ناامیدی‌شون این‌قدر زیاده
که حاضرن برن دست پرتغالی‌ها بیفتن
و تهش تو زندان بیفتن
به ازای یه تیکه نون و یه جرعه آب تازه.
الکانو می‌دونه که اگه پرتغالی‌ها ما رو بگیرن،
بارمون رو می‌دزدن، که ارزشش بی‌نهایت زیاده.
ثروتی که ما رو فوق‌العاده پولدار می‌کنه.
و می‌دونه که ما یه چیز رو از دست می‌دیم
که الان براش خیلی مهمتره:
نتونیم سفر رو کامل کنیم.
نتونیم سفرمون دور دنیا رو کامل کنیم.
کاپیتان، لازم نیست بری.
اگه تا سحر برنگشتیم، لنگر رو بکشین.
من می‌رم.
- نه… - الکانو.
خوان! اینجا، بیا کمک کن.
کمکم کن با این…
برنج!
هی!
از این طرف.
بیا اینجا، بیا اینجا.
اون‌جا رو نگاه کن.
الکانو.
باید بهشون آب بدیم.
بعداً! خیلی خطرناکه.
باید کمکشون کنیم.
هی!
هی، تو! اونا مال منن!
از کجا اومدی؟
از اون قفس دور شو!
این خر رو ببرین.
مطمئن شین برده‌ها هنوز تو قفل‌ان.
و عمر؟
عمر کجاست؟
لنگر رو بکشین!
نهم ژوئن، سال ۱۵۲۲ میلادی.
نزدیک به سه سال پیش،
ما از سویا به امید یک رویا به دریا زدیم.
رویای کاپیتان فردیناند ماژلان.
رویای او به حقیقت پیوست،
حتی اگه خودش، مثل خیلی‌های دیگه،
جونش رو تو این راه از دست داد.
بعضی از ما هنوز زنده‌ایم، و خیلی به خونه نزدیکیم.
اما گرسنگی و بیماری دارن یکی یکی ما رو از پا در میارن.
می‌ترسم شاید تنها چیزی که به اسپانیا برگرده یه کشتی ارواح باشه.
ما نیروی دریایی پرتغالیم.
می‌خوام کاپیتان این کشتی رو ببینم.
شما تو آب‌های پرتغالید.
ما دستور داریم هر کشتی که پرچم اسپانیا داره رو بگردیم.
ما قرنطینه‌ایم.
ما طاعون داریم، قربان.
به خاطر خدا…
بزنیم به چاک، همین الان.
الان!
خشکی!
خشکی پیدا شد!
خشکی!
سنلوکار د بارامدا ششم سپتامبر ۱۵۲۲
خوش اومدید!
لیست مرده‌ها.
مسیر هند غربی رو پیدا کردی؟
نه.
ما دنیا رو کشف کردیم.
بین آگوست ۱۵۱۹ و سپتامبر ۱۵۲۲،
۱۸ نفر بازمانده ویکتوریا تقریباً ۹۰ هزار کیلومتر دریانوردی کردن،
فاصله‌ای ۱۵ برابر بیشتر از مسافتی که کلمبوس
تو اولین سفرش به دنیای جدید طی کرده بود.
تا به امروز، دور دنیا سفر کردن
که توسط ماژلان و الکانو انجام شد
بزرگ‌ترین شاهکار دریانوردی تاریخ محسوب می‌شه.
با این مسیر غربی جدید،
اسپانیا کنترل تجارت ادویه رو برای دهه‌ها در دست داشت.
خدمه ترینیداد هرگز به اسپانیا برنگشت.
طوفان‌های پی‌درپی مجبورشون کردن به تیدور برگردن،
جایی که توسط پرتغالی‌ها دستگیر و زندانی شدن.