- همه، چقدر خوبه که بیرونیم؟ - آره!
منم عاشقشم!
وای، گل‌ها دارن پرواز میکنن!
اوه، چقدر قشنگه!
کی قبلاً چرخ‌وفلک درست کرده؟
من، من!
وای، همه قبلاً درست کردن.
همونطور که انتظار می‌رفت. همه!
این چیه؟
یه بلوط!
درسته. این یه بلوطه.
خب، بلوط چند بخشه؟
سه تا!
می‌خوایم کلماتی که سه بخش دارن رو بگیم!
آماده، شروع!
- من، من! - تو اول برو.
- ماهی. - درسته. تو چی؟
- کشتی کروز. - اوه، کشتی کروز.
- گربه. - خوب، گربه.
- آپارتمان. - توله سگ.
- رنگین‌کمان. - درسته.
- هواپیما. - ماهی مرکب.
ماهی مرکب، درسته!
اوه، جوون، تو چی؟
درخت؟
درخت فقط دو بخشه.
جوون.
درخت کاج...
هورائبی؟
معلم، هورائبی چیه؟
ها؟
خب، اون...
هورائبی همه کار بلده!
هورائبی حتی می‌تونه تو رو اوپا کنه!
- عالیه! - جوون، برگشتی؟
جوون، این باباته.
بابا!
خیلی خوب.
ممنون.
تو واقعاً هورائبی هستی؟
حقیقت داره؟ تو واقعاً هورائبی هستی؟
عمو، واقعاً تو هورائبی هستی؟
عمو، واقعاً همه کار بلدی؟
آره.
پس، جوون یه اوپا هم داره؟
البته! هورائبی همه کار بلده!
بچه‌ها، بشینید و کمربنداتون رو ببندید.
کسی گفت بابا هورائبیه؟
خانم.
خانم!
م-مگه خانم د-دروغ گفت؟
خب، کاملاً دروغ نیست...
ولی کاملاً هم راست نیست.
ولی جوون،
واقعاً باید اوپا داشته باشی؟
تو بابا رو داری.
ولی تو باید نودل بفروشی. نمی‌تونی با من بازی کنی.
درسته.
من باید نودل بفروشم.
ولی نمی‌تونی یهویی از هیچ جا اوپا ظاهر کنی.
می‌دونم.
می‌دونی؟
خانم هم اینو بهت گفت؟
ولی بابا، قرار کور چیه؟
گفت من باید قرار کور برم؟
پس اون چیه؟
کور...
ک-خورشید!
خ-خورشید، خورشید.
اون خورشیده.
طبقه سومه؟
طبقه سوم؟
آره، همسایه‌های جدید به طبقه سوم اومدن.
- شاید یه اوپا هم بیاد. - اوپا؟
بریم.
بریم!
به اون اندازه که فکر می‌کردم دهاتی نیست.
- آره. - باید دهاتی باشه.
ما عمداً جایی رفتیم که کسی ما رو نشناسه.
درسته.
- اوپاست! - اوه، یه اوپا هست.
اوپا!
تو اینجا اومدی، درسته؟ به طبقه سوم؟
سلام.
از دیدنت خوشحالم.
من همسایه طبقه دومتون هستم.
سلام.
عزیزم، ایشون همسایه طبقه دوممون هستن.
سلام.
سانها، تو هم سلام کن.
اوه، سلام!
سانها.
عرق کردی؟
نمی‌دونم نودل‌فروشی رو دیدی که سر راه
پیش از پیچیدن یه عالمه پله داره یا نه.
من صاحب اون رستورانم.
یه وقت بیا نودل بخور.
مهمونت می‌کنم تا به اومدنتون خوش‌آمد بگم.
فکر کنم یه خانواده سه نفره هستین.
آره. ما یه خانواده سه نفره‌ایم.
یه خانواده دو نفره طبقه دوم زندگی می‌کنن،
و یه خانواده سه نفره طبقه سوم.
خیلی باحاله!
آره، واقعا باحاله.
چی اینقدر خنده‌داره؟
- ببخشید؟ - اینقدر خنده‌داره؟
می‌پرسم خانواده سه نفره اینقدر خنده‌داره؟
نه.
چشه این؟ خیلی رو اعصابه.
این آجومما ترسناکه.
آره. خیلی ترسناکه.
آره.
چی؟ باید باهاش می‌خندیدم؟
می‌گم لازم نبود اینقدر بی‌ادب باشی.
تو به دلخواهت می‌خندی یا گریه می‌کنی؟
ما در اصل یه خانواده چهار نفره بودیم، ولی الان سه نفره‌ایم، هاها، هوهو.
چرا اینو نگفتی، ها؟
اون پرسید که بگه اونا یه خانواده دو نفره‌ان،
چون نمی‌خواست بچه‌ش بگه مامان نداره.
از کجا می‌دونی!
چرا می‌خواستی بیای یه جای پرت مثل این؟
از اینکه مردم پچ‌پچ کنن در مورد ما متنفر بودی.
می‌خواستی جایی زندگی کنی که هیچ‌کس ما رو نمی‌شناسه.
اینطور نگفتی؟
اگه می‌خوای این کار رو بکنی، باید با دیگران درست برخورد کنی.
- دوباره اسباب‌کشی کنیم! - کجا؟
هرجا!
بس کن اینقدر غیرمنطقی نباش!
اه، لعنتی!
سلام.
- بیاین همه‌چیز رو تموم کنیم! - اه، داری دیوونه‌م می‌کنی!
من فردا سرکار میرم. واقعاً داری این کار رو می‌کنی؟
خیلی عالیه.
بعدش می‌تونی فوری کار رو ول کنی!
کسی خونه هست؟
ما یه گزارش دریافت کردیم.
ما شکایت سروصدا دریافت کردیم...
س-سروان.
نمی‌دونستم خونه شماست.
میشه همه‌چیز رو فردا سرکار توضیح بدم؟
اوه، باشه. پس تا فردا
اینجوری رفتن درسته؟
چون می‌دونه که ما شکایت کردیم، مطمئنم امشب ساکت خواهند بود.
از رئیس شنیدی، درسته؟
ببخشید؟ در مورد چی؟
اونا پارسال دخترشون رو از دست دادن، و سه‌تایی اومدن اینجا.
اگه رابطه‌شون خوب بود عجیب‌تر بود.
مطمئن شو جای دیگه چیزی نگی.
راسته؟
اوه، قبلاً دختر داشتن؟
دختر داشتن؟
اوه، خدای من.
اه، من چقدر فراموشکارم. وسط شام خوردن اومدم بیرون.
اوه، خب، احتمالاً روز اسباب‌کشی شلوغ بوده.
بریم داخل.
- سریع‌تر بیا تو. - باشه.
بابا، از دست دادن دختر یعنی چی؟
جوون، بیدار نبودی؟
وقتی خانواده‌ای که بالای ما زندگی می‌کنه رو می‌بینی،
بیایم در مورد خواهر و برادر کوچیکش چیزی نگیم. چی میگی؟
چرا نه؟
جوون، وقتی مردم در مورد مامانا حرف می‌زنن، ناراحت میشی، درسته؟
آره.
درسته.
تو بیشتر دلت براش تنگ میشه حتی اگه رفته باشه.
- آره. - همینه.
آجوشی، آجومما، و اوپا هم ناراحت میشن
اگه کسی در مورد خواهر و برادر کوچیکشون حرف بزنه
وقتی دیگه اونا رو ندارن.
آره، نباید ناراحت بشن.
وقتی فردا اوپا رو می‌بینی، با خودت بیارش خونه.
یه چیز خوشمزه براتون درست می‌کنم.
چیز خوشمزه؟ مثل گوشت؟
باشه.
اوپا!
داری چیکار می‌کنی؟
می‌خوای بیای خونه ما تلویزیون ببینی؟
می‌خوای تلویزیون ببینی؟
اشکالی نداره.
در هر صورت داشتم می‌رفتم داخل.
آره، واقعاً؟
آره.
مامان واقعاً عصبانی نیست.
این رو می‌دونی، درسته؟
عصبانی نیست؟
وقتی مردم واقعاً ناراحتن،
ممکنه به نظر بیاد که عصبانی‌ان.
تو و من نباید عصبانی بشیم، سانها. باشه؟
باشه.
آسیب می‌بینی.
این رو بگیر.
تعجب می‌کردم چرا یه کارآگاه جرایم خشونت‌آمیز در سئول
میاد یه جایی مثل این.
البته، کدوم خانواده مشکلی نداره؟
با این حال، اگه اونا رو دیدی، طوری رفتار نکن که انگار می‌دونی.
اگه به یه جایی رفتن که هیچ‌کس رو نمی‌شناسن،
می‌خوان همه‌چیز رو پشت سر بذارن.
آیگو، گاهی اوقات خیلی راحت حرف می‌زنی.
حتی در مورد من که هورایبی هستم به جوون گفتی.
آیگو.
فکر می‌کنی تو یه محله کوچیک می‌تونی چیزی رو پنهان کنی؟
آقای یون، کسی تو این محله هست که ندونه شما تو سئول زنتون رو از دست دادین
و سه ساله بیوه شدین؟
همه می‌دونن!
هر چی که باشه، باید بلند بگی.
اینطوری، می‌فهمی که مشکلاتت
شاید اینقدر هم بزرگ نباشن.
اما، اتفاقی که برای خانواده‌شون افتاد نادره.
حالا که گفتی، شنیدم که
این اتفاق افتاد وقتی که فقط پسرشون خونه بود.
چی؟
شنیدم که یه چیزی اشتباه شد وقتی که فقط پسر و دخترشون خونه بودن.
پس، به نظر میاد که مادرش یه مقدار پسرش رو مقصر می‌دونه.
یه سایه تیره‌ای روی صورتش هست...
یه بزرگسال چی؟ کسی غیر از تو هست؟
هیچ‌کس اینجا نیست.
هیچ‌کس...
اشکالی نداره. همه چی درست می‌شه. یه ذره صبر کن.
هیچ‌کس اینجا نیست...
چیه؟
خونمون غذای خوشمزه داریم.
گرسنه نیستم.
فکر کنم گرسنه نیستی.
اگه گرسنه شدی، در خونه‌مون رو بزن.
بچه‌ها نباید گرسنه باشن. باشه؟
- رامِن؟ - آره.
میگه گرسنه نیست چون رامِن خورده.
شنیدم که یه چیزی اشتباه شد وقتی که فقط پسر و دخترشون خونه بودن.
پس، به نظر میاد که مادرش یه مقدار پسرش رو مقصر می‌دونه.
جوون، اینجا غذا بخور.
بابا، داری چی درست می‌کنی؟
اون چیزی که تو هم دوست داری، جوون.
کتلت گوشت؟
بینگُو!
تا-دا!
این خیلی خوشمزه‌ست.
تو خونمون بیشتر هم داریم!
وای! خیلی خوشمزه‌ست! عالیه!
این روی اون اثر نکرد.
ولی خوشمزه‌ست.
باادب و مودب باش. میتونی این کارو بکنی، مگه نه؟
این چیه، هان؟
- تموم شد. - آیگو، اومدی!
سلام.
حضوری بهتر از عکست به نظر میای.
اون پسرتونه؟
- بله. - سلام!
سلام، حتماً خیلی خسته شدی که اومدی.
از اینجا خیلی دور نیست.
باشه. بریم.
تقریباً رسیدیم. همونجاست.
داری چیکار می‌کنی؟
- می‌دونم... - می‌دونی؟
بابا!
اومدم خونه!
سلام!
سلام.
ایشون آرایشگاه داره تو چانگوون
و یه پسر داره.
من کانگ سه‌هیون هستم.
سلام.
من یون جونگ‌جه هستم.
آیگو، واقعاً.
شماها اینقدر خوب به هم میاین انگار یه خانواده هستین.
یه خانواده؟
جوون، نگفتی که یه اوپا می‌خوای؟
- اوپا؟ - آره.
آقای یون باید ازدواج کنه
تا تو یه مامان و یه اوپا داشته باشی.
مامان؟
ای-اینجا یه حوله خشک هست.
مرسی.
من مامان نمی‌خوام!
من فقط یه اوپا می‌خوام!
شما دوتا نیاز ندارین یه کم حرف بزنین؟
جوون، نمی‌خوای بری سوپرمارکت؟
گفتم که مامان نمی‌خوام!
آیگو...
تو هم بیا. بریم.
- بیا بریم. - نمی‌خوام! فقط اونو ببر!
بیا بریم!
برات یه چیز خوشمزه می‌خرم.
نرو هیچ جا و همینجا بمون، باشه؟
وای، شکمم درد می‌کنه. آیگو، آیگو.
میری مهدکودک؟
هفت سالته؟
نه، صد سالمه!
واقعاً؟ صد سالته؟
اینقدر اینطوری نباش.
من و مامانم یه ساعت با اتوبوس اومدیم واسه این خواستگاری.
من ازت خواستم بیای؟
خواستگاری چیه؟
یعنی قبل از ازدواج همدیگه رو ببینیم.
من که گفتم بابام ازدواج نمی‌کنه!
داری کجا میری؟
- خونه! - هی!
بچه‌ها نباید تنها برن اینور اونور!
ببخشید که همینطور سرزده اومدیم خونتون، با اینکه تازه همدیگه رو دیدیم.
وای، معذرت خواستن... نه، نه.
لباسات به خاطر من خیس شد. خیلی معذرت می‌خوام.
خونت حسابی تمیزه.
برای کسی که کسب و کار داره، تمیز نگه داشتن خونه آسون نیست.
معمولا فقط وقتی چیزی پیش میاد تمیز می‌کنی.
ببخشید؟
زیاد آشپزی می‌کنی؟
اگه کل روز توی رستوران کار کنی،
نمی‌خوای خونه آشپزی کنی، مگه نه؟
اوه، نه.
من بهش عادت کردم. صبحونه و شام رو خونه می‌پزم.
چیز خاصی نیست.
فقط برنج، چند تا مخلفات و سوپ درست می‌کنم. فقط چند تا چیز کوچیک.
بازم خیلی خوبه.
من هیچ وقت به کارای خونه یا آشپزی عادت نکردم.
دلم برای هه‌جون می‌سوزه که مادری مثل من داره.
این خوبه.
ببخشید؟
اتفاقاً یه کم کالبی دارم.
قبل از رفتن شام بخور.
می دونی کجا داری میری؟
منو دنبال نکن!
هی، بچه‌ها نباید تنها برن این ور اون ور!
می‌دونی چرا از سئول اومده اینجا، درسته؟
کسی هست که ندونه؟
شنیدم همیشه سر اون موضوع دعوا می‌کنن.
شنیدم خواهر کوچیکش به خاطر اون مرده.
- گفته بود باهاش دوست نشم اگه می‌شه. - چرا؟
بچه‌هایی که مشکلات خانوادگی دارن ممکنه بیرون عادی به نظر برسن
ولی وقتی نزدیکشون می‌شی همیشه یه عیبی دارن.
بچه‌هایی که مامان یا بابا ندارن همین جورن.
هی!
داداش من هیچ عیبی نداره!
مشکل از خودته!
من چه مشکلی دارم؟
من مامان و بابا دارم!
پس حتماً خیلی خری.
چی، من خرم؟
داداشمو اذیت نکن!
فکر کردی کی هستی؟ چطور جرئت می‌کنی مثل یه اوباش همه رو بزنی؟
- اول بذار دلیلشو بشنویم - ایگو.
اگه دلیل داشته باشی کتک زدن کسی درسته؟
اینطوری به بچه‌هاتون یاد می‌دید؟
ببخشید.
جوون، تو هم بگو ببخشید.
زود باش.
نمی‌خوای عذرخواهی کنی؟
اول اون مسخره کرد که خواهر کوچیک اون داداش مرده
و گفت بچه‌هایی که مامان یا بابا ندارن خنگن!
من اینطوری نگفتم.
پس گفتی، درسته؟
این چیزی بود که تو بهم گفتی، مامان!
دلت براشون بسوزه، ولی بدشانسن، پس باهاشون دوست نشو.
بیا یه کم جداگونه حرف بزنیم.
باید قبل از رفتن عذرخواهی کنی.
ببخشید؟
باید بابت حرف‌های نسنجیده‌ات از بچه معذرت بخوای.
باشه. ایگو، ببخشید. ببخشید.
تو هم باید عذرخواهی کنی.
زود باش.
ببخشید.
حالا دیگه خوبه؟
اگه دفعه بعد منو دیدی، حتماً سلام کن.
برات یه چیز خوشمزه می‌خرم.
ببخشید. بریم.
کجا داری میری؟
ببخشید؟
دارم میرم خونه.
قبل از رفتن بیا خونه ما شام بخور.
کالبی درست کردم.
کالبی؟
کالبی!
داداش، زود بیا بریم! کالبی‌مون خیلی خوشمزه است!
بریم تو.
- باشه. - خیلی، خیلی خوشمزه است!
- کالبی! - وای...
بفرما بخور. بخور!
♫ با این حال، زمان هنوز ♫
♫ فکر کردم ♫
بفرما.
♫ همه چیز دعای بی‌نقص ♫
♫ آتش چون گریه می‌کنم ♫
تو هم، سانها.
♫ چیزهایی که دنبال می‌کنم ♫
خوبه؟
بفرما.
♫ دوردست‌ها را نگاه کن، او را اینطور احساس می‌کنم ♫
این رو بخور.
♫ چقدر دلم برای این تنگ شده، می‌فهمی؟ ♫
- اشکالی نداره. - سنگین‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
- من برات تا ایستگاه اتوبوس می‌برمش. - باشه.
جوون، می‌تونی یه لحظه با سانها بازی کنی؟
سانها، می‌تونی یه لحظه با جوون بمونی؟
- باشه. - باشه.
- بریم. - باشه.
خوشت نیومد؟
اگه یه زن زیبا بشه مامانت، خوبه.
من مامان دارم. و مامانم خوشگل‌تره.
ببخشید.
ولی چرا داری زمینو می‌کنی؟
می‌خوام بهت یه هدیه بدم.
هدیه؟
خوشگله، نه؟
نزدیکم نیا!
اوپا!
برو کنار!
می‌خوای نشونت بدم؟
کافیه، دیدم.
نه این. مامانم.
چی؟
چی فکر می‌کنی؟
شبیه توئه.
فقط بعضی وقتا وقتی بابا نگاه نمی‌کنه می‌تونم ببینمش.
بابام ناراحت می‌شه وقتی اینو باز می‌کنم و نگاه می‌کنم.
چرا؟
چون نمی‌تونه دوباره ببینتش، حتی اگه دلش براش تنگ شده.
گفت به خواهرت اشاره نکنم.
حدس می‌زنم آجو‌سی همه چی رو می‌دونه.
آره. چون بابام بیوه‌س، همه رو می‌دونه.
- واقعاً؟ - آره.
اگه دلت برای خواهرت تنگ شد، می‌تونی یواشکی عکساش رو نگاه کنی.
عکسش رو داری؟
آره.
دارم.
باشه.
این منم.
خوشگلم، نه؟
آره؟
این تویی؟
خداحافظ، هه‌جون.
درد داره، نه؟
خوبم.
وقتی بریم خونه، مامان، اینو برام درست می‌کنی؟
خوشمزه بود؟
اولین باری بود که چیزی خوشمزه‌تر از برگر بولگوگی می‌خوردم.
یعنی واقعاً خوشمزه بود.
آره!
یه لحظه.
سلام؟
بله، من کانگ سه‌هیون هستم.
اگه دلت برای خواهرت تنگ شد، می‌تونی یواشکی عکساش رو نگاه کنی.
لالایی برات بخونم؟
داشتم می‌خوابیدم...
♫ بخواب، بچه‌ام ♫
♫ جو‌ون من ♫
♫ یک، دو، بخواب نازنین ♫
بابا...
تو که ازدواج نمی‌کنی، نه؟
قطعاً نه.
من کاری نمی‌کنم که دخترم دوست نداره.
پس، شماره‌ش رو عوض کرده؟
آره. اون خانم مسن هی اصرار داشت که اون مرد حتماً اذیتش کرده.
گفتم آقای یون اینجوری نیست، و این نمی‌تونه حقیقت داشته باشه،
ولی اون فقط هرچی دلش خواست گفت.
برای همین از اون جلسه صندوق مشترک بیرون اومدم.
اون جلسه صندوق مشترک رو دوست داشتی چون به رستوران‌های معروف می‌رفتن.
نگران نباش. فکر کنم سرنوشت ما این نبود.
کی شماره‌ش رو عوض می‌کنه و همه‌ی تماس‌ها رو قطع می‌کنه
فقط به خاطر اینکه یه قرار کور اشتباه پیش رفته؟
حتماً یه مشکل بزرگ دیگه داره که داره باهاش سر و کله می‌زنه.
چرا نمی‌تونستم خودم از بچه مراقبت کنم؟
فقط یه مدت کوتاه ازش مراقبت کن.
به محض اینکه توی سئول جا افتادم، میام دنبالش.
وقتی برگردم، همبرگرهای مورد علاقت رو میارم، هه‌جون.
نمی‌خوامشون!
هیچی نخر. فقط سریع برگرد!
- سلام! - سلام، افسرها.
مثل اینکه حالا شریک شدین؟
- بله. - خوش اومدین.
بفرمایید بشینید. براتون چای جو سرد میارم.
- دوتا لطفاً. - باشه، دوتا.
همیشه دعوا نکنید و باهاش خوب باشین.
خانم.
چی؟
این محله احتمالاً از سئول کسل‌کننده‌تره.
براش غذای خوشمزه بخر، حساس باش و بهش توجه کن.
مهم نیست مسئله چقدر بزرگ باشه، با کارهای کوچیک پوشش بده.
بله، دارم سعی می‌کنم این کار رو بکنم.
جو‌ون اینجاست!
بابا، یه ماشین پلیس بیرونه.
آره.
آجوشی طبقه سومه.
آجوشی، آجوشی!
وای...
بابا، آجوشی پلیسه!
باید سلام کنی.
سلام، آجوشی.
اشکالی نداره اگه اوپا امروز خونه‌ی ما غذا بخوره؟
دفعه پیش هم خونه‌ی ما غذا خورد.
سانها این کار رو کرد؟
دعوتش کردیم چون داشتیم غذا می‌خوردیم.
مطمئنم که توی خونه درست غذا نمی‌خوره.
اگه زحمتی نیست، لطفاً.
البته. اصلاً مشکلی نیست.
آجوشی می‌گه سانها می‌تونه دوباره خونه‌ی ما غذا بخوره.
- واقعاً؟ - آره.
وای، خیلی هیجان‌زده‌ام!
باشه.
سانها، برگشتی.
- سلام. - سلام.
اوپا!
- قبل رفتن نودل بخور. - بریم.
باشه، بریم تو.
سلام؟
بله.
سوهیون؟
بله. حالت خوبه؟
اوه، بله، بله. چطوری؟
کی شماره شو عوض می کنه و همه ارتباط ها رو قطع می کنه؟
حتما یه مشکل بزرگ دیگه داره.
همه چی خوبه، درسته؟
احیانا، خب...
بله، بگو.
معمولا همچین حرفی نمیزنم،
و می‌تونم پسش بدم وقتی سالن موهامو بفروشم...
فقط موقتی نیاز دارم...
خب...
چقدر نیاز داری؟
بله، یه لحظه.
1020...
حاجون خوبه، درسته؟
آجوشی!
چرا بیرونی وقتی هوا سرده؟
مامانم زنگ زد و گفت که داری میای، آجوشی.
عمه‌ات چی؟
آجوشی، برات رامن درست کنم؟
فقط کافیه آب اضافه کنی.
خوشمزه‌ترین چیز دنیاست.
حاجون، این دامپلینگ‌ها رو بخور
تا هنوز داغن.
بفرما.
مرسی.
عمه!
سلام.
بله، سلام.
یه پیام از اوننی گرفتم که داری میای.
خونه‌ام یه‌کم بهم‌ریخته‌ست.
اشکالی نداره.
ببخشید که اومدم وقتی خونه نبودی.
همونطور که می‌دونی، اوننی رفته سئول،
و من وقت ندارم بچه‌داری کنم چون دارم برای امتحان می‌خونم.
با این حال، حاجون خودش خوب غذا می‌خوره و مشکلی نداره.
درسته. من خودم خوبم.
مامان گفت وقتی یه کم پول دربیاره سریع برمی‌گرده.
آره؟
خب...
پس، می‌خوای یه مدت خونه من بمونی؟
تا وقتی مامانت برگرده.
اشکالی نداره، درسته؟
مامانم...
عصبانی نیست.
نیست؟
آره. فقط...
خیلی ناراحته.
وقتی آدم‌ها خیلی ناراحتن، ممکنه به نظر برسه عصبانی هستن.
باشه.
آره.
براش غذای خوشمزه بخر، حساس باش، و بهش توجه کن.
عزیزم، چی شده؟
چی شده؟
این رو نگاه کن.
سانها اینو داشت؟
می‌دونی، عزیزم،
من...
نمی‌تونم یه چیز رو از ذهنم بیرون کنم.
می‌دونی که سانها هم اونجا بود.
تنها با چوسوک بود.
اون موقع داشت چی کار می‌کرد؟
هیچ وقت بهش فکر نکردی؟
چطور می‌تونی این حرف رو بزنی؟
هیچ وقت فکر نکردی؟ واقعا؟
هیچ وقت بهش فکر نکردی؟
- به خودت بیا! - من؟
مشکل اینه که من خیلی عاقل هستم!
مشکل اینه که من انقدر عاقل هستم که
این فکر از سرم بیرون نمی‌ره!
- باشه، عزیزم- - کاش دیوونه بودم...
کاش دیوونه بودم
و به هیچ کدوم از اینا فکر نمی‌کردم!
سانها فقط هشت سالش بود!
چطور یه هشت ساله می‌تونه مراقب یه بچه باشه؟
چطور می‌تونه تقصیر سانها باشه؟
پس، تقصیر کیه؟
تقصیر هیچ‌کس نیست.
می‌دونی چی داره منو دیوونه می‌کنه؟
از وقتی اومدیم اینجا،
سانها همیشه داره لبخند می‌زنه.
من حتی نمی‌تونم لقمه‌ای غذا رو قورت بدم،
ولی سانها داره با غذای داغ خودش رو سیر می‌کنه
تو خونه همسایه پایینی!
نمی‌تونم اینو تحمل کنم!
لطفا بذار برم.
لطفا بذار برم، عزیزم.
لطفا نجاتم بده...
مامان...
مامان، مامان، ببخشید.
دیگه هیچ وقت نمی‌رم خونه همسایه پایینی
یا لبخند نمی‌زنم، و غذا هم نمی‌خورم.
ببخشید، مامان.
خواهش می‌کنم منو ببخش...
من باهاش حرف می‌زنم. برو اتاقت.
دیگه هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم، خواهش می‌کنم...
مامان، دیگه هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم. معذرت می‌خوام.
خواهش می‌کنم؟ دیگه هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم. منو ببخش...
معذرت می‌خوام...
مامان...
مامان!
مامان... مامان.
مامان...
معذرت می‌خوام...
مامان...
اشکالی نداره.
اون فقط عصبانیه که سانها بالا قولش رو نگه نداشته
بره پارک بازی.
فهمیدم.
در مورد این، ببینیم چی می‌شه.
و...
وقتی اینا رو به بالکن ببریم،
اینجا جا برای تخت خواب داریم.
یه تخت!
ولی وقتی مامانم بیاد باید برم...
گفت که زود میاد.
من یکی نمی‌خرم.
خانم گفت یکی برامون می‌گیره.
مرسی، آقاجون.
راستش، آقاجون، کاش...
کاش شما بابای من بودید.
باشه.
ببخشید؟
تا وقتی اینجایی، من باباتم.
واقعاً؟
آره.
نه!
اون بابای تو نیست!
نه، اون بابای تو نیست!
بیا شام بخوریم.
میتونی آروم غذا بخوری.
چرا اومده؟
نباید به اوپا اشاره کنی.
هجوان موقتی اینجا می‌مونه.
نه!
برگرد خونه‌ت، احمق!
من مامان دارم!
بابای من ازدواج نمی‌کنه!
اون خاله هم همراهشه.
همه چیز رو می‌دونم!
اشکالی نداره. بخور.
یون جوون، من همه‌شو می‌خورم.
پس نخور.
بابا...
چرا؟
به هر حال،
دیگه به خونه یا رستورانتون نمیام،
پس دیگه باهام حرف نزن.
نمی‌خوام.
گفتم نمی‌خوام.
خاله، کجا داری میری؟
اوپا میتونه بیاد خونمون بازی کنه، درسته؟
میتونه خونمون تلویزیون ببینه و غذا بخوره، درسته؟
بس کن.
سانها اوپاتِ؟
آره.
باشه پس.
میتونی داشته باشیش.
آره، خوبه.
میتونم داشته باشمش؟
جدی؟
پس، میتونه خونمون بمونه؟
آره.
وای! وای! اوپا!
اوپا!
شمشیرم رو بگیر!
اوپا، بیا بازی کنیم، بیا بازی کنیم!
بیا بازی کنیم!
با من بازی کن!
بیا بازی کنیم!
اگه باهام بازی نکنی...
هیا!
شمشیرم رو بگیر، ای آدم بد!
هی!
به نظر خوشمزه میاد.
میخوای زود بخوریش، درسته؟
آره.
- ترسوندمت، نه؟ - آره.
بابا، توفو!
باشه.
غذا حاضره.
غذا حاضره!
- آقاجون، صبح بخیر! - سلام.
- خوب خوابیدی؟ - نتونستم بخوابم.
باید شب رو تو پاسگاه می‌موندم.
آیگو، خیلی زحمت کشیدی.
برو بالا و بخواب.
امروز اولین روز ترمه. حداقل باید با هم غذا بخوریم.
خرجی رو برات فرستادم.
پس دست‌هات رو بشور و بشین.
داری چیکار می‌کنی؟
این دفعه آخره.
چجوریه که هیچوقت نمی‌تونم بگیرمش؟
بکش بالا.
بیا بخوریم.
صبح بخیر.
آیگو، چقدر خوبه با هم غذا بخوریم.
بیا بخوریم.
مرسی بابت غذا!
آره، همین دیگه.
بعد از اینکه اونو تموم کردی، بیشتر بخور.
بچه‌ها، در مورد
قرارداد فرزندخواندگی که دفعه پیش گفتم فکر کردید؟
هی، هنوز از اون موضوع دست نکشیدی؟
اصلاً می‌دونی قرارداد فرزندخواندگی چیه؟
البته. اگه قرارداد فرزندخواندگی رو امضا کنی،
از نظر قانونی پدر و مادر و بچه‌ای، حتی اگه خونی نباشید.
چی فکر می‌کنی؟ عالیه، نه؟ هیچ چیز بدی توش نیست.
کی قراره پسرخوانده کی بشه؟
چون آقاجون بزرگتره،
چطوره که شما پسرخوانده آقاجون بشی، بابا؟
پسرخوانده، میگه.
فیزیک کوانتومی رو شنیدم.
پس، آقاجون میشه داداشم،
و من میشم داییت.
هی، صدام کن دایی.
چی؟ مشکل چیه که بهش میگی دایی...
آش امروز خیلی خوبه. بخور.
به هر حال!
باید فامیلیمون رو یکی کنیم!
این تنها راهیه که می‌تونم زنده بمونم!
♫ مثل راه پر گل ♫
♫ همه چیز برای ما وجود داشت ♫
♫ مثل خورشید در آسمون صاف تابستون ♫
♫ خیلی درخشان و متحد بودیم ♫