فیلم ما
هر گونه شباهت به افراد واقعی، مکان‌ها،
یا شرایط پزشکی صرفاً تصادفی است.
بچه بازیگرها همیشه تحت نظارت بودن
و طبق دستورالعمل‌های رسمی فیلمبرداری شدن.
تکون نخور اگه می‌خوای زنده بمونی.
ببخشید…
…ولی من خیلی خسته‌ام.
مجبوری سریع بمیری.
چی؟
نباید من غش می‌کردم؟
ای خدا، داره دیوونم می‌کنه.
هی، تو اونجا.
تو اون کسی نیستی که تیر خورد.
باید آمبولانس خبر کنیم.
خوبی؟
بله، ما توی سانگام‌دونگ هستیم…
مثل این نبود که ترسیده باشم،
ولی می‌دونستم این اتفاق می‌افته
از اول.
قسمت ۲
میتونی دریا رو ببینی؟
اینجا دریایی نیست.
اوه؟
عجیبه.
من قطعاً اینجا یه دریا می‌بینم.
چی؟ اینو از کجا آوردی؟
بهت گفتم استراحت کن چون فردا کلی آزمایش داری.
اشکالی نداره. بعداً می‌برمش پایین.
وای، هوا کنار دریا چقدر خوبه!
چطور می‌تونه اینقدر خوب باشه؟
روز عالی برای آفتاب گرفتنه.
تادام!
بیا نزدیک‌تر.
میای تو؟
بده من. خودم انجامش میدم.
اینجا، حالا. بگو سیب.
ما تو تعطیلات ساحلی هستیم.
مامانم مریض بود.
نه یه بیمار معمولی، بلکه یه بیمار عجیب.
اشکالی نداره.
فقط ما اینجا هستیم به خاطر بارون.
می‌دونم! خیلی حال میده!
پس می‌خوای یه کار حتی جالب‌تر انجام بدی؟
اون دارویی که حالت رو بهتر می‌کنه؟
- این دارو نیست. - چی؟
آب انگوره.
این آب انگوره؟
آره.
مامان.
انگورها بنفش هستن.
و موزها زردن.
ولی وقتی پوست می‌کنی؟
هوم.
سفیدن.
درسته.
انگورها بنفش هستن،
ولی وقتی پوست می‌کنی این رنگی می‌شن.
همیشه سعی می‌کنی منو گول بزنی، مامان.
چی، دیگه بزرگ شدی که گول نخوری؟
خندوندن دخترم خیلی سخته.
خنده‌دار نیست.
تو هم نباید بخندی.
وقتی می‌خندی بهت درد می‌گیره.
دائه‌اوم.
یه جا خوندم
که دی‌ان‌ای که باعث میشه وقتی ناراحتی گریه کنی همونیه که باعث میشه وقتی خوشحالی لبخند بزنی.
باید غذا بخوری، مامان.
دائه‌اوم.
همه چیز درست میشه،
برای تو
و برای بابا.
بابا.
بله؟
ژنتیک چیه؟
حالا دراز بکش.
امیدوار بودم بهترین ویژگی‌های مامانش رو بگیره، نه این.
مامانم هنوز توی منه،
و این تنها چیز خاصیه که فقط من دارم.
این همون چیزیه که پدر پزشکم به منِ هشت ساله در مورد ژنتیک یاد داد.
دنیای تئاتر معاصر از طریق فریدا کالو
امیدوارم این سفر
شادی بیاره.
و…
امیدوارم دیگه برنگرده.
برای یک لحظه،
احساس کردم شدم فریدا کالو.
نه،
در واقع شدم فریدا کالو.
دائه‌اوم، تو فوق‌العاده‌ای!
دائه‌اوم، تو بهترینی!
در زندگی که برای زندگی داستان خودم خیلی کوتاهه...
خانم‌ها و آقایان…
...فرصت بازی کردن زندگی‌های مختلف همون چیزیه که می‌خواستم انجام بدم.
با تمام وجودم می‌دوم!
عالیه. موفق باشی. بزن بریم!
- بزن بریم! - آره!
تکون نخور اگه می‌خوای زنده بمونی.
و همینطور...
با اینکه خیلی سعی کردم با ترس زندگی نکنم...
...میدونستم که این اتفاق می‌افته...
همیشه.
در نهایت،
نتونستم از اون آب انگور هم فرار کنم.
چک چک.
در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۹،
لی دائه‌اوم داره آب انگور می‌خوره.
هوررر، هوررر، هوررر.
هنوزم فکر می‌کنم امروز خوشگلم.
می‌دونستم مرگ نزدیکه.
بیماری رو فهمیدم وقتی هشت سالم بود،
و وقتی بیست سالم شد، گرفتمش.
باشه.
یک، دو، سه.
و با این حال، چیزی که منو جلو می‌بره…
شاید فقط اون بخش خاصی از مامانم باشه که برام گذاشته.
بازی آزاد، لی دائه‌اوم.
لی جه‌ ها.
لی جه‌ها پروفایل
عشق سفید
مرحوم لی دویونگ
الان در سینمای جونگنو نمایش داده میشه
بلیت‌ها رو می‌تونید از سینمای جونگنو رزرو کنید
سینمای جونگنو؟
تو منو نمی‌شناسی.
نه، نه.
پیداش کردم.
بله؟
دکتر دکتر دکتر!
هی، دائه‌اوم.
مثل همیشه ممنونم.
عشق سفید
لی جه‌ها؟
این چیه دکتر؟
اوه، فقط یه فیلمی که منو برای مشاوره خواستن.
بذارش زمین.
- بذارش زمین. - می‌تونم به جاش باهاش ملاقات کنم؟
- ملاقات؟ نه. اینو ببر. - نه ممنون.
چرا اینطوری می‌کنی؟
لطفاً، فقط یه بار.
یه بار یا دوبار، فرقی نداره. گفتم نه!
من مشاورت هستم،
بیمار صعب‌العلاج، لی دائه‌اوم.
اسمت،
بله.
لی دائه‌اوم.
آه.
آب انگور ۱۰۰
اوه، آب انگور. واسه همینه.
باید خیلی انگور دوست داشته باشی.
دکتر کیم گفت باید اینو برات بیارم.
نه انگور. آب انگور.
مخصوصاً وقتی تخفیف دو تا بخر، یکی مجانی بگیر داره.
ولی یکی ازم گرفتش.
در واقع بهت گفتم که احتیاجی بهش ندارم.
چرا تو مراسم خاکسپاری سلام نکردی؟
می‌خواستم روی غمم تمرکز کنم.
روی غمت... باشه.
واقعاً،
اشکالی نداره اگه این جلسه رو ضبط کنم؟
باید دوباره گوش کنم وقتی دارم می‌نویسم.
واقعاً،
اشکالی نداره اگه فیلم بگیرم؟
یه سرگرمی کوچیکمه.
باشه.
دکتر کیم بهم گفت که خیلی مریضی.
الان مریض به نظر میام؟
نه.
الان حالم خوبه،
ولی وقتی واقعاً مریض میشم، خیلی معلومه.
واسه همین نمیتونم هرکاری که می‌خوام انجام بدم.
چی می‌خوای انجام بدی؟
خیانت.
قتل سریالی عمدی.
- ببخشید؟ - دوست دارم یه زمانی بمیرم.
شاید حتی روح بشم.
و بعد دوباره متولد بشم.
چرا اینقدر کار دارم که می‌خوام انجام بدم؟
یه شغل هست که می‌تونی همه اینا رو انجام بدی.
آره، و اون شغل رویایی منه.
آه.
پس می‌خوای بازیگر بشی.
الان چیکار می‌کنی؟
الان؟ خب…
چیزی نیست، همونطور که می‌بینی.
یه آینده بزرگ فیلم‌بازیگری نمی‌بینم که به زودی بیاد،
مگر اینکه تو یه مستند درباره بیمارستانی بازی کنم.
یا اگه نقش یه بیمار صعب‌العلاج رو بازی کنم.
فیلم، عشق سفید...
خب، اون موقع تو سینمای جونگنو دیدیش.
نه فقط اون موقع.
این فیلم مورد علاقه منه که همیشه هر وقت نیاز دارم دوباره نگاهش میکنم.
هر بار که می‌بینمش، کلی گریه می‌کنم.
این فیلم گریه دار مورد علاقمه.
ملودراماها برای همین ساخته شدن.
اینطور گریه کردن
انگار حس می‌کنی یه عشق حماسی داشتی.
فکر کنم یه توهمه.
تورو اونجوری تو توهم می‌بره.
توهم نیست.
عاشق شدن و به اشتراک گذاشتن اون عشق…
حتی اگه کسی بره و یکی تنها بمونه،
همه چی خوب میشه
تا وقتی که عشق هست.
دیدن اون
به من قدرت ادامه دادن میده.
اگه همچین عشقی واقعا وجود داره،
منم می‌خوام تجربه‌اش کنم.
و برای این کار، باید زنده بمونم.
در واقع، عشق سفیده مثل شیمی درمانی من و پرتو درمانی و اینا می‌مونه.
واقعا این چیزی هست که باید براش گریه کرد؟
همین الانم چشمام اشکی شدن از حرف زدن راجع بهش.
اصلا نمی‌فهممش.
نمی‌خوای بری؟
حوصله‌ام سر رفته بود، گفتم شاید تا خونه همراهیت کنم.
- من خوبم. - منم خوبم.
گفتم که حالم خوبه.
منم گفتم که خوبم.
اگه واقعا نمی‌خوای بری، می‌خوای با من قدم بزنی؟
حتی مراسم ختم منم نبود،
ولی خودم رو تو هر جزئیات غرق کرده بودم.
اینکه خانواده چه قیافه‌ای داشتن،
کی داشت عزاداری می‌کرد.
کارت مدیر مراسم رو گرفتم…
…و از همون لحظه شروع به ترسیدن کردم.
من که هنوز نمردم،
ولی فکر مردن مثل خود مرگ بود.
وقتی مریض می‌شی،
زندگیت کاملا متفاوت میشه از قبل از بیماری.
یه دلیلی هست که میگن نادانی نعمته.
آروم آروم فرو رفتن تو مرگ،
خفه شدن از ترس…
تو نمی‌دونی اون چیه، نه؟
می‌دونم که ندونستن نعمته.
می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
بپرس.
تو نسخه تو از عشق سفید…
آخرش…
همونجوری می‌مونه؟
نه.
آخرش…
آخرش، احتمالا می‌میره.
اون لحظه بود که فهمیدم…
شاید بتونم قهرمان داستان خودم باشم،
تا وقتی که
لی جه‌ها رو تو زندگیم وارد کنم.
این صدای پس‌زمینه خیلی صحنه‌ها رو اشغال کرده.
باید کمش کنم.
کارگردان لی؟
بله؟
دوستش دارم.
- واقعا؟ - بله.
مخصوصا اون صحنه
که گیوون مریض هیونسانگ رو از مرگ نجات میده.
تو برعکس نسخه اصلی کردی. چرا تغییرش دادی؟
بعد از ملاقات با افراد مریض،
فهمیدم هیچ‌چیزی به اندازه اراده به زندگی اونها قوی نیست.
می‌خواستم اون حس رو منتقل کنم.
سویونگ الان خیلی معروفه، الان وقتشه که ببریمش کن.
این فیلم هدف مشخصی داره،
و بدون اون هیچ‌جوره جواب نمیده.
بیا حضوری صحبت کنیم، خانم گو.
این فیلمنامه باید خوب دربیاد.
خانم گو یه کم عجیبه.
تو همون نسخه رو خوندی، نه؟
آیا سویونگ نمی‌تونه بهتر از گیوون جونگ‌هوا باشه؟
هرچند مطمئنم خانم گو این رو رد می‌کنه.
بیا فراموش کنیم که خانم گو گیر داده به نقش‌های اصلی
و بگیم افسانه یه سوپراستار که نقش فرعی قبول کرده حقیقت داره.
مشکل اصلی ما؟ سرمایه‌گذارها میرن.
اونها می‌خوان ول کنن.
پس چرا اصلا تست بازیگری می‌گیریم اگه نقشش انتخاب شده؟
همه‌اش ظاهرسازیه، رفیق.
یه بازیگر ناشناخته نقش اصلی رو بعد از یه تست سخت بگیره؟
یه داستان رمانتیکه. مثل لا لا لند.
البته، اینجا یا تو هالیوود همچین چیزی هیچ‌وقت اتفاق نمیفته.
عشق سفید تست بازیگری
سلام، من کانگ سئوها هستم.
باشه، سئوها.
برو به آخرین صفحه فیلمنامه تست بازیگری.
دیالوگ‌هات اونجا هستن.
هیونسانگ.
هیونسانگ!
هیچ حق همچین چیزی وجود نداره!
باید تلاش کنی که زندگی کنی، حتی اگه بکشنت.
فقط اون موقع…
فقط اون موقع فردای تو میاد.
فقط برای یه ماه.
اگه بعد از اون هنوزم می‌خوای بمیری،
باشه، هر کاری می‌خوای بکن.
باشه، مرسی.
مغزم داره خاموش می‌شه.
چندتا دیگه مونده؟
بعدی آخرین نفر امروزه.
هی، حتی اسمش هم یعنی بعدی.
لی دائوم، ۲۵ ساله
بله، بیا تو.
سلام!
اسم من لی دائومه و بازیگرم.
اون دوربین برای چیه؟
میشه فقط دوربین رو رو خودم بذارم و روشنش کنم؟
به دلایل امنیتی نمیشه.
باشه.
این دوربین لعنتی.
میشناسیش؟
میدونی کارگردان لی کیه؟
نه، تا حالا ندیدمش.
خوشبختم کارگردان.
نمی‌خوام برای فیلم مستند بازیگر انتخاب کنم.
بله، اینو خوب می‌دونم.
فقط خیلی مشتاقم نقش بیمار لاعلاج رو بازی کنم.
با دیالوگ‌ها شروع کنیم؟
خانم گیوون،
فقط آروم باش.
حتی مراسم تشییع جنازه من نبود،
ولی خودمو توی هر جزئیات غرق کرده بودم.
می‌خواستم مراسم تشییع جنازه‌ام متفاوت باشه.
پس کارت مدیر مراسم رو گرفتم…
کافیه برای این قسمت.
بریم به صفحه آخر.
اون قسمتی رو بخون که گیوون خودکشی هیونسانگ رو متوقف می‌کنه.
هیونسانگ.
نمی‌خوام…
نمی‌خوام یه کلمه بگم.
فقط…
فقط یه لحظه بمون.
خوبه، عالی بود.
از بازتفسیرت از دیالوگ‌ها خوشم اومد.
بله، به نظرم کافیه.
میتونی بری.
مرسی!
عالی بود.
اصلاً زورکی نبود. فقط احساس خالص.
حیف که نقشش قبلاً انتخاب شده، نه؟
کارگردان لی، چیزی برای بحث باقی مونده؟
نقش اصلی عالی خودش اومد پیش ما.
درها دارن باز می‌شن.
آقای بو!
این همه چی چیه؟ گفتم فقط بیا دور هم باشیم!
از تست‌ها حتماً خسته شدی.
گفتم شاید گرسنه باشی.
- این چیه؟ - اوه، واو! چیه؟
یه نامه دست‌نویس؟
می‌دونم تازه آشنا شدیم،
ولی همون‌طور که گفتن، واقعاً قابل تحسینی.
میشه به کل دنیا بگی؟
جونگوو.
خیلی ممنون که این کارو با من انجام دادی.
این حرفا چیه؟ ما از زمان مردم تنها با همیم.
خیلی وفاداره، نه؟
یه دقیقه همون جا بمون
می‌خوام زندگی کنم.
می‌خوام همین الان زندگی کنم.
تو بیمار هستی یا بازیگر؟
من فقط لی دائومم.
چرا اومدی اینجا؟ به چی فکر می‌کردی؟
جدی هستی در این مورد؟
بله، خیلی جدی‌ام.
گفتی که داری می‌میری.
گفتی فقط یه سال دیگه وقت داری.
این یه فیلمه، نه یه مستند درباره آسایشگاه. و این یه تست بازیگریه.
همه اینارو می‌دونستی وقتی اومدی، درسته؟
بله.
با مردم تنها شروع کردی. جوایز زیادی بردی.
به واقع‌گرایی وسواس داری.
به خاطر شخصیت سختت بدنامی.
درگیر یه رسوایی بودی.
بیشتر به عنوان پسر لی دو یونگ معروفی تا به خاطر کارهای خودت.
همه اینارو آنلاین جستجو کردم.
راستش، زیاد نیاز نبود برای بازیگری آماده بشم.
من خود اون شخصیت هستم.
اگه بمیری چی؟
اگه وسط تولید بمیری چی؟
کی می‌میره؟
تو.
فکر کنم منم ناامید بودم که اینجا ظاهر شدم.
ببخشید.
بذاریم وانمود کنیم تست بازیگری نبود.
صبر کن!
بیایم از زاویه گسترده‌تری نگاه کنیم.
اگه وسط فیلمبرداری بمیرم چی؟ همه جا پخش می‌شه.
یه بیمار لاعلاج نقش یه بیمار لاعلاج رو بازی کنه؟
حتی خودمم دلم می‌خواد ببینمش.
این برای سرمایه‌گذارها یه برد بزرگه. برای تو هم برد بزرگیه.
آره. تا وقتی من راضیم،
تو یا هر کس دیگه‌ای نباید مشکلی داشته باشه، نه؟
چطور میتونه مشکل نباشه؟ این زندگی توئه که در خطره.
بله، و من باهاش مشکلی ندارم.
می‌خوام این کارو بکنم، حتی اگه بمیرم.
این خیلی بی‌ملاحظه و خودخواهانه است.
اینطور نیست. فیلم موفق میشه،
من قبل از مرگم به آرامش می‌رسم،
و تو دوباره برمی‌گردی،
و تو راه موفقیت برای همیشه سوار می‌شی.
وای، ببین، همه برنده می‌شن، درسته؟
اینم یه جورایی…
تلخ و شیرینه، حدس می‌زنم.
نمی‌دونم چطور اینقدر مطمئنی.
می‌فهمم مریضی،
ولی اینجاست که من خط قرمز می‌ذارم.
یه راه دیگه برای آرامشت پیدا کن. نمی‌تونه فیلم من باشه، متاسفم.
قبلاً چهره‌ات رو دیدم.
رک بگم، انگار کاملاً عاشقم شدی.
باشه، قبول، خوب بودی، ولی--
من نمی‌تونم بدوم، پس نمی‌تونم صحنه‌های اکشن بازی کنم.
در واقع، حتی زندگی روزمره هم برام سخته.
ولی این شخصیت بیماری لاعلاج داره.
این نقشی هست که می‌تونم خوب بازی کنم.
می‌خوام این کارو بکنم، حتی اگه همه چیمو از دست بدم.
حتی اگه زندگیتو از دست بدی؟
به هر حال زمان زیادی برام نمونده.
ترجیح می‌دی در حال تلاش بمیری یا با حسرت؟
اگه جاها عوض می‌شد،
جواب دیگه‌ای می‌دادی؟
پس بهم بگو…
چقدر فکر می‌کنی وقت داری؟
چقدر باید زنده بمونم؟
فیلمنامه جدیدی اومده؟
خب، راستش…
شنیدم فیلمنامه کیم جونگ این داره دست به دست می‌شه،
ولی به دست ما نرسیده.
هیچ چیزی از لی جه ها؟
نمی‌دونم.
فکر کنم شنیدم داره بازسازی Love in White رو انجام می‌ده،
ولی خوب پیش نمی‌ره.
فکر کنم دیگه کسی منو نمی‌خواد.
چی می‌گی؟ هنوزم کارت خوبه.
تو اولین کسی بودی که فیلمنامه‌شو گرفت!
می‌دونستم. باید اول به من می‌رسید.
ببخشید. باید زودتر می‌اومدم پیشت.
فراموشش کن. به استودیو چی گفتی؟
چی؟ می‌خواد بره هالیوود؟
خانم گو اینو گفت.
اون حتی انگلیسی هم بلد نیست و داره خارج کار می‌کنه؟
- فیلم صامته؟ - یه شخصیت کره‌ای.
اوه، خدای من.
کارگردان کیه؟
دیمین شزل.
چی؟ دیمین کی؟
دیمین شزل.
مطمئنی؟
نمی‌تونستم بهش فشار بیارم
که فیلم لی جه ها رو انتخاب کنه وقتی داره با دیمین شزل کار می‌کنه…
- گیرنده در دسترس نیست… - اوه، لعنتی.
چیکار کنیم؟
سرمایه‌گذارا فکر می‌کنن هم کیم جونگ وو و هم چه سو یونگ تایید شدن.
به جه ها چیزی نگو هنوز،
ولی تمرکز بیشتر روی نقش مرد بذاریم چون جونگ وو ستاره است.
نقش زن می‌تونه همونی باشه که توی تست بازیگری دیدیم.
این سناریوی بدترین حالته.
سعی کن سو یونگ رو راضی کنی تا شروع تولید،
و اگه قبول کرد، اون تازه‌کار رو کنار می‌ذاریم.
بله، انجامش می‌دم.
- خانم گو چی؟ - نمی‌تونه باشه.
باید جه ها رو مجبور کنیم مستقیم با سو یونگ حرف بزنه.
باشه؟
مشکلی هست؟ به نظر ناراحتی.
تازه از آژانس اومدم، حالا باید برگردم.
حدس می‌زنم خانم گو باز کار دستمون داده؟
یه چیزی تو این مایه‌ها.
وقتی برگشتم بهت می‌گم.
اوه، شنیدم رفتی تست بازیگری Love in White رو ببینی.
بله، خیلی روش مانور دادن.
منم باید این کارو بکنم؟
چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟
تو می‌خواستی با من انجامش بدی.
البته.
بیا بریم.
چقدر باید زنده بمونم؟
لی دائه‌اوم.
خیانت. قتل سریالی از پیش برنامه‌ریزی شده.
شاید حتی تبدیل به یه روح بشم.
چقدر باید زنده بمونم؟
شش ماه؟
یه سال؟
می‌تونی لطفاً بهم بگی؟
خب…
فکر کنم…
ببخشید، می‌تونی اون توپ رو بدی؟
اوه، حتماً.
پس چقدر باید زنده بمونم؟
چی؟ فکر می‌کنی داری توی Autumn in My Heart بازی می‌کنی؟
اینم آمریکانوت.
بله، ممنون.
آقای لی.
شنیدم می‌خوای نویسنده بشی.
به نظرت مشکل فیلمنامه من چیه؟
میتونی باهام روراست باشی.
خب...
میتونم رک باشم؟
نمیدونم چرا داری یه بازسازی می‌کنی.
"عشق سفید" اومد
در اوج دوران ملودرامای دهه نود.
فکر می‌کنم اون احساس کلاسیک همیشگی و بی‌زمانه.
من حتی عاشق هم نشدم، ولی منم هیجان‌زده می‌شم.
ادامه بده.
نحوه‌ای که شخصیت "گیوون" رو پیچوندی خیلی جالبه، ولی...
توخالی به نظر میاد.
انگار یه چیز اساسی کم داره.
بذار حدس بزنم. عشق؟
البته، عشق.
اگه عشق رو برداری، پایه‌ی فیلم رو از دست میدی
و اصلاً دلیلی برای بازسازی فیلم وجود نداره.
آه، یه چیز دیگه.
میخوام بدونم "گیوون" غیر از نجات "هیونسنگ"
چی میخواد بکنه.
آرزوهاش قبل از مریض شدن چی بود؟
اگه کلی چیز واسه انجام دادن داره، غم‌انگیزتره.
ترسوندیم.
اینجا چیکار میکنی؟ فیلمبرداریت چی شد؟
معلومه که نرفتم.
اون خانم پارک لعنتی.
پیشنهاد رو خوندی؟
باید بخونمش؟
اصلشو میدونم.
معلومه که نخوندی.
یادت رفته که من فیلمنامه‌هایی رو انتخاب می‌کنم که برام میاد؟
این یه کم تنده.
ما همیشه این کارو کردیم.
"عشق سفید" فقط یه استثنا بود.
میخوام اون فیلمو بازی کنم.
وقتی کارگردانای بهتر با فیلمنامه‌های بهتر تو رو میخوان.
دقیقاً چی اونا رو بهتر میکنه؟
چیزی که شایسته‌ی بازیگر "چه سویونگ" باشه.
بله، من یه بازیگرم.
پس نیاز به فیلمی دارم که دوست داشته باشم.
بذاریم برای دفعه بعد.
نه، این دفعه.
هیچ دلیل خوبی نیست؟ من میخوامش، و همین کافیه.
من به عنوان یه بازیگر اینطور کار میکنم، خانم گو.
وقتی مریض بشی،
زندگیت کاملاً متفاوت میشه از قبل از مریضیت.
یه دلیلی هست که میگن نادانی خوشبختیه.
تو چی میخوای؟
چرا این همه کار هست که می‌خوام بکنم؟
آره، و اون کار رویایی منه.
لی دائوم
این لی جه‌هاست
الو؟
آقای لی، من خانم گو هستم. میتونم فردا ببینمتون؟
تو جاهایی مثل اینجا کار می‌کنی؟
آره، نیاز دارم یه صدای پس‌زمینه داشته باشم تا تمرکز کنم.
خوبه.
این موقعیتی که توشیم خیلی سر و صدا داره، پس تمرکز کن.
هیچ احساس شخصی‌ای نسبت بهت ندارم.
میدونی اینو، درسته؟
میدونم چی میگی،
ولی فیلمنامه…
این چند هفته اخیر تغییر کرده.
به خصوص شخصیت.
متأسفم که بگم این تغییرات
دیگه سویونگ رو مناسب نقش نمی‌کنه.
خوبه.
اصلاً نیازی نبود بیام.
متأسفم که نمی‌تونم نقش اصلی رو بهش بدم، ولی میخوام پیشنهاد بدم
نقش "جونگوا" رو.
فکر کنم…
سویونگ دوست داشته باشه بازی کنه.
شوخی می‌کنی؟
با نهایت احترام دارم بهت میگم.
کارگردان لی…
همه چیزو یادت رفته یا فقط تظاهر می‌کنی؟
تو بودی که سویونگ رو رها کردی.
چه جسارتی.
آقای لی،
میدونی این صنعت چطور کار میکنه. چرا داری این کارو می‌کنی؟
میدونی اگه الان یه رسوایی برای سويونگ پیش بیاد،
قبل از اینکه کارش شروع بشه تمومش می‌کنه.
خانم گو.
چرا منو کنار میذاری؟
بذار منم بشنوم.
داری شوخی می‌کنی.
چهار تا قرارداد تبلیغاتی بستی و بیش از پنج‌تای دیگه هم در راهه.
پس مشکل چیه؟ اینکه باهاش قرار بذارم منو خراب نمی‌کنه.
فقط قبولش کن.
نه، جلوی رسانه‌ها رو بگیر.
کارگردان.
آره، ما دوستیم. ولی هیچوقت از خط قرمز رد نشدیم.
میخوام عذرخواهی کنم اگه کاری کردم
که فکر کنه غیر از این بوده.
که سويونگ کاملاً نابود شد.
باید اون تو رو ول می‌کرد.
گول تو رو دیگه نمی‌خورم…
عشق سفید
عشق سفید.
یه ماه هر چی میگم گوش بده.
کارگردان: لی جه‌ها
این لی جه‌هاست. می‌دونم دیره، ولی می‌تونیم ببینیم همو؟
سلام دختر کوچولو.
می‌خوای یه چیز باحال ببینی؟
اسنک جلبک دریایی
این کار یه کم زیادی نیست، فکر نمی‌کنی؟
کدوم کار؟
این اسنکیه که معمولاً تو مراسم ختم می‌خورن.
دفعه قبل اونجا امتحانش کردم
و حسابی معتاد شدم.
بیمارستان می‌مونی یا جای خودت؟
آدرس خونمو به مردا نمی‌دم.
منو به‌عنوان یه مرد می‌بینی؟
خب، زن که نیستی.
حتی اینارو به من تعارف نمی‌کنی؟
هوم.
چطور بگم؟
یه طعم خاص…
که حسابی معتادت می‌کنه.
یه طعم خاص که معتادت می‌کنه.
اون کار نوشیدنی رو چطوری انجام دادی؟
می‌خوای نشونت بدم؟
نه، باشه.
می‌خواستم مشورت کنم…
…با تو…
یه چیزی هست که می‌خواستم ازت بپرسم.
توی آزمون رد شدم، ولی هنوزم می‌خوای باهام مشورت کنی؟
بپرس، هر چی می‌خوای.
چیزی بوده که می‌خواستی انجام بدی؟
دفعه قبل بهت گفتم، مگه نه؟
خیانت، قتل، روح.
نه، منظورم چیزی نیست که توی فیلم‌ها انجام بدی.
یه رویای عادی که داشتی.
رویا؟
می‌خوام یه چیزی بلندپروازانه بگم، ولی…
می‌خوام یه چیزی برای آدمایی که دوست دارم باقی بذارم.
مثل چی؟
خاطراتی از من که همیشه یادشون بیاد.
آه.
پس حالا توی…
فاز رویای اون پایانی که می‌خواستی؟
خیلی چیزا مونده که انجام ندادم.
این نوع پشیمونی آدمو یه کم دیوونه می‌کنه.
خیلی چیزا هست که انجام ندادم،
ولی نمی‌تونم بعداً انجامشون بدم.
واسه همین می‌خوای توی فیلم‌ها باشی.
چون توی فیلم‌ها می‌تونم همه‌چی رو انجام بدم.
عشقی که نداشتم. خداحافظی‌هایی که نمی‌خوام بگم.
و می‌خوام خودم آزاد زندگی کنم و توی اون فیلم‌ها دیوونه‌بازی کنم
که مردم هر وقت خواستن ببینن.
- کی؟ - پدرم.
مادرم خیلی وقت پیش فوت کرد،
پس اگه منم برم،
پدرم واقعاً تنها می‌مونه.
می‌تونی با منم مشورت کنی اگه بخوای. منم تنهام.
هی، حالا.
این دیگه خیلی تاریک شد.
بیخیال، در مورد پدرم حرف نزنیم، باشه؟
من که حرفی نزدم. خودت موضوع رو پیش کشیدی.
صبر کن.
اون اولین آزمونی بود که قبول شدم واسه نقشی با اسم و دیالوگ.
اون فقط دور اول بود،
ولی نسبت به دور دوم حس خوبی داشتم.
خیلی سخت آماده شده بودم…
اون موقع بود که اولین بار مریض شدی؟
روز پذیرشم روز دور دوم بود.
ولی من برای یه بیمار لاعلاج خیلی واقع‌گرا هستم.
می‌دونستم اول باید زنده بمونم.
پس به خودم گفتم،
زنده می‌مونم و دوباره واسه یه آزمون دیگه برمی‌گردم.
پس اشکامو قورت دادم و رفتم.
همینه؟
آره، همین بود.
باید سخت بوده باشه. می‌دونم زندگی توی بیمارستان راحت نیست.
اصلاً.
خیلی سرم شلوغ بود.
هی بازی می‌کردم.
هیچ کاری جز بازی نداشتم.
منظورم اینه که، آره، جلوی اون دوربین‌های بزرگ توی صحنه نبود،
ولی یه دوربین کوچیک اندازه کف دستم،
ولی هر نوع شخصیتی که می‌خواستم رو امتحان کردم.
خیلی سخت زندگی می‌کنی.
فکر کنم نباید پیش‌داوری کنم،
چون هی حرفامو غلط در میاری.
آقای لی…
وقتی می‌دونی زمانت داره تموم می‌شه،
یه حس عجیبی از عجله داری.
همه!
فکر می‌کنید خیلی روزا برای زندگی دارید؟
فکر می‌کنید همیشه زنده می‌مونید؟
فکر می‌کنید سالم می‌مونید
تا ۴۰، ۷۰، ۸۰،
و حتی ۱۰۰ سالگی، درسته؟
داره سر کی داد میزنه؟
ولی زندگی راه‌های عجیب غریبی داره!
همیشه یادت میره، مگه نه؟
ولی من هیچوقت یادم نمیره!
از وقتی هشت سالم بود آماده این روز بودم،
پس هر ثانیه از هر دقیقه خیلی برام باارزشه
که همه‌شون شاهکارن!
همه اون لحظاتی که پِرت میدی
واسه من مثل فیلمای عاشقانه یا فانتزی ان!
ولی تو همینجوری زندگی می‌کنی بدون اینکه بدونی!
احمقا!
این نوع عجله.
داری چیکار می‌کنی؟
راستش،
بهتر بود منو به عنوان بازیگر انتخاب می‌کردی،
به جای اینکه برای مشاوره ازم استفاده کنی.
بهتره که برگردی تو.
سرده.
شب بخیر پس.
می‌دونی،
خیلی دوست دارم
این فیلم رو باهات بسازم.
نمیتونم جزوش باشم؟
صبر کن!
چرا…
باید من باشم؟
- ببخشید؟ - چرا می‌خوای با من فیلم بسازی؟
نمیدونم.
فقط…
احساس کردم
شاید یه شانسی بهم بدی!
ویدیوهای پورتفولیو بازیگر لی دائه‌اوم
دختر مو بلند با کت سفید
پشت سر پارک هائل راه میره
مونولوگ لی دائه‌اوم
سلام، هونگ.
ببخشید که این موقع شب زنگ زدم.
- بابا. - بله؟
- من خونه‌م. - سلام.
سلام، مامان.
مامان.
چطور بودی؟
این همه چیه؟
رول‌های بهاری ویتنامی.
برای مراسم یادبود خیلی سنتی نیست.
می‌خوام به جای همیشه، چیزای مد روز بخوریم.
دوست دارم.
می‌دونی، گیویونگ میگه تو و من سندروم کول داریم.
اون چیه؟
خوب…
ادای کول بودن درآوردن با هم دیگه، و زیاده‌روی کردن.
چطور می‌تونم کول باشم وقتی دخترم داره می‌میره؟
کول؟
می‌خوای منو منجمد کنی، آره؟
هی، منم می‌خوام کول باشم، می‌دونی.
پس، به خاطر کول بودن،
می‌تونی منو به صورت سرپایی درمان کنی و بذاری دوباره بازی کنم؟
چی میگی؟
می‌خوام بازی کنم.
می‌خوام دوباره بازی کنم.
نه.
- بابا، لطفاً. - گفتم نه.
- فقط یک بار، لطفاً. - نه.
اگه مثل دفعه قبل غش کنی چی؟
چطور می‌تونم
دوباره به مامانت نگاه کنم اگه درمانت رو شل بگیرم--
این فقط دیدگاه توست، بابا.
اجازه نمیدم.
بابا.
دیدگاه تو با من و مامان فرق داره.
هنوز نمی‌فهمی؟
مامان همیشه می‌خواست بیاد خونه.
ولی…
نمی‌تونست.
می‌خواست اینجا خونه بمیره،
ولی تو بیمارستان فوت کرد
وقتی تو عمل جراحی بودی و من مدرسه بودم.
تنها مرد بدون اینکه کسی پیشش باشه.
بابا.
من دخترشم.
شاید به همین دلیله که
منم نمی‌خوام تو بیمارستان بمیرم.
نه.
گفتم نه.
تبریک می‌گم به خاطر قبولی در مرحله ۱ از آزمون‌های "وایت این لاو"
وای خدای من!
آره! آره!
عالیه، اینجایی.
سلام کن.
- سلام. - آره.
خوشحالم می‌بینمت. مدتیه که منتظر ملاقاتت بودم،
برای همین آقای بو رو خیلی اذیت کردم.
هان سونگ‌هو
راستش،
من خیلی از فیلم سر در نمیارم، صادقانه بگم.
اون قسمت رو به هنرمندا واگذار می‌کنم.
من فقط یه تاجر هستم که براش مهمه این پول‌ساز باشه یا نه،
و چقدر پول در میاره.
این چیزیه که برام مهمه.
چرا خودتو دست کم می‌گیری؟
خیلی فروتن شده.
یه فیلم به تنهایی
دیگه این روزا کافی نیست.
می‌دونی چی می‌گم، نه؟
کنجکاوم، نظرت درباره عشق سفید اصلی چی بود؟
هیچ‌وقت ندیدمش.
پس…
برنامه اقتباس منو دیدی؟
خب،
یه چیزایی شنیدم.
نمی‌خوام یه فیلم قدیمی پر از خاکو کپی کنم.
یه چیز کاملاً جدید می‌شه.
خواستم از همون اول بگم.
می‌فهمم، ولی واقعاً لازمه من اینو بدونم؟
فکر می‌کنی این برام مهمه؟
تنها دلیل سرمایه‌گذاریِت اینه که…
من پسر لی دو یونگ هستم، درسته؟
این تنها چیزی هست که برات مهمه.
آه. کارگردانمون چقدر رک هست.
همه چیزو همونطور که هست می‌گه.
اکثر مردم حاضر نمی‌شن این کارو بکنن.
پدرم فیلمو ساخت یک سال بعد از فوت مادرم
با همون بازیگری که می‌گفتن باهاش ارتباط داشته.
بی‌شرمانه این سرود عاشقانه رو می‌سازن انگار که بالاخره آزاد شدن.
مردم فکر می‌کنن…
این یه ادای احترام صمیمانه به همسر متوفی‌ه که از روی غم ساخته،
و اونو مثل یه چیز نجیب می‌ستایند.
فیلمو فراموش کن.
داستان پشت فیلم مهمه.
اینجاست که سرگرمی واقعی شروع می‌شه.
من این فیلمو و چیزایی که باید اصلاح بشه بهتر از هرکسی می‌دونم.
و قول می‌دم،
یه قرونم ضرر نمی‌کنی.
جایزه مدرک باریستای قهوه
منم، دائه‌اوم!
می‌تونی بیدارش کنی؟
ولش کن. حتما دوباره صبح زود اومده.
وقتی میری یه کم غذا بردار.
وقتشه دوباره پر کنم.
این ساقه‌های گیاه فیل هستن؟
داری تو روغن کنجد می‌خیسونی؟
می‌خوام با کلی روغن کنجد تفت بدم.
ممنون.
به جای من…
آه، داره منو دیوونه می‌کنه. می‌تونی بری بیدارش کنی؟
چرا چشات اینقدر پف کرده؟
ترکش کردم.
تو که خیلی عاشق قیافه خوشگلی. بهت چی گفتم؟
باید اول طرفو بشناسی بعد باهاش قرار بذاری.
کی نظر تو رو خواست؟
بدون که، این یه چیز ارثیه.
مامانم هم عاشق قیافه بابام شد.
آه، راست می‌گی.
- برگشتی خونه؟ - آره.
حال بابات چطوره؟
خوبه.
همه چیو بهش گفتم، می‌دونی.
چطور گفتی که هردومون
گرفتار سندروم کولیم.
چی؟
وای! چرا بهش اینو گفتی؟
جدی!
نمی‌تونم حتی تو رو بزنم.
خب، به هر حال.
فقط مطمئن شو رابطه بعدیت خوب پیش بره.
چی؟
هوم؟
بگو ببینم. یه چیزی شده، درسته؟
- آزمایش بالینی؟ - آزمون بازیگریم!
چی گفتی؟
برای یه فیلم تست بازیگری دادم.
چطوری این کارو کردی؟
رفتم و همین جوری انجامش دادم.
می‌دونی چی شد؟
تبریک می‌گیم بابت قبولی در مرحله اول آزمون عشق سفید
چیه؟
چی شده؟ چیه؟
سوسکه؟
- مامان. - بذار ببینم.
تبریک می‌گیم بابت قبولی در مرحله اول آزمون عشق سفید
تبریک می‌گم!
خیلی خوشحالم برات.
لطفاً دو چیزو بهم بگو.
آفرین.
و موفق باشی.
آفرین.
موفق باشی.
آفرین! موفق باشی!
می‌بینم بیشتر روی فیلم‌های کوتاه کار کردی.
- بله. - درسته.
وقتی بازی نمی‌کنی در اوقات فراغتت چیکار می‌کنی؟
به عنوان مترجم آزاد کار می‌کنم.
بعد از دور اول چطور بودی؟
خوب بودم، ممنون.
چیکار می‌کردی؟
رفتم چند تا بیمارستان دانشگاهی تحقیق کنم درباره گیووون.
بیمارستان دانشگاهی؟
باشه، تایرین.
برای امروز کافیه. ممنون.
باشه، ممنون.
اوه، نه.
ببخشید، دکتر لی.
چرا؟ چی شده؟
دائوم رفته.
لی دائوم داره میاد.
- ممنون. - موفق باشی.
من موفق می‌شم.
سلام!
بله، سلام.
بشین.
شخصیت رو تحلیل کردم.
امروز اینجا نیستی که بازی کنی یا نقش رو تحلیل کنی.
به جاش،
بیایید با هم گپ بزنیم.
فقط ما دوتا.
فقط ما دوتا؟
بله.
می‌دونی،
مثل همیشه حرف بزن.
باشه، آقای لی.
نگذار دوربین اذیتت کنه.
از این فیلم هیچ استفاده‌ای نمی‌کنیم.
آروم باش و مثل همیشه با من حرف بزن.
فکر نمی‌کنی این شخصیت و این فیلم خیلی کلیشه‌ای باشه؟
آره، فکر می‌کنم.
فکر می‌کنی؟
بعضی‌ها ممکنه حتی خسته‌کننده بدوننش.
به نظر می‌رسه تو هم خسته‌کننده می‌دونی.
ولی برای من هیچ‌وقت خسته‌کننده نمی‌شه.
وقتی اون کلیشه بیماری لاعلاج زندگی‌ته،
هر روز مثل اوج یه فیلمه.
این یه بازیگری واقعی می‌شه.
به نظر می‌رسه با این فیلم که از بیماری‌ت استفاده می‌کنه مشکلی نداری.
ولی تو قبلاً این کار رو کردی.
تو جملات منو توی فیلمنامه‌ت استفاده کردی.
جملات رو عوض می‌کنم.
کسی بهتر از من پیدا کردی؟
داریم می‌گردیم.
وقتت رو اینجوری تلف نکن.
من فقط نمی‌تونم این رو ببینم که انجام بشه.
می‌خوام بیماری‌مو فراموش کنم و مثل یه بازیگر زندگی کنم.
فرق هست بین فراموش کردن
و نادیده گرفتن.
الان دارم توی یه آزمون شرکت می‌کنم،
پس لطفاً منو به عنوان یه بازیگر ببین، نه یه آدم مریض.
بیشتر از ۲۰۰ تا ویدیو از مونولوگ‌های تو بود.
می‌خواستم بپرسم…
چی باعث شد تا اینجا بیای
حتی وقتی مریض بودی؟
وقتی هشت سالم بود،
از مامانم که توی تخت بیمارستان بود پرسیدم
رویای تو چیه؟
هنوزم اون چهره‌ای که درست کرد یادمه.
اگه یه روز از بیمارستان بیرون بره،
می‌گفت می‌خواد رویایی که فراموش کرده بود رو پیدا کنه.
نمی‌دونم رویای اون چی بود،
ولی مطمئناً بیمار بودن نبود.
برای منم همینطوره.
این نوع تفکر منو تا اینجا آورده.
نمی‌دونم این حرفام معنی داره یا نه.
گرسنه‌ای؟
ده دقیقه بهم وقت بده.
آقای لی،
حتی اگه مریض باشم،
می‌تونم فیلم ببینم، توی آزمون‌ها شرکت کنم، حتی عاشق بشم.
پس می‌تونم فیلم هم بسازم.
من می‌تونم همه‌چیزو انجام بدم. واقعاً می‌تونم.
فقط بذار بهت ثابت کنم.
برای امروز کافیه.
حالا می‌تونی بری.
نتایج رو بهت خبر می‌دیم.
ممنون.
آقای لی.
بله؟
به من ایمان داشته باش.
دقیقاً چی داری که بهش ایمان داشته باشم؟
یه نقشه…
و شجاعت.
به نظرم ضعیف می‌رسه.
ولی از روحیه‌ت خوشم میاد.
یه شرط دارم.
نمیر.
همه می‌دونن چائه سیویونگ باید این نقش رو بگیره.
چرا انقدر گیر دادی به لی دائوم؟
چی توی اونه؟
یه تازه‌کار؟
من انجامش می‌دم.
این چیه؟
داریم تصمیم می‌گیریم که نقش گیووون
به چائه سیویونگ برسه یا به تو، یه تازه‌کار.
فیلمنامه رو خوندی؟
علاقه داری؟
آره، دارم.