فیلم ما
هر گونه شباهت به افراد، مکان‌ها،
یا شرایط پزشکی واقعی تصادفی است.
بچه‌بازیگرها همیشه تحت نظارت بودند
و طبق قوانین با امان فیلم‌برداری شدند.
وای، بگو ببینم چی شده.
آقا، فکر کنم باید باهاش صحبت کنید.
چطور به نظر میاد؟ حالش خوبه؟
نه، داره اینجوری میشه.
بذار آروم باشیم.
میگی کات وقتی گریه می‌کنم،
وقتی می‌خندم، وقتی بی‌حالت میشم، وقتی مضطرب به نظر میام. هی میگی نه.
چرا نمیگی دقیقا چی میخوای؟
ببخشید.
برای شش ماه، نامه‌های عاشقانه می‌گرفتم
از کسی که اینجا رو تمیز می‌کرد.
حتی صورتش رو هم ندیدم، ولی حالا عاشقش شدم؟
چطور باید باور کنم؟
این واقعاً ترسناکه!
چطور باید وانمود کنم که عاشقم؟
حق با توئه.
درسته. هیچ‌کس اینجوری عاشق نمیشه
وقتی طرف رو ندیدی.
چه جور...
چه جور کارگردانی همچین حرفی میزنه؟
این یه رازه، ولی دارم این فیلم رو می‌سازم چون واقعاً نمی‌دونم.
نمی‌دونی چی؟
عاشق کسی بودن چه حسی داره.
بریم.
الان آماده‌ام.
اما
قسمت ۴
جونگ‌وو یه کم دیر کرده.
دائه‌اوم هم همینطور.
خانم گو از قبل داره اقدام می‌کنه.
دائه‌اوم رو کشید کنار برای حرف زدن.
احتمالاً درباره‌ی قرارداد بستن باهاش.
کی نمی‌خواد یه تازه کار ستاره رو؟
دائه‌اوم نیازی به نماینده نداره.
چطور یه تازه کار نیازی به نماینده نداره؟
اگه می‌خواستم یه آژانس درگیر بشه،
یه تازه کار رو انتخاب نمی‌کردم.
ولی این آخرین فیلمش نیست.
یه آژانس مثل ما واقعاً می‌تونه کمکش کنه پرواز کنه.
نمی‌خوای بدونی من چطور بودم؟
همش حرف کار با توئه.
امیدوار بودم حالت خوب باشه.
همین؟
آره، همین.
این یه جورایی درد داره.
آره، واقعاً حس میکنم درد داره.
فکر کنم هنوز می‌تونم از دست تو حس درد کنم.
دیگه تو موقعیتی نیستیم که همه چیز رو به هم بگیم.
امیدوار بودم ازم بپرسی
ازدواجم چطور بوده،
بعد از اونجوری که تموم کردیم.
اما همش می‌تونی بگی امیدوار بودم حالت خوب باشه؟
تو مثل لکه‌ی چربی هستی
که نمیتونم از ته دلم پاکش کنم.
بعداً صحبت کنیم.
تو چی؟
داری چیکار می‌کنی؟
خیلی جایگزین خوب پیدا کردم، ولی هیچ‌کدوم کافی نبودند.
باید می‌فهمیدم اگه برگردم به اصلی، راضیم میکنه یا نه.
بیا فقط روی فیلممون تمرکز کنیم.
همه چیز بین ما الآن همینه.
درب‌ها باز می‌شوند.
ببخشید. شما لی دائه‌اوم هستید، درسته؟
سلام آقای کیم.
خوشبختم.
بله.
کجا می‌روید؟ ما کارهایی برای انجام داریم.
آه.
بیا بریم طبقه بالا.
درب‌ها باز می‌شوند.
آه.
می‌بینم که با هم آمدید.
سلام خانم چائه.
درب‌ها بسته می‌شوند.
آقای لی گفت که کاری پیش اومده.
ببخشید، ولی باید این رو برای وقت دیگه بذاریم.
چرا تو معذرت می‌خواهی وقتی اون رفته؟
دائه‌اوم؟
بله، یه وقت دیگه.
ما هم بعداً حرف می‌زنیم، جونگ‌وو.
مواظب خودت باش.
آقای لی؟ من دائه‌اوم هستم.
یه چیزی باید بهت بگم.
میام پیشت.
آقای لی.
- سلام. - سلام.
چی می‌خواستی بگی؟
ببخشید که دقیقه آخر کنسل کردم.
یه چیزی... پیش اومد.
یه چیزی که به اندازه‌ای مهم بود که سه نفر رو نادیده بگیری؟
اینجا یه جلسه‌ی مهم داشتم.
اوه.
فهمیدم.
خب، می‌خواستی در مورد چی صحبت کنی؟
آه.
وقت غذاست.
من گرسنمه. اول بریم غذا بخوریم؟
بازم همون. چی شده؟
- ببخشید؟ - اون زنگ واسه چیه؟
چرا واسه غذا خوردن زنگ میذاری؟ که دارو نیست.
غذا برای من به اندازه دارو مهمه.
اوه…
به طور ساده، شنیدم اگه یه وعده غذا نخورم،
ممکنه بمیرم.
یعنی چی؟
موضوع اینه که…
بدنم مثل بقیه نمی‌تونه مواد مغذی رو جذب کنه،
پس باید زیاد و مرتب غذا بخورم
تا مواد بیشتری جذب کنم.
اگه خیلی طول بکشه و غذا نخورم، ممکنه شوک بشم،
یا اگه خیلی بد باشه، ممکنه بمیرم.
میشه یه چیزی واسه خوردن برامون بیاری، جونبیونگ؟
باشه.
کیم جونگ وو
- کیم جونگ وو - کیم جونگ وو
چرا اومدیم پارک بازی؟
فکر نمی‌کنم به هضم غذات کمک کنه.
هوم؟
چیزی هست که می‌خوای بگی؟
خب…
امیدوارم با چیزی که می‌خوام بگم عصبانی نشی،
ولی تقصیر من بود، پس اگه عصبانی بشی کاملاً درکت می‌کنم.
اشکال نداره، فقط بگو.
رفتم به استودیوی تمرین سويونگ و تشنج کردم،
و اون نذاشت کسی منو ببینه و
برد منو بیمارستان.
ببخشید!
تشنج؟ تشنج کردی؟
- آره. - الان حالت خوبه؟
آره دیگه! واسه همین رفتم تست شوتینگ…
و همه چی، آره.
همین که حالت خوبه کافیه.
چی؟
تعجب کردی که سرت داد نزدم؟
الان خیالت راحت شد؟
تو اولین بند توافق‌نامه رازداری‌مون رو شکستی.
راستش، سويونگ نمی‌دونه شرایطم چطوریه یا چقدر جدیه.
پس دقیقاً قانون رو نشکستم…
واقعاً شرمنده‌ام.
مرسی که باهام صادق بودی.
تو این جور موقعیت‌ها باید همیشه کمک بخوای.
در واقع خوب شد سويونگ اونجا بود.
آقای لی.
شما سويونگ رو به موفقیت رسوندی، درسته؟
اون موقع چه جوری بود؟
خب…
اون بازیگر فوق‌العاده‌ایه که چیزی رو که خوب بلد نبودم به من یاد داد.
هوم.
پس، سويونگ واسه تو چه جوریه؟
برای یه کارگردان، مهم نیست یه بازیگر چه شخصیتی داره.
ولی شما دارین باهم کار می‌کنین. چطور می‌تونه مهم نباشه؟
منظورم اینه که، بازیگر بودنشون مهم‌تر از شخصیتشونه.
تو همه چیزو پیچیده می‌کنی.
ولی برای من،
تو آدم خوبی هستی.
مطمئن نیستم.
من خیلی خوب آدمارو می‌خونم.
به من اعتماد کن.
اسمش لی دائه‌اومه. هنوز نمی‌تونیم اعلام کنیم.
ما مواد تبلیغاتی واسه یه بازیگر تازه‌کار می‌گیریم،
و تو سويونگ و کیم جونگ وو رو می‌گیری.
نمی‌تونی انکار کنی که معامله خوبی نیست.
باشه. بهت زنگ می‌زنم.
چرا جلسه با بازیگرا رو پیچوندی و کار منو دو برابر کردی؟
بهت گفتم، یه چیزی پیش اومد.
چته تو؟
عشق سفید برنامه‌ریزی عکاسی و مصاحبه
یه عکاسی.
با سه بازیگر اصلی.
این خیلی زود نیست؟ هنوز درست همدیگه رو ندیدن.
می‌تونیم بعد از فیلمبرداری انجامش بدیم.
باید کارها رو وقتی که می‌تونیم انجام بدیم.
کی می‌دونه بعد از تموم شدن فیلم چقدر وقت داریم؟
حتی آماده شدن واسه تمرین خواندن برای دائه‌اوم الان خیلی زیاده.
همه چیز براش جدیده.
برای مخاطب هم جدیده، آره؟
فکر نمی‌کنی باید اول معرفی‌ش کنیم؟
وگرنه کی اهمیت میده؟
نمی‌تونیم این کارو بکنیم.
همه کارای غیر فیلمبرداری‌اش رو کنسل کن.
کارگردان لی.
فراموش نکن که من دقیقاً کسی نیستم که نیاز به اجازه داشته باشم برای این کار.
در این صورت…
میشه برنامه رو یه کم عقب بندازین، قربان؟
دلیلش چیه؟
خب…
می‌دونی، واسه کار روی زاویه معما.
ایجاد جذابیت.
خودت گفتی، واسه مخاطب جدیده.
یه مدت بیشتر مخفی‌ش نگه داریم.
ما کاری می‌کنیم که مردم کنجکاو بشن بدونن اون کیه
بعد یه افشاگری باحال می‌کنیم تا تاثیرش بیشتر بشه.
بگو.
نذاریم الان هیجانش بخوابه.
صبر می‌کنیم و یه عکاسی زیبا رو
در لحظه‌ی مناسب منتشر می‌کنیم.
بم.
بعد، جمعیت…
بم. منفجر می‌شن.
اوهوم. ممکنه یه چیزی باشه.
نظرت چیه بیشترش کنیم؟
یه عکاسی با هر سه بازیگر اصلی به اضافه‌ی کارگردان.
و من تصمیم می‌گیرم که کی زمان مناسبشه.
چرا من؟
دوست ندارم بگم،
ولی خوش‌قیافه‌ای.
یا اینکه فردا عکاسی کنیم.
نه، نه. به نظرم ایده‌ی خوبیه.
پس از فردا با زاویه‌ی مرموز برای لی دائه‌اوم شروع می‌کنیم.
باشه.
من رفتم.
- خداحافظ. - خداحافظ.
- مواظب خودت باش. - ممنون.
این تیتر رو دوست دارم.
- اون یکی پایینیش هم خوبه. - باشه.
باید چندتا علامت سوال اینجا بذاریم.
می‌دونی مردم چقدر سریع رو گوشی می‌خونن؟
چطور تونستن همچین چیزی بنویسن؟
چرا؟ مگه اشتباه گفتن؟
تیترش خیلی خوبه.
عصبی نشدی؟
ارزش عصبانی شدن نداره.
دائه‌اوم قراره نقش اصلی باشه جای چه سئویونگ.
اون نقش اصلیه! نقش اصلی!
باید پروفایلش پایین نگه داشته بشه تا چهره‌ش مخفی بمونه.
باشه.
هی، عکسا‌ی دائه‌اوم رو آنلاین نذار، باشه؟
پدیده‌ی نوظهور لی دائه‌اوم جایگزین چه سئویونگ شد
وای، این یه افتخار بزرگ برای خانواده‌مونه.
ولی من از این خانواده نیستم.
پدیده‌ی نوظهور لی دائه‌اوم جایگزین چه سئویونگ شد
خیلی تجربی.
کی ازت نظر خواست؟
چرا همیشه سعی می‌کنی غذاهای جدید اختراع کنی؟
چون این رستوران منه،
و من سرآشپزم؟
این نگاه چیه؟
می‌دونی…
تو…
نه، بی‌خیال. الان زندگیت رو جمع و جور کردی.
درواقع، هنوز زندگیم رو مرتب نکردم.
چرا؟ چی شده؟
بذار ازت یه خواهش کنم.
داری از من خواهش می‌کنی؟
بیمارت اومده.
بابا.
بابا؟
بابا، می‌دونی میزخوانی چیه؟
مثل تمرینه.
همه‌ی عوامل فیلم دور هم جمع می‌شن تا سناریو رو بخونن، با هم تمرین کنن،
و تو چشمای همدیگه نگاه کنن مثل این. می‌بینی؟
یه چیزی تو این مایه‌ها.
و جالب اینجاست که همین فرداست!
الان هم هیجان‌زده و نگرانم و همه چیز.
واقعا دارم می‌ترکم از استرس.
الان خوشحالی؟
آره.
اونقدر خوشحالم که می‌تونم بمیرم.
ببخشید.
پس می‌دونی باید معذرت بخوای.
- می‌دونم. - اگه می‌دونی،
چطور می‌تونی اینقدر بی‌پروا باشی؟
منم می‌ترسم،
که دوباره تو یه اتاق پر از آدم تشنج کنم
و همه چیز رو خراب کنم و خودم رو ببازم.
تو به حرف من گوش کن. نمی‌ذارم اینجوری بشی.
می‌فهمی؟
- اگه خودت متوقف نشی-- - بابا…
داری خیلی سرسری با زندگیت برخورد می‌کنی!
چه پدری اجازه می‌ده دخترش از یه پرتگاه پرت بشه؟
دائه‌اوم.
آزمایش بالینی که الان داریم آماده می‌کنیم
ارزش امیدواری رو داره.
پس اگه فقط یه کم دیگه صبر کنی…
واقعا به خاطر منه؟
- دائه‌اوم. - بله؟
اگه من هی صبر کنم و صبر کنم و صبر کنم،
ولی مثل بقیه چیزها شکست بخوره چی؟
تو این رو می‌دونی.
بابا…
من دارم می‌میرم.
ولی تو همش این رو انکار می‌کنی.
می‌دونی هر بار که این کار رو می‌کنی چقدر می‌ترسم و اذیت می‌شم؟
اول یه چکاپ کامل بکنیم، باشه؟
باشه.
همین‌طور که وقت تو داره تموم می‌شه،
وقت بابات هم داره تموم می‌شه. می‌دونی این رو، درسته؟
دکتر،
ازت خواستم بخندی وقتی اینجور حرفا رو می‌زنی.
درسته. پس فیلمبرداری حدود سه ماه طول می‌کشه؟
آره.
دوز داروت رو زیاد می‌کنم.
ممکنه یه کم گیج بشی،
ولی کمکت می‌کنه بیشتر از پس کارا بر بیای.
گیج؟
این که خوب نیست.
ولی جدی، چطوری یه بچه مث تو
یهویی نقش اصلی رو می‌گیره؟
باید بری فیلم خودتو تو سینما ببینی، نه؟
فرقی نمی‌کنه یه سال
یا یه ماه دیگه…
دووم بیار و سعی کن هر طور که شده زندگی کنی.
منم به فکر برنامه‌های دیگه می‌افتم.
ممنون دکتر.
بو سونگ‌وون
تو حق داشتی
اون زاویه رازآلود قدیمی کاملاً همه رو به هیجان آورد
مردم می‌میرن که بفهمن اون کیه
لی دایوم کیه؟ تولد یه تازه‌کار
ورود یه تازه‌کار که چائه سوییونگ رو پشت سر گذاشت
مطالعهٔ فیلمنامه یعنی همه بازیگرا و عوامل اونجا خواهند بود.
بچه‌م باید همه رو تحت تاثیر قرار بده.
- نمی‌تونم خودم انجامش بدم؟ - نه، امکان نداره!
اوه، دوستش دارم.
- خوبه! - خوبه!
تادا!
لمس نهایی خیلی مهمه.
- نازه، نه؟ - خیلی بامزه‌ست!
- چسبناک نیست، نه؟ - نه.
خیلی نرم حس می‌شه.
اون رو بده به من.
همش بزن.
باید مرتباً انجامش بدی تا واقعاً اشعه‌های UV رو مسدود کنی.
- می‌تونم اینو با خودم ببرم؟ - معلومه که می‌تونی!
هورا!
حالا، ثابت باش تا ابروهات رو درست کنم.
صبر کن، یه سوال دارم.
بله، بپرس، خانم محترم.
یادته تو دبیرستان که یکی رو روی پشت بوم دیدی؟
آروم باش! مامانم می‌شنوه!
لو رفتی!
شوخی می‌کنه!
اصلاً قرار نبود، باشه؟ یه چیزی شبیه به برخورد عادی بود.
هر چی، دیدین همدیگه رو. قرار، قراره.
چته؟ خب که چی؟
خودت دلت می‌خواست این کارو بکنی؟
یا فقط بدون اینکه بدونی چی می‌گذره این کارو کردی؟
پس هیچ پسری نیست، ولی می‌خوای یکی رو ببینی؟
یا صبر کن، شاید چون یه نفر هست کنجکاوی؟
همینه، نه؟
- کسی رو داری که بخوای باهاش بری قرار؟ - نه، اینجوری نیست!
یه صحنه قرار تو فیلمنامه‌ست، همین.
اصلاً نمی‌دونی چی می‌گی.
اولین قرارت برای یه فیلم باشه؟
چیزی هست که قبلش بتونی انجام بدی؟
- بعداً می‌بینمت! - باشه!
احساس می‌کنم دارم یه بچه رو به دنیای بیرون می‌فرستم.
اوه.
سلام؟ من لی دایوم هستم.
سلام، یه هدیه برات فرستادم.
یه هدیه؟
چی برام فرستادی؟
بله، خودشه.
قراره به عنوان مدیرت کار کنه تا وقتی فیلم منتشر بشه.
از این به بعد بذار اون تو رو برسونه. و امروز، البته.
بعداً می‌بینمت.
سلام.
پس تو هدیه منی؟
آره، من لیم جونبیونگ هستم. و من هدیه شخصیت‌یافته تواَم.
رستورانت چی؟
یه جورایی مرخصی گرفتم.
می‌خواستم یه چالش جدید داشته باشم.
لطفاً، سوار شو.
نباید برای اولین مطالعه دیر برسی.
اگه تشنه‌ای، لطفاً یخچال کنار دستت رو باز کن.
آه…
نمی‌دونستم چی دوست داری، پس همه چی آوردم، خانم.
لازم نیست اینقدر رسمی باشی با من.
الان همه چی ناراحتم می‌کنه،
پس اگه حداقل بتونی با من خودمونی حرف بزنی،
فکر کنم حالم بهتر بشه.
خب، نمی‌تونیم بذاریم ستاره‌مون احساس ناراحتی کنه.
می‌خواستم بپرسم.
عادیه که یه کارگردان اینقدر برای یه بازیگری که حتی مدیر نداره
زحمت بکشه؟
نمی‌دونم. این اولین بارمه،
و جه‌ها تنها کارگردانیه که می‌شناسم.
وای، چرا اینقدر مضطربم؟
یه قرص آرام‌بخش اونجاست. می‌تونی یکی رو بهم بدی؟
یعنی، می‌تونی برام یکی بیاری؟
اوه، بله، حتماً.
- بفرما، آقا. - عالیه، ممنون.
جه‌ها هیچ‌وقت درخواست کمک نمی‌کنه، ولی این دفعه کرد، خانم.
یعنی، نه خانم.
پس داری بهش لطف می‌کنی؟
همیشه آرزوم بود مدیر یه ستاره فیلم باشم.
یه ستاره فیلم؟
نمیخوام ناراحتت کنم، ولی من ستاره سینما نیستم.
ولی برای من، خانم دایوم،
شما اولین بازیگر و اولین ستاره سینمای من هستی.
عشق سفید خوانش میز
لی دایوم، لی جه ها
- کارگردان. - سلام.
بعد از این همه با هم میریم بیرون غذا بخوریم؟
- صبح بخیر. - سلام.
- سلام استاد! - سلام استاد!
دکور کتابفروشی چطور پیش میره؟
- تازه شروع کردیم به ساختنش. - باشه.
فقط با هم بودنمون منو خوشحال میکنه
صندلیت اونجاست، دایوم.
اینجا یه جامدادی هست.
دیدم خیلی از بازیگرا یادداشت برمیدارن و چیزا رو هایلایت میکنن.
آب و چند تا قرص سرفه هم هست.
سلام، من لیم جونبیونگم، مدیر برنامه‌های لی دایوم.
خیلی خوشبختم.
جونبیونگ. یه لحظه میشه حرف بزنیم؟
کی بهت گفته مدیر برنامه واقعی بشی؟
چی، میخوای یه مدیر برنامه تقلبی باشم؟
بله، تقلبی باش.
ازت خواستم که رسانه‌ها و آژانس‌ها رو دور نگه داری،
چون همه کنجکاون درباره این تازه‌کار مرموز،
نه اینکه واقعا مدیر برنامه بشی.
نگران اون نباش.
تا وقتی من هستم، هیچ‌کس بهش دست نمیزنه.
همین؟
مرد، باید یه کم ریلکس کنی.
تو از اولش هم همینجوری بد بودی.
منظورم این نبود.
- سلام. - سلام.
من لی دایوم هستم، نقش کیوون رو بازی میکنم.
پس تو دختر منی.
مشتاق همکاری باهات هستم.
- سلام! - سلام.
- سلام.
پس واقعا خودتی.
خیلی وقته ندیدمت، جئین. خوشحالم دوباره میبینمت.
از مدرسه مرخصی گرفتی و ناپدید شدی.
حالا اینطوری پیدات شده؟
به عنوان نقش اصلی؟ همینجوری یهو؟
دیوانه‌کننده‌ست، مگه نه؟
فقط شانس آوردم.
- سلام. - سلام.
سلام، آقای کیم.
امروز خیلی خوشتیپ شدی، دایوم.
- سلام، جئین. - سلام.
روی تو حساب میکنیم، سوییونگ.
روی کی میتونم حساب کنم؟
قطعا نه روی لی جه ها یا یه تازه‌کار کامل.
- باید بهشون اطمینان کنی. - چی؟
احترام میذارم که این همه راه اومدی
بدون اینکه به کسی اعتماد کنی،
ولی چطوره فقط برای این فیلم به اون دوتا اعتماد کنی؟
باید یه بار تهیه‌کننده بشی.
اون وقت میفهمی.
احساس میکنم خیلی تنهام.
منم همینطور.
منم احساس تنهایی میکنم.
همه تو این دنیا تنها هستن.
هیونسنگ کتابفروشی رو می‌گرده بعد یه کتاب بیرون میکشه.
سلام!
دنبال کتاب خاصی میگردین؟
هیونسنگ دو قدم جلوتر از شماست، نه اون طرف خیابون.
فکر کردم باید بلند حرف بزنم که همه تو اتاق بشنون.
باشه، دوباره امتحان کنیم.
سلام. دنبال کتاب خاصی میگردین؟
شما…
هنوز منتظری؟
کیوون.
دیگه منتظر نمونیم.
فکر کنم اینجور بازیگری فقط با گذر زمان میاد، نه؟
تو اصلا کی هستی؟
- شش. - آره، راست میگی.
حالا اگه بگم؟
میخوای همینطوری بدوی بری اونجا گریه کنی و التماس؟
داری زودی میمیری، مگه نه؟
راستش، این حتی برای تو هم پایینه.
کیوون از روی غریزه جونگوا رو می‌زنه.
جونگوا جا می‌خوره.
بی‌خیال.
خیلی بدبختی، ارزش دعوا نداری.
ممنون.
بریم سراغ صحنه بعدی.
چیزایی که واقعیت نداره نگو، هیونسنگ.
فقط صادق باش.
تو…
خسته شدی…
خسته شدی… از مریض بودن من، نه؟
تو… تو از مریض بودن من خسته شدی، نه؟
ببخشید، آقای لی.
اشکالی نداره، ادامه بده.
تو از مریض بودن من خسته شدی، نه؟
پس برو!
گمشو برو! برو!
بریم سراغ صحنه بعدی.
بریم ادامه بدیم.
دائم؟
بله، خانم چه؟
امروز کارت خوب بود.
نه، باید بهتر می‌بودم.
نه، واقعا خوب بودی.
ممنون.
می‌خواستم بپرسم...
اون روز رو دیدی؟
ببخشید؟
آه.
اگه ندیدی، بی‌خیال.
اگه تظاهر می‌کنی که ندیدی، ممنونم.
اگه واقعا کنجکاوی...
نه، کنجکاو نیستم.
آه.
امروز کارت عالی بود، خانم چه.
ممنون. امروز عالی بود.
نوشتن این فیلمنامه خیلی سخت بود.
نه، خوب بود.
حالت چطوره؟
شیمی‌درمانی‌ت تموم شده؟
انگار اصلا مریض نبودم.
زندگی عجب چیزیه.
فکر نمی‌کردم دوباره تو این فیلم باشم.
درسته.
رو کمکت حساب می‌کنم.
هی مدام به کارگردان لی دویونگ فکر می‌کنم.
ممنون.
باید من ازت تشکر کنم.
واقعا می‌خواستم تو این فیلم باشی.
آیا...
واقعا با این مشکلی نداری؟
با چی؟
هیچی، باید برم.
باشه. پس روی صحنه می‌بینمت.
جه‌ها.
لازم نیست...
خیلی به خودت فشار بیاری، می‌دونی؟
حتی اگه بیخیالش بشی،
لی دویونگ همون لی دویونگه،
و لی جه‌ها هم همون لی جه‌ها.
باشه، واقعا دیگه میرم.
دنبالت می‌گشتم. کجا بودی؟
نگران بودم که مدیر برنامه‌م خیلی منتظر بمونه،
برای همین رفتم بهش بگم که استراحت کنه.
عالی بودی.
تا جایی که می‌تونستم تمرین کردم، ولی خیلی استرس داشتم.
تو این اتاق کاملا توسط بازیگرای با تجربه و محترم احاطه شده بودی.
عجیبه اگه استرس نداشته باشی.
با این حال، خراب کردم.
خراب کردی یا جلوی خودتو گرفتی؟
- ببخشید؟ - اینجوری به نظر می‌رسید.
می‌خواستی همه چی عالی باشه
نمی‌تونستی حتی یه خط رو الکی بگی
تا جایی که من دیدم.
فکر کنم شخصیت رو خوب تحلیل نکردم.
می‌تونم کمکت کنم.
قراره عاشق بشیم، از هم متنفر بشیم، و روی پرده سینما همدیگرو پشیمون کنیم،
پس بیاید به هم کمک کنیم.
ممنون، آقای کیم.
هنوز اینجایی.
اه، فکر کردم بهتره کمی بیشتر با هم صحبت کنیم.
آه.
بفرمایید، بشینید.
در واقع،
ترجیح می‌دم شما دوتا زیاد با هم حرف نزنید.
خب، معلومه. سبک کارگردانی تو رو می‌دونم.
احساساتی رو که روی صحنه به‌طور طبیعی بروز می‌کنه
به هر چیزی که خیلی تمرین شده یا ساختگی باشه ترجیح می‌دم.
می‌فهمم چی می‌گی.
حالا من دیگه می‌رم.
خداحافظ، دائم.
شب بخیر، آقای کیم.
کجا فکر کردی داری میری؟
ببخشید؟
و اینم همینطور.
اون در شوکه و تقریبا نفس نمی‌کشه.
نمی‌تونه فقط یه قطره اشک بریزه.
باید اینو درست کنم.
می‌تونی صحنه ۱۰۹ رو دوباره امتحان کنی؟
از مریض بودنم خسته شدی، نه؟
بذار دوباره امتحان کنم.
از مریض بودنم خسته شدی، نه؟
چرا اینجوری می‌گی؟
چرا آخرش هی صداتو می‌بری؟
چون نمی‌فهمم.
ممم، گیوون خیلی درد داره،
نه به خاطر اینکه مریضه، بیشتر به خاطر اینکه دیگه نمی‌تونه اونو ببینه.
ولی دستور کارگردان میگه انگار مهم نیست،
و من نمی‌فهممش.
چرا گیوون باید هیونسنگ رو دوست داشته باشه؟ هیچ دلیلی نداره که عاشقش بشه.
اینجا انگار مهم نیست درسته.
مرد بزرگ حرف می‌زد، انگار همیشه اونجا خواهد بود،
ولی آخرش بهش خیانت کرد.
و گیوون مریضه
و کاملا تنها.
اون اصلا واقعی نیست.
همه چی فقط سرد و بی‌رحم به نظر میاد.
مگه نگفتی که واقع‌گرایی می‌خوای؟
مطمئنی این واقع‌گراییه؟
همونطور که دفعه قبل گفتم،
این ممکنه شبیه یه عاشقانه باشه،
ولی عشق آخرین چیزیه که این فیلم لازم داره.
نمیدونم چرا وقتی حرف عشق میشه، میگی لازم.
دنیا که همه‌ش گل و قلب نیست.
گل و قلب؟
بعضیا دنبال خیال عشق می‌رن، آخر سر هم می‌خورن به دیوار
و کاملاً تنها می‌شن.
الو؟
آره، یه چیزی یادم رفت بگم.
آقای لی، ساعت ۱۱ شبه.
فکر نمی‌کنی اینجور وقتا تذکر دادن نامردیه؟
نمی‌خوام تذکر بدم.
فقط می‌گم تمرینات رو تو زمان‌های تعیین‌شده انجام بدی.
جز با سوییونگ، با کسی جداگانه ملاقات نکن.
اِ، ولی من بیشتر صحنه‌هام با جونگووه.
اگه بفهمه مریضی چی؟
اوه.
باشه.
خیله خب. شب بخیر.
نظرت راجع به پارک سونگیون برای استیدیکم چیه؟
اوه، نشنیدی؟
سونگیون دو سال پیش مرد. سرطانش برگشت.
خیلی وقته از سینما دور بودی.
آدم مهمی مثل اون فقط وقتی کار می‌کنه که واقعاً مهم باشه.
اوه، معلومه.
اندونگ - مرکز فرهنگ معنوی کره
پل وولیونگ-گیو
چه منظره‌ای.
روز قشنگه، ولی نورپردازی شب یه چیز دیگه‌ست.
وای. به کارگردانمون می‌گم و بهت خبر میدم.
خدا رو شکر زود یه جای خوب برای کتابفروشی پیدا کردیم.
همه چیز رو سر وقت می‌تونیم بسازیم.
آقای لی؟
آره، خوشم اومد. خوبه.
سینما جونگنو
کیم جینیو
اوه، اومدی.
خانم کیم جینیو رو خوب می‌شناسی، نه؟
باید خیلی مراقب این یکی باشی.
- شما کی هستی؟ - من لیم جونبیونگم.
- ببخشید؟ - من مدیر خانم لی، لیم جونبیونگم.
اوه.
اگه فامیلی، نباید با هم کار کنی.
- دائه‌اوم اونجاست، نه؟ - آره.
من در واقع مدیر عامل بیاند اینترتینمنت هستم.
- خوشبختم. - بله.
خانم لی الان داره استراحت می‌کنه.
همه چیز اینجا برای کمک به اونه.
اگه کمک نمی‌کنی، برو کنار.
نمی‌تونی بری داخل.
- نمی‌تونی. نه. - بیا دیگه! گفتم برو کنار!
- وای، خدا! - نمی‌تونی بری داخل.
ای وای! دائه‌اوم!
سلام.
خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
می‌شه بذاری داخل بیام؟
پایان ما
این همه چیه، خانم گو؟
بعد از این فیلم،
این‌ها همه فیلمنامه‌هایی هستن که باید برای پروژه بعدی‌ت بررسی کنی!
همونطور که دفعه قبل گفتم--
فکر کردم حداقل کاری که می‌تونم انجام بدم نشونت بدم.
از این حرکتت ممنونم، ولی نمی‌تونم.
می‌تونم از تو یه چائه سوییونگ بسازم.
نه، حتی یه ستاره بزرگتر از اون.
من قبلاً
یه مدیر عالی اونجا دارم، در واقع.
دائه‌اوم!
بازیگری که تنها باشه، سخت می‌تونه دوام بیاره.
وای، چقدر چسبنده‌ای.
این یکی دیگه...
اون منظورش کیک برنجیه.
آره، این کیک برنج عسلی خیلی به دهن می‌چسبه.
حتماً زیاد مونده و خراب شده.
این نامردا...
- مراقب باش. - خداحافظ.
این کتاب یه کم عجیب به نظر میاد.
اینارو ببین. و اینا...
اینجا همه جور ژانری هست.
و همه کارگردان‌ها و نویسنده‌های بزرگ.
من علاقه‌ای ندارم.
حتی یه ذره؟
حتی اگه داشته باشم، نمی‌تونم انجامش بدم.
درسته. معذرت می‌خوام.
یه کم جلو رفتم.
می‌خوام یه کم برم بیرون.
کجا؟
یه نفر هست که خیلی دلم می‌خواد ببینمش.
ببخشید که اینجوری اومدم.
راجع به "عشق سفید"...
پدرم اونو ننوشته، نه؟
می‌دونستی، نه؟
چرا نمی‌شینی؟
چرا حالا
بعد این همه وقت بهم می‌گی؟
صبر کن.
- اوه. - خیلی معذرت می‌خوام.
- بیا اینجا. - نه، خوبم.
یه جعبه کمک‌های اولیه یه جایی دارم.
توی اون اصلیه نقش اول رو داشت،
فقط اومدم ببینمش، همین.
آقای لی.
ول کن.
چرا اینجایی؟
چرا اینطوری می‌کنی؟
چرا با خانم کیم بی‌ادبی می‌کنی؟
همه چی رو شنیدی.
گفتی منو سرچ کردی.
همه اطلاعاتی که میخواستی اونجا بوده.
اصلاً چرا داشتی گوش می‌دادی؟
نمی‌خواستم این کارو بکنم!
نمی‌تونستم نشنومش.
بدون عذرخواهی داری میری؟
بیشتر شبیه اینه که دارم میرم بدون اینکه عذرخواهی بشنوم.
دایوم!
نرو اون تو.
اونقدر عجله داشتم که حتی خداحافظی نکردم.
ببخشید که تو موقعیت بدی گذاشتمت، ولی نمی‌خوام برگردی اون تو.
این داره منو دیوونه می‌کنه.
من…
حتی نمی‌دونم چی شنیدم اونجا…
پس لطفاً دیوونه نشو بخاطرش.
حالا که رازتو می‌دونم، می‌تونی یکی از رازهای منو نگه داری؟
رازت؟
همه فکر می‌کنن لی دو-یونگ "عشق سفید" رو نوشته…
ولی من فکر نمی‌کنم اون نوشته باشه.
چی؟
حتی نمی‌دونم چی حس می‌کنم. خجالت، احمقانه…
به همین خاطر دارم این فیلمو می‌سازم.
که "عشق سفید" رو به نویسنده واقعی‌اش برگردونم…
به طریقی که…
تا حد امکان آدمای بیشتری حقیقت رو بدونن.
مسکن
مغز ما
فرق نمی‌ذاره…
بین درد احساسی و درد جسمی.
پس لطفاً امروز اینو بخور، باشه؟
شب بخیر.
اه…
باید اینو با آب گرم بخوری.
و…
باید خوب بخوابی، باشه؟
گرفتی؟
قول میدی؟
هوم؟
باشه.
پیشنهاد مکان برای عشق سفید
این چیه؟
اونجا خیلی خوب به نظر می‌رسید.
حتی دارن بودجه هم میدن.
پل وول‌یونگ-گیو
فکر نمی‌کنم بودجه‌مون کم باشه.
همیشه بودجه‌مون کمه، رفیق.
جای خوب یا نه، نمی‌خوام سفر اضافی داشته باشیم.
فقط برنامه رو طولانی می‌کنه.
عجیبه.
روزهای اضافی فیلمبرداری مشکل منه، به عنوان تهیه‌کننده.
به هر حال، باشه.
امروز هوا عالیه.
حالا، با یک تعظیم به ارواح آسمان و زمین
دعا می‌کنیم برای فیلمبرداری ایمن و همچنین سلامت و رفاه
بازیگران و عوامل.
می‌خواهیم آقای کیم هیونچئول رو دعوت کنیم،
که بخشی از تاریخ اصلی این فیلم بوده.
عشق سفید
نزدیک‌تر بشید، لطفاً!
آماده بشید. یک، دو، سه.
لازم نیست منو بدرقه کنی.
- برگرد داخل. - خداحافظ.
خیلی خوب ادامه بده!
فکر نمی‌کنی این بامزه‌ست؟
این حیوون خیلی بامزه نیست؟
- نیست؟ - آره، خیلی بامزه‌ست.
- نباید بذاریم به کسی آسیب بزنه. - تموم شد؟
فکر کنم تموم شده. درسته؟
- دیروز آوردمش اینجا. - واقعاً؟
همه چیزو آماده کردم.
- واو. - چطوری این کارو کردی؟
- هیچی نبود. - نه بابا.
شما دوتا تونستید بقیه رو ببینید؟
- امروز قراره گوشت بخوریم. - این یه کم ظالمانه نیست؟
دفعه قبلی که لغو کردی، پس باید دوباره برنامه‌ریزی کنی.
- زیاد همدیگه رو می‌بینیم، پس… - چرا همین امروز نه؟
فرصتیه که جبران کنی.
آقای لی نوشیدنی نمی‌خوره.
برای یه کارگردان چیز نادریه.
اون تو فیلم قبلیمون اینو گفت، یادت نیست؟
اون موقع خیلی ترسیده بودم که حتی نزدیکش بشم.
دایوم هم نوشیدنی نمی‌خوره.
اه.
متوجه شدم که شما دوتا خیلی با هم صمیمی هستید.
مثل اینکه خیلی خوب همدیگه رو می‌شناسید.
- نه-- - ما صمیمی هستیم.
اون وقتی که من هیچ‌کس نبودم منو انتخاب کرد، پس سعی کردم که بهش نزدیک بشم.
انرژی تازه‌کار و اینا!
آقای لی.
فکر نمیکنی داستان گیوون خیلی غم‌انگیزه؟
اون جوونه و خوشگله
ولی باید بعد از اینکه مردی رو که دوست داره از دست میده بمیره.
همه یه روز می‌میرن.
به نظرم اگه زندگی رو معنی‌دار بگذرونی، اونقدرا هم غم‌انگیز نیست.
حتی عشقی که فکر می‌کنی تا ابد می‌مونه…
بالاخره کم‌رنگ می‌شه، نه؟
نوشیدنی دیگه‌ای داری؟ این یکی خیلی خشکه.
نمیدونم. یکی اخیراً همه نوشیدنیای شیرین رو خورده.
مطمئنی چیزی نمی‌خوای، دائه‌اوم؟
من خوبم. همین کافیه.
حالت خوب نیست؟
ببخشید؟
فقط داشتم فکر می‌کردم.
یه لیوان که عیبی نداره، نه؟
دائه‌اوم، فیلم اصلی رو دیدی؟
آره.
هر بار که می‌بینمش گریه‌ام می‌گیره.
اوه. هی، تو هم مثل منی.
منم همینطور. هر بار منو تحت تأثیر قرار می‌ده.
به نظر میاد شما دوتا خوب با هم کنار میاید.
آقای لی، توی دو شات چطوری به نظر میان؟
خوب به نظر میان.
من و سئویونگ…
در واقع با هم بودیم.
اوه.
واو!
تبریک می‌گم.
آره، این چیزیه که باید جشن گرفت.
اینجا خیلی گرفته، باید یه هوای تازه بخورم.
تراس اونجاست.
خب، سریع حال و هوا رو خراب کرد.
کی شروع شد؟
بلافاصله بعد از طلاق.
چرا از دائه‌اوم می‌پرسیدی مریضه؟
فقط برام عجیب بود که کسی همسنش حتی یه قطره هم نمی‌خوره.
عجیب‌تر اینه که فکر کنی نیت بدی از پرسیدن داشتم.
- شنیدم بردیش بیمارستان. - آره.
فکر نمی‌کردم بهت بگه.
عجیبه.
فکر کنم همه چیز رو بهت می‌گه.
گفت اون روز حالش خوب نبود.
یه کم هم کم‌خونیه.
فقط…
چیزی نیست که بخوای نگرانش باشی.
خیلی به دائه‌اوم اهمیت می‌دی، نه؟
فقط بهش نیاز دارم.
همین.
شب بخیر.
آقای لی.
بله؟
می‌دونی…
امکانش هست
کسی رو با حسرت نگاه کنی…
وقتی دوستش نداری؟
یا بهتر بگم، وقتی مطمئن نیستی…
که احساست عشقه؟
همون کاری که هیونسنگ با گیوون می‌کنه.
اوه.
هرچی نفهمیدی بنویس. بعداً برات توضیح می‌دم.
سوال خوبیه.
باید ازم استفاده کنی، تا هر چقدر که نیاز داری.
واو.
آره.
چی؟
چرا اینطوری نگام می‌کنی؟
شب بخیر.
باشه.
چرا به جه‌ها مشت نزدی؟
بیرون بارون میاد. شب رو بمون.
چرا مطبوعات رو هم دعوت نمی‌کنی؟
این حرف رو به هم‌بازی‌ت زدی؟
و کارگردانی که قراره سه ماه دیگه باهاش کار کنیم؟
هیچ عقل سلیمی داری؟
یا حداقل ادب؟
اونا بالاخره می‌فهمیدن. کاره دیگه. مهم نیست.
مهمه چون کارمو خراب می‌کنه!
هی داری بهش نگاه می‌کنی.
برای همین گفتم. می‌خواستم بدونی ناراحتم.
فکر کردم وقتی به این فیلم پیوستم، دیگه در موردش حرف نمی‌زنیم.
مثل اینکه نه.
من که هنوز حرفی نزدم.
ببخشید.
دیگه تکرار نمی‌شه.
دینگ‌دونگ!
اونجا بمون، من میام پایین.
دائه‌اوم.
چطوری فهمیدی من اینجا زندگی می‌کنم؟
دوستت مدیر برنامه‌هامه، یادت رفته؟
فراموش کردی؟
حالت خوبه؟
می‌خوای بریم بیرون؟
فقط برای یه لحظه.
عقلت رو از دست دادی؟
نمی‌دونی اگه سرما بخوری چی می‌شه؟
اگه زود دوش بگیرم حالم خوب می‌شه!
بس کن دیگه.
فکر کردم
هیچ‌وقت نمیای پیشم…
ولی خیلی عصبی‌ای.
ولی خیلی حال میده.
از خونه تا اینجا زیر بارون اومدی؟
نه. چتر هم داشتم.
فقط ده ثانیه زیر بارون بودم.
چی فکر کردی؟ یه ساعت زیر بارون خیس و آب‌کش بودم؟
بیا بریم. می‌رسونمت خونه.
این حسش اینجوریه.
مامانم بهم یاد داد
چطور زیر بارون بازی کنم
وقتی ازش می‌ترسیدم، مثل تو الان.
خیلی نامردی، مامانتو وسط کشیدی.
تو مثل یه آدمِ سنگی هستی.
بیا یه دقیقه همه فشارها رو فراموش کنیم.
فقط یه دقیقه.
به من اعتماد کن.
واقعا حس فوق‌العاده‌ای داره.
باید اینجوری باشه.
یک دقیقه تموم شد.
خیلی کوتاه بود.
چه حیف.
واقعا تا ثانیه شمردی؟
همینه. دایوم دیگه از بیمارستان نمیره بیرون. فهمیدی؟
وای، خانم گو. امروز صبح پر انرژی هستی--
کمکم کن تا لی دایوم رو ثبت کنم.
بهتره که دایوم رو ثبت نکنی.
تو کی هستی؟
میشه یه کم وقت بدی؟ می‌خوام خودم پایانم رو انتخاب کنم.
راستش نمی‌دونم چطور این کارو بکنم.
می‌فهمم بابام چی میگه،
ولی نمی‌تونم جوری که اون می‌خواد زندگی کنم.
خوبه که یه بیمار لاعلاج نقش یه شخصیت لاعلاج رو بازی کنه؟
همه فیلم‌ها اینجورین؟