فیلم ما
هرگونه شباهت به افراد، مکان‌ها
یا شرایط پزشکی تصادفی است.
بازیگران کودک همیشه تحت نظارت بودند
و طبق دستورالعمل‌های رسمی فیلم‌برداری شدند.
اما
در اخبار دیگر،
کارگردان لی دو‌یونگ، یکی از بهترین فیلم‌سازان کره،
و بازیگر کیم جینیو، که به عنوان دوست هنری آقای لی شناخته می‌شود،
پس از گرفتار شدن در یک رسوایی خبرساز شدند.
اینکه آقای لی مردی متاهل است
باعث جنجال بیشتری شده است.
- فقط برو! الان! - تو یه روباه بدجنسی!
نمی‌بخشمت!
اون یه روباه شیطانیه!
از این می‌ترسیدم
که چیزی مشترک داشته باشم
با کسی که هیچ‌وقت نمی‌خواستم مثلش باشم.
نه، کنفرانس خبری رو لغو کنید.
بله، ما با هم دوستیم. ولی هرگز از حد نگذشتیم.
می‌خوام عذرخواهی کنم.
باید ثابت می‌کردم
که من اون نیستم.
داری همینجوری میری؟
واقعا داری میری؟
اوه…
فکر نکردم بهش. فکر نکردم که تو چه حسی داری.
احساس می‌کنم بار اضافی‌ام؟ واسه همینه؟
- سئو‌یونگ… - آره.
…فیلم ما تموم شده.
چی میگی؟
فقط داشتم ازت استفاده می‌کردم.
از احساساتت نسبت به خودم در طول فیلم‌برداری استفاده کردم.
همین و بس.
فقط گولت زدم.
و حالا،
باید درستش کنم.
باید ثابت می‌کردم
که هرگز همون انتخاب‌هایی رو نخواهم کرد
که پدرم کرد.
بد نبود برای یه تمرین،
ولی شانه چپت یه کم می‌لرزه.
احتمالا موقع فیلم‌برداری بدتر میشه.
تو دوربین معلوم میشه.
به نظر می‌رسه…
که داری تکون می‌خوری.
آه.
شانه‌ام؟
چه مشکلی داره؟
اینکه اینجوری ازم استفاده کنی درست نیست.
من بازیگر نیستم، می‌دونی.
آ-آره، البته.
فکر کنم این کمکی نکرد.
معذرت می‌خوام
که کمکی نکردم.
با این حال…
خیلی هم بد نبود.
قسمت ۵
سلام!
وای، خانم گو. امروز صبح پر از انرژی‌ای--
کمکم کن لی دایوم رو امضا کنم.
مثل همیشه مستقیم به اصل مطلب.
دیدم که الان مدیر برنامه داره.
اون کیه؟ فامیل نبود.
آه، فقط یکی از دوستان کارگردان لی.
پس اون کسی بود که اینو ترتیب داد؟
چی گفت که منو رد کرد؟
دایوم تو رو رد کرد؟
کاملا منو پس زد.
و این فقط باعث شد بیشتر بخوامش.
اطلاعاتشو بده. سابقه، تجربه، تحصیلات، همه چیز.
اگه همه اینا رو می‌خوای باید یه کارآگاه خصوصی استخدام کنی.
اوه. اوه.
بیا،
مثل قدیم به هم کمک کنیم.
واسه امضای لی دایوم دارم می‌میرم، باشه؟
خانم گو،
این رو فقط به خاطر خودت می‌گم.
بهتره که با دایوم قرارداد نبندی.
جدی؟ حتی تو؟
فقط می‌گم به خاطر خودته.
اگه جات بود باهاش قرارداد نمی‌بستم.
بی‌خیال! یه راه دیگه پیدا می‌کنم.
دیرم شده. هی، دایوم!
چقدر دیگه می‌خوای بخوابی؟ پاشو! باید زودتر برم سر کار.
گفتی بیدارت کنم.
دایوم؟
مامان! مامان!
دایوم دیروز یه کم زیر بارون بود.
برای همین اینجوری شده.
تعجبی نداره که این اتفاق افتاده.
وقتی اون اینجوری شد تو چیکار می‌کردی؟
بذار یه ساعت دیگه بخوابه، بعد بیدارش کن و یه چیزی بخوره.
دکتر، اینو به دایوم نگو…
هی.
- دوباره سلام. - سلام.
تبش پایین اومده؟
بله. معذرت می‌خوام دکتر لی. من مسئولیتش رو قبول می‌کنم--
چرا معذرت می‌خوای؟
- بیا قبولش کنیم. - ببخشید؟
- وای خدای من. آقا... - ولی...
گیویونگ.
همینه.
دایوم دیگه از بیمارستان بیرون نمی‌ره. فهمیدی؟
آه...
مدیر لی جه‌ها
- دکتر کیم. - بله؟
شماره این مدیر رو برام بفرست همین حالا.
بله، آقا.
وای.
دکتر لی، لطفاً آروم باش و فقط به حرفاش گوش کن.
آه. مریض لی دایوم اتاق 1205 دیگه اجازه خروج نداره.
- دکتر لی، صبر کن... - آه.
شماره مدیر رو برام بفرست تا وقتی میرم پایین چک کنم.
- باشه؟ - بله، آقا.
لی دایوم
کجایی؟
تماس
لیم جونبیونگ
هی، جونبیونگ. یه خواهش دارم.
من اینجام، ولی کسی خونه نیست.
- جواب تلفنتو نمی‌ده؟ - نه. دیروز چیزی شد؟
نه، چیزی نشد.
اومد درباره فیلم‌نامه چیزی بپرسه و بعد زود رفت.
صبر کن.
بله، سلام؟
اتاق 511، کیم مین‌سوک جراحی مغز و اعصاب
جراحی الان ممکن نیست.
حتی بستری هم فقط توصیه من هست. فکر نکنم قبول کنه.
جراحی مغز و اعصاب کیم مین‌سوک
هی...
کجا داری میری؟
خودت می‌دونی کجا.
گیویونگ...
نمی‌خوام اینجا باشم.
حالت خوب نیست.
نمی‌تونی بری.
ولی باید برم.
مدیر لی منتظر منه.
پدرت الان می‌خواد با اون مدیر ملاقات کنه.
دقیقاً.
واسه همینه که باید اونجا باشم.
هی.
چطور می‌تونی اینقدر خودخواه باشی؟
می‌دونی که باید برم اون فیلمو بسازم.
تو همونی بودی که بیشتر از همه خوشحال بودی.
من خوشحالم برات.
خوشحال بودم.
ولی نباید غش می‌کردی، اونوقت.
گیویونگ.
به حرفام گوش کن.
فکر می‌کنی خوشم میاد اینکارو کنم وقتی دوستم می‌خواد کاری که دوست داره رو انجام بده؟
من می‌ترسم.
می‌ترسم که مبادا چیزی برات اتفاق بیفته.
همین صبح،
می‌دونی چقدر ترسیدم وقتی بیدار نمی‌شدی؟
ببخشید.
ببخشید، گیویونگ.
ولی، گیویونگ...
به من نگاه کن.
من فرق نکردم؟
تو این فیلم بازی کردن الان برام خیلی مهمه.
پس بهم بگو خودخواه، هرچی می‌خوای...
ولی تبدیل شدن به گیوون منو بیشتر از همیشه خوشحال می‌کنه.
ببخشید.
کمکم کن.
بله، مدیر؟
صبح مرخصی گرفتم.
بله.
بله؟
سلام، دکتر.
- شما کی هستید؟ - آه.
آه. آها.
خوشحالم دوباره می‌بینمتون.
بله، از مدیر لی خیلی درباره‌تون شنیدم.
پس شما مشاور ما هستید؟
فکر می‌کردم شخصیت شما نیازی به مشاوره نداره.
مشکل دایوم چیه؟
آه. من آدمی نیستم که حرفامو دور بزنم.
می‌دونم دایوم مریضه.
نمی‌تونم اطلاعات شخصی یه بیمار رو بهتون بگم.
این جمله تو فیلم‌ها هم خیلی شنیده می‌شه.
تو فیلم‌ها، یه جور دیگه پیداش می‌کنن.
چرا می‌خوای اینو بدونی؟
هوم.
دایوم...
می‌خواد یه فیلم بسازه،
و من می‌خوام کمکش کنم.
- هوم. - هوم.
ولی با این حال،
هیچ چیزی نمی‌تونم اینجا بهتون بگم.
باید ازتون بخوام برید.
سینما جونگنو
نتونستم جایی ساکت واسه حرف زدن پیدا کنم.
اینجا خوب و به اندازه کافی ساکته.
ببخشید.
می‌دونم کمی بی‌ادبیه،
ولی اطلاعات تماستون رو از دکتر کیم مین‌سوک گرفتم.
نه، اشکالی نداره. چی می‌خواستید بگید؟
خب…
جلسه خوانش بود؟
روز قبل از جلسه خوانش، دایوم بهم گفت که…
اونقدر خوشحاله که می‌تونه بمیره.
برای اینکه این حرف رو بزنه،
حتماً واقعاً دلش می‌خواسته…
این کار بازیگری رو انجام بده.
بله، خیلی خوب داره پیش میره.
باید خوشحال باشم که دخترم داره خوب پیش میره،
ولی برام سخته.
مطمئنم بعد از شنیدن وضعیت دایوم خیلی فکرات مشغول شده.
شنیدم داری از همه مخفی نگهش می‌داری.
بله، به خاطر خودش،
قصد دارم تا پایان فیلمبرداری این موضوع رو مخفی نگه دارم.
اینطوریه؟
ولی اگه واقعاً به فکرشی،
به‌جای مخفی‌کاری،
نباید بذاری بره بیمارستان
تا بیشتر زنده بمونه؟
دارم سعی می‌کنم به خواسته‌هاش احترام بذارم.
باهاش دربارۀ وضعیتش حرف می‌زنم
و سعی می‌کنم بهترین مراقبت رو ازش داشته باشم.
ولی دایوم به‌قدری خوب نیست که این فیلم رو تموم کنه.
به‌سختی می‌تونه روز رو بگذرونه.
برنامه رو براش تنظیم می‌کنیم و سریع‌تر تموم می‌کنیم.
اگه سر صحنه تشنج کنه چی؟
اگه یه دوز دارو یا یه وعده غذا رو از دست بده،
ممکنه کارش تموم بشه.
آیا فیلمبرداری یه فیلم از زندگیِ کسی مهم‌تره؟
تو نهایت تلاشِت رو می‌کنی؟
زندگی دخترم در خطره،
و بهترین کاری که می‌تونی بکنی همینه؟
این واقعاً بی‌مسئولیتیه.
آیا برای یه بیمارِ در حال مرگ نقش بازی کردن یه شخصیت در حال مرگ جالبه؟
آیا همه فیلم‌ها اینطوری هستن؟
اینجا حرفی برای گفتن ندارم.
باید ازتون بخوام برید.
طبقه دوازدهم، لِی دایوم، مرتب چک کنید
طبقه دوازدهم.
تصمیم بگیر، دایوم.
گزینه اول،
از اینجا بری
و همه چیزهایی رو که تا حالا آرزوش رو داشتی انجام بدی، و بعد بمیری.
گزینه دوم،
اینجا بمونی
و بیشتر زندگی کنی.
ولی نمی‌تونی هیچ کاری انجام بدی.
خیلی ناراحت‌کننده میشه.
تصمیم سختیه.
هست؟
برای من راحته.
دایوم!
دکتر دنبالت می‌گشت.
اوه! یادم رفت.
- بعداً حرف می‌زنیم، باشه؟ - اوهوم.
مرحوم کیم مین‌جونگ
هر روز توی بیمارستان،
نمی‌تونستم جلوی خودمو بگیرم که تصور نکنم.
چه جور زندگی‌ای…
اگه از اینجا می‌رفتم، می‌تونستم داشته باشم؟
می‌دونم که باید برم--
پرسیدم دایوم بهتر شده یا نه!
مامان، بعداً همه چیز رو توضیح می‌دم.
چرا همش در مورد چیزای عجیب و غریب حرف می‌زنی--
قهرمان یه فیلم،
یه رمانس افسانه‌ای،
و پایان خوش در آخر.
زندگی واقعی همیشه اون بیرون بود، فراتر از بیمارستان.
- سلام. - سلام.
طبقه اول.
بله، دکتر؟
خانم لی دایوم؟
چی؟
توی اتاقش نیست؟
یه دقیقه پیش اونجا بود.
گیوون.
آخرین بار کی خوابیدی؟
امروز دوباره شیفتی، درسته؟
هیچ‌وقت فرصتی ندارم با خواهرم غذا بخورم.
گشنه‌ات نیست؟
چطوره یه ساندویچ بخوریم؟
برمی‌گردم بالا. باشه.
اگه ساندویچ می‌خوایم، چطوره یه سر بریم به فورستین؟
زیرزمین، طبقه دوم.
خیلی وقت شده، دکتر لی.
بله، سلام.
دنیا بیرون خیلی سخت‌تر از اون چیزی بود که فکر می‌کردم.
ولی نمی‌خوام تسلیم بشم.
بابا.
می‌تونی بقیه زمانمون رو به من بسپاری؟
می‌خوام پایان خودمو انتخاب کنم.
کجا ببرمت؟
الان واقعاً جایی ندارم که برم.
یه دقیقه صبر کن.
هر جایی که امن باشه خوبه، درسته؟
من یه فکری می‌کنم. فقط استراحت کن.
بلند نشو. راحت باش.
اوه. باشه.
خب…
می‌تونی اتاق طبقه بالا رو بگیری.
می‌خوای بری بالا یکم استراحت کنی؟
یا چیزی می‌خوای بخوری؟
صبر کن، فکر کنم نمی‌تونی هر چیزی بخوری.
خ-خانم چه.
من فقط می‌رم بالا.
البته. اول باید یکم استراحت کنی.
خانم چه،
خیلی ممنونم.
مردم تنهای
کارگردان لی جه‌ها
بابا
خوش‌می‌گذره یه بیمار لاعلاج رو بذاری نقش یه بیمار لاعلاج رو بازی کنه؟
همه فیلم‌ها اینجوری‌ان؟
لی دائه‌اوم
چرا جواب نمی‌دادی؟
کجایی؟
واقعاً تو موقعیتی نبودم که جواب بدم.
ببخشید که نگرانت کردم.
چه موقعیتی؟
تو بیمارستان بودم…
ولی فرار کردم چون ترسیدم مجبور بشم بمونم.
الان کجایی؟
اه…
خونه خانم سئویونگم.
تو بیمارستان بهش برخورد کردم
- و ازش خواستم کمکم کنه. - گفتی کجایی؟
می‌شه فردا بیشتر توضیح بدم؟
قول می‌دم همه چی رو بگم.
اونجا بمون، دارم میام.
چی؟
گفتم، اونجا منتظرم بمون.
ممنون از غذا.
ولی چرا خودت چیزی نمی‌خوری؟
سه ساله برنج رو گذاشتم کنار.
آها.
می‌شه بپرسم چرا بیمارستان بودی؟
آه.
نسخه‌های روانپزشکی.
خیلی استرس و اضطراب دارم.
این‌قدر سخت بوده؟
آره. مدت زیادیه دارم می‌رم.
فکر نمی‌کردم اونجا ببینمت.
مثل اون دفعه که…
می‌تونی الان دربارش به من بگی؟
فقط نگرانتم.
م-مشکل خاصی نیست.
بعضی وقتا پیش میاد، نه خیلی زیاد.
نیازی نیست دربارش نگران باشی.
واقعاً چیزی نیست.
کارگردان لی جه‌ها
ببخشید، باید جواب بدم.
بله، چیه؟
زود میام .
چرا می‌خوای بیای ؟
می‌خوام دائه‌اوم رو ببرم.
از کجا فهمیدی اینجاست؟
خودش گفت اینجاست.
ولی چرا می‌خوای ببریش؟
فکر نمی‌کنم لازم باشه به تو توضیح بدم.
بیا تو.
آقای لی.
بیا بریم.
اگه این‌جوری بری اوضاع رو عجیب می‌کنی، می‌دونی.
نباید حداقل توضیح بدی چی شده؟
مثل دفعه قبل کمکی می‌خوای؟
این‌جوری نیست، خانم چه.
برو پایین تو ماشین منتظر باش. الان میام.
- آقای لی… - برو پایین.
می‌بینمت.
چی؟
هیچی توضیح ندادی.
چی رو داری پنهون می‌کنی؟
دیگه نمی‌تونم تظاهر کنم که نمی‌فهمم. قبل از رفتن توضیح بده.
چرا بیمارستان بودی؟ چطور به دائه‌اوم برخوردی؟
و چرا آوردیش اینجا؟
نمی‌فهمم چرا این‌قدر دربارش ناراحتی.
چیزی دیدم و خواستم بدونم چرا.
شما دوتا چیزی از من پنهون می‌کنید.
به تو ربطی نداره.
چرا این‌قدر عجیب رفتار می‌کنی؟
چرا این‌قدر غیرقابل پیش‌بینی هستی؟
هیجان‌زده و عصبی بودم که دوباره باهات کار کنم.
راستش، حس روزای قدیم رو داشت و شروع کردم به رفتار ناگهانی.
ولی تو مدام عجیب رفتار می‌کنی مثل کسی که اصلاً نمی‌شناسم.
چرا این‌جوری می‌کنی؟ دلیلش چیه؟
چون من کسی نیستم که وجود داشته باشم تا به روش تو رفتار کنم یا پیش‌بینی بشم.
این چیزی هست که باید از کسی که دوستت داره انتظار داشته باشی.
نه من.
چرا هی به سئویونگ برمی‌خورم؟
سرنوشته؟
شنیدم حالت خوب نیست.
حالت خوبه الان؟
خوبم.
اگه واقعاً حالم خوب نباشه بهت می‌گم.
لازم نیست نگران باشی.
بریم بیمارستان.
نه، نمی‌تونم برم اونجا.
چرا این‌قدر بی‌پروا هستی وقتی می‌دونی نمی‌تونی تحمل کنی؟
داریم شروع به فیلمبرداری می‌کنیم.
اگه حالت بدتر بشه، ۷۰ یا ۸۰ نفر باید همه‌چیز رو متوقف کنن.
حتی اگه تازه‌کار باشی،
یه بازیگر اصلی حداقل باید یه حس ابتدایی از حرفه‌ای بودن داشته باشه.
اگه الان برگردم بیمارستان،
فقط تا وقت مرگم همونجا دراز می‌کشم.
این واقعیت منه.
مهم نیست اگه سرم داد بزنی.
برای من میلیون‌ها برابر بهتره که بیرون توی دنیا باشم.
داد بزن، من همش رو تحمل می‌کنم.
و من الان بی‌ملاحظه نیستم.
من از روی ناچاری اومدم بیرون.
آقای لی، میشه اینو بهم بدی؟
من تو رو پیش دوستات می‌برم.
امروز نمیتونم برم اونجا.
پس کجا؟
یه جایی که تو هیچ‌وقت نمی‌خوای بری.
چی؟
یه جایی که مثل بیمارستان من باشه برای تو.
تو همچین جایی نداری؟
اینجا همون جاییه که نمی‌خوای بری؟
آره.
از دفعه قبل دارم به این فکر می‌کنم.
چرا همیشه از بدترین غذاها می‌پرسی
و بدترین جاها؟
فقط کنجکاوم.
می‌خوام بدونم چی دوست داری، چی دوست نداری،
همه‌چیز رو.
بیا تو.
این اتاق رو بگیر.
این جا چیه؟
خونه کودکی‌م.
آه. معلومه.
انگار یه‌ مدت نگهداری نشده، ولی هم بزرگه هم دنج.
یه کم ترسناکه، ولی قدیمی و باحال.
در واقع بهت میاد.
به من میاد؟ بی‌خیال.
ولی چرا از اینجا خوشت نمیاد؟
از این اتاق استفاده کن، باشه؟
دستشویی اون طرفه.
فقط امشب اینجا بمون،
و بعدش…
بذار بعدا در موردش فکر کنیم.
کجا میری؟
من یه جای خودم دارم.
چی؟ این که مهمان‌سرا نیست.
نمیتونی یه سری دستور بهم بدی و بری.
به بابات گفتی اینجایی؟
باید بهش بگی.
تو که بچه نیستی.
اون نمی‌خواد تو این فیلم رو بازی کنی، درسته؟
احتمالا بابام رو دیدی.
نمیگم هر چی بابات میگه رو انجام بده.
من هیچ‌وقت با پدرم این کار رو نکردم.
پدرت…
اونم مخالف فیلم ساختن تو بود؟
نمیدونم.
حداقل مخالفت می‌کرد که Love in White رو بازسازی کنم.
هوم.
میشه یه سوال بپرسم، اگه اذیتت نمیکنه؟
تو گفتی که…
فکر نمی‌کنی که پدرت واقعا Love in White رو نوشته باشه.
بیا موضوع رو عوض کنیم.
آه.
راستش نمی‌دونم چیکار کنم.
احساس پدرم رو درک می‌کنم…
ولی نمیتونم اونجوری که اون می‌خواد زندگی کنم.
ولی پدرت یه دکتره که حالت رو بهتر از هر کسی می‌فهمه.
دقیقا.
همین منو خیلی می‌ترسونه.
اون نمی‌تونه قبولش کنه چون دکتره.
میشه موضوع رو عوض کنیم؟
من دیگه میرم.
آقای لی!
ببخشید.
واقعا معذرت می‌خوام.
برای چی؟
می‌دونی، دفعه قبل…
وقتی مجبورت کردم…
می‌دونی.
ببخشید.
کی اینقدر جدی برای همچین چیزی معذرت می‌خواد؟
اینکه وانمود کنیم اصلا اتفاق نیافتاده عجیب‌تر نیست؟
لازم نیست معذرت بخوای.
اگه چیزی باشه، من باید معذرت بخوام.
حتی اگه تمرین بود، تو مجبور شدی یه نفر که دوست نداری رو ببوسی.
آره.
چند بار امروز معذرت خواهی کردی؟
چ-چند بار؟
آره…
ها؟
فکر می‌کنی اگه اینقدر معذرت بخوای می‌تونی این فیلم رو تموم کنی؟
دوباره دستت رو باز کن.
می‌دونم نیتت خوبه، ولی اینقدر معذرت خواهی نکن.
اگه می‌خوای کاری که همیشه آرزوش رو داشتی انجام بدی،
باید…
یاد بگیری که با این احساسات کنار بیای.
گفتی که بیماری لاعلاج داری و هر کاری می‌تونی انجام بدی.
تو کسی هستی که می‌تونی هر کاری انجام بدی، نیستی؟
پس اینقدر خودت رو دست کم نگیر.
به هیچی تو این خونه دست نزن.
هیچی.
آب، انگور ۱۰۰، اسنک جلبک، شیرینی
میز مادربزرگ نزدیکه خیلی خوبه.
چیزایی که لازم داری رو دم در گذاشتم.
انگور ۱۰۰
همم.
هوم؟
اون آقای لیه؟ چقدر بانمکه...
به هیچی تو این خونه دست نزن.
اوه...
هیچی.
داری میای؟
چرا که نه؟ بنزین کم‌تری می‌بره.
ماشین مشترک‌سواری راحت نیست.
کارگردان پارک دنبال یه بازیگر جدید برای پروژه بعدیشه.
خب که چی؟
بیا انجامش بدیم.
دفعه قبل باهاش یه بازگشت قوی داشتی.
طلاق هم گم شد.
خانم گو، ما قبلاً برای عشق سفید امضا نکردیم؟
حتی نقش زیادی هم نداری توش.
همه صحنه‌هات رو یکجا فیلمبرداری کن.
به عنوان حضور ویژه اسمت میاد.
می‌خوام روی جونگوا تمرکز کنم.
تو از اون بازیگرایی نیستی که از پس دو نقش برنیای.
وقتی رسیدی نوشیدنی نخور.
می‌خوای سرحال بمونم؟
بیمارستان زنگ زد. گفتند داروها به تنهایی کافی نیست.
بله، آقای کیم؟
خانم گو و سئویونگ تازه وارد شدند.
پس زمان‌بندی عالیه.
میام دنبالش.
حالش چطوره؟
اوه... اوضاع چطوره اونجا؟
فکر نکنم زیاد طول بکشه.
گفت حتی نوشیدنی هم نمی‌خوره.
فکر کنم یه کم بخوره.
این وضعیت این هفته‌ست.
کتاب‌فروشی احتمالاً این هفته تکمیل میشه.
غذا خوردی؟
باد دریا اذیت‌مون کرد،
ولی انتظار داریم این هفته ساخت و ساز تموم بشه.
آقای لی.
خسته به نظر می‌رسید آقای لی. امروز رو تموم کنیم؟
خیلی از صحنه‌ها ردیابی نگاه‌های بازیگره،
پس فیلمبردار ممکنه کار سختی داشته باشه.
چون صحنه ساختگی نیست،
باید خودم شخصاً لوکیشن‌ها رو چک کنم.
اون رو به برنامه بازدید اضافه می‌کنم.
وقت کم نیاریم؟
خب، پیش‌بینی کرده بودم و از قبل آماده شده بودم.
اگه بتونی لوکیشن‌های باقی‌مونده رو تایید کنی،
وقت کافی خواهیم داشت.
وای. ببخشید، دیر کردم.
- سلام. - خوش اومدی.
چرا اینقدر طولش دادی؟
گیر کردم به ناله‌های تهیه‌کننده حسادت گوش می‌دادم.
اون که به زودی میاد بیرون، نه؟
اونجا که کلی شلوغه.
چی؟ چرا؟
یه رسوایی پیش اومده.
کارگردان و بازیگر نقش اصلی.
مگه کارگردان جونگین شش ماه توی تست بازیگری نبود و یه تازه‌کار انتخاب نکرد؟
آیا قرار گذاشتن اینقدر مهمه؟
همیشه اتفاق می‌افته.
آره، اگه یواشکی باشه.
ولی اون داشت با هر دو بازیگر نقش اصلی...
دوست بود.
چیزی خوردی؟
تماس برقرار نمیشه
و به پست صوتی منتقل میشه--
لی دائه‌اوم
چی؟
زُل زدی. چیزی می‌خوای بگی؟
خیلی بی‌ادب نیستی؟
اگه چیزی نیست، میرم.
این جور آبروریزی‌ها نباید تو صحنه ما بشه،
و قطعاً نمیشه، درسته؟
چه آبروریزی؟
یه فاجعه به خاطر یه تصمیم احمقانه.
این تو صحنه من اتفاق نمیفته، باشه؟
نمیفته.
انرژیت رو برای نگرانی هدر نده.
اگه مثل حسادت بشه، دیگه نمیشه درستش کرد.
باشه؟
الان دیگه سئویونگ عملاً الهه‌ت نیست؟
البته که هست.
ببخشید.
فقط تشنه‌م.
این چیز قویه.
هی، از حال و هوای امروز خوشم میاد.
خیلی شجاعی، سئویونگ. برای همینه که دوستت دارم.
فیلم‌نامه محکمه، و شخصیتش فوق‌العاده‌ست.
و به هر حال، فیلم کارگردان پارکه.
سئویونگ باید این کارو بکنه.
چون شجاع رو دوست داری، شجاعت رو بهت نشون میدم.
منم که دارم بازی می‌کنم.
نه خانم گو، نه کارگردان، نه تهیه‌کننده، فقط من.
حتی فیلمنامه رو هم ندیدم،
ولی قراره جای یه بازیگر بازی کنم که چون کارگردان افتضاح بود، بیخیال شد
آخه چه معنی میده؟ هیچ منطقی نداره.
احتمالاً اون با منم همونجوری رفتار می‌کنه. درسته؟
کافیه دیگه.
اولویتم خودمم.
احساسات من مهم‌تره.
حرف دیگه‌ای با من داری؟
خب پشت سرم بگو.
یک لحظه، آقای پارک.
تو دیوونه‌ای.
اگه من دیوونه‌ام،
تو هم که بی‌احساسی.
جایگاهتو بشناس.
تو یه طلاق‌گرفته‌ای که داره سی سالو رد می‌کنه.
می‌خوای نقش اصلی رو ول کنی؟
برو برگرد و عذرخواهی کن.
طلاق‌گرفته؟
یه آدم سی‌ساله که برای نقش اصلی دست و پا می‌زنه؟
پس اینجوری منو می‌بینی، کسی که فکر می‌کردم منو خوب می‌شناسه.
می‌خوای به ته خط برسی؟
کارگردان پارک…
همیشه لحظه آخر صحنه‌ها رو بازنویسی می‌کنه که بازیگرها رو اذیت کنه.
نمیدونی اینو؟
من هنوزم به خاطر اون دارم دارو می‌خورم.
و تو می‌خوای دوباره باهاش کار کنم؟
آیا این خیلی بی‌رحمانه نیست؟ منم آدمم!
فقط روی نتیجه تمرکز کن.
- به اون فکر نکن-- - چطور می‌تونم فکر نکنم؟
احساس می‌کنم الان منفجر می‌شم--
فکر می‌کنی از چاپلوسی کردن خوشم میاد؟
برگرد تو.
برگرد و عذرخواهی کن.
برای همین اومدم اینجا.
که مطمئن شم کارگردان پارک دیگه از من درخواست نکنه.
و اون نقش اصلی لعنتی؟
کسی دیگه رو پیدا کنید که هرچی بگید انجام بده.
بس کن، درد داره.
خیلی نوشیدی، نه؟
نمی‌خواستم،
ولی یه کم خوردم.
نمی‌خواستم،
ولی مجبور بودم، چه بخوام چه نخوام.
اول بریم ماشین.
من…
امروز با خانم گو پل‌هامو خراب کردم.
هیچ ایده‌ای ندارم با چه مزخرفاتی روبرو می‌شم.
بس کن. فقط بریم.
اون تو عالی بودم.
نمی‌خوای بدونی؟
ترجیح میدم بدونم نیاز داری بالا بیاری یا غش کنی.
فقط می‌رم.
تمام اطلاعاتی که از لی دائه‌اوم داری رو بیار.
یه کارآگاه خصوصی استخدام کن، یه خبرنگار بنداز روش، مهم نیست.
هر اطلاعاتی ازش پیدا کن که بتونیم مجبورش کنیم با ما همراه بشه.
لی دائه‌اوم
چرا جواب نمی‌دی؟
داری چیکار می‌کنی؟
خوش اومدی.
می‌خوای به شکستن قول‌هات ادامه بدی؟
فقط نصف قولم رو شکستم.
به چیزی دست نزدم.
فقط گردگیری کردم. می‌دونی چقدر سخت بود؟
کسی ازت خواست تمیز کنی؟
و چرا گوشیتو جواب ندادی؟ نگران شدم.
حتماً وقتی تمیز می‌کردم از دستم در رفته.
دوباره همه‌چیزو کثیف کنم؟
یه بیمار که گرد و خاک نفس می‌کشه عالیه.
فقط وقتی بهت میاد بیمار باشی که به نفعته.
وقت غذاست
باید غذا بخورم.
ناهار چی خوردی؟
سر میز مامان‌بزرگ خوردم. خیلی خوشمزه بود.
اوهوم.
خوبه که خوشمزه بود. گوشیتو بده، قفلش باز باشه.
زنگ هشدار
داری چیکار می‌کنی؟
00 صبح.
منم باید بدونم.
فقط دارم دوباره چک می‌کنم.
زنگ هشدار
بفرما.
بریم غذا بخوریم.
آه.
بازم حاضری سر میز مامان‌بزرگ بخوری؟
آره، می‌تونم هر روز هفته اونجا بخورم.
حتی یه ماه.
میز مامان‌بزرگ
بعد از غذا برو پیش دوستات.
فکر کنم باید برم.
بخور.
می‌تونم بمونم؟
نه.
باشه.
دارم میرم گانگوون-دو بعد از اینکه تو رو پیاده کنم.
داری میری سفر؟
سفر؟ کاش می‌شد.
برای مکان‌یابی می‌رم.
نمی‌تونی منو هم ببری؟
چرا؟
گیوون توی گانگوون-دو زندگی می‌کنه.
می‌خوام بیشتر باهاش آشنا بشم.
می‌بری منو، نه؟
نه.
حدس زدم که بگی نه.
داداش، امروز خیلی دارم نه می‌شنوم.
چون هی چیزایی می‌خوای که من مجبورم نه بگم.
دفعه بعد، دوباره می‌پرسم.
اگه می‌خوای این فیلمو بسازی، می‌تونی یه کم باهوش‌تر باشی؟
یادت رفته که چی هستی؟
تو یه بازیگر عادی نیستی.
یادت نره.
سندروم کمبود قدرت میتوکندری
عوامل ژنتیکی و چشم‌انداز بقا
بروز سندروم MPDS و نرخ بقا
تب بالا.
کات! خوبه.
بی‌غذایی ممکنه باعث تشنج بشه.
بازم همون. چیه؟
واسه چیه؟ چرا واسه غذا خوردن تنظیمش می‌کنی؟
مسئله اینه که بدنم مثل بیشتر مردم نمی‌تونه مواد مغذی جذب کنه،
پس باید زیاد و مرتب غذا بخورم تا مواد مغذی بیشتری جذب کنم.
اگه خیلی طولانی بدون غذا بمونم،
ممکنه شوک بهم دست بده،
یا اگه خیلی بد بشه، ممکنه بمیرم.
هایلنول
بله، اینجاست!
عالی به نظر می‌رسه.
منطقه ممنوعه
وقتی مدت زیادی تو بیمارستان باشی،
روزهایی هست که تحملشون غیرقابل تحمله.
این فقط یه پنجره شیشه‌ایه،
ولی زندگی اون طرفش می‌تونه خیلی متفاوت باشه.
فیلمبرداری از اینجا خوب می‌شه.
نظر تو چیه؟
- دوست دارم. - گرفتم.
آقا، کارگردان می‌خواد از اینجا فیلم بگیره.
حق ورود به اون منطقه رو ندارید.
آقای لی.
می‌گه نمی‌شه چون اونجا منطقه ممنوعه‌ست.
پس اینجا نه.
آقای لی،
گوشیتو بی‌صدا کردی؟
می‌تونی بهم زنگ بزنی، آقای لی؟ - تماس‌های از دست رفته
آلارم‌هام همش زنگ می‌زد.
لطفاً روشنش کن و جواب تماس‌هامو بده.
کلید کتابفروشی.
می‌خوایم بریم یه چیزی بخوریم،
ولی حدس می‌زنم نمی‌تونی بیای؟
یه کم کار دارم.
باید کتابفروشی رو هم چک کنم.
شب شده. نمی‌تونی فردا بری؟
ما شب‌ها هم فیلمبرداری می‌کنیم.
اوهوم؟ خودم می‌رم ببینم.
برو، ولی زیاد نخور.
کتاب
خوش اومدید! این کتابفروشی لی گیوونه.
دنبال کتاب خاصی هستید؟
خانم لی دائوم.
اینجا چیکار می‌کنی؟
چطوری اومدی اینجا؟
با ماشین اومدم.
- مmm! - فکر کردم دوست آقای لی هستی.
مطمئنی می‌تونی ولش کنی و اینجا باشی؟
خودش می‌تونه از پسش بربیاد.
سومک دوست داری؟
آره که دوست دارم.
اینو می‌گن سومک نسل MZ.
ولی چرا اینجایی؟
بازیگرا معمولاً واسه لوکیشن گردی نمیان.
خب،
فیلمبرداری نزدیکه،
و شنیدم که بازدید از لوکیشن قبل از فیلمبرداری
به بازیگرا کمک می‌کنه که برن تو نقش.
کی گفته؟
خب، داروهامو با خودم آوردم.
رفتم بیمارستان تا نتایج چکاپمو بگیرم
و دکترم گفت همه چی اوکیه.
نه که دارم ماراتون می‌دوم یا کار سختی می‌کنم اینجا.
حتی کلی کیسه حرارتی چسبوندم که سرما نخورم.
پس اگه با این حال مریض بشم…
اون وقت لیاقت ندارم تو این فیلم باشم.
حداقل آماده اومدی.
واقعاً می‌خواستم قبل از فیلمبرداری حداقل یه بار بیام اینجا.
گیوون تمام عمرش تو این محله زندگی کرده، نه؟
آره.
فکر کردم اگه کتابفروشیشو از نزدیک ببینم
کمکم می‌کنه تنهایی و انزوای اونو بهتر بفهمم.
فکر کردم بهتر می‌تونم این حسارو درک کنم.
برای گیوون، کتابفروشی.
برای من، بیمارستان.
برای گیوون، هیونسانگ هست.
برای من…
من و گیوون خیلی شبیه همیم.
تنهایی طاقت‌فرسایی که حس کردم…
و یه بارقه امید که یهو بهم رسید.
نمی‌دونم درسته که اسمشو عشق بذارم یا نه،
واسه همین اومدم اینجا دنبال جواب.
چون هی بهم میگی که اینطور نیست.
چون این همه راه اومدی،
می‌خوای بری داخل؟
کتابفروشی لی گیوون
هوم.
هوم؟
پس آقای لی همون کسیه که اینو گفت.
دقیقاً.
حتی نپرسیدم، و اون همینطوری داشت حرف می‌زد.
به عنوان مدیر،
اگه چیزی به بازیگرم کمک کنه،
اینطور نیست که
نتونم اینجا بیام، می‌دونی؟
آه.
ولی خوشحالم که اومدم.
تونستم تو رو ببینم.
یه سیگار می‌خوام.
- یکی دارم. - دستشویی کجاست؟
چی…
اینجا خیلی تاریکه.
اه، یه لحظه اینجا بمون.
کتابفروشی لی گیوون
تیم هنری کارشون عالی بود.
خیلی قشنگه.
اوهوم.
به گیوون حسودیم میشه.
نه، صبر کن. حسودیم نمیشه، چون خودم گیوونم.
بشین.
خنده‌دار نیست؟
فکر نکنم به مدیرم گفته باشی،
پس از کجا فهمید منو بیاره اینجا؟
گرمته؟
من خوبم.
یکم سردمه.
گاهی وقتا، آدما یه چیز میگن و یه چیز دیگه انجام میدن.
خب به نظرت چیه؟
حسی داری، وقتی جایی که گیوون زندگی می‌کنه رو می‌بینی؟
اوهوم…
تمام سلول‌های بدنت می‌دونن. که این عشقه.
این ملودرام احمقانه چیه؟
وقتی داشتم فیلمنامه رو می‌خوندم به ذهنم رسید.
و…
نتونستم از ذهنم بیرونش کنم.
صحنه‌ای که هیونسانگ گیوون رو می‌بینه.
نمی‌شه گیوون اول اونو ببینه؟
چرا؟
فهمیدم، حالا که امتحانش کردم،
که گیوون و هیونسانگ همینطور الکی همدیگه رو نگاه نمی کنن.
نگاه می کنن چون می‌دونن.
چون می‌دونن؟
احساساتشون تو اون لحظه فقط یه خیاله.
تازه یه هفته‌ست همدیگه رو دیدن.
این عشق نیست.
ولی گیوون می‌خواد اون بدونه.
به این مرد داره می‌گه،
که به عشق یا امید باور نداره
و فکر می‌کنه همشون الکین...
ببین.
تو هم حسش نمی‌کنی؟
یه هفته‌ست که شروع شده.
یه هفته…
یه هفته هم وقت زیادیه
…برای عاشق شدن.
یه هفته…
کافیه برای
از بین بردن عشق هم باشه.
در واقع…
یه راز دیگه هم دارم.
یه راز؟
اولین باری که تو رو دیدم
تو بیمارستان نبود.
می‌دونم. تو فروشگاه بود.
همدیگه رو دیدیم.
خیلی قبل‌تر از اون بود.
پنج سال پیش،
اولین دور آزمون‌های فیلمت رو قبول شدم،
آدم‌های تنها.
همون که سوییونگ گرفت.
احتمالاً منو یادت نمیاد،
چون خیلی آدم بودن.
حتی دور دوم هم قبول نشدم.
ولی هنوز یادت بودم…
اسمت،
لی جها.
پس،
وقتی اسمت رو روی پیشنهاد
روی میز دکتر مین‌سوک دیدم،
قلبم شروع کرد به تپیدن.
پس همه رو برنامه‌ریزی کرده بودم.
عمداً اومدم دنبالت.
حتی نمی‌دونم این شجاعت رو از کجا آوردم.
خنده‌داره، نه؟
من، از بین همه؟
چی تو سرم بود؟
وقتی حتی نمی‌تونم هیچ کاری انجام بدم…
وقتی زودی می‌میرم…
کی گفته نمی‌تونی هیچ کاری انجام بدی؟
بهت گفتم، تو کسی هستی که می‌تونی هر کاری انجام بدی.
این راز خیلی بی‌مزه‌ایه.
می‌خوای یک راز بزرگتر رو بهت بگم؟
عجیبه اگه کسی مثل من...
یکی مثل تو رو دوست داشته باشه؟
کتابفروشی لی گیوون
باید به جای دریا به دنیا می‌اومدم
نور ماه بی‌نهایت روی سطح اقیانوس موج می‌زنه
شب، جزر و مد، یا قلب من؟ من همچنان در تلاطمم.
مثل امروز، اگه هر روز پر از چیزایی باشه که دوست دارم
با چیزایی مثل تو، نور ماه و دریا
- هر فصل یک یادداشت خداحافظی.
یه چیزی بین آقای لی و دائه‌اوم هست، نه؟
تو اونی هستی که دوستش داره، یا اون تو رو دوست داره؟
چرا همینطوری یه مقاله رو منتشر می‌کنی؟
همیشه اینقدر رنگ‌پریده بودی؟
این بیمارستان در واقع...
خودم شخصا مطمئن می‌شم
که دائه‌اوم از فیلم حذف بشه.
پس فیلم خودت چی میشه؟
فیلم برات مهم‌ترین چیز نیست؟
آره. حتی اگه مجبور بشم از این فیلم بگذرم...
دائه‌اوم رو برمی‌گردونم به این بیمارستان.