همونطور که گفتی، رفتیم مرکز سالمندان جونگجیک رو بررسی کردیم.
این مرکز مال بنیاد بکهو هست.
اخیراً به دختر تنهاشون، بک هه می، رسیده.
هی...
تو اینجا بمون.
نه، بیا با هم بریم.
نه، همین که تا اینجا با من اومدی کافیه.
از اینجا به بعد خودم میرم.
نمیشه.
- اگه یه اتفاقی بیفته- - خواهش می‌کنم، گوم جو.
خودم باید اینو حل کنم.
بهت زنگ می‌زنم.
بمیر، لعنتی!
بمیر!
خانم بک...
خانم بک!
لطفاً بیدار شو!
لطفاً!
حالت خوبه؟
چرا باید اینقدر پیش بری؟
کشتنت...
بزرگترین انتقامیه که می‌تونم ازش بگیرم.
آقای سو یی جون.
دوستت دید که پدرت داشت
تو رو دنبال می‌کرد و به ما زنگ زد.
داریم منطقه رو اسکن می‌کنیم.
یی جون.
خداروشکر جراحی خوب پیش رفت.
- میبرنش بخش بیمارستان. - واقعا؟
کارآگاه.
میشه بعداً صحبت کنیم؟
بله، بذار بعداً حرف بزنیم.
عجله کن، برو.
میرم خونه خانم بکه و وسایلش رو میارم.
باشه.
برای پسرم، یی جون، که ممکنه یه روز اینو بخونه...
پدربزرگت
هیچوقت پدرت رو قبول نکرد.
پدرت فقط یه دانشجوی فقیر بود
که از بنیاد کمک می‌گرفت.
فوراً بچه رو سقط کن
و از این کشور برو.
به این بچه دست نزن.
لطفاً.
وگرنه می‌میرم.
من مجبور شدم تو رو تنها بذارم.
برگشتم کره
و تو رو پیدا کردم، کسی که همیشه خوابشو می‌دیدم،
ولی نتونستم بهت نزدیک بشم.
چون در نهایت،
من تو رو رها کرده بودم.
فکر کردم اگه فکر کنی من مرده‌ام، کمتر درد می‌کشی.
تولدت مبارک.
ممنون.
وای!
واقعاً می‌خواستم یه شال بخرم.
اگه فقط می‌تونستم کنارت باشم،
فکر می‌کردم هیچوقت لازم نیست بفهمی واقعاً کی هستم.
رنگش خیلی قشنگه.
خوب بهت میاد.
دکتر.
بله؟ یه لحظه.
- هنوز مرخص نشده؟ - نه.
بعدازظهر امروز مرخصش می‌کنیم.
فرم‌های مرخصی رو پر کردم.
من سولم.
بیا همدیگه رو ببینیم.
میام بیمارستان.
نه، من میام پیشت، پدر.
پرستار جونگ، امروز بعدازظهر مرخصی داری، درسته؟
بله.
ببخشید، میشه شیفتم رو پوشش بدی؟
یه کار فوری پیش اومده.
حتماً.
ممنون.
ولی اون حادثه همون روز اتفاق افتاد.
همش تقصیر منه.
پرستار جونگ،
و انداختنت تو اون جهنم هم همینطور.
پس به خودم قول دادم.
کاری می‌کنم تاوان جنایتاشو بده.
تا روزی که بمیره مطمئن می‌شم زندان بمونه.
پسر عزیزم...
من...
ازت محافظت می‌کنم.
دکتر...
حالت خوبه؟
آسیبی دیدی؟
باید بهم می‌گفتی.
باید همه چیزو بهم می‌گفتی.
ترسیده بودم...
که بگی دیگه نمی‌خوای منو ببینی...
ولی با این حال...
نمیتونم باور کنم همه چیزو مخفی کردی...
ببخشید.
همش تقصیر منه.
همش به خاطر منه...
نمیدونم چطور باید با اینا کنار بیام.
آره، معلومه که نمیدونی.
همیشه یه فضای خالی بوده.
برای من، مامان...
تو این دنیا وجود نداشت.
مطمئنم برای خانم بک سخت بوده که این راز رو نگه داره.
احتمالاً خودش رو برای تنهایی و درد تو سرزنش کرده.
به همین خاطر بود که خیلی محکم از تو در برابر پدرت محافظت می‌کرد.
می‌دونم.
همه اینا رو می‌دونم.
ولی نمی‌دونم چطور احساسم رو الان توضیح بدم.
نمی‌دونم چطور باهاش روبرو بشم.
اگه یه بیمار بیاد پیشم
و همه اینا رو بگه،
چی باید بهش بگم؟
فکر نکنم بتونم جواب پیدا کنم.
می‌فهمم.
معقول به نظر می‌رسه.
نمی‌تونم باور کنم.
اینکه خانم بک مادر یی جون هست...
درسته؟
اون رفت و اعتماد داشت که اون خوب بزرگ بشه.
دیدن او که اینقدر تنها و در درد بوده باید دلش رو شکونده باشه.
احتمالاً به همین دلیل خیلی به یی جون اهمیت می‌داد.
آره.
ظاهراً هزینه دانشگاه، هزینه‌های زندگی
و برنامه‌های تحصیل در خارج رو با بورسیه و کمک‌هزینه پرداخت کرده
بدون اینکه اون بدونه.
وای، ولی نتونست به عنوان مادرش قدم جلو بذاره.
فکر کن چقدر چیزها رو تو دلش نگه داشته.
حالا، حال خانم بک چطوره؟
آره، خوشبختانه عمل خوب پیش رفت.
خدا رو شکر، واقعاً.
در واقع، داشتم فکر می‌کردم هممون با هم بریم بیمارستان.
به همین خاطر پیشنهاد دادم خونه تو جمع بشیم، هیونگ‌نیم.
بعداً بریم.
پلیس‌ها جلوی اتاق بیمارستان هستند،
پس شنیدم اوضاع یه کم شلوغه.
و گفتند خانم بک باید یه مدت استراحت کنه.
راستی، یی جون چطوره؟
باید خیلی شوکه شده باشه.
معلومه.
اینکه بفهمه خانم بک، که همیشه کنارش بوده، مادرشه؟
علاوه بر این، باید خیلی عصبی باشه.
پدرش، منبع همه بدبختی‌ها، هنوز پیدا نشده.
درسته؟
کسی به خاطر پدرش مرد،
که باعث شد یی جون بیمارستان دانشگاه رو ترک کنه.
نوشیدنی دشمنه. نوشیدنی مشکله.
فقط نوشیدنی نیست.
آدمایی که بی‌پروا می‌نوشند مشکلند.
به‌هرحال، امیدوارم زود پیداش کنند.
فقط اون موقع یی جون و خانم بک می‌تونن بالاخره آرامش داشته باشن.
می‌دونم.
تعجبی نداره که خانم بک همه این کارها رو انجام داده.
خدای من...
آدم‌ربایی، حبس...
همه رو قبول دارم.
کاملاً با تحقیقات همکاری می‌کنم.
با شما تماس می‌گیریم وقتی زمان بازجویی در ایستگاه رو مشخص کردیم.
اون مرد چی؟
هنوز پیداش نکردین؟
نه. هنوز نه.
لطفاً از دکتر سو محافظت کنید.
نمیدونید ممکنه دوباره چه کاری بکنه.
داریم با دقت مراقبیم،
پس لطفاً زیاد نگران نباشید.
خیلی خب.
حالت خوبه؟ باید پرستار صدا کنم؟
نه، خوبم.
نیازی نبود بیای. مطمئنم سر کارت شلوغه.
این حرفو نزن. اشکالی نداره.
حال دکتر سو چطوره...
دستش؟ خوبه؟
آره، خوشبختانه، زخم عمیق نبود.
ولی خسته به نظر می‌رسید، گفتم استراحت کنه.
گفتم کنارت می‌مونم.
باید خیلی سخت باشه.
فکر می‌کنم...
فقط به یه کم زمان نیاز داره.
کنار دکتر سو می‌مونی، درسته؟
مهم نیست چی بشه.
ببخشید؟
لطفاً بهش کمک کن
که خوشبختی‌ای که بالاخره پیدا کرده رو نگه داره.
نگرانم
که دوباره تورو کنار بزنه.
چی میگی دوباره کنار بزنه؟
نگرانم
که دوباره تورو کنار بزنه.
امشب دیر وقت کار می‌کنم.
حتی اگه دلت سنگینه، حتماً غذا بخور.
اینطوری قوی می‌مونی.
یه چیز قطعیه. فقط خوشبختی منتظره.
بیاید خوشحال باشیم.
واقعاً می‌تونم؟
اگه تو هم به خطر بیفتی چی؟
چیه، سو یی جون؟ حتی جواب نمیدی...
نزدیک اینجا کجا آش خوب داره...
سلام مامان.
یکم حریره برای خانم بک آوردم.
یه مدت نمیتونه غذای معمولی بخوره.
باشه.
- یی جون. - خوبی؟
چته رفیق؟
هی سون اوک. خوبی؟
دارم میرم یه هوایی بخورم.
به استاد کیم گفتم از باشگاه تکواندو مراقبت کنه.
نگران نباش.
- خاله. - بله، هوا یونگ.
- اومدی. - میتونی دراز بکشی.
خوبم.
هوا یونگ، میخوای با خاله بازی کنی؟
آره، خوبه.
مامان، زود خوب شو.
باشه.
بریم خاله.
ای جانم، خیلی نازی. خداحافظ.
عزیزم.
شنیدم حالت ضعیف و خسته‌ای.
پدر شوهرت این جینسنگ قرمز شش ساله رو شخصا دم کرده.
گفت بیارم بهت بدم.
خیلی شانس داری که اینجوری تحویلت می‌گیرن.
نه، لیاقتش رو ندارم.
ببین کی راست میگه برای اولین بار.
وای، پاهام...
این چیه؟ دارم میرم یه هوایی بخورم؟
وای خدا...
مامان...
بله؟
فکر کنم...
دارم تنبیه میشم.
به خاطر اینکه یه میخ توی قلبت فرو کردم.
چی داری میگی حالا؟
سون اوک عاشق...
هیون جو شده.
از خونه رفت چون مخالف بودم.
چی؟
من با یونگ وونگ مخالف تو بودم.
و حالا دارم تاوانشو میدم. همه‌شو.
کافیه.
تنبیه نمیشی.
بذار رک بگم.
خیلی پشیمون شدم.
حرفای تند زدم بهت و با ازدواجت مخالفت کردم.
چی؟
شاید به خاطر اینکه عشق زندگیشو پیدا کرده.
وقتی میبینم پسرم با خوشحالی زندگیشو میکنه،
میفهمم که بیخودی لجبازی کردم.
اگه از اول قبولت کرده بودم،
فکر می‌کردم ما هم میتونستیم نزدیکتر باشیم.
مامان...
ولی باز هر وقت میدیدمت عصبانی میشدم.
اگه اینکارو نمیکردم، انگار داشتم قبول میکردم اشتباه کردم.
غرورم هم خدشه‌دار میشد.
سون هوا.
حتی اگه جلوشونو بگیری باز نمیتونی متوقفشون کنی.
حتی اگه تلاش کنی هم نمیتونی از هم جداشون کنی.
خودت بهتر از هر کسی میدونی. درسته؟
تشویقشون کن.
مثل من با حسرت زندگی نکن.
مامان...
ای خدا...
بس کن دیگه، اینقدر گریه نکن.
ای خدا...
اون بچه‌پررو کجاست،
که اینقدر خواهرشو ناراحت کرده؟
ای خدا...
آروم، آروم.
گفتم که، این اولین وعده غذاییم تو دو روزه.
خب، کی بهت گفت وقتی رسیدی سئول کیفتو گم کنی؟
نه تلفن، نه کیف پول...
چجوری تونستی مثل آواره‌ها پیدات بشه؟
چی میگی؟
رسیدم اینجا، واسه همینه که داری بهم غذا میدی.
وای.
بله، کارآگاه.
نه، هنوز پیداش نشده.
هنوز داری دنبالش میگردی، درسته؟
این همه چی بود؟
درسته.
فردا میام کلانتری.
و...
تحقیق درباره خانه سالمندان جونگجیک چی شد؟
چی؟
واقعا؟
خانم بک مادرشه؟
خب، حال خانم بک خوبه؟
آره، خدا رو شکر.
و هنوز پدر یی جون گم شده؟
اگه میدونستیم اینجا بودیم؟
فقط ساکت شو و غذا بخور.
فقط دارم میگم که دست از این کارای بی‌فکر برداری.
باشه.
خیلی هم بی‌فکر نیستم.
پس چرا توی سی سالگیت از خونه فرار کردی؟
گفتم که فرار نکردم.
گفتم اومدم سئول که فکرامو مرتب کنم.
فکر نمی‌کردم توی بوچون بتونم فکرامو جمع کنم.
منظورت چیه که افکارت رو جمع کنی؟
داری درباره خواهرم حرف میزنی الان؟
- می‌دونستی؟ - نمی‌خواستم بدونم.
سون هوا و خواهرم دوستی ۳۰ ساله‌شون از بین رفت.
همه به خاطر تو. این چیه؟
آره.
همش تقصیر منه.
فرقی نمی‌کرد چقدر خواهرم مقاومت کرد،
فکر نمی‌کردم بتونه اراده‌ام رو بشکنه.
قسم خوردم که هیچ وقت از هیون جو دست نکشم، حتی اگه به قیمت جونم باشه.
قسم خوردم که بقیه عمرم رو
صرف خوشبخت کردن هیون جو کنم.
اما اون عزم و اراده...
لجبازیم...
خوشبختی براش نیاورد.
نمی‌دونستم باعث دردی میشه که هیچ وقت خوب نمیشه.
برای همین تصمیم گرفتم احساسم رو رها کنم.
ولی گوم جو...
من مطمئن نیستم.
خیلی سخته.
ممکنه از دلشکستگی بمیرم.
متاسفم.
تو باید با خیلی چیزها کنار بیای با یی جون.
باید زنگ میزدی اگه میومدی دفتر من.
آره، اصلا به ذهنم نرسید.
فقط به این فکر می‌کردم که زودتر ببینمت.
چرا؟
نگران بودم.
نگران تو بودم.
من بیشتر نگران بودم.
که ممکنه دوباره منو کنار بگذاری.
نگرانم
که دوباره تو رو از خودش دور کنه.
منظورت چیه دوباره منو از خودش دور کنه؟
شنیدم اون دفعه هم به خاطر اون بود.
چون می‌ترسید بهت آسیب بزنه.
پول رو آماده کن.
وگرنه،
میرم پیداش می‌کنم.
به کار خودت برس. به مشکلات خودت برس.
دست از سر مسائل دیگران بردار.
این کار رو کردی چون فکر کردی ممکنه آسیب ببینم.
برای همینه که...
حتی اینو اون موقع نتونستی بهم بدی،
و فقط رفتی...
بعد از حرفای خانم بک،
شروع کردم به نگرانی...
اگه دوباره منو کنار بذاره چی؟
نمیدونی چقدر نگران بودم.
دیگه هیچ وقت این اتفاق نمی‌افته.
حالا، من ازت محافظت می‌کنم.
من ازت محافظت می‌کنم.
بی‌خیال.
خودم از خودم محافظت می‌کنم.
من هان گوم جو هستم.
قبلاً منو دیدی، درسته؟
نزدیک بود
سون اوک رو با مهارت‌های رزمی خیابونی‌ام ناک‌اوت کنم.
من اینجوری‌ام. پس، نگران نباش.
باشه.
و منم ازت محافظت می‌کنم.
ها؟
پس،
حتی فکر جدا شدن از من رو هم نکن.
هر اتفاقی هم که بیفته.
فهمیدی؟
این چیه؟
شنیدم سون هوا مریضه.
همیشه میگه سوپ مرغشون بهش انرژی میده.
به جای این،
چی میشه اگه خودت اینو بهش بدی؟
میدونی که نمی‌تونم.
اگه دیدن من فشار خونش رو ببره بالا چی؟
پس، بهش نگو این از طرف منه.
داری چیکار می‌کنی؟
سون هوا، بهت گفتم خونه استراحت کن.
اشکالی نداره.
حالت خوبه؟
برات مهمه؟
چرا اونو آوردی؟
یادت رفته دیگه دوست نیستیم؟
منظورت چیه ما؟
تو منو کنار گذاشتی، ولی من نه.
چی؟
وقتی زمان بگذره...
و سون اوک یه زن خوب پیدا کنه،
و وقتی تو حالت بهتر بشه،
میتونیم دوباره دوست شیم...
تا اون موقع صبر می‌کنم.
سون اوک خیلی نگران تو هست.
ازم خواست تو رو درک کنم
و برگردیم به حالت قبلی.
از اینکه ممکنه تنها باشی متنفره.
خیلی برات اهمیت قائله.
چون خیلی بافکره،
شاید واسه همینه که با سون اوک مردد شدم.
متاسفم که بهت نگفتم.
فقط نمی‌تونستم خودم رو راضی کنم بگم.
فکر کردم می‌تونم مسئله رو حل کنم قبل از اینکه تو بفهمی.
واسه همین، احساساتمو کنار گذاشتم،
و فکر کردم همه چی تموم شده...
اون عوضی...
از خونه فرار کرده.
چی؟
هیون جو، بیا اینجا.
یه جرعه بخور. این دمنوش به‌است.
عجب بویی میده.
ممنون.
این فنجونو همیشه به خاطر گرونیش تو ویترین نگه می‌داشتی.
مگه نه؟
مگه می‌تونم وقتی مردم همه چی رو با خودم ببرم؟
نمیدونم چرا این کارو کردم.
وقتی رو تخت بیمارستان دراز کشیده بودم،
فکر می‌کردم ممکنه بمیرم،
شروع کردم به پشیمونی از همه چیز.
مثل نگه داشتن یه فنجون احمقانه برای بعد،
یا خوردن گوشت مرغ به جای گوشت گاو تولدم پارسال.
خیلی پشیمونی داشتم.
واقعاً؟
اما تو اون همه چیز، یه چیز بود که ازش پشیمون نبودم.
چی بود؟
ازدواج با پدرت.
واقعاً؟
می‌دونی، من دختر بزرگتر بودم
از یه مادر مجرد با چند تا خواهر و برادر کوچیکتر.
پدرت بود پسر بزرگ یه خانواده پولدار.
اونقدر به من چسبیده بود تا وقتی که خانواده مخالفش
بالاخره راضی شدن.
ولی من هنوزم قبول نمی‌کردم.
یادمه.
ولی چرا اون موقع اینجوری رفتار کردی؟
چون فکر می‌کردم اون زیادی خوبه برای من.
فکر می‌کردم زندگیشو خراب می‌کنم.
پس چطور شد باهاش ازدواج کردی؟
عجیبه، نه؟
لحظه‌ای که گفت باشه، که ول می‌کنه، و برگشت،
احساس کردم آسمون داره می‌ریزه.
پس شجاعتمو جمع کردم،
و برش گردوندم.
وای، چی می‌شد اگه اون موقع ولش می‌کردم؟
تا آخر عمرم پشیمون می‌شدم که یه مرد خوبو از دست دادم.
شاید حتی از پشیمونی نمی‌تونستم بمیرم.
پس، تصمیمی نگیر که بعداً پشیمون بشی.
ها؟
اون عوضی...
از خونه فرار کرده.
چی؟
رفته پیش گوم جو.
گوم جو بهم گفت. نگران بود که من نگران بشم.
اون حتی می‌دونه کجاست.
میشه لطفاً بیاریش خونه؟
چی؟
لطفاً.
فقط تو می‌تونی سون اوک رو قانع کنی.
لطفاً...
برادرم رو برگردون خونه. لطفاً؟
گفتی تحت تأثیر سون اوک قرار گرفتی.
اون احساسو از دست نده.
همه چیو شنیدم.
رفتم پیش سون هوا چون شنیدم مریضه.
هیون جو.
سون اوک دوستت داره...
و تو هم دوستش داری، پس چرا تردید می‌کنی؟
شجاع باش.
پشیمون نشو.
عزیزم.
بیا، یه هدیه.
چیه این؟
خودم برات درست کردم.
توی بیمارستان گفتی که دلت می‌خواست
یه عکس خانوادگی کوچیک داشته باشی که همه جا با خودت ببری.
وای، مرسی.
خیلی خوب درست شده.
دوستش داری؟
آره.
عالیه!
وای، واقعاً...
وای، فنجون‌های گرونو آوردن!
دارم هذیون می‌بینم؟
بیخیال شو.
بیخیال...
کجا داری میری؟
بیا حرف بزنیم.
هان گوم جو...
بهش گفتم چیزی نگه.
چرا؟ که همیشه پنهان بمونی؟
نه.
واقعاً داشتم برمی‌گشتم بوچون.
بعد از شنیدن درباره یی جون، به فکر فرو رفتم.
اگه کسی بتونه اون کابوسو تحمل کنه،
پس من نباید شکایت کنم.
سعی می‌کنم بهتر عمل کنم، تا صدمه نبینی
و بتونی دوستی‌تو با خواهرم حفظ کنی.
برای خاطر تو تمام تلاشمو می‌کنم.
هرچند سخت خواهد بود...
سعی می‌کنم تو رو فراموش کنم.
واقعاً؟
پس، نباید می‌اومدم.
اومدم یه چیزی بگم،
ولی فکر کنم دیگه نیازی نیست بگم.
یه چیزی بگم؟
چی شده؟
بیا با هم دوست بشیم.
چی؟
وای، وانمود کن نشنیدی.
حالا که تصمیم گرفتی منو فراموش کنی، خیلی بده.
سون هوا بهم گفت یه شانسی بهت بدم.
صبر کن، چی میگی...
واقعا خواهرم همچین حرفی زد؟
آره، ولی بهش میگم.
که تو منو رد کردی.
چی؟ چی داری میگی؟
چی؟ مگه نگفتی میخوای منو فراموش کنی؟
که میخوای سعی کنی؟
من گفتم؟
کی؟ صبر کن...
حرفمو پس میگیرم، تف، تف، تف!
زود باش به خواهرت زنگ بزن.
نمی‌تونم ببینم دوستم استرس داره.
باشه.
میشه گوشیتو قرض بگیرم؟
الو؟ نوونا، منم، سون ووک.
صبر کن. دارم میام بوچون.
مرسی.
واقعا.
صبر کن.
آقای سون ووک؟
ما الان رسمی دوستیم.
خانم هیون جو.
نه...
باید بگم عزیزم؟
چی؟
همچین فکری هم نکن.
پس، هیون جو؟
ببین چقدر پررو شدی!
حالت خوبه؟
گوم جو، تو اینجایی.
از اینکه من یی جون نیستم ناراحتی؟
نه بابا، اصلا.
اصلا.
بعد از اینکه شنیدی میتونی غذای معمولی بخوری،
مامانم یه سری مخلفات فرستاده.
وای،
خیلی ممنونم.
سلام رسوند
و گفت سعی میکنه بیاد.
میدونی...
دکتر سو خوبه، درسته؟
نگرانم اون مرد دوباره بیاد.
نگران نباش.
یی جون بهم گفت.
اتفاقی، این مردو دیدی؟
قبل از اینکه پیداش بشه، پیداش میکنم.
قبل از اینکه پیدام کنه، پیداش میکنم.
ببخشید...
پیداش میکنم و به جرم‌هاش جواب میدم.
و مطمئن میشم درمان بشه.
حتما خسته‌ای.
خوبم.
کجا میتونه باشه؟
میتونه اونجا باشه؟
تو گفتی...
یه زمانی سر قبر مادر بزرگت پیداش میشه.
این باعث شد بری بوچون.
بله، کارآگاه.
ببخشید؟
تو کوه‌های نزدیک قبر مادر بزرگت پیدا شد.
قلبش از کار افتاده بود.
علت مرگ مسمومیت شدید نوشیدنی بود.
بالاخره نوشیدنی کار دستش داد.
قربان، میتونم باهاتون صحبت کنم؟
بله.
بفرمایید.
گوم جو.
میتونی بری.
نه. منم اینجا میمونم.
- گوم جو. - گفتم میمونم.
واقعا نمیخوای به کسی زنگ بزنی؟
نه.
لطفا بذارش اونجا ته.
بابا.
مامان.
چطور مارو پیدا کردید؟
چی فکر میکنی؟
من کیم گوانگ اوک هستم.
من همه چیزو که تو بوچون میگذره میدونم.
چرا هیچی نگفتی؟
واقعا باید میگفتی.
کاملا موافقم.
این چیزی نیست که باید ساکت میموندی.
بهش گفتم چیزی نگه. ببخشید.
عیب نداره.
بفرمایید تو.
بالاخره اومدی.
اینجا، اینجا.
غذا رو بذار اونجا.
اینجا بذارش.
این رو بگیر.
برو تو.
بیارشون تو. بذارش اونجا.
- از آخر پرش کن. - تا آخر برو.
این رو بگیر.
آره، آره...
زانوهایت از سجده کردن درد میگیره.
حتی اگه ناراحتی، بذارشون بمونه.
آره.
از مراسم ختم مادربزرگت میدونی.
مرسی...
یی جون
آره.
اونجا وای نستا. هر وقت می‌تونی استراحت کن.
آره، یه پتو برقی اونجا پهن کردیم.
چندتا پک گرم هم گرفتیم.
وقتی بریم به محل دفن، سرد میشه.
چندتا با خودت ببر.
مرسی.
لازم نبود این همه کار کنی.
حتی پدرم رو نمی‌شناختی...
مراسم ختم در واقع برای زنده‌هاست، نه مرده‌ها.
مرسی.
تا حالا به مراسم ختم بدون نوشیدنی نرفتم.
چطور جرات می‌کنی حرف از نوشیدنی بزنی؟
می‌دونی پدر یی جون چطور مرد.
بیا بریم.
یادت نره که ما حامل جنازه هستیم.
ساعت ۸ صبح روز سوم.
آره.
روز چهارم...
ساعت ۸ صبح. ذخیره شد.
نه، روز سوم.
آره، چهار روز.
نه، چهار روز نه. روز سوم.
اول، دوم، سوم. روز سوم.
نه روز چهارم.
- چی؟ - چی؟
داری چی می‌گی؟
دیوانه شدم.
استودیو تکواندو رو به این احمق سپردم و رفتم؟
با یه احمق مثل این زندگی می‌کنم که پسرمه.
چرا اینقدر پسر مهربون و باهوشی مثل یی جون رو اذیت کرد؟
فکر می‌کرد انتقامه.
از مادر یی جون که رهاش کرده بود.
چه آدم وحشتناکی...
کاملاً موافقم.
و با این حال داره برای همچین پدری مراسم می‌گیره.
می‌دونم، درسته؟ این روزها بهتر از یی جون پیدا نمی‌شه.
بهتر از یی جون این روزها پیدا نمی‌شه.
آره، هرچی بیشتر می‌شناسمش، بیشتر دوستش دارم.
کاملاً.
گوم جو، واقعاً مرد خوبی انتخاب کردی.
خیلی به هم میاین.
خوشبختی. واقعاً خوشبختی.
آره، مرسی.
درسته.
هوای تازه می‌خوری؟
ها؟ آره.
همه می‌گن در عشق خوش‌شانس بودم.
هیچی نمی‌کردی، کسی سرزنشت نمی‌کرد.
ولی تا مراسم ختم هم پیش رفتی.
همه دارن ازت تعریف می‌کنن،
- می‌گن خیلی مهربونی و قابل تحسین. - نه.
من آدم بدیم.
می‌خواستم پیداش کنم قبل از اینکه دوباره اتفاق بدی بیفته.
پدرم...
این بار، به عنوان یه دکتر،
می‌خواستم تا آخر نگهش دارم.
فکر می‌کردم این احساسم بود.
ولی وقتی شنیدم مرده،
می‌دونی اولین فکرم چی بود؟
که دیگه تموم شد.
بالاخره تموم شد.
احساس آرامش کردم.
احساس آزادی کردم.
من آدم وحشتناکی‌ام.
بهت گفتم...
دیگه خودت رو عذاب نده.
نه.
به عنوان یه دکتر و به عنوان یه پسر،
من صلاحیت ندارم.
در نهایت، خانم بک...
به خاطر من به اون وضع افتاد.
نه به خاطر تو. به خاطر خود تو.
اون به خاطر تو این کار رو کرد.
وقتی مادرم...
شدیداً نیاز به پیوند کبد داشت،
اجازه نمی‌داد بدن من رو بشکافن.
وقتی دیدم می‌گه ترجیح می‌ده بمیره...
فهمیدم مادر بودن یعنی چی.
حتی اگه بمیره، بچه‌اش باید زنده بمونه.
این یعنی مادر.
مطمئنم خانم بک همچین احساسی داشت.
اون همه وقت جهنمی رو تحمل کرد
چون تو اونجا بودی.
چون تو بودی.
خانم بک تحمل کرد، به خاطر تو.
شنیدم در موردش.
دکتر سو خوبه؟
حق ندارم بپرسم، ولی لطفا خوب ازش مراقبت کن، گوم جو.
گوم جو.
دکتر.
اومدم دنبالت.
باید بری مراسم ختم.
نه.
چطور می‌تونم بی‌شرمانه اونجا برم؟
من باعث این وضعش شدم.
من همه این کارها رو کردم.
نه.
درست نیست.
لطفا خودتو سرزنش نکن.
آخرش،
اون بود که نوشیدنی رو انتخاب کرد.
یی جون، بیارش این طرف.
کنار پسرت بشین.
ببخشید؟
پسر؟ من حق ندارم...
تو حق داری.
تو همیشه...
کنارم بودی.
اون همه وقت سخت رو
به خاطر تو تحمل کردم.
ممنون...
مادر.
دکتر...
وای، از الان به بعد،
باید بهش بگی یی جون.
بله، بگو.
امتحان کن.
بگو دیگه، خانم.
اولش سخته. بگو دیگه.
یی جون...
آفرین.
وای، ببین اینو.
چرا؟ دارم بهتر عمل می‌کنم؟
نه. اصلاً.
برونشیتت بدتر شده.
چطور همچین شده؟
فقط یه دلیل داره که چرا بهتر نمی‌شی.
سیگار کشیدن.
چی داری می‌گی؟ من سیگار نمی‌کشم.
ترک کردم!
واقعا ترک کردم!
جدی، اینطوری فکر می‌کنی در مورد من؟
بهت گفته بودم ترک کنی.
هر وقت استرس می‌گیرم، فقط به سیگار فکر می‌کنم.
می‌دونی ترک کردن چقدر سخته؟
معلومه.
برای کسی که مدت زیادی سیگار کشیده، مثل تو، بونگ سیک،
وابستگی به نیکوتین زیاده، و
اعتیاد شدیدی داری به خاطر مقدار سیگاری که می‌کشی.
ببین اون طرف.
ما یه برنامه ترک سیگار تو کلینیکمون داریم.
ثبت‌نام کن، باشه؟
خیلی کمکت می‌کنه.
باشه. مرسی.
- حتماً. - بله.
- مراقب خودت باش. - بله...
- حتماً ثبت‌نام کن. - باشه.
یی جون، کار مریض‌هاتو تموم کردی؟
آره.
- بیا، زود باش! - چرا، چرا، چرا؟
هممون داریم شام رو خونه من می‌خوریم، یادت رفته؟
ولی بیا قبلش یه قرار کوچیک داشته باشیم.
باشه.
چی؟ چرا خودت داری لبخند می‌زنی؟
ببین اینو.
مامان سلفی فرستاده.
دوره آزمایشی‌ش تموم شده.
همش تشویقش می‌کردم که از فعالیت‌های باشگاهش لذت ببره.
جدی؟ بذار ببینم.
همونی که برگر بهم می‌ده؟
وای، این باشگاه واقعاً وجود داره؟
داباک.
دیدن لبخندش خیلی خوبه.
پس، کار کلینیکتو آخر ماه تموم می‌کنی، درسته؟
- بله. - کی به همه می‌گی؟
بالاخره می‌گم.
هنوز واقعی به نظر نمی‌رسه.
ترک کلینیک و شروع یه چیز جدید…
نگران نباش. خوب می‌شی.
بهت گفته بودم. تو صورت خوش‌شانسی داری.
مخصوصاً سوراخ‌های بینیت.
اونا مثل اتوبان رو به جلو باز می‌شه!
خیلی خوبه. مدت زیادی بود که پیاده‌روی نکرده بودیم.
درسته.
این چیه؟
بهت گفته بودم یه نو برات می‌گیرم.
از این به بعد اینو بپوش.
یه گردنبند؟
ولی من از قبلیه خوشم میاد!
وای، چقدر قشنگه.
چقدر براقه!
بنداز گردنم.
باشه.
اونجاست.
چطوره؟ خوشگله؟
محشره.
وای، کور شدم!
چشام! خیلی روشنه!
اوه، بی‌خیال.
چی شده یهو؟
خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.
اینطوری گفتی.
فقط شادی جلوته.
رسیدیم!
اومدی؟
هی، داری چیکار می‌کنی؟
نمی‌بینی؟
مهمونی، پس دارم میز می‌چینم.
- مگه تو خودت مهمون نیستی؟ - بی‌خیال.
من دیگه عضوی از خانواده‌ام.
اوه، یی جون! اومدی!
سلام!
وو ری، نا را، اینجا بشینید!
مامان.
وای!
خیلی قشنگه!
ممنون.
یی جون، تو بهترینی.
مگه نه؟
ببین اینجا. گل مورد علاقه‌ت رو زمین افتاده.
تادا! گل سون اوک!
تو خیلی بامزه‌ای.
سون اوک، خیلی می‌خندونی منو.
مگه نه؟ من بهترین نیستم، مامان؟
نه، من بهترینم، مگه نه؟
بی‌خیال.
همه‌تون اینجایید.
یک لحظه صبر کنید.
می‌خوام براتون یه گوشت خوشمزه کباب کنم.
نه، بابا، بذار من کباب کنم!
نه، نه، بذار من!
من بهتر می‌تونم...
من تو کباب کردن گوشت حرفه‌ایم.
نه، بذار من کباب...
من کباب می‌کنم.
چرا دوتایی یه کار دیگه نمی‌کنید؟
با اون دستای ظریف که فقط کتاب می‌شناسن هیزم بشکنید؟
این جور کارا رو بسپارید به من، عضوی از خانواده.
چرا نمی‌ری غذا بخوری، مهمون؟
آره، راست می‌گی. من مهمونم. مهمون همیشگی.
این کار منه.
یه داماد تأیید شده.
من.
من همه عشق خانواده همسر رو مال خودم می‌کنم.
کی گفته؟
شماها دیگه بسه. بیاید غذا بخورید.
آره، داماد آینده‌تون داره میاد!
آره مامان، منم دارم میام!
وای، جدی، یه معجزه‌ست.
تو خونه‌مون گوشت بخوریم بدون نوشیدنی...
مگه نه؟
قبلاً بطری‌ها رو خالی می‌کردیم قبل از اینکه گوشت بپزه.
آره، دقیقاً.
چی فکر می‌کنی؟ گوشت بدون نوشیدنی خوشمزه‌تر نیست
مگه نه؟
- همگی کاملاً موافق نیستید؟ - هان؟
خب...
مامان، فکر نکنم همگی کاملاً موافق باشن.
نه، نه.
- دقیقاً نه... - همگی، آروم باشید.
می‌تونیم بدون نوشیدنی گوشت بخوریم.
چطوره بدون نوشیدنی یه آهنگ بخونیم؟
بذار من جو رو گرم کنم.
من، بونگ سون اوک-
نه، من، سو یی جون، اولین آهنگ رو می‌خونم.
بده من! گفتم من اول می‌خونم!
جدی...
این صحنه رو قبلاً دیدم.
مگه نه؟ درست مثل وو ری و نا را هستن.
اصلاً، ما اینطوری نیستیم.
آره! مگه بچه‌ان. دارن چیکار می‌کنن؟
آره، واقعاً.
بیا بده.
بذاریم اول بچه‌هامون بخونن.
باشه، شروع کنید!
کشور ما با نوشیدنی مهربونه.
یه نوشیدنی برای فراموش کردن درد.
هر احساسی بهانه‌ای برای نوشیدن میشه،
و خیلی‌ها باهاش موافقن.
اما یه نفر یه بار گفته
نوشیدنی بهت بال میده ولی آسمون رو ازت می‌گیره.
گفتن نوشیدنی چیزیه که شیطان می‌فرسته وقتی خیلی مشغوله
که خودش بیاد.
آنزیم‌های کبدیم سر به فلک کشیده بود.
سلامتیم توی ناحیه قرمز بود!
و حتی اون موقع هم هنوز می‌خواستم بنوشم.
این شگفت‌انگیز نیست؟
خب، چطور ترک کردی؟
بکشیم کنار؟
من هنوز...
نتونستم بکشم کنار.
چی؟
دارم خودمو نگه میدارم.
یه روز دیگه برای خودم زندگی کنم
با یه ذهن روشن.
- بیا بابا، دروغ نگو. - نه، نه. اصلا.
فقط یه روز.
الان چیکار میکنی؟
فقط یه هفته.
چه هدر دادنی.
فقط یه ماه دیگه.
هرچی بیشتر تحمل میکنم،
بیشتر میفهمم که میتونم.
به همه شما که هر روز با تصمیم قاطع خودتون رو نگه میدارین...
عالی هستین!
گوم جو!
بله؟
چی؟ نگفتی دلت برام تنگ شده بود؟
قرار نبود این یه قرار باشه؟
تو تنها کسی هستی که میتونی منو متوقف کنی.
وااای، خیلی دلم یه نوشیدنی میخواد.
حتی حالا، وقتی زمان نوشیدن میرسه،
یه حس میگیرم که یه قوطی نوشیدنی باز کنم.
بعدش، دلم واسه مرغ سوخاری ضعف میره.
و با اون یه قوطی نوشیدنی سرد باز میکنم...
بس کن، بس کن. بیا بریم بدویم.
بدویم. از اون طرف!
بدو، بدو، بدو، بدو!
آفرین، آفرین، گوم جو!
هی، گوم جو.
ها؟
هی.
ببین اونجا رو.
این روزا، مردم فقط شیر نوشیدنی رو روی کامیون ها نصب میکنن.
خیلی خوشمزه‌ست.
باشه، بیا بریم بدویم. بریم!
یه قلپ دیگه به من بده!
بیا دیگه! یه قلپ دیگه.